Άρθρα

🪑 «Κάθεται Συνήθως Ήσυχα Και Απλώς Αντιγράφει Από Τον Πίνακα» – Ανασφάλεια Και Μαθησιακές Δυσκολίες

🪑 «Κάθεται Συνήθως Ήσυχα Και Απλώς Αντιγράφει Από Τον Πίνακα» – Ανασφάλεια Και Μαθησιακές Δυσκολίες

Μερικές φορές, πίσω από την εικόνα του παιδιού που απλώς αντιγράφει, μπορεί να υπάρχει ανασφάλεια, φόβος μήπως κάνει λάθος ή δυσκολία να παρακολουθήσει και να συμμετέχει ενεργά στο μάθημα.
Η συμπεριφορά αυτή δεν σημαίνει από μόνη της ότι υπάρχει μαθησιακή δυσκολία.
Αξίζει όμως να την παρατηρήσουμε πιο προσεκτικά, ιδιαίτερα όταν εμφανίζεται συστηματικά και συνοδεύεται από δυσκολίες στην κατανόηση, στην ανάγνωση, στη γραφή ή στη συμμετοχή.
🔎 Τι Μπορεί Να Κρύβεται Πίσω Από Την Ησυχία;
Ένα παιδί μπορεί να κάθεται ήσυχο επειδή πραγματικά συγκεντρώνεται.
Μπορεί όμως να είναι ήσυχο επειδή δεν αισθάνεται αρκετά σίγουρο για να συμμετέχει.
Ίσως φοβάται ότι θα δώσει λάθος απάντηση.
Ίσως έχει ήδη βιώσει αρκετές διορθώσεις.
Ίσως βλέπει τους συμμαθητές του να τελειώνουν πιο γρήγορα και έχει αρχίσει να πιστεύει ότι «δεν τα καταφέρνει».
Σε αυτή την περίπτωση, η αντιγραφή από τον πίνακα μπορεί να λειτουργεί σαν ένας ασφαλής τρόπος να παραμένει μέσα στη δραστηριότητα χωρίς να χρειάζεται να εκτεθεί.
Το σημαντικό είναι να μη βιαστούμε να χαρακτηρίσουμε το παιδί ως παθητικό, αδιάφορο ή τεμπέλικο.
📝 Όταν Η Αντιγραφή Γίνεται Ολόκληρη Η Συμμετοχή
Η αντιγραφή από τον πίνακα είναι φυσιολογικό μέρος της σχολικής καθημερινότητας.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι το παιδί αντιγράφει.
Το ερώτημα είναι τι κάνει μετά την αντιγραφή.
Αν αντιγράφει όλο το μάθημα αλλά δυσκολεύεται να εξηγήσει τι έγραψε, μπορεί να χρειάζεται περισσότερη υποστήριξη στην κατανόηση.
Αν αντιγράφει πολύ αργά και δεν προλαβαίνει να ολοκληρώσει, μπορεί να δυσκολεύεται στην ταχύτητα γραφής ή στην οργάνωση.
Αν κοιτάζει συνεχώς τον πίνακα και το τετράδιο χωρίς να ξεκινά μόνο του, μπορεί να χρειάζεται περισσότερη καθοδήγηση.
Αν αποφεύγει να σηκώσει το χέρι ή να απαντήσει, μπορεί να υπάρχει φόβος λάθους ή χαμηλή αυτοπεποίθηση.
Γι' αυτό η ίδια συμπεριφορά μπορεί να έχει διαφορετική αιτία σε διαφορετικά παιδιά.
🧠 Μαθησιακή Δυσκολία Ή Ανασφάλεια;
Μερικές φορές τα δύο μπορεί να συνδέονται.
Ένα παιδί που δυσκολεύεται επανειλημμένα στην ανάγνωση ή στη γραφή μπορεί να έχει αρχίσει να αμφιβάλλει για τις δυνατότητές του.
Όταν η προσπάθεια που χρειάζεται είναι μεγαλύτερη από εκείνη των συμμαθητών του, μπορεί να αισθάνεται ότι πρέπει να προσπαθεί πολύ περισσότερο για να πετύχει το ίδιο αποτέλεσμα.
Με τον χρόνο μπορεί να δημιουργηθεί ένας κύκλος:
δυσκολία → λάθη → απογοήτευση → ανασφάλεια → αποφυγή συμμετοχής → λιγότερες ευκαιρίες εξάσκησης
Γι' αυτό είναι σημαντικό να αντιμετωπίζουμε όχι μόνο τη σχολική δυσκολία, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο το παιδί αισθάνεται απέναντί της.
👀 Τι Αξίζει Να Παρατηρήσει Ο Εκπαιδευτικός;
Δεν αρκεί να πούμε ότι «κάθεται ήσυχο».
Χρειάζεται να δούμε πώς μαθαίνει και πώς συμμετέχει.
Αξίζει να παρατηρήσουμε:
✓ Αν κατανοεί την προφορική εξήγηση.
✓ Αν μπορεί να απαντήσει όταν ερωτηθεί προσωπικά.
✓ Αν συμμετέχει περισσότερο σε μικρή ομάδα.
✓ Αν δυσκολεύεται να αντιγράψει από τον πίνακα.
✓ Αν χρειάζεται πολύ περισσότερο χρόνο από τους συμμαθητές του.
✓ Αν κάνει πολλά λάθη στην αντιγραφή.
✓ Αν αποφεύγει να διαβάσει δυνατά.
✓ Αν γνωρίζει την απάντηση αλλά διστάζει να μιλήσει.
✓ Αν ζητά συνεχώς επιβεβαίωση ότι αυτό που κάνει είναι σωστό.
✓ Αν η συμπεριφορά αυτή εμφανίζεται σε όλα τα μαθήματα ή κυρίως σε εκείνα στα οποία δυσκολεύεται.
Αυτές οι παρατηρήσεις μπορούν να μας δώσουν πολύ περισσότερες πληροφορίες από έναν απλό χαρακτηρισμό.
❤️ Η Ανασφάλεια Μπορεί Να Μοιάζει Με Αδιαφορία
Ένα παιδί που δεν σηκώνει ποτέ το χέρι μπορεί να μην είναι αδιάφορο.
Μπορεί να σκέφτεται:
«Κι αν κάνω λάθος;»
Ένα παιδί που δεν ζητά βοήθεια μπορεί να μη θέλει να δείξει ότι δυσκολεύεται.
Μπορεί να σκέφτεται:
«Όλοι το κατάλαβαν. Μόνο εγώ δεν το κατάλαβα.»
Ένα παιδί που αντιγράφει ακριβώς ό,τι γράφει ο πίνακας μπορεί να αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια όταν έχει μπροστά του ένα ξεκάθαρο πρότυπο.
Γι' αυτό η πρώτη μας αντίδραση δεν χρειάζεται να είναι «Γιατί δεν συμμετέχεις;».
Μπορεί να είναι:
«Θέλω να καταλάβω τι σε δυσκολεύει. Είμαι εδώ να σε βοηθήσω.»
🎯 Μικρά Βήματα Προς Την Ενεργή Συμμετοχή
Δεν χρειάζεται να ζητήσουμε από ένα ανασφαλές παιδί να γίνει ξαφνικά ο πιο ενεργός μαθητής της τάξης.
Μπορούμε να ξεκινήσουμε πολύ μικρά.
✓ Να απαντήσει πρώτα σε μια ερώτηση που γνωρίζει καλά.
✓ Να εξηγήσει μια άσκηση στον εκπαιδευτικό ατομικά.
✓ Να συνεργαστεί με έναν συμμαθητή.
✓ Να διαβάσει μια πολύ μικρή πρόταση.
✓ Να επιλέξει ανάμεσα σε δύο απαντήσεις.
✓ Να παρουσιάσει κάτι που έχει προετοιμάσει από πριν.
Η επιτυχία σε μικρές, διαχειρίσιμες προσπάθειες μπορεί να βοηθήσει το παιδί να αποκτήσει ξανά εμπιστοσύνη στις δυνατότητές του.
🗣️ Πώς Μπορεί Να Βοηθήσει Ο Εκπαιδευτικός;
Ο τρόπος με τον οποίο αντιδρά ο εκπαιδευτικός στα λάθη έχει μεγάλη σημασία.
Αν το παιδί φοβάται ότι κάθε λάθος θα σχολιαστεί μπροστά στους άλλους, είναι πιθανότερο να αποφεύγει τη συμμετοχή.
Βοηθά περισσότερο όταν ο εκπαιδευτικός:
✓ δίνει χρόνο πριν ζητήσει απάντηση,
✓ αποφεύγει τις συγκρίσεις,
✓ αναγνωρίζει την προσπάθεια,
✓ διορθώνει το λάθος χωρίς να εκθέτει το παιδί,
✓ δίνει σαφείς και μικρές οδηγίες,
✓ ελέγχει αν το παιδί κατάλαβε τι πρέπει να κάνει,
✓ δημιουργεί ευκαιρίες επιτυχίας.
Ένα παιδί δεν χρειάζεται να αισθάνεται ότι πρέπει να είναι πάντα σωστό για να αξίζει να συμμετέχει.
🏠 Τι Μπορούν Να Κάνουν Οι Γονείς Στο Σπίτι;
Η ανασφάλεια δεν βοηθά όταν αντιμετωπίζεται με περισσότερη πίεση.
Φράσεις όπως:
«Μίλα επιτέλους!»
«Γιατί δεν σηκώνεις το χέρι σου;»
«Αφού το ξέρεις!»
μπορεί να αυξήσουν την πίεση.
Πιο βοηθητικό είναι να ρωτήσουμε:
«Υπάρχει κάτι που φοβάσαι όταν πρέπει να απαντήσεις;»
«Σε ποιο μάθημα νιώθεις πιο άνετα;»
«Τι θα σε βοηθούσε να αισθάνεσαι πιο σίγουρος;»
Το παιδί χρειάζεται να καταλάβει ότι η αξία του δεν εξαρτάται από την επίδοσή του.
📚 Όταν Η Αντιγραφή Κρύβει Δυσκολία Κατανόησης
Μερικές φορές το παιδί αντιγράφει επειδή η αντιγραφή είναι ευκολότερη από την κατανόηση.
Μπορεί να γράψει μια ολόκληρη παράγραφο και όταν το ρωτήσουμε τι σημαίνει να μην μπορεί να απαντήσει.
Αυτό είναι ένα σημαντικό στοιχείο που αξίζει να παρατηρηθεί.
Μπορούμε μετά την αντιγραφή να κάνουμε μια πολύ απλή ερώτηση:
«Πες μου με δικά σου λόγια τι λέει αυτό.»
Αν δυσκολεύεται, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν διάβασε.
Μπορεί να χρειάζεται υποστήριξη στην κατανόηση, στην οργάνωση της πληροφορίας ή στη γλωσσική επεξεργασία.
⏱️ Όταν Το Παιδί Χρειάζεται Περισσότερο Χρόνο
Η αντιγραφή από τον πίνακα απαιτεί ταυτόχρονα να κοιτάξει, να συγκρατήσει ένα μέρος της πληροφορίας, να το μεταφέρει στο τετράδιο και να επιστρέψει ξανά στον πίνακα.
Για ένα παιδί που δυσκολεύεται στη γραφή, στην οπτική οργάνωση ή στη μνήμη εργασίας, αυτή η διαδικασία μπορεί να είναι ιδιαίτερα απαιτητική.
Μπορεί λοιπόν να φαίνεται ότι «απλώς αντιγράφει», ενώ στην πραγματικότητα καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια.
Σε τέτοιες περιπτώσεις μπορεί να βοηθήσει:
✓ μικρότερη ποσότητα αντιγραφής,
✓ πιο ευανάγνωστος πίνακας,
✓ σαφής οργάνωση της πληροφορίας,
✓ περισσότερος χρόνος όταν χρειάζεται,
✓ δυνατότητα να έχει ορισμένες πληροφορίες ήδη γραμμένες,
✓ έλεγχος ότι πρόλαβε να ολοκληρώσει.
🔦 Ήξερες Ότι…
🔦 Ένα ήσυχο παιδί δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν αντιμετωπίζει δυσκολία.
🔦 Η αποφυγή συμμετοχής μπορεί να συνδέεται με φόβο λάθους, ανασφάλεια ή προηγούμενες αρνητικές εμπειρίες.
🔦 Η αντιγραφή από τον πίνακα απαιτεί ταυτόχρονα προσοχή, οπτική παρατήρηση, μνήμη εργασίας και γραφή.
🔦 Ένα παιδί μπορεί να γνωρίζει κάτι προφορικά αλλά να δυσκολεύεται να το αποδώσει γραπτά.
🔦 Η συστηματική παρατήρηση της συμπεριφοράς του παιδιού σε διαφορετικές δραστηριότητες βοηθά να ξεχωρίσουμε μια απλή προτίμηση από μια επίμονη δυσκολία.
💡 Χρήσιμες Ιδέες Για Περισσότερη Ασφάλεια
✓ Δώστε χρόνο στο παιδί να σκεφτεί πριν περιμένετε απάντηση.
✓ Ξεκινήστε από ερωτήσεις που μπορεί να απαντήσει, ώστε να βιώσει μικρές επιτυχίες.
✓ Αποφύγετε τις συγκρίσεις με συμμαθητές ή αδέλφια.
✓ Επαινέστε συγκεκριμένα την προσπάθεια, όχι γενικά το «μπράβο».
✓ Ρωτήστε τι κατάλαβε, όχι μόνο τι αντέγραψε.
✓ Μειώστε την περιττή αντιγραφή όταν αυτή εμποδίζει την κατανόηση.
✓ Δώστε σαφείς οδηγίες σε μικρά βήματα.
✓ Ενθαρρύνετε το παιδί να ζητά βοήθεια χωρίς να αισθάνεται ότι αποτυγχάνει.
✓ Δώστε ευκαιρίες συμμετοχής σε μικρές ομάδες, όταν αυτό το βοηθά να αισθάνεται πιο άνετα.
✓ Αναγνωρίστε την πρόοδο, ακόμη κι όταν είναι μικρή.
📌 Ηλικιακή Προσαρμογή Της Υποστήριξης
Προσχολική ηλικία:
Η συμμετοχή μπορεί να ενισχυθεί μέσα από παιχνίδι, μικρές ερωτήσεις και δραστηριότητες όπου το παιδί αισθάνεται ασφαλές να δοκιμάσει.
Α΄–Β΄ Δημοτικού:
Χρειάζεται συχνά περισσότερη καθοδήγηση, μικρές οδηγίες και ενθάρρυνση για να μιλήσει ή να ζητήσει βοήθεια.
Γ΄–Δ΄ Δημοτικού:
Το παιδί μπορεί να αρχίσει να αναγνωρίζει μόνο του πότε δυσκολεύεται και να χρησιμοποιεί συγκεκριμένες στρατηγικές, όπως να ζητά επανάληψη της οδηγίας ή περισσότερο χρόνο.
Ε΄–ΣΤ΄ Δημοτικού:
Μπορούμε να ενισχύσουμε περισσότερο την αυτονομία και την αυτοπαρατήρηση.
Το παιδί μπορεί να μάθει να αναγνωρίζει τι το βοηθά και να επικοινωνεί τις ανάγκες του στον εκπαιδευτικό.
Γυμνάσιο:
Η υποστήριξη χρειάζεται να εστιάζει περισσότερο στην αυτονομία, στην οργάνωση, στην αυτοπεποίθηση και στη χρήση στρατηγικών που το ίδιο το παιδί μπορεί να εφαρμόζει.
⚖️ Μύθοι Και Αλήθειες
❌ Μύθος: «Αφού κάθεται ήσυχο, σημαίνει ότι όλα πάνε καλά.»
✔ Αλήθεια: Η ησυχία είναι θετική συμπεριφορά, αλλά δεν μας δείχνει από μόνη της αν το παιδί κατανοεί, συμμετέχει ή δυσκολεύεται.
❌ Μύθος: «Αν αντιγράφει σωστά, σημαίνει ότι έχει καταλάβει το μάθημα.»
✔ Αλήθεια: Η σωστή αντιγραφή δεν αποδεικνύει απαραίτητα κατανόηση.
❌ Μύθος: «Το παιδί που δεν σηκώνει το χέρι του είναι αδιάφορο.»
✔ Αλήθεια: Μπορεί να φοβάται το λάθος ή να μην αισθάνεται αρκετά σίγουρο για να μιλήσει.
❌ Μύθος: «Πρέπει να το πιέσουμε να συμμετέχει περισσότερο.»
✔ Αλήθεια: Η σταδιακή ενθάρρυνση και οι μικρές ευκαιρίες επιτυχίας είναι συχνά πιο βοηθητικές από την πίεση.
❌ Μύθος: «Οι μαθησιακές δυσκολίες φαίνονται πάντα μέσα από έντονη συμπεριφορά.»
✔ Αλήθεια: Ένα παιδί μπορεί να έχει σημαντικές δυσκολίες και να τις αντιμετωπίζει με σιωπή, αποφυγή ή υπερβολική συμμόρφωση.
❌ Μύθος: «Αν το παιδί γνωρίζει την απάντηση, πρέπει να μπορεί να την πει μπροστά σε όλους.»
✔ Αλήθεια: Η γνώση και η άνεση να μιλήσει μπροστά στην τάξη είναι διαφορετικά πράγματα.
👉 Συχνές Ερωτήσεις (FAQs)
❓ Αν το παιδί είναι ήσυχο στην τάξη, πρέπει να ανησυχώ;
Όχι απαραίτητα.
Αξίζει όμως να παρατηρήσετε αν συμμετέχει, αν κατανοεί το μάθημα και αν η ησυχία συνοδεύεται από αποφυγή ή επίμονες δυσκολίες.
❓ Μπορεί η ανασφάλεια να σχετίζεται με μαθησιακές δυσκολίες;
Ναι, μπορεί να συνδέεται με επαναλαμβανόμενες δυσκολίες ή αρνητικές σχολικές εμπειρίες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάθε ανασφάλεια οφείλεται σε μαθησιακή δυσκολία.
❓ Γιατί ένα παιδί αντιγράφει όλο τον πίνακα αλλά δυσκολεύεται να απαντήσει;
Μπορεί να χρειάζεται υποστήριξη στην κατανόηση, στη μνήμη εργασίας, στην οργάνωση ή στην ενεργή επεξεργασία της πληροφορίας.
❓ Πώς μπορώ να το βοηθήσω να συμμετέχει περισσότερο;
Ξεκινήστε με μικρές, ασφαλείς ευκαιρίες συμμετοχής και δώστε χρόνο για σκέψη.
Η ενθάρρυνση είναι πιο χρήσιμη όταν δεν συνοδεύεται από πίεση ή σύγκριση.
❓ Πότε χρειάζεται να ζητήσουμε βοήθεια από ειδικό;
Όταν η αποφυγή, η ανασφάλεια ή οι μαθησιακές δυσκολίες είναι επίμονες και επηρεάζουν σημαντικά τη σχολική λειτουργία, την αυτοπεποίθηση ή την καθημερινότητα του παιδιού, είναι χρήσιμη η συζήτηση με τον εκπαιδευτικό και, όπου χρειάζεται, η αξιολόγηση από τον κατάλληλο ειδικό.
🌱 Πίσω Από Την Ησυχία Μπορεί Να Υπάρχει Μια Ιστορία
Ένα παιδί που κάθεται ήσυχα και αντιγράφει από τον πίνακα δεν χρειάζεται να το χαρακτηρίσουμε αμέσως ως αδιάφορο ή αδύναμο.
Μπορεί να είναι απλώς ο τρόπος με τον οποίο προσπαθεί να παραμείνει ασφαλές μέσα σε μια κατάσταση που το δυσκολεύει.
Αυτό που χρειάζεται είναι να κοιτάξουμε λίγο πιο βαθιά.
Να δούμε όχι μόνο αν γράφει, αλλά αν καταλαβαίνει.
Όχι μόνο αν είναι ήσυχο, αλλά αν νιώθει ασφαλές να μιλήσει.
Και όχι μόνο αν ολοκληρώνει την εργασία, αλλά πόση προσπάθεια χρειάζεται για να την ολοκληρώσει.
Όταν το παιδί αισθανθεί ότι μπορεί να κάνει λάθος χωρίς να ντραπεί, να ζητήσει βοήθεια χωρίς να αισθανθεί λιγότερο ικανό και να προχωρήσει με τον δικό του ρυθμό, η συμμετοχή μπορεί σταδιακά να αλλάξει.
Η ουσιαστική υποστήριξη δεν είναι να το κάνουμε να μιλά περισσότερο με το ζόρι.
Είναι να του δώσουμε την ασφάλεια που χρειάζεται για να τολμήσει να συμμετέχει.
✨ Μοιραστείτε Την Εμπειρία Σας!
Έχετε παρατηρήσει ένα παιδί που είναι πολύ ήσυχο στην τάξη και προτιμά να αντιγράφει αντί να συμμετέχει;
Τι φαίνεται να το βοηθά περισσότερο να νιώθει ασφάλεια και να εκφράζει όσα γνωρίζει;
Μια μικρή εμπειρία από το σπίτι ή το σχολείο μπορεί να δώσει χρήσιμες ιδέες και σε άλλους γονείς και εκπαιδευτικούς.
🩺 Ιατρική Ειδοποίηση
Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αποτελεί διαγνωστική αξιολόγηση.

Η ήσυχη συμπεριφορά, η ανασφάλεια ή η προτίμηση στην αντιγραφή από τον πίνακα δεν αποτελούν από μόνες τους ένδειξη μαθησιακής δυσκολίας.

Αν όμως παρατηρούνται επίμονες δυσκολίες στην ανάγνωση, στη γραφή, στην κατανόηση, στη συμμετοχή ή στη σχολική λειτουργία του παιδιού, είναι σημαντικό να συζητηθούν με τον εκπαιδευτικό και, όταν χρειάζεται, με τον κατάλληλο ειδικό.

• Ένα παιδί που κάθεται ήσυχα στην τάξη και αντιγράφει προσεκτικά από τον πίνακα μπορεί εύκολα να θεωρηθεί «ήσυχο και καλό μαθητή».
  Όμως η σιωπή και η υπακοή δεν μας δείχνουν πάντα τι πραγματικά συμβαίνει μέσα του.
  

• μαθησιακές δυσκολίες
• παιδί

• 0 σχόλια
• 920 εμφανίσεις

vicky86

10 Ιανουαρίου, 201412 yr

Το τάισμα με κουτάλι παχαίνει

Το τάισμα με κουτάλι παχαίνει

Σύμφωνα με έρευνα που έκαναν επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο του Swansea, στη Μεγάλη Βρετανία, φαίνεται ότι τα μωρά που ταΐζονται για πολύ μεγάλο διάστημα με λιωμένα φαγητά κινδυνεύουν να γίνουν παχύσαρκα και να έχουν κακές διατροφικές συνήθειες μεγαλώνοντας.

Αντιθέτως οι γονείς που ακολουθούν τη μέθοδο babyled κατά την οποία τα μωρά επιλέγουν το τι και κυρίως το πόσο θα φάνε, καταφέρνουν να μεγαλώσουν παιδιά που δεν θα καταλήξουν να γίνουν υπέρβαρα και που θα έχουν μία πιο υγιή σχέση με το φαγητό.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, το να δίνουμε στο μωρό τη δυνατότητα να ελέγχει το ίδιο την πείνα του και τον κορεσμό του έχει επίδραση τόσο στο βάρος του όσο και στον τρόπο που τρώει, συνήθειες που θα συνεχιστούν και στην παιδική ηλικία.

Η Δρ Amy Brown και η Michelle Lee από το Πανεπιστήμιο του Swansea μελέτησαν 298 παιδιά, μεταξύ 6 και 12 μηνών, που προχώρησαν στον απογαλακτισμό με τη μέθοδο «babyled» - που είναι αρκετά διαδεδομένη στη Μεγάλη Βρετανία - σε σχέση με όσα ταΐζονταν με την παραδοσιακή μέθοδο με λιωμένα φαγητά.

Στην αρχή κατέγραψαν τον τρόπο με τον οποίο εισήχθησαν τα εν λόγω παιδιά στη στερεή τροφή και στη συνέχεια συνέκριναν το βάρος και τη διατροφική τους συμπεριφορά όταν ήταν μεταξύ 18 και 24 μηνών. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα παιδιά που δεν είχαν φάει λιωμένα φαγητά όταν ήταν μωρά είχαν πιο φυσιολογικό βάρος (δεν ήταν υπέρβαρα) και μπορούσαν να σταματούν το φαγητό όταν ένοιωθαν ότι είχαν χορτάσει. Μάλιστα, αυτά τα χαρακτηριστικά ήταν ανεξάρτητα από άλλους παράγοντες, όπως για παράδειγμα το βάρος της μητέρας, ο θηλασμός, η ηλικία που ξεκίνησαν τις στερεές τροφές κλπ.

Η Δρ Amy Brown εξήγησε τα αποτελέσματα εικάζοντας ότι έπαιξε ρόλο το ότι τα παιδιά αυτά είχαν μάθει να τρώνε μόνα τους, χωρίς πίεση, όσο ήθελαν, μπορούσαν να σταματήσουν όποτε είχαν χορτάσει κλπ.

Η μέθοδος «babyled» που μας φαίνεται πιθανώς περίεργη, ακόμη και επικίνδυνη για τόσο μικρά μωρά, γίνεται όλο και πιο δημοφιλής στο Ηνωμένο Βασίλειο και προτρέπει τις μαμάδες αντί για λιωμένα φαγητά να δίνουν στα μωρά τους κομματάκια από διάφορες τροφές (ωμών ή μαγειρεμένων με τρόπο ώστε να έχουν μαλακή υφή) και εκείνα να επιλέγουν τι και πόσο θέλουν να καταναλώσουν παίρνοντας τον χρόνο τους, και βέβαια προκαλώντας… χάος στην κουζίνα.

Πηγή: vita.gr

• 
  <p><strong>Ερευνητές από τη Μεγάλη Βρετανία επισημαίνουν τα οφέλη της μεθόδου «babyled»</strong></p>
  

• τάισμα
• μωρά

• 0 σχόλια
• 991 εμφανίσεις

vicky86

10 Ιανουαρίου, 201412 yr

Οι καβγάδες των γονιών και το παιδί

Οι καβγάδες των γονιών και το παιδί

Επειδή όλα τα ζευγάρια τσακώνονται κάποιες φορές, σχεδόν όλα τα παιδιά θα δουν τους γονείς τους να μαλώνουν κάποια στιγμή.
Αν καταφέρετε να αντιδράσετε κατάλληλα το παιδί σας μπορεί να πάρει ένα σημαντικό μάθημα για το πώς επιλύονται οι διαφωνίες με υγιή τρόπο.
Ωστόσο, συνήθως αυτές οι καταστάσεις έχουν αρνητική επίδραση στο συναισθηματικό κόσμο των παιδιών.
Η πιο συνηθισμένη αγωνία των παιδιών είναι να βλέπουν τους γονείς τους να μαλώνουν.
Αναφέρουν ότι τα κάνει να νιώθουν ανήσυχα, φοβισμένα και μπερδεμένα.
Ανησυχούν μήπως φταίνε τα ίδια για τον καβγά ή μήπως οι γονείς χωρίσουν.
Τα παιδιά δεν μπορούν να ξεχωρίσουν ένα μικρό καβγαδάκι για τα πιάτα από μια σοβαρή διαφωνία που απειλεί τη σταθερότητα της σχέσης σας.

Οι περισσότεροι γονείς τσακώνονται για παρόμοια θέματα.
Είναι συνηθισμένο ο ένας γονιός να έχει διαφορετικές ιδέες για τη διαπαιδαγώγηση του παιδιού από τον άλλο.
Για παράδειγμα, κάποιος μπορεί να δέχεται το παιδί του να τρώει μπροστά στην τηλεόραση, ενώ ο/η σύζυγος να θεωρεί ότι πρέπει όλοι να τρώνε στο τραπέζι.
Κάποιοι μπορεί να διαφωνούν αν η καθημερινή μελέτη πρέπει να γίνεται πριν την τηλεόραση ή μετά.
Άλλα συνηθισμένα θέματα τσακωμών είναι σχετικά με τις δουλειές του σπιτιού και τα οικονομικά.

Οι διαφωνίες και οι τσακωμοί είναι αναπόφευκτοι λοιπόν.
Ωστόσο, για ο,τιδήποτε κι αν μαλώνετε, υπάρχουν πράγματα που μπορείτε να κάνετε και άλλα που μπορείτε να αποφύγετε, ώστε να ελαχιστοποιήσετε την αρνητική επίπτωση στα παιδιά.

Κάνετε συμφωνία με τον/την σύζυγό σας να μην μαλώνετε μπροστά στα παιδιά.
Αν υπάρξει μια διαφωνία, σταματήστε την εκεί και συνεχίστε όταν τα παιδιά δεν θα είναι εκεί ή έχουν πάει για ύπνο.
Είναι σημαντικό να σταματήσετε αληθινά και να μην συνεχίσετε να αρπάζεστε με το παραμικρό όλη την υπόλοιπη μέρα.
Όταν το συζητήσετε αργότερα θα είστε και οι δυο πιο ήρεμοι και θα είναι ευκολότερο να βρείτε μια λύση.

Προσπαθήσετε να συμφωνήσετε σε θέματα διαπαιδαγώγησης.
Σίγουρα θα έχετε διαφωνίες αλλά μπορείτε να κάνετε κάποιους συμβιβασμούς από τις δύο πλευρές.

Αν τα παιδιά σας ήταν παρόντα στον καυγά, καθησυχάστε τα λέγοντας ότι αγαπάτε ο ένας τον άλλο και εκείνα.
Εξηγείστε τους ότι ο καυγάς δεν είχε σχέση μαζί τους.
Ζητήστε συγγνώμη ο ένας από τον άλλο για να δείξετε ότι δεν κρατάτε κακία και είστε εντάξει.
Συζητήστε ανοιχτά, ώστε να μάθουν πώς επιλύονται οι διαφορές.
Αν ξέρετε ότι μαλώνετε για συγκεκριμένα θέματα ή ορισμένες ώρες, προσπαθήστε να καθίσετε μόνοι σας και να τα λύσετε όταν θα είστε ήρεμοι.
Συζητήστε τι σας εκνευρίζει και πώς μπορείτε να είστε πιο ήρεμοι για να κάνετε το κλίμα στο σπίτι πιο ευχάριστο.

Μην υποθέτετε ότι το παιδί σας είναι πολύ μικρό για να καταλάβει τις λεπτομέρειες του τσακωμού και γι’ αυτό το λόγο δεν θα επηρεαστεί.
Ακόμα και τα βρέφη μπορούν να καταλάβουν αν όχι τα λόγια, τα αρνητικά συναισθήματα που υπάρχουν μεταξύ σας.

Μην ζητάτε από το παιδί να διαλέξει «στρατόπεδο». Αυτό μπορεί να προκαλέσει μεγάλο άγχος στο παιδί, κάτι που έχει αρνητικές συνέπειες στον ψυχισμό του.

Αποφύγετε να διαφωνείτε και να τσακώνεστε για τη διαπαιδαγώγηση του παιδιού μπροστά στο ίδιο το παιδί.
Προσπαθήστε αν ο/η σύζυγός σας έχει μια συμπεριφορά με την οποία διαφωνείτε να μην το εκφράσετε μπροστά στο παιδί.
Όταν είστε μόνοι μπορείτε να συζητήσετε για αυτά τα θέματα και να συμφωνήσετε, ώστε να παρουσιάζετε μια κοινή στάση στο παιδί.

Αποφύγετε να τσακώνεστε μπροστά στο παιδί για το ποιος είναι σωστός στη διαπαιδαγώγηση και έχει δίκιο.
Εξάλλου συνήθως δεν υπάρχει σωστό και λάθος σε αυτές τις καταστάσεις, οπότε θα ήταν καλύτερα να έρθετε σε έναν συμβιβασμό για τα θέματα που διαφωνείτε.

Αποφύγετε να τσακώνεστε συνεχώς για μικρά πράγματα.
Είναι σίγουρο πως θα έχετε κάποιες διαφωνίες για σοβαρά θέματα που πρέπει να λύσετε, αλλά δεν χρειάζεται να αρπάζεστε για λεπτομέρειες που δεν έχουν σημασία.
Σκεφτείτε πως αν μαλώνετε συχνά για ασήμαντα θέματα, ίσως υπάρχει κάποιος άλλος λόγος για την εχθρότητα ανάμεσά σας, κάτι για το οποίο δεν μιλάτε.

Αν υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στη σχέση σας που δεν καταφέρνετε να λύσετε μεταξύ σας, ίσως θα ήταν καλό να απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό.
Τα παιδιά που οι γονείς τους μαλώνουν συχνά έχουν περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν συναισθηματικές δυσκολίες και προβλήματα συμπεριφοράς.
Επομένως είναι σημαντικό οι γονείς να προσέχουν για αλλαγές στη συμπεριφορά τους που δείχνουν ότι χρειάζονται κάποια βοήθεια.


Πηγή:
Understanding your child... Parental arguments, The Tavistock & Portman NHS Foundation Trust.

http://enarthro.blogspot.gr

• από την Όλγα Μάντη, MSc Εξελικτική και Σχολική Ψυχολόγο
  

• γονείς
• καβγάδες
• παιδί

• 0 σχόλια
• 1314 εμφανίσεις

vicky86

10 Ιανουαρίου, 201412 yr

👨‍👩‍👧‍👦 Οι Ποικίλες Διαστάσεις Των Αδελφικών Σχέσεων: Αγάπη, Ανταγωνισμός Και Συναισθηματική Ανάπτυξη

👨‍👩‍👧‍👦 Οι Ποικίλες Διαστάσεις Των Αδελφικών Σχέσεων: Αγάπη, Ανταγωνισμός Και Συναισθηματική Ανάπτυξη

Ωστόσο, η σχέση μεταξύ αδελφών δεν είναι πάντοτε εύκολη ή αρμονική. Η αγάπη μπορεί να συνυπάρχει με τη ζήλια,
η τρυφερότητα με τον ανταγωνισμό και η ανάγκη για συντροφικότητα με την επιθυμία για προσωπικό χώρο.
🌱 Ένας Ξεχωριστός Δεσμός Που Διαμορφώνεται Με Τα Χρόνια
Τα αδέλφια μοιράζονται οικογενειακές στιγμές, αναμνήσεις, συνήθειες και εμπειρίες που συχνά τους συνοδεύουν σε όλη τους τη ζωή.
Από τα πρώτα παιχνίδια μέχρι τις σχολικές δυσκολίες και τις σημαντικές αλλαγές της εφηβείας, η αδελφική σχέση μπορεί να αποτελέσει πηγή χαράς, υποστήριξης και ασφάλειας.
Ταυτόχρονα, είναι μια σχέση μέσα στην οποία τα παιδιά δοκιμάζουν τα όριά τους, διεκδικούν την προσοχή των γονιών τους και ανακαλύπτουν σταδιακά τη δική τους θέση μέσα στην οικογένεια.
Δεν αγαπούν όλα τα αδέλφια το ένα το άλλο με τον ίδιο τρόπο, ούτε εκφράζουν πάντοτε την αγάπη τους με εμφανείς εκδηλώσεις τρυφερότητας. Κάποια είναι ιδιαίτερα δεμένα, ενώ άλλα χρειάζονται περισσότερο χρόνο, απόσταση ή διαφορετικούς τρόπους επικοινωνίας για να αναπτύξουν μια ουσιαστική σχέση.
Το ζητούμενο δεν είναι να δημιουργήσουμε αδέλφια που δεν τσακώνονται ποτέ, αλλά παιδιά που μαθαίνουν να σέβονται το ένα το άλλο, να διαχειρίζονται τις διαφωνίες τους και να αναγνωρίζουν ότι μπορούν να είναι διαφορετικά χωρίς να απειλείται ο δεσμός τους.
❤️ 1. Η Συναισθηματική Διάσταση Των Αδελφικών Σχέσεων
Η συναισθηματική σύνδεση ανάμεσα στα αδέλφια μπορεί να εξελιχθεί με πολλούς τρόπους.
Για ένα παιδί, ο αδελφός ή η αδελφή του μπορεί να είναι ο πρώτος σύντροφος στο παιχνίδι, ο άνθρωπος με τον οποίο μοιράζεται μυστικά ή εκείνος που καταλαβαίνει ορισμένες οικογενειακές εμπειρίες χωρίς να χρειάζεται πολλές εξηγήσεις.
Μέσα από αυτές τις κοινές εμπειρίες, τα παιδιά έχουν ευκαιρίες να αναπτύξουν:
Ενσυναίσθηση: να αναγνωρίζουν και να υπολογίζουν τα συναισθήματα του άλλου.
Συναισθηματική έκφραση: να μιλούν για τη χαρά, τη λύπη, τον θυμό και την απογοήτευσή τους.
Αίσθημα του ανήκειν: να νιώθουν ότι αποτελούν μέρος μιας οικογένειας στην οποία έχουν τη δική τους θέση.
Αλληλοϋποστήριξη: να προσφέρουν βοήθεια και παρηγοριά όταν ο άλλος δυσκολεύεται.
Αποδοχή: να κατανοούν ότι οι άνθρωποι που αγαπάμε μπορεί να έχουν διαφορετικές ανάγκες και απόψεις.
Ωστόσο, η συναισθηματική εγγύτητα δεν αναπτύσσεται αυτόματα μόνο και μόνο επειδή δύο παιδιά είναι αδέλφια.
Επηρεάζεται από την ιδιοσυγκρασία τους, την ηλικία τους, τις κοινές τους εμπειρίες, τον τρόπο με τον οποίο οι γονείς αντιμετωπίζουν τις συγκρούσεις και το κατά πόσο κάθε παιδί αισθάνεται ότι αναγνωρίζεται ως ξεχωριστή προσωπικότητα.
Η ουσιαστική σύνδεση χτίζεται μέσα από τον σεβασμό, την εμπιστοσύνη και τις επαναλαμβανόμενες εμπειρίες φροντίδας.
⚖️ 2. Η Ζήλια Και Ο Ανταγωνισμός Ανάμεσα Στα Αδέλφια
Η ζήλια είναι ένα από τα συνηθέστερα συναισθήματα που εμφανίζονται στις αδελφικές σχέσεις.
Ένα παιδί μπορεί να αισθάνεται ότι ο αδελφός του λαμβάνει περισσότερη προσοχή, ότι η αδελφή του επιβραβεύεται συχνότερα ή ότι οι δικές του ανάγκες περνούν σε δεύτερη μοίρα.
Ιδιαίτερα όταν γεννιέται ένα νέο παιδί στην οικογένεια, το μεγαλύτερο αδελφάκι μπορεί να δυσκολευτεί να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ενδεχομένως να είχε συνηθίσει να απολαμβάνει μεγάλο μέρος της προσοχής των γονιών του. Ξαφνικά, καλείται να μοιραστεί τον χρόνο, τη φροντίδα και την καθημερινότητα μαζί με ένα νέο μέλος.
Ακόμη και σε μεγαλύτερες ηλικίες, η σύγκριση μπορεί να προκαλέσει έντονα συναισθήματα.
Όταν το ένα παιδί διακρίνεται στα μαθήματα, στον αθλητισμό ή στις καλλιτεχνικές δραστηριότητες, το άλλο μπορεί να αναρωτιέται αν αξίζει εξίσου την αγάπη και την αναγνώριση της οικογένειάς του.
Η ζήλια δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ένα παιδί δεν αγαπά το αδελφάκι του. Συχνά εκφράζει την ανάγκη του να αισθανθεί σημαντικό, ασφαλές και αγαπητό.
Οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν με απλές, καθημερινές κινήσεις:
✔ Να αναγνωρίζουν το συναίσθημα χωρίς να ντροπιάζουν το παιδί.
✔ Να αποφεύγουν τις συγκρίσεις ανάμεσα στα αδέλφια.
✔ Να αφιερώνουν ξεχωριστό χρόνο σε κάθε παιδί.
✔ Να επιβραβεύουν την προσωπική προσπάθεια και όχι τον ανταγωνισμό.
✔ Να υπενθυμίζουν στα παιδιά ότι η αγάπη της οικογένειας δεν μοιράζεται σαν να ήταν κάτι που λιγοστεύει όταν προσφέρεται σε περισσότερους ανθρώπους.
Αντί να λένε «Μην ζηλεύεις τον αδελφό σου», μπορούν να δοκιμάσουν μια πιο υποστηρικτική φράση: «Καταλαβαίνω ότι θα ήθελες να περάσουμε περισσότερο χρόνο μαζί. Θα βρούμε χρόνο μόνο για εμάς τους δύο».
🧩 3. Η Διαμόρφωση Της Προσωπικής Ταυτότητας
Μία από τις σημαντικότερες διαστάσεις των αδελφικών σχέσεων είναι ο τρόπος με τον οποίο κάθε παιδί αναπτύσσει
τη δική του ταυτότητα μέσα στην οικογένεια.
Τα αδέλφια μεγαλώνουν συχνά στο ίδιο περιβάλλον, αλλά δεν έχουν απαραίτητα τις ίδιες ανάγκες, κλίσεις, επιθυμίες ή χαρακτήρες.
Το ένα παιδί μπορεί να είναι κοινωνικό και εξωστρεφές, ενώ το άλλο να προτιμά την ησυχία και τις δραστηριότητες που απαιτούν συγκέντρωση.
Το ένα μπορεί να αγαπά τον αθλητισμό και το άλλο τη μουσική, τη ζωγραφική ή την ανάγνωση.
Οι διαφορές αυτές αποτελούν φυσικό μέρος της ανάπτυξής τους και δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζονται ως πρόβλημα.
Δυσκολίες δημιουργούνται όταν τα παιδιά αποκτούν σταθερές ταμπέλες, όπως «ο έξυπνος», «η υπεύθυνη», «ο άτακτος» ή «η ευαίσθητη».
Ακόμη και όταν οι χαρακτηρισμοί φαίνονται θετικοί, μπορεί να περιορίσουν την ελευθερία του παιδιού να δοκιμάσει νέους ρόλους
και να εκφράσει διαφορετικές πλευρές του εαυτού του.
Για παράδειγμα, ένα παιδί που χαρακτηρίζεται πάντοτε ως το υπεύθυνο αδελφάκι μπορεί να αισθάνεται ότι πρέπει να τα καταφέρνει μόνο του
και να μην επιτρέπεται να ζητήσει βοήθεια.
Αντίστοιχα, ένα παιδί που ακούει συχνά ότι είναι το δύσκολο μέλος της οικογένειας μπορεί να αρχίσει να πιστεύει ότι αυτή η εικόνα το χαρακτηρίζει συνολικά.
Οι γονείς μπορούν να στηρίξουν την ανάπτυξη της προσωπικής ταυτότητας όταν:
Αναγνωρίζουν τις ιδιαιτερότητες κάθε παιδιού.
Ενθαρρύνουν διαφορετικά ενδιαφέροντα και δραστηριότητες.
Αποφεύγουν να αποδίδουν στα παιδιά μόνιμους ρόλους.
Δίνουν σε κάθε παιδί ευκαιρίες να αναλαμβάνει ευθύνες ανάλογες με την ηλικία και τις δυνατότητές του.
Αποδέχονται ότι τα αδέλφια μπορεί να χρειάζονται διαφορετικούς τρόπους υποστήριξης.
Κάθε παιδί χρειάζεται να γνωρίζει ότι αξίζει για αυτό που είναι και όχι επειδή μοιάζει ή διαφέρει από το αδελφάκι του.
🗣️ 4. Η Επικοινωνία Και Η Διαχείριση Των Συγκρούσεων
Οι διαφωνίες αποτελούν συνηθισμένο μέρος της καθημερινότητας των αδελφών.
Μπορεί να ξεκινούν από ένα παιχνίδι, μια διαφωνία για την επιλογή μιας δραστηριότητας, τη χρήση ενός κοινόχρηστου χώρου
ή την αίσθηση ότι κάποιος αδικείται.
Η σύγκρουση από μόνη της δεν καθορίζει αν μια αδελφική σχέση είναι υγιής ή προβληματική.
Σημασία έχει ο τρόπος με τον οποίο εκφράζεται η διαφωνία, η δυνατότητα κάθε παιδιού να ακουστεί και η αποκατάσταση της σχέσης
μετά το περιστατικό.
Όταν οι γονείς παρεμβαίνουν με ηρεμία, μπορούν να μετατρέψουν μια δύσκολη στιγμή σε ευκαιρία μάθησης.
Αρχικά, χρειάζεται να διακόπτουν οποιαδήποτε επιθετική συμπεριφορά και να διασφαλίζουν ότι κανένα παιδί δεν κινδυνεύει.
Στη συνέχεια, μπορούν να δώσουν σε κάθε παιδί χρόνο να περιγράψει τι συνέβη, χωρίς διακοπές, προσβολές ή κατηγορίες.
Αντί για τη φράση «Ποιος άρχισε πάλι;», είναι συχνά πιο χρήσιμο να ρωτήσουν:
«Τι συνέβη; Τι σε ενόχλησε και τι θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά την επόμενη φορά;».
Τα παιδιά μπορούν σταδιακά να μάθουν να χρησιμοποιούν φράσεις όπως:
«Με ενόχλησε όταν πήρες το παιχνίδι χωρίς να με ρωτήσεις».
«Θέλω να τελειώσω πρώτα αυτό που κάνω».
«Δεν συμφωνώ, αλλά μπορώ να ακούσω τη δική σου άποψη».
«Χρειάζομαι λίγο χρόνο για να ηρεμήσω».
«Πώς μπορούμε να το λύσουμε ώστε να είναι δίκαιο και για τους δύο;».
Η συμφιλίωση δεν πρέπει να επιβάλλεται μηχανικά.
Ένα παιδί μπορεί να χρειάζεται χρόνο προτού ζητήσει συγγνώμη ή αποδεχθεί τη συγγνώμη του άλλου.
Οι γονείς μπορούν να καθοδηγούν τη διαδικασία χωρίς να απαιτούν άμεση τρυφερότητα ή να πιέζουν τα παιδιά να προσποιηθούν
ότι δεν συνέβη τίποτα.
Στόχος δεν είναι να εξαφανιστούν οι διαφωνίες, αλλά να μάθουν τα παιδιά να τις διαχειρίζονται χωρίς προσβολές, εκφοβισμό ή βία.
🤝 5. Η Συνεργασία, Η Αλληλεγγύη Και Η Αμοιβαία Υποστήριξη
Οι αδελφικές σχέσεις προσφέρουν πολλές ευκαιρίες για συνεργασία.
Όταν τα παιδιά οργανώνουν μαζί ένα παιχνίδι, κατασκευάζουν κάτι, φροντίζουν ένα κατοικίδιο με την επίβλεψη των ενηλίκων
ή συμμετέχουν σε μια οικογενειακή δραστηριότητα, μαθαίνουν να συντονίζουν τις προσπάθειές τους.
Ανακαλύπτουν ότι δεν χρειάζεται πάντοτε να κερδίζει κάποιος και να χάνει κάποιος άλλος.
Μπορούν να μοιράζονται ευθύνες, να ζητούν βοήθεια και να αναγνωρίζουν τη συμβολή του άλλου.
Η αλληλεγγύη αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν ένα παιδί αντιμετωπίζει δυσκολίες στο σχολείο, απογοητεύεται από μια αποτυχία
ή βιώνει μια αλλαγή που το αναστατώνει.
Ένα αδελφάκι μπορεί να προσφέρει συντροφιά, να ακούσει χωρίς να κρίνει ή να βοηθήσει το παιδί να αισθανθεί λιγότερο μόνο.
Ωστόσο, χρειάζεται να θυμόμαστε ότι η υποστήριξη ανάμεσα στα αδέλφια πρέπει να είναι ελεύθερη και ανάλογη με την ηλικία τους.
Το μεγαλύτερο παιδί δεν είναι υποχρεωμένο να αναλαμβάνει συστηματικά τον ρόλο του γονέα, ούτε πρέπει να αισθάνεται υπεύθυνο
για τη συναισθηματική κατάσταση ή τη συμπεριφορά του μικρότερου αδελφού του.
Οι γονείς μπορούν να ενθαρρύνουν τη συνεργασία χωρίς να επιβάλλουν διαρκείς κοινές δραστηριότητες ή να θεωρούν ότι τα παιδιά
οφείλουν να συμφωνούν σε όλα.
Η αληθινή αλληλεγγύη αναπτύσσεται όταν υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός και όταν κάθε παιδί γνωρίζει ότι μπορεί να προσφέρει βοήθεια,
αλλά δικαιούται και να ζητήσει βοήθεια από τους ενήλικες.
🏡 6. Ο Ρόλος Της Οικογένειας Στη Διαμόρφωση Των Αδελφικών Σχέσεων
Το οικογενειακό περιβάλλον επηρεάζει σημαντικά τον τρόπο με τον οποίο τα αδέλφια σχετίζονται μεταξύ τους.
Τα παιδιά παρατηρούν πώς επικοινωνούν οι γονείς, πώς διαχειρίζονται τις διαφωνίες και πώς αντιδρούν όταν κάποιος κάνει λάθος.
Όταν οι ενήλικες χρησιμοποιούν προσβλητικούς χαρακτηρισμούς, φωνές ή απειλές για να επιβληθούν, τα παιδιά μπορεί να υιοθετήσουν παρόμοιους τρόπους συμπεριφοράς.
Αντίθετα, όταν βλέπουν τους γονείς να συζητούν με σεβασμό, να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους και να ζητούν συγγνώμη όταν χρειάζεται, έχουν ένα θετικό πρότυπο προς μίμηση.
Εξίσου σημαντικός είναι ο τρόπος με τον οποίο οι γονείς αντιμετωπίζουν κάθε παιδί.
Η ίση μεταχείριση δεν σημαίνει ότι όλα τα παιδιά πρέπει να λαμβάνουν πάντοτε ακριβώς τα ίδια πράγματα ή την ίδια βοήθεια.
Ένα παιδί μπορεί να χρειάζεται περισσότερη υποστήριξη σε ένα σχολικό αντικείμενο, ενώ ένα άλλο να χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να προσαρμοστεί σε μια αλλαγή.
Το σημαντικό είναι οι διαφορές αυτές να εξηγούνται με τρόπο κατάλληλο για την ηλικία τους και να μην οδηγούν σε συγκρίσεις ή στην αίσθηση ότι κάποιο παιδί αξίζει περισσότερο από κάποιο άλλο.
Χρήσιμες πρακτικές για τους γονείς είναι οι εξής:
✔ Ατομικός χρόνος: Να περνούν ξεχωριστό χρόνο με κάθε παιδί, χωρίς περισπασμούς.
✔ Δίκαια όρια: Να εφαρμόζουν σαφείς κανόνες που προστατεύουν όλα τα μέλη της οικογένειας.
✔ Αποφυγή συγκρίσεων: Να αναγνωρίζουν την πρόοδο κάθε παιδιού σε σχέση με τις δικές του δυνατότητες.
✔ Ενεργητική ακρόαση: Να ακούν τα παράπονα των παιδιών χωρίς να αποφασίζουν εκ των προτέρων ποιος έχει δίκιο.
✔ Θετική αναγνώριση: Να επισημαίνουν συγκεκριμένες στιγμές συνεργασίας, ευγένειας και αλληλοβοήθειας.
✔ Προστασία της ιδιωτικότητας: Να σέβονται τα προσωπικά αντικείμενα, τον χώρο και τα όρια κάθε παιδιού.
Τα παιδιά δεν χρειάζονται γονείς που αντιμετωπίζουν κάθε διαφωνία με απόλυτη επιτυχία. Χρειάζονται ενήλικες που προσπαθούν να είναι δίκαιοι, διαθέσιμοι και πρόθυμοι να διορθώσουν τα λάθη τους.
👧👦 7. Πώς Επηρεάζει Η Διαφορά Ηλικίας Τη Σχέση Των Αδελφών
Η ηλικιακή απόσταση ανάμεσα στα αδέλφια μπορεί να επηρεάσει τις κοινές τους δραστηριότητες, τις προσδοκίες τους και τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούν.
Δεν καθορίζει, όμως, από μόνη της το πόσο δεμένη θα είναι η σχέση τους.
Αδέλφια Με Μικρή Διαφορά Ηλικίας
Όταν τα αδέλφια βρίσκονται κοντά ηλικιακά, είναι πιθανό να έχουν παρόμοια ενδιαφέροντα και να συμμετέχουν σε κοινά παιχνίδια.
Παράλληλα, μπορεί να ανταγωνίζονται συχνότερα για τα ίδια αντικείμενα, τις δραστηριότητες ή την προσοχή των γονιών.
Χρειάζονται ευκαιρίες για συνεργασία, αλλά και χώρο ώστε να αναπτύσσουν ξεχωριστές φιλίες και προσωπικά ενδιαφέροντα.
Αδέλφια Με Μεγαλύτερη Διαφορά Ηλικίας
Όταν η ηλικιακή απόσταση είναι μεγαλύτερη, τα παιδιά μπορεί να βρίσκονται σε διαφορετικά αναπτυξιακά στάδια και να έχουν διαφορετικές ανάγκες.
Το μεγαλύτερο παιδί μπορεί να αισθάνεται προστατευτικό απέναντι στο μικρότερο, αλλά δεν πρέπει να θεωρείται αυτονόητο ότι θα αναλάβει τη φροντίδα του.
Είναι σημαντικό να έχει χρόνο για τις δικές του δραστηριότητες, ενώ το μικρότερο παιδί χρειάζεται να μάθει να σέβεται τα όρια και την ιδιωτικότητά του.
Αδέλφια Με Διαφορετικά Ενδιαφέροντα Και Ικανότητες
Ακόμη και όταν τα παιδιά έχουν την ίδια ηλικία ή βρίσκονται στην ίδια σχολική τάξη, μπορεί να διαφέρουν σημαντικά ως προς τον χαρακτήρα, τον ρυθμό μάθησης και τις προτιμήσεις τους.
Οι γονείς χρειάζεται να αποφεύγουν την πίεση για κοινές επιδόσεις και να ενθαρρύνουν την αποδοχή της διαφορετικότητας.
Σε κάθε περίπτωση, η ποιότητα της σχέσης εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και όχι μόνο από την ηλικιακή απόσταση.
🧠 8. Οι Αδελφικές Σχέσεις Ως Ευκαιρία Κοινωνικής Μάθησης
Η καθημερινή επαφή με ένα αδελφάκι προσφέρει στα παιδιά ευκαιρίες να εξασκηθούν σε δεξιότητες που θα χρειαστούν και στις σχέσεις τους έξω από την οικογένεια.
Ανάμεσα στις σημαντικότερες είναι οι ακόλουθες:
Ενσυναίσθηση: Να αναγνωρίζουν πώς μπορεί να αισθάνεται ένας άλλος άνθρωπος.
Επικοινωνία: Να εκφράζουν τις ανάγκες και τις απόψεις τους με σαφήνεια.
Διαπραγμάτευση: Να αναζητούν λύσεις όταν οι επιθυμίες τους συγκρούονται.
Αυτορρύθμιση: Να μαθαίνουν να ηρεμούν και να ελέγχουν τις παρορμήσεις τους.
Συνεργασία: Να εργάζονται μαζί για έναν κοινό στόχο.
Σεβασμός ορίων: Να κατανοούν ότι ο άλλος έχει δικαίωμα να αρνηθεί, να διαφωνήσει ή να ζητήσει προσωπικό χώρο.
Οι δεξιότητες αυτές δεν αναπτύσσονται αυτόματα ούτε στον ίδιο βαθμό σε όλα τα παιδιά.
Χρειάζονται καθοδήγηση, επανάληψη και ευκαιρίες για εξάσκηση στην καθημερινότητα.
Για παράδειγμα, όταν δύο παιδιά διαφωνούν για το ποιο παιχνίδι θα παίξουν, ο γονιός μπορεί να τα βοηθήσει να προτείνουν εναλλακτικές λύσεις, αντί να αποφασίσει αμέσως για λογαριασμό τους.
Όταν ένα παιδί στενοχωρεί το άλλο, μπορεί να το καθοδηγήσει ώστε να αναγνωρίσει την επίδραση της συμπεριφοράς του και να σκεφτεί πώς μπορεί να επανορθώσει.
Με αυτόν τον τρόπο, η οικογένεια γίνεται ένα ασφαλές περιβάλλον στο οποίο τα παιδιά μπορούν να μάθουν από τα λάθη τους.
🎲 9. Δραστηριότητες Που Ενισχύουν Τη Θετική Αλληλεπίδραση
Οι κοινές δραστηριότητες μπορούν να δημιουργήσουν ευχάριστες εμπειρίες και να ενισχύσουν την επικοινωνία ανάμεσα στα αδέλφια.
Δεν χρειάζεται να είναι περίπλοκες ή να απαιτούν ειδικό εξοπλισμό.
Το σημαντικό είναι να προσφέρουν στα παιδιά ευκαιρίες να συνεργαστούν, να εκφραστούν και να χαρούν την κοινή τους προσπάθεια.
1. Κατασκευή Με Κοινό Στόχο
Τα παιδιά μπορούν να κατασκευάσουν μια πόλη με τουβλάκια, ένα χαρτονένιο σπίτι ή μια φανταστική γέφυρα.
Κάθε παιδί αναλαμβάνει έναν ρόλο και οι αποφάσεις λαμβάνονται από κοινού.
Ο στόχος δεν είναι να δημιουργήσουν την τέλεια κατασκευή, αλλά να εξασκηθούν στη συνεργασία και στην ανταλλαγή ιδεών.
2. Το Παιχνίδι Της Εναλλαγής Ρόλων
Τα αδέλφια επιλέγουν ένα παιχνίδι στο οποίο αλλάζουν ρόλους, ώστε να έχουν και τα δύο την ευκαιρία να καθοδηγήσουν τη δραστηριότητα.
Έτσι, μαθαίνουν να περιμένουν τη σειρά τους και να αποδέχονται ότι δεν χρειάζεται πάντοτε να αποφασίζει το ίδιο παιδί.
3. Το Ημερολόγιο Των Κοινών Αναμνήσεων
Μπορούν να δημιουργήσουν ένα τετράδιο με ζωγραφιές, φωτογραφίες και σύντομες περιγραφές από ευχάριστες οικογενειακές στιγμές.
Κάθε παιδί επιλέγει τι θέλει να προσθέσει, χωρίς να είναι υποχρεωμένο να μοιραστεί κάτι προσωπικό.
4. Η Οικογενειακή Αποστολή
Οι γονείς μπορούν να προτείνουν μια μικρή αποστολή, όπως να οργανώσουν μαζί ένα πικνίκ, να ετοιμάσουν μια λίστα για μια οικογενειακή εκδρομή ή να φροντίσουν τα φυτά του σπιτιού.
Η δραστηριότητα πρέπει να έχει σαφείς και κατάλληλες για την ηλικία ευθύνες.
5. Το Παιχνίδι Της Αναγνώρισης
Στο τέλος της ημέρας, κάθε παιδί μπορεί, εφόσον το επιθυμεί, να αναφέρει κάτι που εκτίμησε στη συμπεριφορά του αδελφού ή της αδελφής του.
Για παράδειγμα: «Μου άρεσε που με περίμενες για να παίξουμε μαζί».
Η δραστηριότητα δεν πρέπει να μετατρέπεται σε διαγωνισμό ούτε να πιέζει τα παιδιά να εκφράσουν συναισθήματα που δεν αισθάνονται εκείνη τη στιγμή.
Σημαντικό: Αν τα αδέλφια δεν απολαμβάνουν μια κοινή δραστηριότητα, δεν χρειάζεται να πιέζονται να συνεχίσουν. Ο προσωπικός χρόνος και η ελευθερία επιλογής είναι εξίσου σημαντικά με τη συντροφικότητα.
🚩 10. Πότε Οι Αδελφικές Συγκρούσεις Χρειάζονται Περισσότερη Προσοχή
Οι διαφωνίες ανάμεσα στα αδέλφια είναι συνηθισμένες, αλλά δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται όλες ως ακίνδυνο παιχνίδι ή φυσιολογικός ανταγωνισμός.
Χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή όταν η συμπεριφορά του ενός παιδιού προκαλεί συστηματικά φόβο, ταπείνωση ή ανασφάλεια στο άλλο.
Ενδείξεις που αξίζει να διερευνηθούν είναι:
Επαναλαμβανόμενες απειλές, εκφοβισμός ή εξευτελισμός.
Σωματική επιθετικότητα που προκαλεί τραυματισμούς ή φόβο.
Συστηματικός έλεγχος του ενός παιδιού πάνω στο άλλο.
Καταστροφή ή αφαίρεση προσωπικών αντικειμένων με σκοπό την τιμωρία ή τον εκφοβισμό.
Έντονη ανησυχία, απομόνωση ή απροθυμία ενός παιδιού να μείνει μόνο με το αδελφάκι του.
Συμπεριφορές που συνεχίζονται παρά τις σαφείς παρεμβάσεις των ενηλίκων.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι γονείς χρειάζεται να θέσουν ξεκάθαρα όρια, να προστατεύσουν το παιδί που δέχεται την επιθετικότητα και να μην απαιτούν να λυθεί το ζήτημα μόνο μέσα από μια συζήτηση μεταξύ των αδελφών.
Δεν πρέπει να θεωρείται ότι το μεγαλύτερο παιδί έχει πάντοτε δίκιο ή ότι το μικρότερο είναι πάντοτε το θύμα. Η αξιολόγηση χρειάζεται να βασίζεται στη συγκεκριμένη συμπεριφορά και στις πραγματικές συνθήκες.
Αν οι συγκρούσεις είναι επίμονες, έντονες ή επηρεάζουν τη συναισθηματική κατάσταση και την καθημερινότητα των παιδιών, μπορεί να είναι χρήσιμη η συμβουλή παιδοψυχολόγου ή άλλου κατάλληλου ειδικού ψυχικής υγείας.
Η αναζήτηση βοήθειας δεν σημαίνει ότι οι γονείς απέτυχαν. Σημαίνει ότι αναγνωρίζουν την ανάγκη να προστατεύσουν και να υποστηρίξουν όλα τα παιδιά τους.
⚖️ Μύθοι Και Αλήθειες Για Τις Αδελφικές Σχέσεις
❌ Μύθος: Τα αδέλφια που αγαπιούνται πραγματικά δεν τσακώνονται ποτέ.
✔ Αλήθεια: Οι διαφωνίες είναι μέρος των ανθρώπινων σχέσεων. Σημασία έχει ο τρόπος με τον οποίο τα παιδιά διαχειρίζονται τις συγκρούσεις και αποκαθιστούν τον σεβασμό μεταξύ τους.
❌ Μύθος: Η ζήλια ανάμεσα στα αδέλφια αποδεικνύει ότι υπάρχει έλλειψη αγάπης.
✔ Αλήθεια: Η ζήλια μπορεί να εκφράζει ανασφάλεια, ανάγκη για προσοχή ή φόβο ότι το παιδί χάνει τη θέση του στην οικογένεια.
❌ Μύθος: Οι γονείς πρέπει να αντιμετωπίζουν όλα τα παιδιά με απολύτως ίδιο τρόπο.
✔ Αλήθεια: Τα παιδιά έχουν διαφορετικές ανάγκες. Η δίκαιη μεταχείριση σημαίνει ότι κάθε παιδί λαμβάνει την κατάλληλη φροντίδα, χωρίς διακρίσεις και συγκρίσεις.
❌ Μύθος: Το μεγαλύτερο αδελφάκι πρέπει να φροντίζει πάντοτε το μικρότερο.
✔ Αλήθεια: Το μεγαλύτερο παιδί μπορεί να συμμετέχει στη φροντίδα με τρόπο κατάλληλο για την ηλικία του, αλλά δεν πρέπει να αναλαμβάνει ευθύνες γονέα.
❌ Μύθος: Όταν τα αδέλφια μεγαλώσουν, θα γίνουν οπωσδήποτε στενοί φίλοι.
✔ Αλήθεια: Οι αδελφικές σχέσεις εξελίσσονται με διαφορετικούς τρόπους. Η συναισθηματική εγγύτητα δεν επιβάλλεται, αλλά μπορεί να ενισχυθεί μέσα από τον σεβασμό, την επικοινωνία και τις θετικές κοινές εμπειρίες.
❓ Συχνές Ερωτήσεις Για Τις Αδελφικές Σχέσεις
❓ Πώς μπορώ να μειώσω τη ζήλια ανάμεσα στα παιδιά μου;
Αφιερώστε ξεχωριστό χρόνο σε κάθε παιδί, αποφύγετε τις συγκρίσεις και αναγνωρίστε τα συναισθήματά του χωρίς επίκριση. Βοηθήστε το να καταλάβει ότι η αγάπη σας παραμένει σταθερή και ότι δεν χρειάζεται να ανταγωνιστεί το αδελφάκι του για να την κερδίσει.
❓ Πρέπει να επεμβαίνω κάθε φορά που τα παιδιά μου τσακώνονται;
Δεν χρειάζεται να παρεμβαίνετε σε κάθε μικρή διαφωνία, εφόσον τα παιδιά είναι ασφαλή και μπορούν να προσπαθήσουν να βρουν λύση. Πρέπει, όμως, να επεμβαίνετε όταν υπάρχει επιθετικότητα, εκφοβισμός, σημαντική ανισορροπία δύναμης ή αδυναμία επίλυσης της σύγκρουσης με ασφαλή τρόπο.
❓ Τι μπορώ να κάνω όταν τα αδέλφια μου δεν θέλουν να παίζουν μαζί;
Μην τα πιέζετε να περνούν συνεχώς χρόνο μαζί. Δώστε τους τη δυνατότητα να έχουν διαφορετικά ενδιαφέροντα και προτείνετε κοινές δραστηριότητες χωρίς υποχρεωτική συμμετοχή. Η καλή σχέση δεν απαιτεί συνεχή συντροφικότητα.
❓ Είναι φυσιολογικό το μεγαλύτερο παιδί να ζηλεύει το μικρότερο;
Ναι, μπορεί να συμβεί, ιδιαίτερα όταν αλλάζει η οικογενειακή καθημερινότητα ή όταν το μεγαλύτερο παιδί αισθάνεται ότι λαμβάνει λιγότερη προσοχή. Χρειάζεται κατανόηση, χρόνος και ουσιαστική επικοινωνία, χωρίς να χαρακτηρίζεται το παιδί εγωιστικό ή κακό.
❓ Πώς μπορώ να καταλάβω αν οι συγκρούσεις είναι πιο σοβαρές από έναν συνηθισμένο καβγά;
Αν υπάρχουν επαναλαμβανόμενες απειλές, σωματική βία, εξευτελισμός, φόβος ή σημαντική αλλαγή στη συμπεριφορά ενός παιδιού, χρειάζεται προσεκτική διερεύνηση. Εάν δεν μπορείτε να διασφαλίσετε την ηρεμία και την ασφάλεια στο σπίτι, ζητήστε τη βοήθεια ειδικού.
❓ Μπορούν τα αδέλφια να έχουν καλή σχέση ακόμη κι αν είναι πολύ διαφορετικά;
Βεβαίως. Δεν είναι απαραίτητο να έχουν κοινά ενδιαφέροντα ή τον ίδιο χαρακτήρα. Μπορούν να αναπτύξουν ουσιαστικό δεσμό όταν αποδέχονται τις διαφορές τους, σέβονται τα όριά τους και βρίσκουν τρόπους επικοινωνίας που ταιριάζουν και στους δύο.
🌟 Βασικά Σημεία Που Πρέπει Να Θυμάστε
Οι αδελφικές σχέσεις είναι σύνθετες και μεταβαλλόμενες. Μπορούν να προσφέρουν συντροφικότητα, ασφάλεια και σημαντικές ευκαιρίες μάθησης, αλλά περιλαμβάνουν επίσης διαφωνίες, ανταγωνισμό και περιόδους απομάκρυνσης.
Για να στηρίξουν τα παιδιά τους, οι γονείς χρειάζεται να θυμούνται ότι:
✔ Κάθε παιδί έχει τη δική του προσωπικότητα, τις δικές του ανάγκες και τον δικό του ρυθμό ανάπτυξης.
✔ Η ζήλια και οι συγκρούσεις χρειάζονται κατανόηση και καθοδήγηση, όχι ντροπή και ταμπέλες.
✔ Η αποφυγή των συγκρίσεων βοηθά κάθε παιδί να αναπτύξει μια θετική εικόνα για τον εαυτό του.
✔ Η συνεργασία και η αλληλοϋποστήριξη ενισχύονται όταν δεν επιβάλλονται.
✔ Τα προσωπικά όρια και η ιδιωτικότητα πρέπει να γίνονται σεβαστά.
✔ Η επιθετικότητα και ο εκφοβισμός δεν πρέπει να δικαιολογούνται ως φυσιολογικοί αδελφικοί καβγάδες.
✔ Η σχέση των αδελφών μπορεί να αλλάζει καθώς μεγαλώνουν, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι έχει χαθεί η αγάπη.
Το σημαντικότερο δώρο που μπορούν να προσφέρουν οι γονείς είναι ένα οικογενειακό περιβάλλον όπου κάθε παιδί αισθάνεται ασφαλές, αποδεκτό και ελεύθερο να είναι ο εαυτός του.
🌈 Κάθε Αδελφική Σχέση Έχει Τη Δική Της Ιστορία
Δεν υπάρχει μία και μοναδική μορφή αδελφικής σχέσης που να θεωρείται ιδανική για όλες τις οικογένειες.
Κάποια αδέλφια παραμένουν πολύ κοντά από την παιδική ηλικία, ενώ άλλα αναπτύσσουν μεγαλύτερη οικειότητα καθώς ωριμάζουν
και αποκτούν κοινές εμπειρίες ως ενήλικες.
Αυτό που έχει πραγματική σημασία είναι να μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον που ενθαρρύνει την αγάπη χωρίς υποχρέωση,
τη συνεργασία χωρίς καταναγκασμό και την αποδοχή χωρίς συγκρίσεις.
Οι γονείς δεν μπορούν να καθορίσουν απόλυτα το πώς θα εξελιχθεί η σχέση των παιδιών τους.
Μπορούν, όμως, να τους προσφέρουν τα κατάλληλα εφόδια για να επικοινωνούν, να σέβονται ο ένας τον άλλο
και να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες με μεγαλύτερη ωριμότητα.
Μέσα από τις καθημερινές στιγμές, τις μικρές πράξεις φροντίδας και τις προσπάθειες συμφιλίωσης,
τα αδέλφια δημιουργούν τη δική τους κοινή ιστορία.
Μια ιστορία που δεν χρειάζεται να είναι τέλεια για να έχει αξία.
✨ Μοιραστείτε Την Εμπειρία Σας!
Κάθε οικογένεια έχει τη δική της μοναδική εμπειρία από τις αδελφικές σχέσεις, με όμορφες στιγμές, δυσκολίες, διαφωνίες και συγκινητικές πράξεις αγάπης.
Οι εμπειρίες των γονιών μπορούν να προσφέρουν πολύτιμες ιδέες και παρηγοριά σε άλλες οικογένειες που αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις.
Η δική σας ιστορία μπορεί να βοηθήσει έναν άλλο γονιό να κατανοήσει καλύτερα τα παιδιά του και να ανακαλύψει νέους τρόπους για να ενισχύσει τον δεσμό ανάμεσά τους.
🩺 Ιατρική Ειδοποίηση
Το παρόν άρθρο έχει ενημερωτικό και συμβουλευτικό χαρακτήρα και δεν υποκαθιστά την εξατομικευμένη αξιολόγηση
από επαγγελματία ψυχικής υγείας.
Οι διαφωνίες και η ζήλια ανάμεσα στα αδέλφια μπορεί να αποτελούν μέρος της φυσιολογικής ανάπτυξης, αλλά η συστηματική επιθετικότητα,
ο εκφοβισμός, ο έντονος φόβος ή οι επίμονες συναισθηματικές δυσκολίες χρειάζονται προσοχή.
Εάν οι συγκρούσεις επηρεάζουν σημαντικά την καθημερινότητα ή την ψυχική ευεξία των παιδιών, απευθυνθείτε σε παιδοψυχολόγο
ή άλλο κατάλληλο επαγγελματία ψυχικής υγείας για αξιολόγηση και καθοδήγηση.

• Οι αδελφικές σχέσεις αποτελούν έναν από τους πιο σημαντικούς δεσμούς στη ζωή ενός παιδιού.
  Μέσα από την καθημερινή συμβίωση, τα αδέλφια μαθαίνουν να μοιράζονται, να συνεργάζονται, να διαφωνούν,
  να συμφιλιώνονται και να κατανοούν τα συναισθήματα των άλλων.

• αδέλφια
• παιδί

• 0 σχόλια
• 807 εμφανίσεις

vicky86

9 Ιανουαρίου, 201412 yr

Διπλάσιος ο κίνδυνος των επιπλοκών στα παιδιά της εξωσωματικής

Διπλάσιος ο κίνδυνος των επιπλοκών στα παιδιά της εξωσωματικής

Τα παιδιά που έχουν γεννηθεί με εξωσωματική γονιμοποίηση, αντιμετωπίζουν σχεδόν διπλάσιο κίνδυνο επιπλοκών (σε σχέση με τα παιδιά που έχουν συλληφθεί φυσιολογικά), όπως να γεννηθούν πρόωρα ή να πεθάνουν κατά τον πρώτο μήνα της ζωής τους, σύμφωνα με μια νέα αυστραλιανή επιστημονική έρευνα. Μια δεύτερη αμερικανική έρευνα διαπίστωσε ότι για τον πρόωρο τοκετό, πολύ συχνά, φταίνε βακτήρια εξαιτίας των οποίων «σπάνε τα νερά» της εγκύου πριν την ώρα τους.

Η πρώτη μελέτη, με επικεφαλής τον Μάικλ Ντέιβις του πανεπιστημίου της Αδελαΐδας, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «PLoS One», σύμφωνα με τη βρετανική «Γκάρντιαν», ανέλυσε πάνω από 300.000 γεννήσεις.

Οι ερευνητές επισήμαναν πως δεν μπορούν να αποκλείσουν ότι, πέρα από την ίδια την τεχνική της εξωσωματικής γονιμοποίησης, τα παιδιά μπορεί να αντιμετωπίζουν μεγαλύτερους κινδύνους εξαιτίας και άλλων λόγων, για παράδειγμα εξαιτίας των προβλημάτων υγείας ή της προχωρημένης ηλικίας των γονέων τους. Όπως είπε ο Ντέιβις, «κατά πάσα πιθανότητα, παίζουν ρόλο και οι δύο παράγοντες, τόσο η εξωσωματική τεχνική, όσο και οι γονείς».

Η έρευνα έδειξε ότι οι πρόωροι τοκετοί αποτελούσαν το 4,7% στις περιπτώσεις γυναικών που είχαν συλλάβει φυσιολογικά, ενώ το ποσοστό αύξανε στο 8% στις περιπτώσεις εξωσωματικής γονιμοποίησης. Τα αντίστοιχα ποσοστά θανάτου των παιδιών λίγο μετά τη γέννησή τους, ήσαν 0,3% (φυσιολογική σύλληψη) και 0,5% (με εξωσωματική).

Η νέα μελέτη επιβεβαιώνει τα ευρήματα προηγούμενων ερευνών, που επίσης έχουν διαπιστώσει αυξημένο κίνδυνο υγείας και πρόωρου θανάτου των «παιδιών του σωλήνα». Οι Αυστραλοί ερευνητές επισημαίνουν ότι η κατάψυξη των εμβρύων πριν την εμφύτευσή τους στη μήτρα (κάτι που συμβαίνει όλο και συχνότερα πλέον), μπορεί να αποτρέψει τον κίνδυνο του πρόωρου τοκετού.

Η δεύτερη έρευνα, με επικεφαλής την καθηγήτρια γυναικολογίας Άμι Μούρθα της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου Ντιουκ, η οποία δημοσιεύτηκε στο ίδιο επιστημονικό περιοδικό, σύμφωνα με το BBC, συμπέρανε πως μια συχνή αιτία για τον πρόωρο τοκετό είναι η δράση συγκεκριμένων βακτηρίων, τα οποία οδηγούν στη διάρρηξη της μεμβράνης του αμνιακού σάκου που συγκρατεί το έμβρυο, με συνέπεια να «σπάνε τα νερά» πριν την ώρα τους.

Εκτιμάται ότι η πρόωρη ρήξη της μεβράνης είναι η αιτία για περίπου το ένα τρίτο όλων των πρόωρων τοκετών. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι στο μέλλον θα είναι δυνατό να καταπολεμούνται με φάρμακα (πχ αντιβιοτικά) τα εν λόγω βακτήρια, ώστε να αποφεύγονται αρκετές πρόωρες γέννες. Προς το παρόν πάντως, οι γιατροί θα πρέπει να καταλάβουν τον ακριβή μηχανισμό με τον οποίο τα βακτήρια προκαλούν το «σπάσιμο των νερών».

protothema.gr

• 
  <p><strong>Βακτήρια φταίνε συχνά που «σπάνε τα νερά» πρόωρα σε έναν τοκετό </strong></p>
  

• παιδιά
• εξωσωματική

• 0 σχόλια
• 1047 εμφανίσεις

vicky86

9 Ιανουαρίου, 201412 yr

Η ανησυχία των γονέων κάνει τα παιδιά να πονούν περισσότερο

Η ανησυχία των γονέων κάνει τα παιδιά να πονούν περισσότερο

Οι έφηβοι των οποίων οι γονείς πάσχουν από χρόνιο πόνο μπορεί να είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν συνεχή πόνο, ειδικά όταν οι γονείς τείνουν να καταστροφολογούν ,σύμφωνα με νέα έρευνα.

Σύμφωνα με τα ευρήματα της μελέτης που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Journal of Pediatric Psychology, ένας γονέας που νιώθει πόνο και ένας γονέας που μεγεθύνει τη σημασία του πόνου αυξάνει τον κίνδυνο ότι ένα παιδί θα δώσει περισσότερη έμφαση στη σημασία του πόνου του.

Τα παιδιά είναι προσεκτικοί παρατηρητές του κάθε τι που κάνουν οι γονείς , δήλωσε η επικεφαλής της μελέτης Άννα Γουίλσον και προσέθεσε ότι μερικές φορές οι γονείς ανησυχούν για το πώς αισθάνεται το παιδί τους ή μπορεί να ρωτούν κατ' επανάληψη τι έχει το παιδί τους, και αυτό να οδηγήσει το παιδί σε έντονη ανησυχία ακόμα και αν δεν συντρέχει κάποιος σοβαρός λόγος.

"Δυστυχώς , γνωρίζουμε από πολλές μελέτες ότι αυτό η άστοχη ανησυχία τείνει να κάνει τον πόνο χειρότερο ", ανέφερε χαρακτηριστικά.

Στη μελέτη , 178 παιδιά μεταξύ των ηλικιών 11 και 14 ετών κλήθηκαν να συμπληρώσουν ερωτηματολόγια σχετικά με ζητήματα , όπως πόνοι στην πλάτη , πόνος στο στομάχι και πονοκέφαλοι , καθώς επίσης και το πόσο ο πόνος παρενέβαινε με την καθημερινή τους ζωή . Επίσης κλήθηκαν οι γονείς των εφήβων να απαντήσουν παρόμοιες ερωτήσεις σχετικά με τον πόνο τους.

Από τα ευρήματα της μελέτης φάνηκε ότι περίπου το ένα τέταρτο των εφήβων και τα δύο τρίτα των γονέων ανέφεραν ότι είχαν κάποιο χρόνιο πόνο, καθώς επίσης φάνηκε ότι ο πόνος των γονέων ήταν συνδεδεμένος με τον πόνο των παιδιών.

news.gr

• 
  <p><strong>Ο πόνος των γονέων και ο πόνος των παιδιών συνδέονται άμεσα</strong></p>
  

• γονείς
• παιδιά

• 0 σχόλια
• 965 εμφανίσεις

vicky86

9 Ιανουαρίου, 201412 yr

🧠 Πότε Να Επισκεφτώ Έναν Ψυχολόγο Για Το Παιδί Μου; Σημάδια Που Δεν Πρέπει Να Αγνοήσω

🧠 Πότε Να Επισκεφτώ Έναν Ψυχολόγο Για Το Παιδί Μου; Σημάδια Που Δεν Πρέπει Να Αγνοήσω

Κάθε παιδί περνά περιόδους θυμού, φόβου, στενοχώριας ή ανασφάλειας.
Το σημαντικό είναι να αναγνωρίζουμε πότε αυτές οι δυσκολίες αποτελούν μέρος της φυσιολογικής ανάπτυξης
και πότε χρειάζονται περισσότερη προσοχή και υποστήριξη.
Η επίσκεψη σε έναν ψυχολόγο δεν σημαίνει ότι το παιδί έχει απαραίτητα κάποια διαταραχή ούτε ότι οι γονείς έχουν αποτύχει στον ρόλο τους.
Σημαίνει ότι αναζητούμε τρόπους να κατανοήσουμε καλύτερα όσα βιώνει και να το βοηθήσουμε να αισθανθεί ασφαλές και δυνατό.
Πότε Είναι Χρήσιμο Να Ζητήσουμε Τη Βοήθεια Ενός Ψυχολόγου;
Δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος κανόνας που να καθορίζει πότε ένα παιδί χρειάζεται ψυχολογική υποστήριξη.
Η απόφαση εξαρτάται από τη φύση της δυσκολίας, την έντασή της, τη διάρκειά της και τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζει την καθημερινότητά του.
Αξίζει να αναζητήσουμε καθοδήγηση όταν παρατηρούμε ότι το παιδί δυσκολεύεται επανειλημμένα και δεν φαίνεται να ανακουφίζεται με τη συνηθισμένη υποστήριξη της οικογένειας.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται όταν:
Η συμπεριφορά ή η διάθεσή του αλλάζει αισθητά σε σχέση με το παρελθόν.
Δυσκολεύεται στο σχολείο, στον ύπνο, στο παιχνίδι ή στις σχέσεις του με άλλα παιδιά.
Ο φόβος, η στενοχώρια ή ο θυμός είναι τόσο έντονα, ώστε να εμποδίζουν τις καθημερινές του δραστηριότητες.
Το ίδιο πρόβλημα επανέρχεται συχνά ή φαίνεται να επιδεινώνεται.
Το παιδί εκφράζει ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί αυτό που νιώθει ή ζητά βοήθεια.
Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να περάσει ένα αυθαίρετο χρονικό διάστημα, εάν η δυσκολία είναι έντονη ή μας ανησυχεί ιδιαίτερα. Η έγκαιρη αναζήτηση συμβουλής μπορεί να βοηθήσει πριν το πρόβλημα γίνει πιο δύσκολο στη διαχείρισή του.
Ποιες Αλλαγές Στα Συναισθήματα Και Στη Συμπεριφορά Χρειάζονται Προσοχή;
Τα παιδιά δεν εκφράζουν πάντοτε με λόγια όσα τα απασχολούν.
Μερικές φορές η συμπεριφορά τους γίνεται ο τρόπος με τον οποίο δείχνουν ότι κάτι τα δυσκολεύει.
Συναισθηματικές αλλαγές που αξίζει να προσέξουμε είναι η επίμονη στενοχώρια, η απώλεια ενδιαφέροντος για δραστηριότητες που προηγουμένως απολάμβαναν και η απομάκρυνση από φίλους ή παιχνίδια.
Επίσης, το παιδί μπορεί να εμφανίζει έντονο άγχος, φόβους που περιορίζουν την καθημερινότητά του
ή μεγάλη δυσκολία να αποχωριστεί τους γονείς του.
Μπορεί ακόμη να συγκρίνει διαρκώς τον εαυτό του με τους άλλους και να εκφράζει αρνητικές σκέψεις, όπως:
«Δεν αξίζω τίποτα».
«Είμαι χαζός».
«Όλα τα κάνω λάθος».
«Κανείς δεν με αγαπά».
Τέτοιες φράσεις δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται αυτόματα ως υπερβολές ή ως προσπάθεια να τραβήξει την προσοχή.
Χρειάζεται να ακούσουμε τι κρύβεται πίσω από αυτές και να δείξουμε στο παιδί ότι παίρνουμε στα σοβαρά όσα αισθάνεται.
Αντίστοιχα, οι συχνές και έντονες εκρήξεις θυμού, όταν το παιδί δυσκολεύεται να ηρεμήσει και η κατάσταση επηρεάζει τις σχέσεις ή την καθημερινότητά του, μπορεί να δείχνουν ότι χρειάζεται βοήθεια στη διαχείριση των συναισθημάτων του.
Οι αλλαγές στη συμπεριφορά χρειάζονται επίσης προσεκτική παρατήρηση.
Το παιδί μπορεί να απομονώνεται, να αντιδρά επιθετικά, να αρνείται να πάει στο σχολείο, να γίνεται ιδιαίτερα ευερέθιστο ή να παρουσιάζει δυσκολίες στη συγκέντρωση.
Μπορεί ακόμη να εμφανίζει συμπεριφορές που είχαμε αφήσει πίσω, όπως έντονη προσκόλληση στους γονείς ή φόβους που επηρεάζουν την ανεξαρτησία του.
Καμία από αυτές τις ενδείξεις δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι υπάρχει ψυχολογικό πρόβλημα.
Μπορεί να σχετίζεται με σχολική πίεση, δυσκολίες στις φιλίες, έλλειψη ύπνου ή αλλαγές στο οικογενειακό περιβάλλον.
Αυτό που έχει σημασία είναι να εξετάζουμε τη συνολική εικόνα και όχι ένα μεμονωμένο περιστατικό.
Όταν το παιδί δυσκολεύεται, μπορούμε να του πούμε με ηρεμία: «Βλέπω ότι περνάς δύσκολα. Θέλεις να μου πεις τι σε κάνει να αισθάνεσαι έτσι;».
Δεν χρειάζεται να βρούμε αμέσως τη λύση. Συχνά, το πρώτο βήμα είναι να νιώσει ότι κάποιος το ακούει χωρίς να το κρίνει.
Όταν Οι Δυσκολίες Επηρεάζουν Το Σώμα, Το Σχολείο Και Την Οικογενειακή Ζωή
Η ψυχική πίεση μπορεί να εκδηλωθεί με τρόπους που δεν φαίνονται εξαρχής συναισθηματικοί.
Για παράδειγμα, ένα παιδί μπορεί να δυσκολεύεται να κοιμηθεί, να ξυπνά συχνά τη νύχτα, να βλέπει επαναλαμβανόμενους εφιάλτες ή να παρουσιάζει σημαντικές αλλαγές στην όρεξή του.
Μερικά παιδιά παραπονιούνται συχνά για πονοκέφαλο, πόνο στην κοιλιά ή ναυτία, ιδιαίτερα πριν από το σχολείο, ένα διαγώνισμα ή μια κοινωνική δραστηριότητα.
Αυτά τα συμπτώματα είναι πραγματικά και δεν πρέπει να απορρίπτονται ως δικαιολογίες.
Όταν οι σωματικές ενοχλήσεις επαναλαμβάνονται ή δεν έχουν σαφή εξήγηση, χρειάζεται πρώτα να αξιολογούνται από παιδίατρο ή άλλο κατάλληλο γιατρό.
Εφόσον κριθεί απαραίτητο, μπορεί να ακολουθήσει και ψυχολογική υποστήριξη.
Στο σχολείο, ενδείξεις δυσκολίας μπορεί να είναι η ξαφνική πτώση της επίδοσης, η άρνηση να πάει στο μάθημα, το έντονο άγχος πριν από διαγωνίσματα ή η δυσκολία να δημιουργήσει και να διατηρήσει φιλίες.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται όταν υπάρχει υποψία για εκφοβισμό, διαδικτυακό εκφοβισμό ή συστηματικό αποκλεισμό από την ομάδα των συνομηλίκων.
Ένα παιδί μπορεί να ντρέπεται να μιλήσει, να φοβάται ότι τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα ή να πιστεύει ότι ευθύνεται για όσα συμβαίνουν.
Οι δυσκολίες στη μάθηση και στη συγκέντρωση δεν πρέπει να αποδίδονται αυτόματα σε τεμπελιά ή αδιαφορία.
Μπορεί να συνδέονται με διαφορετικές εκπαιδευτικές ανάγκες, άγχος, συναισθηματική πίεση ή άλλους παράγοντες που χρειάζονται διερεύνηση. Η συνεργασία με τον εκπαιδευτικό, τον παιδίατρο, τον ψυχολόγο ή τον ειδικό παιδαγωγό, ανάλογα με την περίπτωση, μπορεί να βοηθήσει να αποσαφηνιστεί τι συμβαίνει.
Αλλαγές όπως ένα διαζύγιο, μια μετακόμιση, η απώλεια αγαπημένου προσώπου, ο ερχομός ενός νέου παιδιού ή μια σοβαρή ασθένεια στην οικογένεια μπορούν επίσης να επιβαρύνουν το παιδί.
Σε τέτοιες περιόδους, παρατηρούμε αν αποσύρεται, αν φοβάται διαρκώς ότι θα χάσει έναν γονέα, αν αναλαμβάνει ευθύνες που δεν αντιστοιχούν στην ηλικία του ή αν κατηγορεί τον εαυτό του για όσα συμβαίνουν.
Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να εμφανιστούν σοβαρά συμπτώματα για να ζητήσουμε συμβουλευτική καθοδήγηση.
Πώς Εκδηλώνονται Οι Δυσκολίες Ανάλογα Με Την Ηλικία;
Κάθε παιδί εκφράζει τα συναισθήματά του με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα με την ηλικία, τον χαρακτήρα και τις εμπειρίες του.
Στις ηλικίες 6–8 ετών, ένα παιδί μπορεί να δυσκολεύεται να περιγράψει με λόγια όσα αισθάνεται.
Η ανησυχία του ενδέχεται να εκδηλώνεται με κλάματα, ξεσπάσματα, προσκόλληση στους γονείς, φόβο αποχωρισμού, πόνους στην κοιλιά ή δυσκολίες στο σχολείο.
Η ζωγραφική, το παιχνίδι και οι απλές ερωτήσεις μπορούν να το βοηθήσουν να εκφραστεί, χωρίς πίεση.
Στις ηλικίες 9–12 ετών, η αποδοχή από τους συνομηλίκους, οι συγκρίσεις και η εικόνα που έχει το παιδί για τον εαυτό του αποκτούν μεγαλύτερη σημασία.
Μπορεί να κρύβει τη στενοχώρια του, να γίνεται ιδιαίτερα αυστηρό με τον εαυτό του ή να εκφράζει τη δυσφορία του μέσα από θυμό και αντιδραστικότητα.
Χρειάζεται να ακούμε τις ανησυχίες του με σεβασμό, ακόμη κι όταν σε έναν ενήλικα φαίνονται μικρές.
Στην εφηβεία, η ανάγκη για αυτονομία και ιδιωτικότητα είναι φυσιολογική.
Ωστόσο, η παρατεταμένη απομόνωση, η επίμονη θλίψη, η απότομη αλλαγή συμπεριφοράς ή η απώλεια ενδιαφέροντος για σχεδόν όλες τις δραστηριότητες χρειάζονται προσοχή.
Σε κάθε ηλικία, δεν αρκεί να εξετάζουμε αν μια συμπεριφορά είναι συνηθισμένη για την ανάπτυξη.
Χρειάζεται να δούμε πόσο έντονη είναι, πόσο διαρκεί και αν εμποδίζει το παιδί να ζει, να μαθαίνει και να σχετίζεται με τους άλλους με τρόπο που το βοηθά να αισθάνεται καλά.
Πώς Να Μιλήσω Στο Παιδί Και Πώς Να Επιλέξω Τον Κατάλληλο Ψυχολόγο;
Η ιδέα της επίσκεψης σε ψυχολόγο μπορεί να προκαλέσει ανησυχία σε ένα παιδί, ιδιαίτερα αν δεν γνωρίζει τι πρόκειται να συμβεί. Ο τρόπος με τον οποίο θα του το παρουσιάσουμε έχει σημασία.
Αποφεύγουμε φράσεις όπως «Θα σε πάω στον ψυχολόγο για να σε διορθώσει» ή την παρουσίαση της επίσκεψης ως τιμωρίας. Το παιδί δεν πρέπει να αισθανθεί ότι είναι προβληματικό ή ότι απογοήτευσε τους γονείς του.
Μπορούμε να του εξηγήσουμε:
«Όλοι οι άνθρωποι δυσκολεύονται κάποιες φορές και δεν χρειάζεται να τα αντιμετωπίζουμε όλα μόνοι μας. Ένας ψυχολόγος μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε καλύτερα τα συναισθήματά μας και να βρούμε τρόπους να αισθανόμαστε πιο ασφαλείς και δυνατοί».
Ακούμε τις απορίες του, του εξηγούμε με απλά λόγια τι μπορεί να γίνει στη συνάντηση και του δίνουμε χώρο να εκφράσει τους φόβους του. Δεν το πιέζουμε να μιλήσει περισσότερο απ' όσο μπορεί, αλλά ούτε απορρίπτουμε την ανάγκη του για βοήθεια επειδή δυσκολεύεται να συνεργαστεί.
Η πρώτη συνάντηση μπορεί να γίνει με τους γονείς, με το παιδί ή και με όλους μαζί, ανάλογα με την ηλικία και τις ανάγκες της περίπτωσης. Ο επαγγελματίας οφείλει να εξηγήσει με σαφήνεια τους κανόνες εμπιστευτικότητας και τις εξαιρέσεις που σχετίζονται με την ασφάλεια του παιδιού.
Για την επιλογή ειδικού, αναζητούμε ψυχολόγο με νόμιμη άδεια άσκησης επαγγέλματος και κατάλληλη εμπειρία στην εργασία με παιδιά. Ανάλογα με τη δυσκολία, μπορεί να χρειάζεται επαγγελματίας με εξειδίκευση στην παιδική ή εφηβική ψυχική υγεία.
Χρήσιμο είναι να συζητήσουμε την εμπειρία του, τον τρόπο προσέγγισης, τη συνεργασία με τους γονείς, τη διάρκεια και το κόστος των συναντήσεων, καθώς και το πώς θα αξιολογείται η πορεία της υποστήριξης.
Η σχέση εμπιστοσύνης δεν δημιουργείται πάντοτε από την πρώτη συνάντηση. Αν, όμως, με τον χρόνο δεν διαμορφώνεται μια λειτουργική συνεργασία, οι γονείς μπορούν να συζητήσουν τις ανησυχίες τους με τον ειδικό ή να αναζητήσουν άλλη κατάλληλη επιλογή.
Τι Μπορούμε Να Κάνουμε Στο Σπίτι Για Να Βοηθήσουμε;
Η καθημερινή στάση των γονέων μπορεί να προσφέρει στο παιδί σημαντική ασφάλεια. Δεν χρειάζεται να έχουμε έτοιμη απάντηση για κάθε πρόβλημα ούτε να καταφέρνουμε να το ηρεμούμε αμέσως.
Μπορούμε να το στηρίξουμε με απλές, σταθερές κινήσεις:
Ακούμε χωρίς να βιαζόμαστε να δώσουμε λύση. Αφήνουμε το παιδί να ολοκληρώσει όσα θέλει να πει και αποφεύγουμε να υποτιμούμε τις ανησυχίες του.
Διατηρούμε μια όσο γίνεται σταθερή καθημερινότητα. Ο επαρκής ύπνος, τα τακτικά γεύματα, το παιχνίδι και ο χρόνος μαζί με την οικογένεια βοηθούν το παιδί να αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια.
Αναγνωρίζουμε τα συναισθήματα, αλλά διατηρούμε σαφή όρια. Μπορούμε να πούμε «Καταλαβαίνω ότι θύμωσες, αλλά δεν επιτρέπεται να χτυπάς».
Αποφεύγουμε τις συγκρίσεις και την υπερβολική πίεση. Το παιδί χρειάζεται να νιώθει ότι η αξία του δεν εξαρτάται από τους βαθμούς, τις επιδόσεις ή την αποδοχή των άλλων.
Συνεργαζόμαστε με το σχολείο και τους ειδικούς, όταν χρειάζεται, ώστε το παιδί να λαμβάνει σταθερή και συντονισμένη υποστήριξη.
Είναι επίσης σημαντικό να φροντίζουμε τη δική μας ψυχική αντοχή. Η γονεϊκότητα μπορεί να είναι απαιτητική και η αναζήτηση συμβουλής για εμάς τους ίδιους δεν αποτελεί αδυναμία.
Οι παραπάνω πρακτικές δεν αντικαθιστούν την αξιολόγηση ενός ειδικού όταν οι δυσκολίες επιμένουν, επιδεινώνονται ή επηρεάζουν σημαντικά τη ζωή του παιδιού. Αποτελούν, όμως, ένα υποστηρικτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο μπορεί να αισθανθεί ότι δεν είναι μόνο του.
Πότε Χρειάζεται Άμεση Βοήθεια;
Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες δεν πρέπει να περιμένουμε να δούμε αν η κατάσταση θα βελτιωθεί από μόνη της.
Αν το παιδί μιλά για αυτοκτονία, εκφράζει πρόθεση να βλάψει σοβαρά τον εαυτό του ή κάποιον άλλο, έχει ήδη αυτοτραυματιστεί ή βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο εξαιτίας κακοποίησης, βίας ή παραμέλησης, χρειάζεται άμεση αξιολόγηση και προστασία.
Το ίδιο ισχύει όταν παρατηρείται ξαφνική και σοβαρή αλλαγή στη συμπεριφορά, έντονη σύγχυση ή αδυναμία να παραμείνει ασφαλές.
Σε τέτοιες περιπτώσεις:
Παραμένουμε κοντά στο παιδί και δεν το αφήνουμε μόνο, εφόσον μπορούμε να το κάνουμε με ασφάλεια.
Απομακρύνουμε επικίνδυνα αντικείμενα μόνο εφόσον αυτό μπορεί να γίνει χωρίς να κινδυνεύσει κανείς.
Ζητάμε άμεσα επαγγελματική βοήθεια ή μεταβαίνουμε σε τμήμα επειγόντων περιστατικών.
Σε περίπτωση άμεσου κινδύνου στην Ελλάδα, καλούμε το 112.
Κάθε αναφορά αυτοκτονίας ή αυτοτραυματισμού χρειάζεται να λαμβάνεται σοβαρά, ακόμη κι αν το παιδί ηρεμήσει αργότερα ή πει ότι δεν το εννοούσε. Η ασφάλειά του προηγείται κάθε άλλης σκέψης.
⚖️ Μύθοι Και Αλήθειες
❌ Μύθος: Αν το παιδί μου χρειάζεται ψυχολόγο, σημαίνει ότι απέτυχα ως γονέας.
✔ Αλήθεια: Οι δυσκολίες στην παιδική ηλικία μπορεί να εμφανιστούν ακόμη και σε οικογένειες που προσφέρουν αγάπη και φροντίδα. Η αναζήτηση βοήθειας είναι υπεύθυνη πράξη.
❌ Μύθος: Μόνο τα παιδιά με πολύ σοβαρά προβλήματα χρειάζονται ψυχολόγο.
✔ Αλήθεια: Η συμβουλευτική μπορεί να βοηθήσει και στην πρόληψη ή στην έγκαιρη αντιμετώπιση δυσκολιών, πριν αυτές επηρεάσουν περισσότερο την καθημερινότητα.
❌ Μύθος: Αν το παιδί δεν μιλά για όσα το απασχολούν, σημαίνει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα.
✔ Αλήθεια: Ορισμένα παιδιά δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν ή να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. Μπορεί να χρειάζονται χρόνο, κατάλληλους τρόπους επικοινωνίας και υποστήριξη.
❌ Μύθος: Ο ψυχολόγος θα λύσει το πρόβλημα χωρίς να χρειαστεί να αλλάξει τίποτα στην οικογένεια.
✔ Αλήθεια: Συχνά, η συνεργασία με τους γονείς και η προσαρμογή ορισμένων καθημερινών πρακτικών αποτελούν σημαντικό μέρος της υποστήριξης.
❌ Μύθος: Μόλις το παιδί δείξει βελτίωση, μπορούμε να σταματήσουμε αμέσως τις συναντήσεις.
✔ Αλήθεια: Η πορεία και η ολοκλήρωση της υποστήριξης χρειάζεται να συζητούνται με τον ειδικό, ώστε να εκτιμηθεί αν οι στόχοι έχουν επιτευχθεί και τι χρειάζεται στη συνέχεια.
❓ Συχνές Ερωτήσεις
❓ Σε ποια ηλικία μπορεί ένα παιδί να επισκεφθεί ψυχολόγο;
Δεν υπάρχει μία συγκεκριμένη ηλικία από την οποία επιτρέπεται ή χρειάζεται να ξεκινήσει η υποστήριξη. Οι μέθοδοι προσαρμόζονται στην αναπτυξιακή φάση του παιδιού και, όταν είναι απαραίτητο, περιλαμβάνουν τη συνεργασία με τους γονείς.
❓ Πρέπει να περιμένω να περάσουν μερικές εβδομάδες πριν ζητήσω βοήθεια;
Όχι απαραίτητα. Αν η δυσκολία είναι έντονη, επηρεάζει την καθημερινότητα, επιδεινώνεται ή προκαλεί σοβαρή ανησυχία, μπορείτε να ζητήσετε συμβουλή χωρίς καθυστέρηση.
❓ Τι μπορώ να κάνω αν το παιδί αρνείται να πάει στον ψυχολόγο;
Ακούστε τι το φοβίζει και εξηγήστε του ότι η συνάντηση δεν είναι τιμωρία. Αν εξακολουθεί να αρνείται, μπορείτε να ξεκινήσετε με μια συμβουλευτική συνάντηση για εσάς ως γονείς, ώστε να λάβετε καθοδήγηση. Αν υπάρχει σοβαρός κίνδυνος για την ασφάλεια του παιδιού, μην καθυστερήσετε την αναζήτηση βοήθειας.
❓ Θα παραμείνουν όσα πει το παιδί στον ψυχολόγο απόρρητα;
Ο επαγγελματίας εξηγεί τους κανόνες εμπιστευτικότητας και τα όριά τους. Η ιδιωτικότητα του παιδιού προστατεύεται, αλλά όταν υπάρχει σοβαρός κίνδυνος για την ασφάλειά του ή για την ασφάλεια άλλου προσώπου, μπορεί να χρειαστεί να ληφθούν μέτρα προστασίας.
❓ Πόσο καιρό διαρκεί η ψυχολογική υποστήριξη;
Η διάρκεια εξαρτάται από τη δυσκολία, τις ανάγκες του παιδιού και τους στόχους που τίθενται. Ορισμένες περιπτώσεις αντιμετωπίζονται με λίγες συμβουλευτικές συναντήσεις με τους γονείς, ενώ άλλες χρειάζονται πιο συστηματική υποστήριξη.
❓ Μπορώ να βοηθήσω το παιδί μου χωρίς να απευθυνθώ σε ειδικό;
Ορισμένες παροδικές δυσκολίες μπορεί να αντιμετωπιστούν με χρόνο, κατανόηση και σταθερή υποστήριξη από την οικογένεια. Αν, όμως, επιμένουν, επηρεάζουν τη λειτουργικότητα του παιδιού ή επιδεινώνονται, είναι σημαντικό να ζητηθεί επαγγελματική αξιολόγηση.
Ένα Βήμα Προς Την Ασφάλεια Και Την Εμπιστοσύνη
Οι γονείς δεν είναι υποχρεωμένοι να γνωρίζουν πάντοτε γιατί το παιδί τους δυσκολεύεται ή πώς να αντιμετωπίσουν κάθε συναισθηματική του ανάγκη.
Αυτό που μπορούν να κάνουν είναι να παρατηρούν, να ακούν και να αναζητούν υποστήριξη όταν χρειάζεται.
Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να γίνει μια δυσκολία αφόρητη για να ζητήσουμε βοήθεια.
Η έγκαιρη παρέμβαση μπορεί να βοηθήσει το παιδί να κατανοήσει τα συναισθήματά του, να αναπτύξει τρόπους διαχείρισης των δυσκολιών και να ενισχύσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό του.
Το σημαντικότερο μήνυμα που χρειάζεται να λάβει είναι ότι δεν είναι μόνο του και ότι μπορεί να μιλήσει για όσα το απασχολούν χωρίς να φοβάται την απόρριψη ή την τιμωρία.
Δεν αναζητούμε ψυχολογική βοήθεια επειδή το παιδί είναι προβληματικό, αλλά επειδή αξίζει να έχει τα εφόδια που χρειάζεται για να μεγαλώσει με ασφάλεια και συναισθηματική ισορροπία.
✨ Μοιραστείτε Την Εμπειρία Σας!
Κάθε οικογένεια αντιμετωπίζει διαφορετικές προκλήσεις και κάθε παιδί χρειάζεται τον δικό του χρόνο για να εκφράσει όσα αισθάνεται.
Οι εμπειρίες γονέων που έχουν αναζητήσει βοήθεια μπορούν να προσφέρουν ενθάρρυνση και χρήσιμες σκέψεις σε άλλες οικογένειες που βρίσκονται σε παρόμοια θέση.
Αν επιλέξετε να μοιραστείτε τη δική σας εμπειρία, κάντε το με τρόπο που προστατεύει την ιδιωτικότητα και την αξιοπρέπεια του παιδιού σας.
🩺 Ιατρική Ειδοποίηση
Το παρόν άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αποτελεί διάγνωση ούτε υποκαθιστά την εξατομικευμένη αξιολόγηση από επαγγελματία ψυχικής υγείας.
Αν οι συναισθηματικές ή συμπεριφορικές δυσκολίες του παιδιού επιμένουν, επιδεινώνονται ή επηρεάζουν ουσιαστικά την καθημερινότητά του, συμβουλευτείτε τον παιδίατρο σας ή κατάλληλα εκπαιδευμένο επαγγελματία ψυχικής υγείας παιδιών και εφήβων.
Σε περίπτωση άμεσου κινδύνου για την ασφάλεια του παιδιού ή άλλου προσώπου, αναζητήστε επείγουσα βοήθεια χωρίς καθυστέρηση.

• Η ψυχική υγεία του παιδιού είναι εξίσου σημαντική με τη σωματική του υγεία.
  Όπως φροντίζουμε έναν σωματικό πόνο, έτσι χρειάζεται να προσέχουμε και τις συναισθηματικές δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίζει.

• παιδί
• ψυχολόγο

• 0 σχόλια
• 933 εμφανίσεις

vicky86

8 Ιανουαρίου, 201412 yr

💬 Πώς Να Μιλήσω Στο Παιδί Μου Για Την Ανεργία;

💬 Πώς Να Μιλήσω Στο Παιδί Μου Για Την Ανεργία;

Τα παιδιά, ακόμη κι όταν δεν γνωρίζουν ακριβώς τι συμβαίνει, συχνά αντιλαμβάνονται τις αλλαγές στην καθημερινότητα
και στη διάθεση των γονιών τους.

Γι’ αυτό, είναι σημαντικό να τους μιλάμε με ειλικρίνεια, ηρεμία και λόγια που μπορούν να κατανοήσουν ανάλογα με την ηλικία τους.
Στόχος δεν είναι να τους μεταφέρουμε τις ανησυχίες των ενηλίκων, αλλά να τα βοηθήσουμε να καταλάβουν τι συμβαίνει,
να αισθανθούν ασφάλεια και να γνωρίζουν ότι δεν ευθύνονται για όσα αντιμετωπίζει η οικογένεια.
💬 Γιατί Είναι Σημαντικό Να Μιλήσουμε Στο Παιδί Για Την Ανεργία;
Όταν ένας γονέας μένει χωρίς εργασία, μπορεί να αλλάξουν οι οικογενειακές συνήθειες, τα έξοδα, οι δραστηριότητες και η διάθεση στο σπίτι.

Το παιδί ενδέχεται να παρατηρήσει ότι οι γονείς συζητούν περισσότερο μεταξύ τους, ότι υπάρχει ένταση ή ότι ορισμένα πράγματα που θεωρούσε δεδομένα δεν είναι πλέον εφικτά.
Αν κανείς δεν του εξηγήσει τι συμβαίνει, μπορεί να προσπαθήσει να δώσει μόνο του απαντήσεις.
Ίσως σκεφτεί ότι έκανε κάτι λάθος, ότι οι γονείς του είναι θυμωμένοι μαζί του ή ότι κινδυνεύει η ασφάλεια της οικογένειας.
Η σιωπή δεν προστατεύει πάντοτε τα παιδιά από την ανησυχία.
Μερικές φορές, αντίθετα, αφήνει χώρο στη φαντασία τους να δημιουργήσει σενάρια πιο τρομακτικά από την πραγματικότητα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι χρειάζεται να τους εξηγήσουμε κάθε οικονομική λεπτομέρεια ή να τα ενημερώνουμε για όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε.
Χρειάζεται να τους δώσουμε τόση πληροφορία όση μπορούν να κατανοήσουν, χωρίς να τα επιβαρύνουμε με ευθύνες που ανήκουν στους ενήλικες.
Η συζήτηση μπορεί να γίνει μια ευκαιρία να καλλιεργήσουμε την εμπιστοσύνη, την ειλικρίνεια και την κατανόηση ότι η εργασία είναι ένα μέρος της ζωής, όχι το μέτρο της αξίας ενός ανθρώπου.
🗣️ Πώς Να Ξεκινήσω Τη Συζήτηση;
Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να μας ρωτήσει το παιδί για να ανοίξουμε το θέμα.
Αν έχει ήδη αντιληφθεί αλλαγές στο σπίτι, μια απλή και ήρεμη εξήγηση μπορεί να το βοηθήσει να καταλάβει καλύτερα τι συμβαίνει.
Επιλέγουμε μια στιγμή κατά την οποία δεν βιαζόμαστε και μπορούμε να του αφιερώσουμε την προσοχή μας.
Αποφεύγουμε να ξεκινήσουμε τη συζήτηση πάνω σε έναν έντονο καβγά ή τη στιγμή που είμαστε πολύ θυμωμένοι ή αναστατωμένοι.
Μπορούμε να πούμε:
«Θέλω να σου εξηγήσω κάτι που συμβαίνει αυτή την περίοδο.
Η δουλειά μου σταμάτησε και τώρα ψάχνω για μια καινούρια.
Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι για λίγο θα χρειαστεί να προσέχουμε περισσότερο τα χρήματά μας, αλλά οι μεγάλοι ασχολούμαστε με το θέμα και θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να φροντίσουμε την οικογένειά μας».
Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε ακριβώς αυτά τα λόγια.
Το σημαντικό είναι να μιλήσουμε με τρόπο φυσικό, χωρίς δραματοποιήσεις και χωρίς να προσποιούμαστε ότι δεν υπάρχει καμία αλλαγή.
Αφήνουμε επίσης το παιδί να εκφράσει τις απορίες του.
Μπορεί να ρωτήσει κάτι που δεν περιμέναμε ή να χρειαστεί να επανέλθει στο θέμα αρκετές φορές.
Δεν χρειάζεται να έχουμε έτοιμη απάντηση για όλα.
Αν δεν γνωρίζουμε πότε θα βρεθεί νέα εργασία ή πώς ακριβώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, είναι προτιμότερο να το παραδεχτούμε με ηρεμία παρά να δώσουμε υποσχέσεις που δεν μπορούμε να εγγυηθούμε.
👧 Πώς Να Μιλήσω Στο Παιδί Ανάλογα Με Την Ηλικία Του;
Τα παιδιά δεν κατανοούν την ανεργία με τον ίδιο τρόπο σε κάθε ηλικία.
Γι’ αυτό, η εξήγηση χρειάζεται να προσαρμόζεται στις γνώσεις, στις ανάγκες και στην ωριμότητά τους.
Ηλικία
Τι χρειάζεται να καταλάβει
Πώς μπορούμε να το εξηγήσουμε
6–8 ετών
Ότι ο γονέας δεν εργάζεται αυτή την περίοδο, αλλά εξακολουθεί να το φροντίζει.
«Αυτή την περίοδο δεν έχω δουλειά, αλλά ψάχνω για μια καινούρια. Εσύ δεν χρειάζεται να ανησυχείς ή να λύσεις αυτό το πρόβλημα».
9–12 ετών
Ότι η ανεργία μπορεί να επηρεάσει ορισμένα έξοδα και οικογενειακά σχέδια, χωρίς να σημαίνει ότι η οικογένεια παύει να είναι ασφαλής.
«Μέχρι να βρω άλλη δουλειά, ίσως χρειαστεί να περιορίσουμε κάποια έξοδα. Θα συζητάμε μαζί σου τις αλλαγές που σε αφορούν».
Έφηβοι
Ότι η ανεργία έχει πρακτικές και συναισθηματικές συνέπειες, χωρίς να χρειάζεται να αναλάβουν οι ίδιοι τις ευθύνες των ενηλίκων.
«Η κατάσταση είναι δύσκολη και δεν γνωρίζουμε ακόμη πόσο θα διαρκέσει. Εξετάζουμε τις επιλογές μας και θα σου εξηγούμε όσα χρειάζεται να γνωρίζεις».
Στα μικρότερα παιδιά, προτιμάμε απλές προτάσεις και συγκεκριμένα παραδείγματα.
Δεν χρειάζεται να τους μιλήσουμε για οικονομικούς δείκτες, χρέη ή πολύπλοκες οικονομικές υποχρεώσεις.
Τα παιδιά του Δημοτικού μπορούν να κατανοήσουν περισσότερα, αλλά εξακολουθούν να χρειάζονται σαφή όρια ανάμεσα στις ευθύνες των ενηλίκων και στις δικές τους.
Οι έφηβοι μπορεί να θέλουν περισσότερες πληροφορίες και να ανησυχούν για το μέλλον της οικογένειας, τις σπουδές ή τις δυνατότητές τους.
Σε κάθε ηλικία, αποφεύγουμε να δίνουμε περισσότερες πληροφορίες από όσες χρειάζεται το παιδί για να καταλάβει την κατάσταση.
Του επιτρέπουμε να κάνει ερωτήσεις και επανερχόμαστε στη συζήτηση όταν προκύπτουν νέες απορίες.
❤️ Οι Φόβοι Του Παιδιού Και Πώς Να Τους Αντιμετωπίσουμε
Μια από τις μεγαλύτερες ανησυχίες ενός παιδιού μπορεί να είναι αν θα αλλάξει η ζωή του με τρόπους που δεν μπορεί να ελέγξει.
Ακόμη κι αν δεν εκφράζει άμεσα τους φόβους του, μπορεί να αναρωτιέται αν θα εξακολουθήσει να έχει όσα χρειάζεται ή αν οι γονείς του θα είναι καλά.
Ακούστε προσεκτικά τι σας λέει, χωρίς να βιάζεστε να το διορθώσετε ή να του αποδείξετε ότι δεν υπάρχει λόγος να ανησυχεί.
Μερικές συχνές ερωτήσεις είναι:
«Θα έχουμε χρήματα για να αγοράζουμε φαγητό;» Εξηγήστε του, με βάση την πραγματική κατάσταση, πώς φροντίζετε για τις βασικές ανάγκες της οικογένειας.
«Θα χρειαστεί να αλλάξουμε σπίτι;» Αν δεν υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο, διευκρινίστε το. Αν υπάρχουν αβεβαιότητες, εξηγήστε ότι δεν έχει ληφθεί κάποια απόφαση και ότι θα το ενημερώσετε για όσα το αφορούν.
«Φταίω εγώ επειδή ζητάω πράγματα;» Διαβεβαιώστε το ξεκάθαρα ότι δεν ευθύνεται για την ανεργία και ότι δεν χρειάζεται να νιώθει ενοχές για τις ανάγκες ή τις επιθυμίες του.
«Γιατί είσαι συνέχεια στενοχωρημένος;» Μπορείτε να παραδεχτείτε ότι περνάτε μια δύσκολη περίοδο, εξηγώντας ταυτόχρονα ότι αναζητάτε λύσεις και ότι δεν είναι δική του ευθύνη να σας κάνει να αισθανθείτε καλύτερα.
Μια φράση που μπορεί να βοηθήσει είναι: «Καταλαβαίνω ότι σε ανησυχεί αυτό που συμβαίνει. Μπορείς να με ρωτάς ό,τι θέλεις και θα προσπαθώ να σου εξηγώ όσα γνωρίζω».
Δεν χρειάζεται να εξαφανίσουμε κάθε δυσάρεστο συναίσθημα.
Χρειάζεται να δείξουμε στο παιδί ότι μπορεί να μιλήσει για τον φόβο του χωρίς να ντραπεί ή να αισθανθεί ότι επιβαρύνει τους γονείς του.
🚫 Τι Πρέπει Να Αποφύγουμε Όταν Μιλάμε Για Την Ανεργία;
Η αγωνία για το οικονομικό μέλλον μπορεί να μας κάνει πιο ευερέθιστους ή να μας οδηγήσει σε εκφράσεις που δεν θα χρησιμοποιούσαμε υπό άλλες συνθήκες.
Είναι σημαντικό να προσέχουμε όχι μόνο τι λέμε, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο το λέμε.
Αποφεύγουμε κυρίως τα εξής:
Να λέμε «Δεν έχουμε καθόλου χρήματα εξαιτίας σου», ακόμη κι αν μια αγορά του παιδιού μάς δυσκολεύει.
Να χρησιμοποιούμε φράσεις όπως «Καταστραφήκαμε» ή «Δεν ξέρω τι θα απογίνουμε», οι οποίες μπορεί να εντείνουν τον φόβο του.
Να του υποσχόμαστε ότι όλα θα λυθούν αμέσως, όταν δεν γνωρίζουμε πόσο θα διαρκέσει η κατάσταση.
Να συζητάμε μπροστά του με ένταση για χρέη, οικονομικές διαφωνίες ή τα χειρότερα πιθανά σενάρια.
Να το χρησιμοποιούμε ως έμπιστο πρόσωπο για να ξεφορτωνόμαστε όλο το άγχος μας ή να περιμένουμε από εκείνο να μας παρηγορεί.
Να του ζητάμε να σταματήσει κάθε επιθυμία ή δραστηριότητα επειδή «δεν έχουμε χρήματα», χωρίς να του εξηγούμε με τρόπο κατάλληλο για την ηλικία του τι αλλάζει και γιατί.
Αν ξεφύγει μια έντονη κουβέντα μπροστά στο παιδί, δεν χρειάζεται να προσποιηθούμε ότι δεν συνέβη.
Μπορούμε να επανέλθουμε, να αναγνωρίσουμε ότι μιλήσαμε από αγωνία και να του εξηγήσουμε ξανά την κατάσταση με πιο ήρεμο τρόπο.
Τα παιδιά δεν χρειάζονται γονείς που δεν δυσκολεύονται ποτέ.
Χρειάζονται ενήλικες που μπορούν να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους και να αναλαμβάνουν την ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο τα εκφράζουν.
🏡 Πώς Να Διατηρήσουμε Την Ασφάλεια Και Τη Σταθερότητα Στην Καθημερινότητα;
Η ανεργία μπορεί να φέρει αλλαγές, όμως δεν χρειάζεται να χαθεί κάθε αίσθηση κανονικότητας.
Η καθημερινή ρουτίνα βοηθά το παιδί να γνωρίζει τι να περιμένει και να αισθάνεται ότι ορισμένα σημαντικά πράγματα παραμένουν σταθερά.
Ακόμη κι αν χρειαστεί να περιορίσουμε τα έξοδα, μπορούμε να διατηρήσουμε δραστηριότητες που δεν απαιτούν χρήματα.
Μερικές ιδέες είναι:
Μια βόλτα ή ένα παιχνίδι στο πάρκο.
Επιτραπέζια παιχνίδια και παζλ στο σπίτι.
Μαγείρεμα μαζί, με απλά υλικά που ήδη έχουμε.
Δανεισμός βιβλίων από τη βιβλιοθήκη.
Ζωγραφική, χειροτεχνίες και δημιουργικά παιχνίδια με υλικά που υπάρχουν στο σπίτι.
Χρόνος για συζήτηση, διάβασμα ή μια κοινή δραστηριότητα χωρίς κινητά και άλλες περισπάσεις.
Δεν χρειάζεται να προσπαθούμε να αντικαταστήσουμε κάθε δραστηριότητα που δεν μπορούμε πλέον να πληρώνουμε.
Μπορούμε να εξηγήσουμε ότι ορισμένες επιλογές θα αλλάξουν προσωρινά και να αναζητήσουμε μαζί εναλλακτικές που εξακολουθούν να προσφέρουν χαρά.
Παράλληλα, είναι σημαντικό να διατηρούμε όσο γίνεται σταθερές τις ώρες ύπνου, τα γεύματα, τις σχολικές υποχρεώσεις και τον χρόνο ξεκούρασης.
Η προβλεψιμότητα βοηθά ιδιαίτερα τα παιδιά όταν βιώνουν αβεβαιότητα σε άλλους τομείς της ζωής τους.
Αν είναι εφικτό, μπορούμε να τους δώσουμε μικρές επιλογές, όπως ποιο παιχνίδι θα παίξουμε ή ποια δωρεάν δραστηριότητα θα κάνουμε το Σαββατοκύριακο.
Έτσι αισθάνονται ότι εξακολουθούν να έχουν λόγο σε ορισμένα πράγματα, χωρίς να τους μεταφέρουμε αποφάσεις που δεν τους αναλογούν.
🌱 Πώς Να Μιλήσουμε Για Την Αξία Της Εργασίας Και Την Αυτοεκτίμηση;
Η απώλεια εργασίας μπορεί να επηρεάσει έντονα την αυτοπεποίθηση ενός γονέα.
Μπορεί να αισθάνεται ότι απέτυχε, ότι δεν προσφέρει αρκετά στην οικογένειά του ή ότι οι άλλοι τον κρίνουν.
Τα παιδιά παρατηρούν τη στάση μας απέναντι στον εαυτό μας.
Αν ακούν συνεχώς ότι ένας άνεργος άνθρωπος δεν αξίζει ή ότι η επιτυχία εξαρτάται αποκλειστικά από την επαγγελματική του θέση, μπορεί να υιοθετήσουν αντίστοιχες αντιλήψεις.
Είναι ευκαιρία να τους εξηγήσουμε ότι η εργασία αποτελεί σημαντικό μέρος της ζωής, αλλά δεν καθορίζει την αξία ενός ανθρώπου.
Μπορούμε να μιλήσουμε για τις δεξιότητες, την προσπάθεια, τη συνεργασία και την επιμονή, χωρίς να παρουσιάζουμε την ανεργία ως προσωπική αποτυχία.
Η απώλεια μιας θέσης εργασίας μπορεί να οφείλεται σε πολλούς παράγοντες, αρκετοί από τους οποίους δεν βρίσκονται στον έλεγχο του εργαζομένου.
Αν το παιδί ακούει συμμαθητές να κοροϊδεύουν έναν άνεργο γονέα ή εκφράζει ντροπή για την κατάσταση της οικογένειας, χρειάζεται να το ακούσουμε χωρίς επίκριση.
Μπορούμε να του εξηγήσουμε ότι δεν είναι υπεύθυνο για τις επιλογές ή τις συνθήκες εργασίας των ενηλίκων και ότι δεν χρειάζεται να απολογείται στους άλλους.
Εξίσου σημαντικό είναι να μην παρουσιάζουμε την εύρεση εργασίας ως κάτι που εξαρτάται αποκλειστικά από τη θέληση ή την προσπάθεια.
Η επιμονή είναι χρήσιμη, αλλά οι ευκαιρίες επηρεάζονται και από τις συνθήκες της αγοράς εργασίας, τις διαθέσιμες θέσεις και άλλους παράγοντες.
Με αυτόν τον τρόπο, το παιδί μαθαίνει να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες με ρεαλισμό, χωρίς να συνδέει την ανθρώπινη αξία με το εισόδημα ή το επάγγελμα.
🩷 Πότε Χρειάζεται Να Ζητήσουμε Επιπλέον Υποστήριξη;
Είναι φυσιολογικό ένα παιδί να αισθανθεί ανησυχία, λύπη ή απογοήτευση όταν αλλάζουν οι συνθήκες της οικογένειας.
Ωστόσο, χρειάζεται να προσέχουμε αν η δυσφορία του γίνεται έντονη ή επηρεάζει την καθημερινότητά του.
Ενδείξεις που αξίζει να συζητήσουμε με τον παιδίατρο ή έναν ειδικό ψυχικής υγείας είναι:
Επίμονη θλίψη, έντονο άγχος ή συχνά ξεσπάσματα.
Δυσκολίες στον ύπνο ή σημαντικές αλλαγές στην όρεξη.
Απόσυρση από φίλους και δραστηριότητες που προηγουμένως απολάμβανε.
Συνεχής ανησυχία για τα χρήματα ή την ασφάλεια της οικογένειας, που δεν υποχωρεί με την κατάλληλη καθησύχαση.
Δυσκολίες στη συγκέντρωση, στο σχολείο ή στις σχέσεις με τους συνομηλίκους.
Οι ενδείξεις αυτές δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι το παιδί αντιμετωπίζει κάποια ψυχική διαταραχή.
Αν, όμως, επιμένουν, επιδεινώνονται ή επηρεάζουν σημαντικά τη λειτουργικότητά του, η αξιολόγηση από κατάλληλο επαγγελματία μπορεί να βοηθήσει.
Παράλληλα, οι ίδιοι οι γονείς δικαιούνται να αναζητήσουν υποστήριξη.
Η συζήτηση με ανθρώπους εμπιστοσύνης, η συμβουλευτική ή η αναζήτηση διαθέσιμων κοινωνικών και επαγγελματικών υπηρεσιών μπορούν να προσφέρουν βοήθεια σε μια απαιτητική περίοδο.
Δεν είναι απαραίτητο να αντιμετωπίζουμε τα πάντα μόνοι μας.
Όταν οι ενήλικες έχουν υποστήριξη, είναι συχνά ευκολότερο να διατηρούν την ψυχραιμία τους και να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των παιδιών.
⚖️ Μύθοι Και Αλήθειες
❌ Μύθος: Καλύτερα να μη μιλήσω καθόλου στο παιδί, για να μην ανησυχήσει.
✔ Αλήθεια: Αν έχει αντιληφθεί τις αλλαγές, η ήρεμη και κατάλληλη για την ηλικία του ενημέρωση μπορεί να μειώσει την αβεβαιότητα και να ενισχύσει την εμπιστοσύνη.
❌ Μύθος: Πρέπει να του πω όλες τις οικονομικές λεπτομέρειες για να καταλάβει.
✔ Αλήθεια: Το παιδί χρειάζεται ειλικρίνεια, όχι να επωμιστεί τις οικονομικές ευθύνες των ενηλίκων. Εξηγούμε όσα το αφορούν με απλά λόγια.
❌ Μύθος: Αν με δει στενοχωρημένο, θα του κάνω κακό.
✔ Αλήθεια: Μπορούμε να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας με μέτρο και να εξηγούμε ότι η στενοχώρια μας δεν είναι δική του ευθύνη.
❌ Μύθος: Το παιδί πρέπει να στερηθεί όλες τις δραστηριότητες για να καταλάβει πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση.
✔ Αλήθεια: Μπορεί να χρειαστούν περιορισμοί, αλλά η ανάγκη για παιχνίδι, επαφή, ξεκούραση και συναισθηματική ασφάλεια παραμένει σημαντική.
❌ Μύθος: Η ανεργία σημαίνει ότι ο άνθρωπος απέτυχε.
✔ Αλήθεια: Η απώλεια εργασίας μπορεί να οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Η επαγγελματική κατάσταση δεν καθορίζει την αξία ή την αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου.
❓ Συχνές Ερωτήσεις
❓ Πρέπει να πω στο παιδί ότι έχασα τη δουλειά μου;
Αν το παιδί έχει αντιληφθεί αλλαγές ή επηρεάζεται η καθημερινότητά του, είναι προτιμότερο να του δώσετε μια ειλικρινή, απλή εξήγηση.
Δεν χρειάζεται να μοιραστείτε όλες τις λεπτομέρειες.
❓ Τι να κάνω αν το παιδί κλαίει ή φοβάται όταν το συζητάμε;
Ακούστε το και αναγνωρίστε το συναίσθημά του.
Μην το πιέζετε να ηρεμήσει αμέσως.
Εξηγήστε τι γνωρίζετε, τι κάνετε για να αντιμετωπίσετε την κατάσταση και ότι μπορεί να επιστρέψει σε εσάς με νέες απορίες.
❓ Να του πω ότι σύντομα θα βρω άλλη δουλειά;
Μόνο αν μπορείτε να το γνωρίζετε με βεβαιότητα, κάτι που συνήθως δεν είναι εύκολο.
Είναι προτιμότερο να εξηγήσετε ότι αναζητάτε εργασία και ότι θα το ενημερώνετε για τις αλλαγές που το αφορούν.
❓ Πώς θα καταλάβω αν το παιδί έχει επηρεαστεί περισσότερο απ’ όσο δείχνει;
Παρατηρήστε τη διάθεση, τον ύπνο, τη συμπεριφορά, τις σχολικές επιδόσεις και τις σχέσεις του.
Κάποιες αλλαγές μπορεί να εμφανιστούν σταδιακά.
Αν σας ανησυχούν ή επιμένουν, συμβουλευτείτε ειδικό.
❓ Πρέπει να σταματήσουμε κάθε έξοδο και δραστηριότητα;
Όχι απαραίτητα.
Ίσως χρειαστεί να περιορίσετε ορισμένα έξοδα, αλλά μπορείτε να διατηρήσετε δωρεάν δραστηριότητες και χρόνο μαζί.
Το ζητούμενο είναι να προσαρμόσετε την καθημερινότητα στις δυνατότητές σας, χωρίς να καταργήσετε κάθε ευκαιρία για χαρά και σύνδεση.
❤️ Το Παιδί Χρειάζεται Αλήθεια, Όχι Την Αγωνία Των Ενηλίκων
Η ανεργία μπορεί να είναι μια δύσκολη και αβέβαιη περίοδος για μια οικογένεια.
Δεν χρειάζεται, όμως, να μετατραπεί σε ένα θέμα για το οποίο το παιδί φοβάται να ρωτήσει ή αισθάνεται ότι πρέπει να αναλάβει ευθύνες.
Με ειλικρινή επικοινωνία, κατάλληλες εξηγήσεις και σταθερή συναισθηματική παρουσία, μπορούμε να το βοηθήσουμε να κατανοήσει την κατάσταση χωρίς να χάσει την αίσθηση ασφάλειας.
Δεν είναι απαραίτητο να έχουμε όλες τις απαντήσεις.
Είναι σημαντικό να είμαστε διαθέσιμοι, να ακούμε τις ανησυχίες του και να του δείχνουμε με τις πράξεις μας ότι οι δυσκολίες αντιμετωπίζονται βήμα βήμα.
Το παιδί χρειάζεται να γνωρίζει ότι η οικογένεια μπορεί να περάσει αλλαγές, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει αγάπη, φροντίδα και χώρος για τις δικές του ανάγκες.
Και πάνω απ’ όλα, χρειάζεται να καταλάβει ότι δεν είναι υπεύθυνο για την ανεργία και δεν χρειάζεται να λύσει τα προβλήματα των ενηλίκων.
✨ Μοιραστείτε Την Εμπειρία Σας!
Η ανεργία μπορεί να αγγίξει πολλές οικογένειες, ακόμη κι αν δεν συζητιέται εύκολα.
Οι εμπειρίες και οι τρόποι με τους οποίους οι γονείς στηρίζουν τα παιδιά τους μπορούν να προσφέρουν κουράγιο και ιδέες σε άλλους ανθρώπους που περνούν μια παρόμοια περίοδο.
Αν θέλετε να μοιραστείτε τη δική σας εμπειρία, η ιστορία σας μπορεί να βοηθήσει έναν άλλο γονέα να αισθανθεί λιγότερο μόνος, χωρίς να χρειάζεται να αποκαλύψετε προσωπικές ή οικονομικές λεπτομέρειες.
🩺 Ιατρική Ειδοποίηση
Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την εξατομικευμένη συμβουλή ειδικού.
Αν το παιδί εμφανίζει επίμονη θλίψη, έντονο άγχος, σημαντικές αλλαγές στη συμπεριφορά ή δυσκολίες που επηρεάζουν την καθημερινότητά του, απευθυνθείτε στον παιδίατρο σας ή σε κατάλληλα εκπαιδευμένο επαγγελματία ψυχικής υγείας.
Αν εκφράσει πρόθεση να βλάψει τον εαυτό του ή βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο, αναζητήστε επείγουσα βοήθεια χωρίς καθυστέρηση.

• Η ανεργία είναι ένα θέμα που μπορεί να επηρεάσει ολόκληρη την οικογένεια, τόσο οικονομικά όσο και συναισθηματικά.
  Όταν ένας γονέας χάνει τη δουλειά του ή δυσκολεύεται να βρει εργασία, είναι φυσικό να αισθάνεται άγχος, αβεβαιότητα ή απογοήτευση.

• ανεργία
• παιδί

• 0 σχόλια
• 895 εμφανίσεις

vicky86

7 Ιανουαρίου, 201412 yr

Περισσότερος θηλασμός – καλύτερη ανάπτυξη

Περισσότερος θηλασμός – καλύτερη ανάπτυξη

Οι πιο πρόσφατες έρευνες συνδέουν τν θηλασμό με καλύτερη σκέψη και μνήμη. Αλλά ο συσχετισμός του θηλασμού με τις γλωσσικές δεξιότητες, την κίνηση και το συντονισμό ήταν λιγότερο σαφής.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, η νέα έρευνα δεν αποδεικνύει ότι ο θηλασμός είναι υπεύθυνος μόνο για την καλύτερη ανάπτυξη αλλά υπάρχει μια πιο στενή σχέση. Ο Δρ. Δημήτρης Χρηστάκης δήλωσε ότι τα περισσότερα στοιχεία καθιστούν σαφές ότι υπάρχουν πολλά ιατρικά οφέλη από τον θηλασμό.

Στην έρευνα πήραν μέρος 540 μητέρες με τα παιδιά τους. Η πρώτη καταγραφή δεδομένων έγινε όταν τα μωρά ήταν 9 μηνών και η επόμενη όταν ήταν 18 μηνών.

Επίσης, όταν τα μωρά ήταν 18 μηνών υποβλήθηκαν σε γνωστικά, γλωσσικά και κινητικά τεστ από ψυχολόγους.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, τα παιδιά που είχαν θηλάσει είτε για μικρό είτε για μεγάλο διάστημα είχαν καλύτερες αποδόσεις στα τεστ. Τα παιδιά που είχαν θηλάσει για παραπάνω από 6 μήνες είχαν και μεγαλύτερες και συνεπώς καλύτερες επιδόσεις στα τεστ.

Στην Ελλάδα τα ποσοστά του θηλασμού είναι χαμηλά ενώ στις ΗΠΑ τα ποσοστά είναι λίγο πιο ενθαρρυντικά. Οι γιατροί που πήραν μέρος στην έρευνα υποστηρίζουν πως πρέπει να αυξηθεί η ενημέρωση για τα οφέλη του θηλασμού στην ελληνική κοινωνία. Πολλές γυναίκες, σταματούν τον θηλασμό γιατί επιστρέφουν στις δουλειές τους, ειδικά στις ΗΠΑ.

greekreporter.gr

• 
  <p>Μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε στη χώρα μας έδειξε ότι τα παιδιά που θηλάζουν περισσότερο από 6 μήνες είχαν καλύτερες επιδόσεις σε γνωστικά, γλωσσικά και κινητικά τεστ.</p>
  

• θηλασμός ανάπτυξη

• 0 σχόλια
• 906 εμφανίσεις

vicky86

7 Ιανουαρίου, 201412 yr

🧒 Οι Φιλίες Των Παιδιών: Πώς Δημιουργούνται, Πώς Εξελίσσονται Και Γιατί Είναι Τόσο Σημαντικές

🧒 Οι Φιλίες Των Παιδιών: Πώς Δημιουργούνται, Πώς Εξελίσσονται Και Γιατί Είναι Τόσο Σημαντικές

Μέσα από τις φιλίες τους, τα παιδιά μαθαίνουν να εμπιστεύονται, να μοιράζονται, να συνεργάζονται, να διαχειρίζονται τις διαφωνίες και να αντιμετωπίζουν τις απογοητεύσεις.
Για τους γονείς, η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο αναπτύσσονται οι παιδικές φιλίες είναι πολύτιμη, καθώς τους επιτρέπει να στηρίζουν τα παιδιά τους χωρίς να παρεμβαίνουν υπερβολικά στις σχέσεις τους.
💛 Γιατί Είναι Τόσο Σημαντικές Οι Φιλίες Στην Παιδική Ηλικία;
Η οικογένεια αποτελεί το πρώτο περιβάλλον μέσα στο οποίο το παιδί μαθαίνει να αγαπά, να εμπιστεύεται και να δημιουργεί σχέσεις.
Καθώς μεγαλώνει, όμως, αρχίζει να αναζητά την παρέα άλλων παιδιών και να ανακαλύπτει τη χαρά της φιλίας.
Οι φίλοι αποκτούν σταδιακά ξεχωριστή θέση στη ζωή του, επειδή μαζί τους μοιράζεται εμπειρίες, παιχνίδια, μυστικά, προβληματισμούς και όνειρα.
Μέσα από αυτές τις σχέσεις, το παιδί αναπτύσσει σημαντικές κοινωνικές και συναισθηματικές δεξιότητες.
✔ Ενισχύει την αυτοπεποίθησή του, καθώς αισθάνεται ότι οι άλλοι το αποδέχονται και το εκτιμούν.
✔ Μαθαίνει να συνεργάζεται, να ακούει διαφορετικές απόψεις και να σέβεται τους κανόνες μιας ομάδας.
✔ Αναπτύσσει την ενσυναίσθηση, δηλαδή την ικανότητα να κατανοεί τα συναισθήματα και τις ανάγκες των άλλων.
✔ Εξασκείται στην επικοινωνία, εκφράζοντας όσα σκέφτεται και αισθάνεται με τρόπο που οι άλλοι μπορούν να κατανοήσουν.
✔ Μαθαίνει να αντιμετωπίζει τις απογοητεύσεις, όπως μια διαφωνία, μια παρεξήγηση ή την αίσθηση ότι κάποιος φίλος δεν του έδωσε την προσοχή που περίμενε.
Η φιλία, επομένως, δεν προσφέρει μόνο συντροφιά και χαρά.
Αποτελεί ένα σημαντικό πεδίο μάθησης, μέσα στο οποίο το παιδί δοκιμάζει συμπεριφορές, ανακαλύπτει τα όριά του και εξασκείται στη δημιουργία ουσιαστικών σχέσεων.
🧒 Πώς Δημιουργούνται Οι Πρώτες Φιλίες;
Οι πρώτες παιδικές σχέσεις δημιουργούνται συνήθως μέσα από το παιχνίδι και τις κοινές εμπειρίες.
Στο σχολείο, στην αυλή, σε μια αθλητική ομάδα ή σε μια δημιουργική δραστηριότητα, τα παιδιά βρίσκουν ευκαιρίες να γνωριστούν
και να ανακαλύψουν τι τους αρέσει να κάνουν μαζί.
Ένα κοινό παιχνίδι, ένα ενδιαφέρον για τα ίδια βιβλία ή μια παρόμοια αίσθηση του χιούμορ μπορεί να αποτελέσει την αρχή μιας φιλίας.
Στην αρχή, τα παιδιά μπορεί να αποκαλούν φίλους τους όσους κάθονται δίπλα τους ή συμμετέχουν στα αγαπημένα τους παιχνίδια.
Με τον καιρό, όμως, αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι η φιλία περιλαμβάνει περισσότερα από την κοινή διασκέδαση.
Ανακαλύπτουν ότι ένας φίλος μπορεί να τα ακούσει όταν στενοχωριούνται, να τα υπερασπιστεί όταν νιώθουν αδικημένα
ή να χαρεί πραγματικά με την επιτυχία τους.
Οι φιλίες δεν δημιουργούνται όλες με τον ίδιο τρόπο ούτε εξελίσσονται με τον ίδιο ρυθμό.
Κάποια παιδιά πλησιάζουν εύκολα τους συνομηλίκους τους, ενώ άλλα χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να αισθανθούν ασφάλεια
και να ανοιχτούν.
Οι γονείς χρειάζεται να σέβονται αυτές τις διαφορές, χωρίς να συγκρίνουν το παιδί τους με άλλα παιδιά ή να θεωρούν ότι η κοινωνικότητα αποτελεί αγώνα δρόμου.
🌱 Πώς Εξελίσσονται Οι Φιλίες Από Τα 6 Έως Τα 12 Χρόνια;
Κατά τη διάρκεια του Δημοτικού, οι φιλίες αποκτούν σταδιακά μεγαλύτερο βάθος.
Τα παιδιά αρχίζουν να αντιλαμβάνονται καλύτερα την έννοια της αμοιβαιότητας, της εμπιστοσύνης και της αφοσίωσης.
Παράλληλα, οι σχέσεις τους επηρεάζονται από την ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους, τις σχολικές εμπειρίες και την ανάγκη τους να αισθάνονται ότι ανήκουν σε μια ομάδα.
Στις ηλικίες 6–8 ετών, οι φιλίες συχνά στηρίζονται στο παιχνίδι, στις κοινές δραστηριότητες και στην καθημερινή επαφή.
Ένα παιδί μπορεί να θεωρεί τον καλύτερό του φίλο εκείνον με τον οποίο παίζει περισσότερο, χωρίς να έχει ακόμη σταθερή αντίληψη για το πόσο μπορεί να αλλάξει μια σχέση.
Στις ηλικίες 9–10 ετών, η εμπιστοσύνη και η αίσθηση του ανήκειν γίνονται συχνά πιο σημαντικές.
Τα παιδιά ενδιαφέρονται περισσότερο για το αν οι φίλοι τους τα αποδέχονται, αν κρατούν τις υποσχέσεις τους και αν τα υποστηρίζουν όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες.
Στις ηλικίες 11–12 ετών, οι φιλίες μπορεί να αποκτήσουν μεγαλύτερη συναισθηματική ένταση και να συνδέονται περισσότερο με την προσωπική ταυτότητα του παιδιού.
Η γνώμη των συνομηλίκων ενδέχεται να επηρεάζει περισσότερο την αυτοεικόνα του, ενώ οι αποκλεισμοί και οι συγκρούσεις μπορεί να το πληγώνουν βαθύτερα.
Οι παραπάνω ηλικίες αποτελούν ενδεικτικά στάδια και όχι αυστηρούς κανόνες.
Κάθε παιδί αναπτύσσεται με τον δικό του ρυθμό, ενώ οι οικογενειακές συνθήκες, η ιδιοσυγκρασία και οι εμπειρίες του επηρεάζουν τον τρόπο
με τον οποίο δημιουργεί σχέσεις.
🤝 Τα Χαρακτηριστικά Μιας Υγιούς Παιδικής Φιλίας
Δεν χρειάζεται μια φιλία να είναι τέλεια για να είναι ουσιαστική.
Ακόμη και οι πολύ καλοί φίλοι διαφωνούν, θυμώνουν ή απογοητεύουν ο ένας τον άλλον κάποιες φορές.
Αυτό που έχει σημασία είναι να υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός και η δυνατότητα να αποκαθίσταται η σχέση μετά από μια δυσκολία.
Μια υγιής φιλία χαρακτηρίζεται από:
✔ Αποδοχή: Το παιδί μπορεί να είναι ο εαυτός του χωρίς να χρειάζεται να προσποιείται ότι είναι κάποιος άλλος.
✔ Εμπιστοσύνη: Νιώθει ότι μπορεί να μοιραστεί σκέψεις και συναισθήματα χωρίς να φοβάται διαρκώς ότι θα χρησιμοποιηθούν εναντίον του.
✔ Αμοιβαιότητα: Και τα δύο παιδιά ενδιαφέρονται για τη σχέση, παίρνουν πρωτοβουλίες και προσπαθούν να περνούν χρόνο μαζί.
✔ Σεβασμό στα όρια: Κανένα παιδί δεν χρειάζεται να κάνει κάτι που το τρομάζει ή το κάνει να αισθάνεται άβολα για να διατηρήσει τη φιλία.
✔ Ελευθερία: Οι φίλοι μπορούν να έχουν και άλλες παρέες, ενδιαφέροντα και δραστηριότητες χωρίς να αισθάνονται ότι προδίδουν ο ένας τον άλλον.
✔ Ειλικρίνεια και συγχώρεση: Μπορούν να παραδεχτούν ένα λάθος, να ζητήσουν συγγνώμη και να προσπαθήσουν να διορθώσουν όσα συνέβησαν.
Είναι σημαντικό τα παιδιά να καταλάβουν ότι η αγάπη και η φιλία δεν απαιτούν διαρκή συμφωνία.
Μπορούν να έχουν διαφορετικές προτιμήσεις και απόψεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η σχέση τους κινδυνεύει.
💔 Όταν Οι Φιλίες Πληγώνουν: Καβγάδες, Ζήλια Και Απογοητεύσεις
Οι παιδικές φιλίες δεν είναι πάντα εύκολες.
Ένας καβγάς για ένα παιχνίδι, η επιλογή ενός άλλου φίλου ή μια διαφωνία στην αυλή μπορεί να προκαλέσει έντονα συναισθήματα.
Για έναν ενήλικα, η αφορμή μπορεί να φαίνεται ασήμαντη.
Για το παιδί, όμως, η σύγκρουση μπορεί να σημαίνει ότι φοβάται πως θα χάσει έναν άνθρωπο που έχει μεγάλη σημασία για εκείνο.
Όταν το παιδί επιστρέφει στενοχωρημένο από το σχολείο, προσπάθησε να μην υποτιμήσεις αυτό που συνέβη.
Αντί να του πεις «Δεν πειράζει, αύριο θα τα έχετε ξεχάσει», μπορείς να πεις:
«Βλέπω ότι σε στενοχώρησε πολύ αυτό που έγινε με τον φίλο σου. Θέλεις να μου πεις τι συνέβη;»
Στη συνέχεια, άκουσε την ιστορία του χωρίς να βιαστείς να αποφασίσεις ποιος έχει δίκιο.
Βοήθησε το να ξεχωρίσει τα γεγονότα από τις σκέψεις του και να εξετάσει διαφορετικές εξηγήσεις για τη συμπεριφορά του άλλου παιδιού.
Για παράδειγμα, αν ένας φίλος παίξει μια μέρα με κάποιο άλλο παιδί, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν το θέλει πια στην παρέα του.
Αντίστοιχα, αν ένα παιδί πληγώσει επανειλημμένα τον φίλο του, δεν αρκεί να πούμε ότι «έτσι είναι τα παιδιά».
Χρειάζεται να εξετάσουμε αν πρόκειται για μια συνηθισμένη διαφωνία ή για μια σχέση στην οποία υπάρχει συστηματική υποτίμηση,
έλεγχος ή αποκλεισμός.
Στόχος δεν είναι να αποφεύγει το παιδί κάθε δυσάρεστο συναίσθημα.
Στόχος είναι να μάθει να το αναγνωρίζει, να το εκφράζει και να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες με τρόπο που προστατεύει τόσο τον εαυτό του όσο και τους άλλους.
🚫 Όταν Το Παιδί Αποκλείεται Από Την Παρέα
Ένα από τα πιο επώδυνα βιώματα για ένα παιδί είναι να αισθάνεται ότι δεν το θέλουν στην παρέα.
Μπορεί να μην το επιλέγουν σε ένα ομαδικό παιχνίδι, να μην το προσκαλούν σε μια δραστηριότητα ή να οργανώνουν πράγματα μπροστά του χωρίς να του δίνουν τη δυνατότητα να συμμετάσχει.
Ένα μεμονωμένο περιστατικό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι υπάρχει εκφοβισμός ή εσκεμμένος αποκλεισμός.
Όταν, όμως, η συμπεριφορά επαναλαμβάνεται και έχει στόχο να πληγώσει, να ταπεινώσει ή να απομονώσει ένα παιδί, χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή.
Οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν με τα εξής:
✔ Ακούστε χωρίς να κατηγορείτε. Αφήστε το παιδί να περιγράψει τι συνέβη με τα δικά του λόγια.
✔ Αναγνωρίστε το συναίσθημά του. Εξηγήστε του ότι είναι φυσιολογικό να στενοχωριέται όταν αισθάνεται να το απορρίπτουν.
✔ Αποφύγετε τις βιαστικές συμβουλές. Πριν προτείνετε λύσεις, βεβαιωθείτε ότι έχετε καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει.
✔ Ενισχύστε τις ευκαιρίες για νέες γνωριμίες. Μια δραστηριότητα που αγαπά το παιδί μπορεί να το βοηθήσει να γνωρίσει συνομηλίκους με κοινά ενδιαφέροντα.
✔ Συνεργαστείτε με το σχολείο όταν χρειάζεται. Αν ο αποκλεισμός επαναλαμβάνεται ή επηρεάζει σημαντικά την ψυχική κατάσταση του παιδιού, ενημερώστε τον εκπαιδευτικό και ζητήστε να διερευνηθεί η κατάσταση.
Μην του δώσεις την εντύπωση ότι πρέπει να κερδίσει την αποδοχή των άλλων αλλάζοντας τον χαρακτήρα του ή με το να ανέχεται συμπεριφορές που το πληγώνουν.
Έχει δικαίωμα να αναζητήσει φίλους που το σέβονται και το κάνουν να αισθάνεται ασφαλές.
🛡️ Πώς Μαθαίνουμε Στα Παιδιά Να Βάζουν Όρια
Η ανάγκη να ανήκουν σε μια παρέα μπορεί να οδηγήσει ορισμένα παιδιά να συμφωνούν με πράγματα που δεν θέλουν, μόνο και μόνο για να μη χάσουν τους φίλους τους.
Μπορεί να δεχτούν να κοροϊδέψουν κάποιον, να παραβούν έναν κανόνα ή να κρατήσουν ένα μυστικό που τα φοβίζει.
Γι' αυτό είναι σημαντικό να μάθουν ότι η φιλία δεν απαιτεί υπακοή ούτε θυσία της προσωπικής τους ασφάλειας.
Οι γονείς μπορούν να εξασκηθούν μαζί τους σε απλές φράσεις:
«Δεν μου αρέσει αυτό που κάνεις. Σταμάτησε, σε παρακαλώ».
«Δεν θέλω να συμμετέχω σε αυτό».
«Μπορώ να είμαι φίλος σου χωρίς να συμφωνώ μαζί σου».
«Αυτό που μου ζητάς με κάνει να αισθάνομαι άβολα».
«Θα μιλήσω σε έναν μεγάλο που εμπιστεύομαι, γιατί χρειάζομαι βοήθεια».
Εξηγήστε τους επίσης ότι δεν είναι όλα τα μυστικά ίδια.
Ένα ευχάριστο μυστικό, όπως μια έκπληξη για τα γενέθλια, διαφέρει από ένα μυστικό που συνδέεται με απειλές, εκφοβισμό, βία ή φόβο.
Κανένα παιδί δεν χρειάζεται να κρατά ένα επικίνδυνο μυστικό για να αποδείξει ότι είναι καλός φίλος.
Αν δυσκολεύεται να υπερασπιστεί τον εαυτό του, μην το χαρακτηρίζετε αδύναμο.
Η διεκδικητική συμπεριφορά μαθαίνεται σταδιακά, με εξάσκηση, ενθάρρυνση και το παράδειγμα των ενηλίκων.
🏡 Πώς Μπορούν Να Βοηθήσουν Οι Γονείς Στην Ανάπτυξη Φιλικών Σχέσεων ;
Οι γονείς έχουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των κοινωνικών δεξιοτήτων των παιδιών,
αλλά δεν μπορούν ούτε χρειάζεται να επιλέγουν τους φίλους τους.
Μπορούν, όμως, να δημιουργούν ευκαιρίες για γνωριμίες και να τα βοηθούν να κατανοούν τις σχέσεις τους.
Χρήσιμες Συμβουλές Για Την Καθημερινότητα
✔ Οργανώστε ευκαιρίες για κοινές δραστηριότητες. Μια συνάντηση στο πάρκο, ένα επιτραπέζιο παιχνίδι ή μια δημιουργική απασχόληση μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να γνωριστούν καλύτερα.
✔ Ενθαρρύνετε την αυτονομία. Αφήστε το παιδί να επιλέγει με ποιον θέλει να περνά τον χρόνο του, εφόσον η σχέση είναι ασφαλής.
✔ Μην επιβάλλετε φιλίες. Το γεγονός ότι δύο παιδιά είναι συμμαθητές ή παιδιά φίλων σας δεν σημαίνει ότι θα ταιριάξουν απαραίτητα.
✔ Δείξτε ενδιαφέρον χωρίς ανάκριση. Ρωτήστε πώς πέρασε με τους φίλους του, χωρίς να απαιτείτε να σας αποκαλύπτει κάθε συζήτηση ή προσωπική λεπτομέρεια.
✔ Δώστε το σωστό παράδειγμα. Τα παιδιά παρατηρούν πώς συμπεριφέρεστε στους φίλους σας, πώς διαχειρίζεστε μια διαφωνία και πώς ζητάτε συγγνώμη.
✔ Αποφύγετε τις συγκρίσεις. Μην παρουσιάζετε ως πρότυπο το παιδί που έχει πολλούς φίλους ούτε χαρακτηρίζετε προβληματικό εκείνο που προτιμά μια μικρότερη παρέα.
✔ Σεβαστείτε την ιδιοσυγκρασία του. Ένα πιο εσωστρεφές παιδί μπορεί να προτιμά έναν ή δύο στενούς φίλους αντί για μια μεγάλη παρέα.
Το σημαντικότερο είναι να γνωρίζει ότι το σπίτι παραμένει ένας χώρος όπου μπορεί να μιλήσει για τις δυσκολίες του χωρίς να φοβάται την κριτική.
Όταν αισθάνεται ότι οι γονείς του το ακούν και το σέβονται, είναι πιθανότερο να ζητήσει τη βοήθειά τους όταν μια φιλία το προβληματίζει.
🌈 Τι Να Κάνουμε Όταν Το Παιδί Δεν Έχει Φίλους;
Η απουσία στενών φίλων δεν σημαίνει αυτόματα ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα.
Ορισμένα παιδιά χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να προσεγγίσουν τους άλλους, ενώ άλλα αισθάνονται πιο άνετα σε μικρές παρέες ή σε δραστηριότητες με συγκεκριμένα ενδιαφέροντα.
Είναι σημαντικό να διακρίνουμε αν το παιδί απολαμβάνει την ηρεμία του ή αν αισθάνεται μοναξιά και επιθυμεί να συνδεθεί με συνομηλίκους, αλλά δεν ξέρει πώς.
Μπορείς να το ρωτήσεις με φυσικό τρόπο:
«Υπάρχει κάποιο παιδί στο σχολείο με το οποίο θα ήθελες να κάνεις περισσότερη παρέα;»
Αν θέλει να δημιουργήσει φιλίες, βοήθησε το να κάνει μικρά, πρακτικά βήματα.
Μπορείτε να εξασκηθείτε σε τρόπους προσέγγισης, όπως να προτείνει ένα παιχνίδι, να κάνει μια ερώτηση
ή να ζητήσει να συμμετάσχει σε μια δραστηριότητα.
Παράλληλα, οι εξωσχολικές δραστηριότητες μπορούν να προσφέρουν ένα κοινό σημείο επαφής με άλλα παιδιά.
Αν, όμως, η απομόνωση επιμένει, το παιδί εκφράζει έντονη μοναξιά, φοβάται τις κοινωνικές επαφές
ή εμφανίζει σημαντική αλλαγή στη διάθεση και στη συμπεριφορά του, είναι χρήσιμο να συζητήσετε με τον εκπαιδευτικό
και, εφόσον χρειάζεται, με ειδικό ψυχικής υγείας παιδιών.
Δεν χρειάζεται να πιέζουμε ένα παιδί να γίνει πιο εξωστρεφές.
Χρειάζεται να το βοηθήσουμε να βρει τρόπους σύνδεσης που ταιριάζουν στην προσωπικότητά του και να αισθάνεται ότι η αξία του
δεν εξαρτάται από τον αριθμό των φίλων του.
🧠 Οι Πέντε Δεξιότητες Που Αναπτύσσονται Μέσα Από Τη Φιλία
Οι παιδικές φιλίες προσφέρουν καθημερινές ευκαιρίες για εξάσκηση δεξιοτήτων που θα είναι χρήσιμες σε όλη τη ζωή.
1. Επικοινωνία
Το παιδί μαθαίνει να εκφράζει τις σκέψεις του, να ακούει προσεκτικά και να εξηγεί τι το ενοχλεί χωρίς να προσβάλλει τους άλλους.
2. Ενσυναίσθηση
Μαθαίνει να αναγνωρίζει πότε ένας φίλος είναι στενοχωρημένος, φοβισμένος ή χαρούμενος και να προσπαθεί να καταλάβει πώς αισθάνεται.
3. Συνεργασία
Μέσα από τα ομαδικά παιχνίδια, εξασκείται στο να μοιράζεται ευθύνες, να τηρεί συμφωνίες και να αποδέχεται ότι δεν γίνεται πάντα το δικό του.
4. Επίλυση συγκρούσεων
Ανακαλύπτει ότι οι διαφωνίες μπορούν να αντιμετωπιστούν με συζήτηση, συμβιβασμό και ειλικρινή συγγνώμη, αντί για προσβολές ή εκδικητική συμπεριφορά.
5. Αυτογνωσία Και Όρια
Μαθαίνει τι το κάνει να αισθάνεται καλά, ποιες συμπεριφορές το πληγώνουν και πώς μπορεί να εκφράζει τις ανάγκες του χωρίς να παραβιάζει τα δικαιώματα των άλλων.
Οι δεξιότητες αυτές δεν αναπτύσσονται αυτόματα ούτε με τον ίδιο ρυθμό σε όλα τα παιδιά.
Χρειάζονται εμπειρίες, καθοδήγηση και ευκαιρίες για να δοκιμάσουν ξανά, ακόμη κι όταν κάνουν λάθη.
🎨 Δραστηριότητες Που Βοηθούν Τα Παιδιά Να Καλλιεργήσουν Τη Φιλία
Οι γονείς μπορούν να ενισχύσουν τις κοινωνικές δεξιότητες των παιδιών μέσα από απλές δραστηριότητες που ταιριάζουν στις ηλικίες του Δημοτικού.
Δεν χρειάζονται ακριβά υλικά ή σύνθετες προετοιμασίες.
Αρκεί να δημιουργούνται ευκαιρίες για συνεργασία, επικοινωνία και κοινή χαρά.
⭐ Το Παιχνίδι Της Συνεργασίας
Υλικά: Χαρτιά, μολύβια και χρωματιστά μαρκαδοράκια.
Πώς παίζεται: Δύο ή περισσότερα παιδιά καλούνται να δημιουργήσουν μαζί μια ζωγραφιά, ένα φανταστικό νησί ή μια πόλη.
Κάθε παιδί προσθέτει τις ιδέες του, αλλά η ομάδα χρειάζεται να αποφασίσει από κοινού πώς θα ολοκληρώσει το έργο.
Στόχος είναι να μάθουν να ακούν, να διαπραγματεύονται και να σέβονται τη συμβολή κάθε μέλους.
⭐ Οι Κάρτες Των Συναισθημάτων
Υλικά: Μικρά χαρτάκια με λέξεις όπως χαρά, θυμός, ντροπή, ζήλια, φόβος και απογοήτευση.
Πώς παίζεται: Κάθε παιδί επιλέγει μια κάρτα και περιγράφει μια φανταστική κατάσταση στην οποία κάποιος θα μπορούσε να αισθανθεί έτσι.
Τα υπόλοιπα παιδιά προτείνουν τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαν να βοηθήσουν.
Στόχος είναι να αναγνωρίζουν τα συναισθήματα και να κατανοούν ότι οι άνθρωποι μπορεί να αντιδρούν διαφορετικά στην ίδια κατάσταση.
⭐ Αν Αισθανόμουν Στη Θέση Σου…
Υλικά: Μικρά χαρτάκια με καθημερινά περιστατικά, όπως ένας καβγάς στην αυλή ή ένας φίλος που αισθάνεται αποκλεισμένος.
Πώς παίζεται: Τα παιδιά περιγράφουν πώς μπορεί να αισθάνονται οι διαφορετικοί πρωταγωνιστές και προτείνουν εναλλακτικούς τρόπους αντίδρασης.
Στόχος είναι να εξασκηθούν στην ενσυναίσθηση και στην ειρηνική επίλυση των διαφωνιών.
Οι δραστηριότητες πρέπει να γίνονται χωρίς πίεση και χωρίς να αναγκάζονται τα παιδιά να μοιραστούν προσωπικές εμπειρίες που δεν επιθυμούν να αποκαλύψουν.
⚖️ Μύθοι Και Αλήθειες Για Τις Παιδικές Φιλίες
❌ Μύθος: Ένα παιδί που έχει πολλούς φίλους είναι απαραίτητα πιο κοινωνικό και ευτυχισμένο.
✔ Αλήθεια: Ο αριθμός των φίλων δεν καθορίζει την ποιότητα των σχέσεων ούτε την ευτυχία του παιδιού. Μια σταθερή και ουσιαστική φιλία μπορεί να είναι εξίσου σημαντική με μια μεγάλη παρέα.
❌ Μύθος: Οι καλοί φίλοι δεν μαλώνουν ποτέ.
✔ Αλήθεια: Ακόμη και οι στενοί φίλοι διαφωνούν. Σημασία έχει να μπορούν να συζητούν, να σέβονται ο ένας τον άλλον και να διορθώνουν τα λάθη τους.
❌ Μύθος: Οι γονείς πρέπει να επεμβαίνουν σε κάθε διαφωνία των παιδιών.
✔ Αλήθεια: Οι συνηθισμένες διαφωνίες αποτελούν ευκαιρίες μάθησης. Οι γονείς μπορούν να καθοδηγούν τα παιδιά, αλλά χρειάζεται να παρεμβαίνουν όταν υπάρχει εκφοβισμός, απειλή, βία ή σοβαρή ανισορροπία στη σχέση.
❌ Μύθος: Αν ένα παιδί δεν έχει φίλους, σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με τον χαρακτήρα του.
✔ Αλήθεια: Κάποια παιδιά χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να δημιουργήσουν σχέσεις ή προτιμούν μικρότερες παρέες. Αν, όμως, βιώνουν μοναξιά ή δυσκολεύονται σημαντικά, χρειάζονται υποστήριξη και όχι χαρακτηρισμούς.
❌ Μύθος: Ένας πραγματικός φίλος πρέπει να συμφωνεί πάντα μαζί μας.
✔ Αλήθεια: Η υγιής φιλία επιτρέπει τις διαφορετικές απόψεις. Οι φίλοι μπορούν να διαφωνούν, να θέτουν όρια και να εξακολουθούν να σέβονται ο ένας τον άλλον.
❓ Συχνές Ερωτήσεις Για Τις Φιλίες Των Παιδιών
❓ Πόσους φίλους πρέπει να έχει ένα παιδί;
Δεν υπάρχει συγκεκριμένος αριθμός φίλων που θεωρείται απαραίτητος. Σημασία έχει το παιδί να έχει ευκαιρίες για ουσιαστικές σχέσεις και να αισθάνεται αποδεκτό και ασφαλές.
❓ Είναι φυσιολογικό να αλλάζει συχνά φίλους;
Ναι, ιδιαίτερα στις μικρότερες ηλικίες, καθώς τα ενδιαφέροντα και οι κοινωνικές προτιμήσεις μεταβάλλονται. Αν, όμως, κάθε σχέση καταλήγει σε έντονες συγκρούσεις ή το παιδί δυσκολεύεται συστηματικά να διατηρήσει φιλίες, αξίζει να διερευνηθούν οι λόγοι.
❓ Πρέπει να παρεμβαίνω όταν το παιδί μου μαλώνει με τον καλύτερό του φίλο;
Αν πρόκειται για μια συνηθισμένη διαφωνία, μπορείτε να το βοηθήσετε να σκεφτεί πώς θα τη διαχειριστεί. Αν υπάρχει εκφοβισμός, απειλή, βία ή επαναλαμβανόμενη ταπείνωση, χρειάζεται παρέμβαση ενηλίκων.
❓ Τι μπορώ να κάνω αν το παιδί μου λέει ότι κανείς δεν το θέλει στην παρέα;
Ακούστε το χωρίς να υποτιμήσετε τα συναισθήματά του και ζητήστε να σας εξηγήσει τι έχει συμβεί. Αν το πρόβλημα επαναλαμβάνεται, επικοινωνήστε με το σχολείο για να διερευνηθεί η κατάσταση και να οργανωθεί η κατάλληλη υποστήριξη.
❓ Πώς μπορώ να βοηθήσω ένα ντροπαλό παιδί να αποκτήσει φίλους;
Δημιουργήστε ευκαιρίες για μικρές συναντήσεις και δραστηριότητες με παιδιά που έχουν κοινά ενδιαφέροντα. Αποφύγετε να το πιέζετε να μιλάει ή να συμμετέχει όταν δεν αισθάνεται έτοιμο και ενθαρρύνετε κάθε μικρό βήμα που κάνει με δική του πρωτοβουλία.
❓ Πότε χρειάζεται να ανησυχήσω για τις φιλίες του παιδιού μου;
Όταν παρατηρείτε επαναλαμβανόμενο αποκλεισμό, εκφοβισμό, έντονο φόβο για το σχολείο, επίμονη μοναξιά ή σημαντικές αλλαγές στη διάθεση και στη συμπεριφορά του. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η επικοινωνία με τον εκπαιδευτικό και, εφόσον χρειάζεται, με ειδικό ψυχικής υγείας μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά.
🌟 Η Φιλία Είναι Μια Σχέση Που Μαθαίνεται Και Καλλιεργείται
Οι παιδικές φιλίες δεν είναι όλες ίδιες, ούτε χρειάζεται να διαρκούν για πάντα για να έχουν αξία.
Κάποιες συνοδεύουν τα παιδιά για πολλά χρόνια, ενώ άλλες αποτελούν σημαντικές εμπειρίες σε μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής τους.
Μέσα από αυτές, τα παιδιά ανακαλύπτουν τη χαρά της συντροφικότητας, αλλά και τη δυσκολία του αποχωρισμού, της διαφωνίας
και της απογοήτευσης.
Οι γονείς δεν μπορούν να προστατεύσουν τα παιδιά από κάθε στενοχώρια που συνδέεται με τις σχέσεις τους.
Μπορούν, όμως, να τα βοηθήσουν να καταλάβουν ότι μια αποτυχημένη φιλία δεν μειώνει την αξία τους
και ότι δεν χρειάζεται να αποδέχονται συμπεριφορές που τα πληγώνουν για να ανήκουν σε μια παρέα.
Το σημαντικότερο μάθημα είναι ότι μια καλή φιλία δεν βασίζεται στον φόβο μήπως χάσουμε τον άλλον,
αλλά στην ελευθερία να είμαστε ο εαυτός μας, να εκφραζόμαστε και να νιώθουμε αμοιβαίο σεβασμό.
Και ίσως αυτό είναι το πιο πολύτιμο εφόδιο που μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας: να μεγαλώσουν γνωρίζοντας ότι αξίζουν
σχέσεις στις οποίες υπάρχει χώρος για τη χαρά, τη διαφορετικότητα, την ειλικρίνεια και την αγάπη.
✨ Μοιραστείτε Την Εμπειρία Σας!
Κάθε παιδί έχει τη δική του ιστορία φιλίας, με όμορφες στιγμές, δυσκολίες, μικρές απογοητεύσεις και πολύτιμα μαθήματα.
Οι εμπειρίες των γονιών μπορούν να βοηθήσουν και άλλες οικογένειες να κατανοήσουν καλύτερα τις ανάγκες των παιδιών τους και να τα στηρίξουν στις σχέσεις τους.
Αν θέλετε, μοιραστείτε μαζί μας μια σκέψη ή μια εμπειρία από τις φιλίες του παιδιού σας.
Μερικές φορές, μια απλή ιστορία μπορεί να δώσει σε έναν άλλο γονιό την ιδέα ή την ενθάρρυνση που χρειάζεται.
🩺 Ιατρική Ειδοποίηση
Το παρόν άρθρο έχει αποκλειστικά ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν υποκαθιστά την εξατομικευμένη αξιολόγηση
από επαγγελματία ψυχικής υγείας.
Οι δυσκολίες στις παιδικές φιλίες είναι συχνά μέρος της κοινωνικής ανάπτυξης, αλλά η επίμονη απομόνωση, ο εκφοβισμός, ο έντονος φόβος,
η παρατεταμένη θλίψη ή οι σημαντικές αλλαγές στη συμπεριφορά του παιδιού χρειάζονται προσοχή.
Εάν ανησυχείτε για τη συναισθηματική κατάσταση ή τις κοινωνικές σχέσεις του παιδιού σας, συμβουλευτείτε τον παιδίατρο,
τον σχολικό ψυχολόγο ή κατάλληλο ειδικό ψυχικής υγείας, ώστε να εκτιμηθούν οι ανάγκες του και να προταθεί η κατάλληλη υποστήριξη.

• Οι φιλίες αποτελούν ένα από τα πιο όμορφα και ουσιαστικά κομμάτια της παιδικής ηλικίας, καθώς βοηθούν τα παιδιά να ανακαλύψουν τον εαυτό τους, να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και να μάθουν να συνυπάρχουν με τους άλλους.

• παιδί φιλία

• 0 σχόλια
• 988 εμφανίσεις

vicky86

6 Ιανουαρίου, 201412 yr

Τύποι γονεϊκότητας

Τύποι γονεϊκότητας

Όπως κάθε άτομο είναι μοναδικό, έτσι και κάθε οικογένεια.
Ο τύπος γονεϊκότητας αναφέρεται στο σύνολο των συμπεριφορών των γονέων προς τα παιδιά τους, στις πρακτικές που υιοθετούν για να μεγαλώσουν το παιδί τους.
Σημαντικές διαστάσεις είναι ο έλεγχος και η συναισθηματική ζεστασιά.
Ο γονεϊκός έλεγχος αναφέρεται στις απαιτήσεις των γονιών προς τα παιδιά, να ενσωματωθούν στην οικογένεια και να ωριμάσουν, επιθεωρώντας, ελέγχοντας και τιμωρώντας τα όταν δεν υπακούουν.
Η συναισθηματική ζεστασιά αναφέρεται στο βαθμό που οι γονείς ενθαρρύνουν την ατομικότητα, την αυτορύθμιση και την αυτοπεποίθηση, όντας υποστηρικτικοί και ευαίσθητοι στις ιδιαίτερες ανάγκες των παιδιών τους.
Ο γονεϊκός έλεγχος και η συναισθηματική ζεστασιά των γονέων επηρεάζουν άμεσα την επιθετικότητα και την προκοινωνική συμπεριφορά των παιδιών, την αυτοαντίληψή τους, την εσωτερίκευση των ηθικών αξιών και την ανάπτυξη της κοινωνικής επάρκειας.

Οι ερευνητές έχουν κατηγοριοποιήσει τέσσερις τύπους γονεϊκότητας:

1. αυστηρός/ δημοκρατικός/αυθεντικός τύπος γονεϊκότητας
2. αυταρχικός τύπος γονεϊκότητας
3. επιτρεπτικός τύπος γονεϊκότητας
4. αδιάφορος τύπος γονεϊκότητας

Πρέπει να σημειωθεί, ωστόσο, ότι αυτοί οι τύποι αποτελούν γενικές και όχι απόλυτες τάσεις.

- αυστηρός τύπος γονεϊκότητας:
Οι γονείς είναι ανοιχτοί στην επικοινωνία με τα παιδιά και έχουν σταθερούς αλλά όχι άκαμπτους κανόνες.
Οι αυστηροί γονείς αναγνωρίζουν την ανάγκη του παιδιού τους για έλεγχο και ατομικότητα, θεωρούν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των γονέων και των παιδιών συμπληρωματικές και χαρακτηρίζονται από ευαισθησία στις ικανότητες των παιδιών και κατανόηση για τα αναπτυξιακά βήματα που πρέπει να κάνουν.
Οι μέθοδοι πειθαρχίας τους είναι περισσότερο υποστηρικτικές παρά τιμωρητικές.

Επιθυμούν τα παιδιά τους να είναι υπεύθυνα και συνεργάσιμα.
Έχει βρεθεί ότι τα παιδιά τους έχουν ικανοποιητική λειτουργικότητα ως προς τις περισσότερες πλευρές της ζωής. Είναι καλύτερα προσαρμοσμένα, πιο αυτάρκη, βασίζονται περισσότερο στον εαυτό τους, έχουν αυτοέλεγχο, είναι κοινωνικά επαρκή, με καλύτερη σχολική επίδοση και περισσότερη αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.

-αυταρχικός τύπος γονεϊκότητας:
Οι γονείς δίνουν διαταγές και περιμένουν από τα παιδιά να τις υπακούσουν χωρίς να δίνουν εξηγήσεις. Αυτοί οι γονείς δημιουργούν οικογένειες με οργάνωση και ξεκάθαρους κανόνες.
Οι γονείς έχουν λίγη επικοινωνία με τα παιδιά τους και άκαμπτους κανόνες. Επιτρέπουν ελάχιστη ανεξαρτησία.
Τα παιδιά τα πάνε μέτρια στο σχολείο, δεν εκδηλώνουν προβλήματα συμπεριφοράς, έχουν φτωχότερες κοινωνικές δεξιότητες, χαμηλότερη αυτοεκτίμηση και αυξημένα ποσοστά κατάθλιψης.
Συχνά είναι αποσυρμένα, φοβισμένα, δύσθυμα, μη διεκδικητικά και ευερέθιστα. Μπορεί να επαναστατούν και να εκδηλώνουν επιθετική συμπεριφορά.

-επιτρεπτικός τύπος γονεϊκότητας:
Δεν είναι παραδοσιακοί γονείς, δεν επιδιώκουν την ωριμότητα και αποφεύγουν τους τσακωμούς με τα παιδιά τους.
Οι γονείς θέτουν λίγους ή κανέναν περιορισμό στο παιδί και προσφέρουν αγάπη άνευ όρων.
Προσφέρουν ελευθερία αλλά περιορισμένη καθοδήγηση.
Δίνουν τη δυνατότητα στα παιδιά να επικοινωνήσουν μαζί τους. Αν και η επιτρεπτικότητα είναι το αντίθετο του περιορισμού, δεν φαίνεται να προκαλεί πάντα αντίθετα αποτελέσματα.

Τα παιδιά επιτρεπτικών γονέων συχνά χαρακτηρίζονται ως «δύσκολα».
Τείνουν να είναι επιθετικά και επαναστατημένα, έχουν δύσκολη κοινωνική προσαρμογή, δείχνουν επιείκεια προς τον εαυτό τους και είναι παρορμητικά.
Σε κάποιες περιπτώσεις, μπορεί να είναι δραστήρια, φιλικά και δημιουργικά.

-αδιάφορος τύπος γονεϊκότητας:
Οι γονείς κρατούν σε απόσταση τα παιδιά τους και ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις τους μόνο για να σταματήσουν αυτά να ζητούν.
Δεν θέτουν όρια και λείπει η στοργή για τα παιδιά.
Είναι συναισθηματικά απόμακροι, επικεντρώνονται στις δικές τους δυσκολίες και δεν απομένει ενέργεια για τα παιδιά τους.
Στην περίπτωση που οι γονείς συμπεριφέρονται με εχθρότητα προς τα παιδιά αυτά τείνουν να εκδηλώνουν έντονες καταστρεπτικές παρορμήσεις και παραβατική συμπεριφορά.

Η μελέτη των τύπων γονεϊκότητας στηρίχτηκε σε μελέτες που έγιναν σε οικογένειες λευκών μεσαίας τάξης κυρίως δυτικού τύπου κοινωνιών.
Έχει βρεθεί ότι οι επιπτώσεις του τύπου γονεϊκότητας στα παιδιά μπορεί να διαφέρουν σημαντικά από πολιτισμό σε πολιτισμό και δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ένας τύπος είναι οικουμενικά ο καλύτερος.

Βιβλιογραφική πηγή: Παππά Β. (2006). Επάγγελμα γονέας. Ψυχολογικοί τύποι γονέων και συμπεριφορά παιδιών και εφήβων, Εκδόσεις Καστανιώτη.

http://enarthro.blogspot.gr

• από την Όλγα Μάντη, MSc εξελικτική & σχολική ψυχολόγο
  

• γονείς παιδί

• 0 σχόλια
• 3581 εμφανίσεις

vicky86

4 Ιανουαρίου, 201412 yr

🧡 Έχω Δυσλεξία. Τι Σημαίνει Αυτό Για Μένα;

🧡 Έχω Δυσλεξία. Τι Σημαίνει Αυτό Για Μένα;

Κάθε παιδί αξίζει να γνωρίζει τι σημαίνει η δυσλεξία, να κατανοεί τις δικές του δυσκολίες και να ανακαλύπτει τις δυνατότητές του,
χωρίς ντροπή και χωρίς να συγκρίνει τον εαυτό του με τους άλλους
Μήπως δυσκολεύεσαι να διαβάσεις ένα κείμενο, να γράψεις σωστά μια λέξη ή να θυμηθείς πώς γράφεται κάτι που έχεις ήδη μάθει;
Μήπως χρειάζεσαι περισσότερο χρόνο για τις σχολικές εργασίες σου, ενώ βλέπεις τους συμμαθητές σου να τελειώνουν πιο γρήγορα;
Αν έχεις δυσλεξία, μπορεί να αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε ορισμένες από αυτές τις καταστάσεις.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν είσαι έξυπνος, ότι δεν προσπαθείς αρκετά ή ότι δεν μπορείς να πετύχεις τους στόχους σου.
Η δυσλεξία είναι μια ειδική μαθησιακή δυσκολία που επηρεάζει κυρίως την ανάγνωση, την ορθογραφία και, σε ορισμένες περιπτώσεις,
τη γραπτή έκφραση.
Δεν εμφανίζεται με τον ίδιο τρόπο σε όλα τα παιδιά, γι' αυτό και κάθε παιδί χρειάζεται τη δική του υποστήριξη.
Το σημαντικότερο είναι να καταλάβεις ότι δεν χρειάζεται να αλλάξεις αυτό που είσαι.
Χρειάζεται να ανακαλύψεις πώς μαθαίνεις καλύτερα και να αποκτήσεις τα κατάλληλα εργαλεία, ώστε να αξιοποιήσεις τις δυνατότητές σου.
🧠 Τι Είναι Η Δυσλεξία Με Απλά Λόγια;
Η δυσλεξία είναι μια μαθησιακή δυσκολία που σχετίζεται κυρίως με τον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος αναγνωρίζει τις λέξεις,
συνδέει τα γράμματα με τους ήχους και επεξεργάζεται τη γραπτή γλώσσα.
Για παράδειγμα, μπορεί να γνωρίζεις τι θέλεις να πεις, αλλά να δυσκολεύεσαι να γράψεις σωστά τη λέξη.
Μπορεί, επίσης, να καταλαβαίνεις μια ιστορία όταν κάποιος σου τη διαβάζει, αλλά να κουράζεσαι όταν προσπαθείς να τη διαβάσεις μόνος σου.
Αυτό συμβαίνει επειδή η ανάγνωση και η γραφή μπορεί να απαιτούν από εσένα περισσότερη συγκέντρωση και εξάσκηση.
Η δυσλεξία δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να μάθεις.
Σημαίνει ότι μπορεί να χρειάζεσαι διαφορετικό τρόπο διδασκαλίας, περισσότερο χρόνο ή συγκεκριμένες στρατηγικές
για να κατακτήσεις ορισμένες δεξιότητες.
Επίσης, η δυσλεξία δεν οφείλεται στην τεμπελιά, στην έλλειψη προσπάθειας ή στην κακή ανατροφή.
Δεν σημαίνει ότι δεν προσπαθείς αρκετά ούτε ότι φταις εσύ.
📚 Πώς Μπορεί Να Επηρεάζει Την Καθημερινότητά Σου;
Η δυσλεξία μπορεί να εμφανίζεται με διαφορετικούς τρόπους στο σχολείο και στο σπίτι.
Δεν αντιμετωπίζουν όλα τα παιδιά τις ίδιες δυσκολίες.
Μπορεί, για παράδειγμα:
✔ Να διαβάζεις πιο αργά από τους συμμαθητές σου.
✔ Να δυσκολεύεσαι να γράψεις ορισμένες λέξεις με σωστή ορθογραφία.
✔ Να μπερδεύεσαι όταν προσπαθείς να διαβάσεις μεγάλες ή άγνωστες λέξεις.
✔ Να χρειάζεσαι περισσότερο χρόνο για να αντιγράψεις κάτι από τον πίνακα.
✔ Να δυσκολεύεσαι να οργανώσεις τις σκέψεις σου σε ένα γραπτό κείμενο.
✔ Να κουράζεσαι όταν πρέπει να διαβάσεις πολλές σελίδες.
✔ Να γνωρίζεις την απάντηση, αλλά να δυσκολεύεσαι να την αποδώσεις γραπτώς.
Ίσως κάποιες φορές να αισθάνεσαι απογοήτευση, ιδιαίτερα όταν προσπαθείς πολύ και το αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που περίμενες.
Είναι φυσιολογικό να νιώθεις έτσι.Ωστόσο, η δυσκολία σε μια σχολική εργασία δεν αποτελεί μέτρο της αξίας ή της νοημοσύνης σου.
Μπορεί να έχεις εξαιρετικές ιδέες, να κατανοείς σύνθετα θέματα και να μαθαίνεις πολύ καλά μέσα από συζητήσεις, εικόνες,
πειράματα ή πρακτικές δραστηριότητες.
Το ζητούμενο δεν είναι να τα κάνεις όλα με τον ίδιο τρόπο όπως οι άλλοι, αλλά να βρεις τον τρόπο που σε βοηθά να μαθαίνεις αποτελεσματικότερα.
💛 Τι Δεν Σημαίνει Η Δυσλεξία Για Εσένα;
Όταν δυσκολεύεσαι σε κάτι που φαίνεται εύκολο για τους άλλους, μπορεί να αρχίσεις να αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου.
Ίσως να σκέφτεσαι ότι δεν είσαι αρκετά καλός ή ότι δεν θα τα καταφέρεις ποτέ.
Αυτές οι σκέψεις, όμως, δεν περιγράφουν την πραγματικότητα.
Η δυσλεξία δεν σημαίνει ότι είσαι λιγότερο έξυπνος, ότι δεν μπορείς να προοδεύσεις ή ότι δεν θα πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου.
Δεν σημαίνει, επίσης, ότι δεν μπορείς να αγαπήσεις το διάβασμα, να γράψεις όμορφες ιστορίες ή να αποκτήσεις γνώσεις
σε όποιον τομέα σε ενδιαφέρει.
Μπορεί να χρειαστεί να προσπαθήσεις περισσότερο σε ορισμένες σχολικές δραστηριότητες.
Με την κατάλληλη βοήθεια, όμως, μπορείς να βελτιώσεις τις δεξιότητές σου και να αποκτήσεις μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.
Δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος για να είσαι ικανός.Κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικές δυνατότητες, δυσκολίες και ρυθμό μάθησης.
🌟 Ποια Είναι Τα Δυνατά Σου Σημεία;
Η δυσλεξία δεν προσφέρει αυτόματα συγκεκριμένα ταλέντα, ούτε όλα τα παιδιά με δυσλεξία έχουν τις ίδιες ικανότητες.
Ωστόσο, κάθε παιδί διαθέτει ξεχωριστά δυνατά σημεία που αξίζει να ανακαλύψει και να καλλιεργήσει.
Μπορεί να είσαι καλός:
✔ Στη ζωγραφική, στις κατασκευές ή σε άλλες δημιουργικές δραστηριότητες.
✔ Στην επίλυση πρακτικών προβλημάτων.
✔ Στην προφορική επικοινωνία και στην αφήγηση ιστοριών.
✔ Στην παρατήρηση λεπτομερειών ή στην κατανόηση εικόνων.
✔ Στη μουσική, στον αθλητισμό ή σε δραστηριότητες που αγαπάς.
Μπορεί, βέβαια, να έχεις εντελώς διαφορετικά ταλέντα.
Το σημαντικό είναι να δώσεις στον εαυτό σου την ευκαιρία να τα ανακαλύψει.
Μην αφήνεις μια ορθογραφική δυσκολία να σε κάνει να ξεχνάς όλα όσα μπορείς να καταφέρεις.
🏫 Πώς Μπορεί Να Σε Βοηθήσει Το Σχολείο;
Δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζεις μόνος σου τις δυσκολίες που συναντάς στο διάβασμα.
Ο εκπαιδευτικός σου και οι ειδικοί που σε υποστηρίζουν μπορούν να σε βοηθήσουν να βρεις τρόπους που κάνουν τη μάθηση πιο εύκολη.
Ανάλογα με τις ανάγκες σου, μπορεί να σε βοηθήσουν:
Οι σαφείς και μικρές οδηγίες, ώστε να γνωρίζεις τι πρέπει να κάνεις κάθε φορά.
Ο επιπλέον χρόνος, όταν χρειάζεσαι περισσότερο χρόνο για να διαβάσεις ή να γράψεις.
Η προφορική εξέταση, όπου προβλέπεται και κρίνεται κατάλληλη για τις ανάγκες σου.
Τα ακουστικά βιβλία και τα εργαλεία εκφώνησης κειμένου, που σε βοηθούν να κατανοείς γραπτές πληροφορίες ακούγοντάς τες.
Η κατάλληλη μαθησιακή υποστήριξη, με συστηματική εξάσκηση στην ανάγνωση και στην ορθογραφία.
Οι προσαρμογές δεν αποτελούν αδικία απέναντι στους συμμαθητές σου.
Σκοπός τους είναι να σου δώσουν την ευκαιρία να δείξεις τι γνωρίζεις, χωρίς οι δυσκολίες σου στη γραφή ή στην ανάγνωση να σε εμποδίζουν περισσότερο από όσο είναι απαραίτητο.
Μπορείς να μιλήσεις στον δάσκαλο ή στη δασκάλα σου και να εξηγήσεις τι σε δυσκολεύει.
Το να ζητάς βοήθεια είναι μια σημαντική δεξιότητα, όχι αδυναμία.
🧩 Χρήσιμες Συμβουλές Για Να Διαβάζεις Με Μεγαλύτερη Ευκολία
Δεν υπάρχει μία μέθοδος που να λειτουργεί για όλα τα παιδιά. Μπορείς, όμως, να δοκιμάσεις διαφορετικές στρατηγικές μαζί με τον εκπαιδευτικό σου και να ανακαλύψεις ποιες σε βοηθούν περισσότερο.
✔ Χώρισε το διάβασμα σε μικρά κομμάτια. Αντί να προσπαθείς να τελειώσεις πολλές σελίδες μαζί, διάβασε μία ενότητα κάθε φορά.
✔ Κάνε μικρά διαλείμματα. Όταν κουράζεσαι, λίγα λεπτά ξεκούρασης μπορούν να σε βοηθήσουν να συγκεντρωθείς ξανά.
✔ Χρησιμοποίησε χρώματα και εικόνες. Μπορείς να σημειώνεις τις βασικές πληροφορίες με διαφορετικά χρώματα, χωρίς να γεμίζεις τη σελίδα.
✔ Διάβαζε δυνατά, όταν σε βοηθά. Η προσεκτική ανάγνωση και η εξάσκηση με κατάλληλη καθοδήγηση μπορούν να ενισχύσουν τις δεξιότητές σου.
✔ Άκουσε το κείμενο. Όταν είναι διαθέσιμη η εκφώνηση κειμένου, μπορείς να ακούς τις λέξεις και να τις παρακολουθείς ταυτόχρονα στη σελίδα.
✔ Ζήτησε να σου εξηγήσουν ό,τι δεν καταλαβαίνεις. Δεν χρειάζεται να προσποιείσαι ότι κατάλαβες κάτι μόνο και μόνο επειδή ντρέπεσαι να ρωτήσεις.
Να θυμάσαι ότι η εξάσκηση χρειάζεται χρόνο.
Μην απογοητεύεσαι αν δεν δεις αμέσως μεγάλη αλλαγή και μην συγκρίνεις την πρόοδό σου με την πρόοδο των άλλων.
Σημασία έχει να βλέπεις τη δική σου βελτίωση, βήμα προς βήμα.
⚖️ Μύθοι Και Αλήθειες Για Τη Δυσλεξία
❌ Μύθος: Τα παιδιά με δυσλεξία δεν είναι έξυπνα.
✔ Αλήθεια: Η δυσλεξία δεν καθορίζει τη νοημοσύνη ενός παιδιού. Οι δυνατότητες και οι ανάγκες διαφέρουν από παιδί σε παιδί.
❌ Μύθος: Η δυσλεξία σημαίνει ότι δεν προσπαθώ αρκετά.
✔ Αλήθεια: Οι δυσκολίες στην ανάγνωση και στην ορθογραφία δεν οφείλονται στην τεμπελιά. Η κατάλληλη διδασκαλία και η υποστήριξη μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά.
❌ Μύθος: Δεν θα μπορέσω ποτέ να διαβάζω καλύτερα.
✔ Αλήθεια: Με συστηματική εξάσκηση και κατάλληλη υποστήριξη, μπορείς να αναπτύξεις τις αναγνωστικές σου δεξιότητες.
❌ Μύθος: Πρέπει να κρύβω τη δυσλεξία μου για να μη με κοροϊδεύουν.
✔ Αλήθεια: Δεν έχεις κανέναν λόγο να ντρέπεσαι. Μπορείς να μιλήσεις σε ανθρώπους που εμπιστεύεσαι και να ζητήσεις τη βοήθειά τους.
❌ Μύθος: Όλα τα παιδιά με δυσλεξία αντιμετωπίζουν τις ίδιες δυσκολίες.
✔ Αλήθεια: Η δυσλεξία εκδηλώνεται διαφορετικά σε κάθε παιδί. Γι' αυτό είναι σημαντικό η υποστήριξη να προσαρμόζεται στις δικές σου ανάγκες.
❓ Συχνές Ερωτήσεις Για Τη Δυσλεξία
❓ Θα έχω δυσλεξία για πάντα;
Η δυσλεξία είναι μια νευροαναπτυξιακή μαθησιακή δυσκολία που συνήθως παραμένει σε όλη τη ζωή. Ωστόσο, οι δεξιότητές σου μπορούν να βελτιωθούν και μπορείς να μάθεις στρατηγικές που σε βοηθούν στην καθημερινότητά σου.
❓ Μπορώ να έχω καλούς βαθμούς αν έχω δυσλεξία;
Ναι. Με κατάλληλη διδασκαλία, υποστήριξη και προσαρμογές όπου χρειάζονται, μπορείς να προοδεύσεις και να πετύχεις τους μαθησιακούς σου στόχους.
❓ Πρέπει να λέω στους συμμαθητές μου ότι έχω δυσλεξία;
Δεν είσαι υποχρεωμένος να μοιραστείς προσωπικές πληροφορίες με όλους. Μπορείς να επιλέξεις να μιλήσεις σε φίλους που εμπιστεύεσαι, αν αισθάνεσαι άνετα.
❓ Τι μπορώ να κάνω όταν απογοητεύομαι με το διάβασμα;
Κάνε ένα μικρό διάλειμμα, χώρισε την εργασία σε μικρότερα βήματα και ζήτησε βοήθεια από έναν ενήλικα που εμπιστεύεσαι. Αν η απογοήτευση είναι συχνή, μίλησε με τους γονείς ή τον εκπαιδευτικό σου, ώστε να βρείτε μαζί τι χρειάζεσαι.
❓ Σε ποιον μπορώ να μιλήσω αν δυσκολεύομαι στο σχολείο;
Μπορείς να απευθυνθείς στους γονείς σου, στον δάσκαλο ή στη δασκάλα σου, καθώς και στον ειδικό που σε υποστηρίζει. Δεν χρειάζεται να λύσεις όλες τις δυσκολίες μόνος σου.
💬 Ένα Μήνυμα Που Αξίζει Να Θυμάσαι
Η δυσλεξία είναι ένα κομμάτι της μαθησιακής σου εμπειρίας, αλλά δεν είναι ολόκληρη η ταυτότητά σου.
Είσαι πολλά περισσότερα από τις λέξεις που δυσκολεύεσαι να διαβάσεις ή τα λάθη που μπορεί να κάνεις σε ένα γραπτό.
Είσαι οι ιδέες σου, η φαντασία σου, οι προσπάθειές σου, οι φιλίες σου και τα όνειρά σου.
Μην αφήνεις μια δύσκολη σχολική ημέρα να σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν μπορείς να τα καταφέρεις.
Κάθε μικρό βήμα προόδου έχει αξία.
Και αν κάποιος σε κοροϊδέψει για τη δυσλεξία σου, να θυμάσαι ότι δεν φταις εσύ.
Μίλησε σε έναν ενήλικα που εμπιστεύεσαι και ζήτησε βοήθεια.
Δεν χρειάζεται να μαθαίνεις όπως όλοι οι άλλοι για να πετύχεις. Χρειάζεται να βρεις τον τρόπο που σε βοηθά να αναδείξεις τις δυνατότητές σου!
✨ Μοιραστείτε Την Εμπειρία Σας!
Κάθε παιδί αξίζει να μεγαλώνει με αυτοπεποίθηση, αποδοχή και την υποστήριξη που χρειάζεται.
Η κατανόηση της δυσλεξίας μπορεί να βοηθήσει γονείς και εκπαιδευτικούς να σταθούν δίπλα στα παιδιά
με περισσότερη υπομονή και ενθάρρυνση.
Μοιραστείτε αυτό το άρθρο με άλλους γονείς και εκπαιδευτικούς, ώστε περισσότερα παιδιά να καταλάβουν ότι οι μαθησιακές δυσκολίες
δεν μειώνουν την αξία τους και ότι κανένα παιδί δεν χρειάζεται να νιώθει μόνο του.
🩺 Ιατρική Ειδοποίηση
Το παρόν άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την εξατομικευμένη αξιολόγηση ή τις συμβουλές εξειδικευμένου επαγγελματία.
Αν υπάρχουν επίμονες δυσκολίες στην ανάγνωση, στη γραφή ή στη σχολική μάθηση, οι γονείς μπορούν να απευθυνθούν στον παιδίατρο
και σε αρμόδιο ειδικό για αξιολόγηση και κατάλληλη υποστήριξη.

• Η δυσλεξία δεν καθορίζει την εξυπνάδα, τις δυνατότητες ή το μέλλον ενός παιδιού. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος με τον οποίο ο εγκέφαλος επεξεργάζεται τη γραπτή γλώσσα, με αποτέλεσμα η ανάγνωση και η ορθογραφία να απαιτούν συχνά περισσότερο χρόνο και προσπάθεια.

• δυσλεξία παιδί

• 0 σχόλια
• 986 εμφανίσεις

vicky86

3 Ιανουαρίου, 201412 yr