Μετάβαση σε περιεχόμενο
View in the app

A better way to browse. Learn more.

mammyland

A full-screen app on your home screen with push notifications, badges and more.

To install this app on iOS and iPadOS
  1. Tap the Share icon in Safari
  2. Scroll the menu and tap Add to Home Screen.
  3. Tap Add in the top-right corner.
To install this app on Android
  1. Tap the 3-dot menu (⋮) in the top-right corner of the browser.
  2. Tap Add to Home screen or Install app.
  3. Confirm by tapping Install.

Άρθρα

ΔΙαχείριση άρθρων
Το λεγόμενο pet therapy ή assisted pet therapy πραγματοποιείται σε αυστηρά πλαίσια με ένα άψογα εκπαιδευμένο για την περίσταση ζώο, τον φροντιστή του και το άτομο υπό θεραπεία.

Η σχέση του ζώου με τον θεραπευόμενο λήγει, μόλις ολοκληρωθούν και οι απαραίτητες συνεδρίες.
Το APT εφαρμόζεται σε πληθώρα περιστατικών και φυσικά υπάρχουν έρευνες που υποστηρίζουν ότι η συγκεκριμένη παρέμβαση, πάντα σε αυστηρά και καλά δομημένα πλαίσια και την παρουσία του ειδικού, εφαρμόζονται και στην περίπτωση του αυτισμού.

Τι γίνεται όμως με τα απλά κατοικίδια;
Μπορούν τα ζώα να βοηθήσουν και να συνυπάρξουν αρμονικά με τα αυτιστικά παιδιά και τις οικογένειές τους;
Είναι οι σκύλοι οι καταλληλότεροι σύντροφοι των παιδιών αυτών.

Οι λόγοι που οι γονείς αυτιστικών παιδιών υιοθετούν ένα σκύλο είναι οι ίδιοι με αυτούς που έχουν οι γονείς παιδιών με κανονική ανάπτυξη: Βελτίωση των κοινωνικών δεξιοτήτων, υπευθυνότητα, συντροφικότητα.
Τα παιδιά με κανονική ανάπτυξη με την κατάλληλη καθοδήγηση και τα σωστά πρότυπα από τους γονείς τους φαίνεται να ωφελούνται σε όλα τα παραπάνω επίπεδα από την σχέση τους με έναν σκύλο.

Οι έρευνες δείχνουν παρόμοια ευρήματα για τα παιδιά με αυτισμό. Ενώ η ανάπτυξη κοινωνικής σχέσης με κάποιο άλλο άτομο φαίνεται πολύ δύσκολη, εν τούτοις τα περισσότερα παιδιά με αυτισμό καταφέρνουν να αλληλεπιδράσουν θετικά με έναν σκύλο, είτε αυτός ανήκει στην οικογένεια, είτε όχι.

Ο ερευνητής Solomon (2012) αποδίδει το παραπάνω, στο γεγονός ότι οι σκύλοι δεν έχουν την κοινή στους ανθρώπους έκφραση προσώπου και στάση σώματος.
Έτσι είναι ευκολότερο και χωρίς ιδιαίτερη πρόκληση για το παιδί να πλησιάσει ένα σκύλο.
Άλλες έρευνες έδειξαν ότι κατά την παρουσία ενός σκύλου τα επίπεδα κορτιζόλης (του βιολογικού δείκτη των επιπέδων στρες) μειώνονται, ενώ στην παρουσία ανθρώπων αυξάνεται.
Οι ακριβείς λόγοι για τους οποίους συμβαίνουν τα παραπάνω, ερευνώνται.

Τίθενται όμως και αρκετοί περιορισμοί στην συμβίωση ενός αυτιστικού παιδιού με έναν σκύλο.
Τα αισθητηριακά προβλήματα των παίδων αυτής της ομάδας μπορούν να είναι αποτρεπτικός παράγοντας για την υιοθέτηση ενός σκύλου, καθώς η υφή της γούνας ή του τριχώματος, καθώς και οι μυρωδιές, το γλείψιμο, ο θόρυβος από ένα πιθανό γάβγισμα και άλλα, μπορούν να προκαλέσουν ανεπιθύμητες συμπεριφορές.

Η σωστή εκπαίδευση του σκύλου μπορεί να περιορίσει κάποιους από αυτούς τους παράγοντες.
Η ιδιαίτερη προσωπικότητα και τα χαρακτηριστικά του κάθε παιδιού πρέπει και οφείλει να είναι ο καθοριστικός παράγοντας για την υιοθέτηση ενός σκύλου από την οικογένεια.
Η αλληλεπίδραση επίσης με την επίβλεψη ενός ενήλικα, τόσο για την ασφάλεια του παιδιού όσο και του σκύλου είναι απαραίτητη σε πολλές περιπτώσεις.

Σε κάθε περίπτωση ο ερχομός ενός νέου μέλους μέσα στην οικογένεια, απαιτεί ώριμη σκέψη και απόφαση από τους ενήλικες αυτής.
Ο σκύλος, άσχετα με την παρουσία ή όχι ενός αυτιστικού παιδιού απαιτεί χρόνο και αφοσίωση και σε κάθε περίπτωση οι ενήλικες πρέπει να είναι σε θέση να ανταποκρίνονται και στις ανάγκες του κατοικίδιου τους.
Ένα ευτυχισμένο και καλά εκπαιδευμένο κατοικίδιο, μπορεί να προσφέρει απεριόριστη χαρά και ηρεμία σε ένα παιδί με αυτισμό και στη οικογένεια του.

Εν ολίγοις...

Πριν την υιοθεσία:

Σκεφτείτε καλά την ευθύνη, τον χρόνο, τον κόπο και τα χρήματα που χρειάζεται ένα κατοικίδιο
* Σκεφτείτε και συζητήστε με έναν ειδικό ή τον ειδικό που παρακολουθεί το παιδί σας τις ιδιαιτερότητές του και αν μπορεί να συνυπάρξει αρμονικά με έναν σκύλο
* Φέρτε το παιδί σας σε επαφή με κάποιο άλλο κατοικίδιο ή τους σκύλους της γειτονιάς σας
* Αποφασίστε τις ευθύνες που θα έχει κάθε μέλος της οικογένειας απέναντι στο νέο σας κατοικίδιο
* Σκεφτείτε τα κίνητρά σας για την απόκτηση ενός νέου τετράποδου μέλους

Μετά την υιοθεσία:

Βεβαιωθείτε ότι η ασφάλεια του παιδιού σας και του σκύλου σας είναι εξασφαλισμένη
* Ελάτε σε επαφή με ένα Θετικό εκπαιδευτή σκύλων για την εκμάθηση των βασικών εντολών υπακοής. Ο Θετικός εκπαιδευτής είναι ικανός να μάθει στο νέο σας μέλος περισσότερα, εφόσον το επιθυμείτε, ώστε η συγκατοίκηση και η αλληλεπίδραση να είναι εποικοδομητική
* Κρατήστε επαφή με τον ειδικό του παιδιού σας σχετικά με το θέμα
* Κρατήστε σημειώσεις με τις δραστηριότητες του παιδιού σας με τον σκύλο και συζητήστε τις εφόσον το επιθυμείτε με τον ειδικό του
* Προσπαθήστε να το εμπλέξετε με οικογενειακές δραστηριότητες, εντός και εκτός σπιτιού
* Μην απογοητευτείτε αν το παιδί σας αδιαφορήσει και δεν ανταποκριθεί όπως θα επιθυμούσατε απέναντι στο κατοικίδιο. Θυμηθείτε ότι το κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και με ξεχωριστά ενδιαφέροντα.

Της Αλεξάνδρας Κακαουδάκη

http://petfriends.gr/
  • Με στόχους κυρίως την ανάπτυξη των σωματικών, κοινωνικών, συναισθηματικών και γνωστικών λειτουργιών οι επιστήμονες, με την βοήθεια ειδικά εκπαιδευμένων σκύλων αλλά και άλλων ζώων (άλογα, δελφίνια, πουλιά, γάτες) προσπαθούν να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής ασθενών και οικογενειών με ποικίλα προβλήματα υγείας, συμπεριφοράς, εξαρτήσεων και άλλων.
Κατά κάποιον τρόπο, όλα αυτά χρειάζεται να ενωθούν σε μια σχέση που να είναι λειτουργική και για τις δύο πλευρές.
Η σχέση που αφορά έναν κοινό στόχο αναφέρεται ως συνεργασία.
Γιατί όμως χρειαζόμαστε μια τέτοια σχέση;
Είναι όντως σημαντική η συνεργασία οικογένειας και σχολείου;

Η θεωρία μας ορίζει το πώς θα δουλέψουμε και αν και με ποιον τρόπο θα συνεργαστούμε με την οικογένεια.
Στο ερώτημα: «Γιατί να συνεργαστώ;» φαίνεται να δίνει απάντηση η ιδέα ότι: «
Τα προβλήματα/δυσκολίες συνδέονται με τις αντιλήψεις, στάσεις και συμπεριφορές που υιοθετούμε ως άτομα, ως μέλη μιας οικογένειας, ως μέλη μιας επαγγελματικής κοινότητας, ως μέλη μιας κοινωνίας μέσα σε ένα συγκεκριμένο χωρο-χρονικό πλαίσιο.»
Αυτό ουσιαστικά υπονοεί ότι η δυσκολία προκύπτει ως αποτέλεσμα ενός πλαισίου σχέσεων.

Στο ερώτημα «Γιατί να συνεργαστώ;» οι εκπαιδευτικοί χρειάζεται να έχουν υπόψη ότι η ποιότητα της αλληλεπίδρασης της οικογένειας με το παιδί φαίνεται ότι διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην πορεία και την προσαρμογή του παιδιού σε θέματα εκπαίδευσης και ανάπτυξης.

Πριν αποπειραθούμε να συνεργαστούμε είναι βοηθητικό να αναστοχαστούμε αναφορικά με το ρόλο μας, τις προσδοκίες μας από αυτή τη συνεργασία, τις δυσκολίες που πιθανά να συναντήσουμε.

Επιπλέον, οι εκπαιδευτικοί καλούνται να σκεφτούν αναφορικά με τα επαγγελματικά τους καθήκοντα, τις υπευθυνότητες και οι ευθύνες που απορρέουν από το ρόλο τους, το πλαίσιο των καθηκόντων τους, τους στόχους και τους περιορισμούς τους, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο «βλέπουν» παιδί.
Άλλωστε, γονείς και εκπαιδευτικοί διαδραματίζουν και υιοθετούν διαφορετικούς ρόλους.

Αν κάναμε μια συγκριτική παρουσίαση αναφορικά με τα νοήματα που περιλαμβάνει ο γονικός ρόλος και ο ρόλος ενός εκπαιδευτικού, θα διαπιστώναμε σημαντικές διαφορές.
Ο ρόλος του γονέα περιλαμβάνει πλήρη και ισόβια δέσμευση προς το παιδί, νομική ευθύνη και κηδεμονία του παιδιού έως την ενηλικίωση, έντονη συναισθηματική ανάμειξη και έντονη προσήλωση στη ζωή του συγκεκριμένου παιδιού, άμεση εμπειρία, στενή σχέση και γνώση σε ότι αφορά την οικογένεια και συνολική θεώρηση των πολλαπλών ρόλων του παιδιού.

Από την άλλη πλευρά, ο ρόλος του εκπαιδευτικού, υπονοεί προσωρινή δέσμευση και βραχυπρόθεσμη επαγγελματική ευθύνη, ανάγκη για εξισορρόπηση του ενδιαφέροντος προς το συγκεκριμένο παιδί με μια ευρύτερη ομάδα παιδιών, πιο αποστασιοποιημένη συναισθηματική ανάμειξη, αντιμετώπιση του παιδιού ως κατέχοντος ενός μοναδικού ρόλου, καθώς και πιθανή ακαδημαϊκή εκπαίδευση σε συγκεκριμένους τομείς, ψυχολογικές διεργασίες και χαρακτηριστικά των οικογενειών.

Η οικοδόμηση μιας σχέσης χρειάζεται να συμπεριλαμβάνει την οικειότητα, την εμπιστοσύνη, το σεβασμό, την κατανόηση, αλλά και την αφιέρωση επαρκούς χρόνου.
Η ποιότητα της σχέσης μεταξύ των ατόμων διαδραματίζει αποφασιστικό ρόλο στην επιτυχία των διαπραγματεύσεων, στην ικανότητα κατάληξης σε αποφάσεις και στο αποτέλεσμα της συνεργασίας.
Παράμετροι της σχέσης είναι η επικοινωνία και η ενεργητική ακρόαση.
Η επικοινωνία αποτελεί απόρροια μιας βασικής στάσης των ανθρώπων που συνίσταται στο να δεχτούμε τον άλλο όπως είναι και η ενεργητική ακρόαση είναι ένας τρόπος να κατανοούμε το συνομιλητή μας και να έχουμε μια ουσιαστική επικοινωνία.
Ακρόαση σημαίνει ότι ακούμε κάποιον με προσοχή και με συναισθηματική συμμετοχή, χωρίς να προβαίνουμε σε ερμηνείες, αλλά προτείνουμε και δεν επιβάλλουμε τις ιδέες και τις απόψεις μας, όταν αντέχουμε τη σιωπή και, κυρίως, όταν δίνουμε χρόνο.
Η ανοιχτή στάση, η βλεμματική επαφή, η έκφραση προσώπου, ο τόνος φωνής, η προσοχή, η παροχή ελάχιστης ενθάρρυνσης, οι ανοιχτές ερωτήσεις, οι παραφράσεις, η περίληψη, η διατύπωση προτάσεων, η παροχή πληροφοριών και επιλογών και η διευκόλυνση της συμμετοχής περιγράφουν καλύτερα το νόημα του όρου.

Άξονας όλων των ενεργειών είναι αναμφίβολα το παιδί.
Σημαντικά ερωτήματα είναι ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε την εξέλιξή του, τι πιθανότητες θεωρούμε ότι έχει για να αλλάξει, τι πιστεύουμε ότι μπορεί να μάθει, τι θα το βοηθήσει περισσότερο και ποια πράγματα είναι εκείνα που αντιλαμβανόμαστε ότι παρεμποδίζουν την ανάπτυξη και την πρόοδό του.
Χρειάζεται, λοιπόν, να ορίσουμε τις βασικές προτεραιότητες, αλλά και τις απώτερες φιλοδοξίες μας για το παιδί και να διερευνήσουμε τη συμβολή μας σε όλα αυτά.

Είναι σαφές ότι ένας γονιός θα διατύπωνε διαφορετικές προσδοκίες για το παιδί του σε σχέση με τον εκπαιδευτικό του παιδιού του.
Για το λόγο αυτό, είναι σημαντικό να βρούμε τα σημεία σύνδεσης-σύγκλισης, αλλά και εκείνους τους στόχους στους οποίους υπάρχει απόκλιση.

Αναρωτηθείτε από κοινού ποια αλλαγή θα ήταν πιο χρήσιμη για το παιδί και γιατί, ποια αλλαγή του παιδιού θα ήταν χρησιμότερη για τον κάθε εμπλεκόμενο και γιατί, ποια είναι η πιο επείγουσα ανάγκη για το παιδί, για την οικογένεια και για το σχολείο.
Προσπαθήστε να προβλέψετε παράγοντες που μπορούν να σας δημιουργήσουν προβλήματα.

Τι μπορείτε να κάνετε:

—Εκτιμήστε καταρχήν τη συναισθηματική κατάσταση του γονέα
—Δείξτε συμπάθεια και ενδιαφέρον
—Προσκαλέστε τους γονείς να παρουσιάσουν τις δικές τους ιδέες, προσδοκίες, ερωτήσεις
—Το μήνυμα σας πρέπει να είναι καθαρό, ευθύ-άμεσο, απλουστευμένο (μικρές προτάσεις, λέξεις)
—Δώστε προτεραιότητα στις πληροφορίες
—Αναλύστε
—Επαναλάβετε
—Ρωτήστε για απορίες/ελέγξτε την κατανόηση του γονέα
—Αποφύγετε τεχνική ορολογία (γλώσσα)
Προτείνετε στους γονείς να παρατηρήσουν το παιδί
Αναθέστε τους μια αρμοδιότητα
Ανταλλάξτε πληροφορίες
Υπογραμμίστε ότι δεν υπάρχουν απόλυτες ή μοναδικές λύσεις
Μην υιοθετείτε στάση αυθεντίας

Σημειώστε ότι:

Δεν είναι πάντα οι γονείς πρόθυμοι να εκφράσουν ανοιχτά τις ανάγκες και τις ανησυχίες τους.
Η εμπιστοσύνη σχετίζεται κυρίως με το πώς μας βλέπουν ως επαγγελματίες.
Πολλές φορές οι γονείς δεν ξέρουν τι μπορούν να ζητήσουν και πώς να το ζητήσουν.

Μην αποφεύγετε τη διαδικασία συνεργασίας ακόμα και αν νιώθετε ότι δεν μπορείτε να προσφέρετε πράγματα.
Ζητήστε χρόνο για να ενημερωθείτε.
Να είστε ειλικρινείς γι’ αυτό που μπορείτε και δεν μπορείτε να επιτύχετε.
Μην δημιουργείτε προσδοκίες στις οποίες μπορεί να μην καταφέρετε να ανταποκριθείτε, αλλά επιλέγετε ρεαλιστικούς και βραχυπρόθεσμους στόχους.
Σημαντική είναι η οριοθέτηση των καθηκόντων της κάθε πλευράς.
Επιπλέον, σημειώστε ότι οι στόχοι που θέτετε ορίζονται συχνά διαφορετικά.
Για παράδειγμα, πώς ο καθένας αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει τη λέξη «ανεξάρτητος»;
Για το λόγο αυτό, προσπαθήστε να είστε σαφείς με τους στόχους σας και να έχουν κοινά αποδεκτό νόημα.
Τέλος, θυμηθείτε ότι οι στόχοι είναι ανοιχτοί σε επαναδιαπραγμάτευση.

Θυμηθείτε να:

- Ενημερώνετε συχνά τους γονείς για τα σπουδαία πράγματα που λένε και κάνουν τα παιδιά τους.
- Μπορείτε να γράψετε αυτά τα σχόλια
- Στέλνετε συχνά σημειώματα για να τους λέτε οτιδήποτε εξαιρετικό/διαφορετικό κάνατε με τα παιδιά τους
- Πριν καλέσετε τους γονείς σε συνάντηση προκειμένου να συζητήσετε κάποιο ειδικό ζήτημα, που χρειάζεται να αντιμετωπιστεί, φροντίστε να τους έχετε ενήμερους.
- Είναι σημαντικό να μην βάζουμε τους γονείς μπροστά σε μεγάλες (και δυσάρεστες) εκπλήξεις.

Ακόμα:

- Προγραμματίστε τακτικές συναντήσεις με τους γονείς
- Φροντίστε να τους δοθεί η ευκαιρία να εκφράσουν τη γνώμη τους, τις ανησυχίες τους και να κάνουν ερωτήσεις.
- Εμφυσήστε την αίσθηση του συμμάχου.

Δεν έχει σημασία που οι γνώσεις των γονιών είναι συνήθως χωρίς δομή ή μοιάζουν συγκεχυμένες. Μεγαλύτερη σημασία έχει το γεγονός ότι είναι διαθέσιμες.

Δώστε προσοχή στις συνθήκες συνάντησης:

—Φροντίστε να συναντιέστε με τους γονείς σε ξεχωριστό χρόνο, όταν δεν έχετε να κάνετε κάτι άλλο
—Ορίστε τη διάρκεια της συνάντησης
—Ξεκαθαρίστε τους στόχους της συνάντησης
—Ορίστε τον τρόπο που θα προχωρήσει η συζήτηση
—Υιοθετήστε έναν τρόπο να κάθεστε με τους γονείς που δεν σας διαφοροποιεί και δεν σας φέρνει αντιμέτωπους. Για παράδειγμα, καθίστε δίπλα τους, χωρίς να παρεμβάλλεται μεταξύ σας κάποιο φυσικό εμπόδιο.

Επίσης, φροντίστε να δώσετε κάποιο χρόνο ώστε να παρουσιάσετε στους γονείς τα προσόντα σας, τις δεξιότητες, τη φιλοσοφία και τους στόχους σας.
Μην ξεχνάτε να ενημερώνετε για τις προσδοκίες, αλλά και τις απαιτήσεις σας.
Η αυτοπαρουσίαση σας δίνει τη δυνατότητα να αποσαφηνίσετε το ρόλο σας, τα αποθέματα και τις δυνατότητές σας και βοηθά τους γονείς να ορίσουν τις προσδοκίες τους μέσα σε ένα πιο ρεαλιστικό πλαίσιο.

Ο ρόλος της διαφωνίας

Γονείς και εκπαιδευτικοί έχουν ανάγκη τη συνεισφορά του ενός προς τον άλλο.
Ωστόσο και οι δύο πλευρές έρχονται αντιμέτωπες με τις ατομικές και συχνά διαφορετικές θεωρήσεις (ή απόψεις σε σχέση με την ερμηνεία των συνθηκών), επειδή κατέχουν κοινωνικούς ρόλους που έχουν διαφορετικές λειτουργίες, ευθύνες, θέσεις εξουσίας και πιθανόν συμφέροντα και λειτουργούν μέσα σε διαφορετικές κοινωνικο-οργανωτικές δομές.

Η απροθυμία των επαγγελματιών να συνεργαστούν/ακούσουν μπορεί να οφείλεται στο ότι δεν θέλουν να επιτρέψουν στους γονείς να εισχωρήσουν σε περιοχές της δικής τους ειδικότητας ή επειδή πιστεύουν ότι έχουν λίγα να προσφέρουν.

Ωστόσο, η διαφωνία αποτελεί ιδιαίτερα σπουδαίο παράγοντα στη σχέση, καθώς αναδεικνύει την ανάγκη αλλαγής.
Συνέπειες της διαφωνίας μπορεί να είναι ο ανταγωνισμός, ο εξαναγκασμός, ο συμβιβασμός, η υπεκφυγή, η απόσυρση, αλλά και η συνεργασία.

Τρόποι να αντιμετωπίσετε τη διαφωνία:

—Αύξηση οικειότητας
—Χρήση ανώτερων στόχων
—Αναδιαμόρφωση
—Υποχώρηση
—Συμβιβασμός
—Καμία αλλαγή

Η στρατηγική της υποχώρησης, όταν δηλαδή αποδεχόμαστε την άποψη των γονιών, τουλάχιστον για μια χρονική περίοδο, έχει πλεονεκτήματα, όπως ότι τους αναγνωρίζουμε ως πρόσωπα και τους παραχωρούμε τον έλεγχο, ενώ ενισχύεται η αίσθηση του σεβασμού.
Αν αποφασίσετε να δεχτείτε την ιδέα της οικογένειας, εξηγείστε ότι θα πειραματιστείτε και διατυπώστε τις αμφιβολίες σας για τα αποτελέσματα. Συναντηθείτε για επανεκτίμηση.

Συχνά, ερχόμαστε αντιμέτωποι με γονείς που βιώνουν αρνητικά συναισθήματα.
Να είστε προετοιμασμένοι να ακούσετε το θυμό και την απογοήτευση του γονέα.
Σκεφτείτε ότι η διευκόλυνση της έκφρασης παραπόνων τους επιτρέπει να ανακουφιστούν από τα συναισθήματά τους, αλλά και να τα γνωστοποιήσουν.
Αυτό συνήθως τους βοηθά να αισθάνονται λιγότερο απελπισμένοι και έτσι επιβεβαιώνεται ότι τα αισθήματά τους είναι λογικές αντιδράσεις σε μια δυσάρεστη κατάσταση.
Τις περισσότερες φορές, ο θυμός και τα αρνητικά συναισθήματα δεν αφορούν εσάς προσωπικά.
Τα έντονα συναισθήματα του γονιού μπορεί να απορρέουν από το γεγονός ότι συνήθως παρέχεται ελάχιστη ή καθόλου αναγνώριση στο κύρος και χρησιμότητα των γνώσεων και εμπειριών του.
Θυμηθείτε ότι: Οι απεριόριστες ώρες που παρέχονται δωρεάν από το γονέα βρίσκονται σε αντίθεση με το ρόλο ενός αμειβόμενου επαγγελματία.

Βασική προϋπόθεση ως προς το πόσο θα συνεργαστούμε με ένα γονέα εξαρτάται από το πόσο επιθυμούμε αυτήν τη συνεργασία.
Σημαντικό είναι να λαμβάνουμε υπόψη τη δική μας επιθυμία και να μην πιέζουμε τον εαυτό μας σε ένα συγκεκριμένο είδος σχέσης με το γονιό.

Κάθε σχέση είναι μοναδική.
Κάθε οικογένεια και γονιός έχει τη δική του ιδιοσυγκρασία, όπως και κάθε επαγγελματίας έχει μοναδικά χαρακτηριστικά και τρόπους που δουλεύει και σχετίζεται με τους άλλους.
Σημασία έχει να μην χαθεί η ατομικότητα και η δημιουργικότητα των σχέσεων σε ένα μηχανιστικό και αφαιρετικό ορισμό της συνεργασίας.

Αναλογιστείτε:
Αν φανταστείτε τη σχέση σας με το γονιό σαν μια διελκυστίνδα, όπου είστε αντιμέτωποι, ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες για το παιδί;
και
Ποιος είναι αλήθεια αυτός που μπορεί να εκφράσει περισσότερο ικανοποιητικά τις ανάγκες του παιδιού;

από την Άννα Ιωαννίδου, MSc Σχολική και Εξελικτική Ψυχολόγο

Bιβλιογραφία
Dale, N. (2000). Τρόποι συνεργασίας με οικογένειες παιδιών με ειδικές ανάγκες. Αθήνα: ΄Ελλην.
Κέντρο Εκπαίδευσης για την Πρόληψη της Χρήσης των Ναρκωτικών και την Προαγωγή της Υγείας (1996). Επικοινωνία στην Οικογένεια. Ε.Π.Ι.Ψ.Υ./ ΟΚΑΝΑ, Αθήνα, 1-96.
Κωτσάκης, Δ., Μουρελή, Ε., Μπίμπου, Ι., & Μπουτουλούση, Ε. (2010). Αναστοχαστική πράξη: Ο αποκλεισμός από το σχολείο. Αθήνα: Νήσος (Τετράδια 21).
Molnar A, & Lindquist, B. (1998). Προβλήματα συμπεριφοράς στο σχολείο. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.
Σάιφερ, Σ. (1994). Πρακτικές λύσεις για κάθε πρόβλημα. Αθήνα: Εκδόσεις Πατάκη.

http://enarthro.blogspot.gr/
  • Ένας γονιός και ένας/μια εκπαιδευτικός συναντώνται για πρώτη φορά. Καθένας κουβαλά τις δικές του σκέψεις, ανησυχίες, προτεραιότητες και ευθύνες.
Τα παιδιά που συμμετείχαν στην έρευνα είχαν γεννηθεί μεταξύ 1996 και 2002. Οι ερευνητές της σχολής δημόσιας υγείας του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, χρησιμοποιήσαν στοιχεία που έδωσαν οι μητέρες των παιδιών, σχετικά με τη συμπεριφορά τους, συναισθηματικά προβλήματα, υπερκινητικότητα, έλλειψη συγκέντρωσης και συνεργασίας με άλλα παιδιά, που μπορεί να εκδήλωναν.

Η έρευνα επίσης συγκέντρωσε στοιχεία σχετικά με τις οικογένειες των παιδιών, την ψυχική και σωματική υγεία των γονιών τους, αν θηλάζονταν τα παιδιά και πόσο χρόνο περνούσαν οι μητέρες τους μαζί τους, με σκοπό να βρεθεί το πόση προσοχή τους έδειχναν και πόσο αυτό μπορεί να επηρέασε τη συμπεριφορά τους: οι μητέρες που μιλούσαν συνεχώς στο κινητό τους κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή όταν τα παιδιά ήταν ακόμη μικρά, μπορεί να μην τους έδειχναν την απαραίτητη προσοχή.

Στην έρευνα αποδείχτηκε ότι το 18% των παιδιών είχαν εκτεθεί στο κινητό πριν και μετά τη γέννησή τους (ποσοστό που το 2008 ήταν 10%) και το 35% των επτάχρονων παιδιών χρησιμοποιούσαν τα ίδια κινητό, έστω και για λιγη ώρα.

Σε σύγκριση με τα παιδιά που δεν εκτίθενται και δε χρησιμοποιούν κινητό, εκείνα των οποίων οι μητέρες χρησιμοποιούν κινητά τηλέφωνα στην εγκυμοσύνη και που χρησιμοποιούν και τα ίδια συχνά κινητά τηλέφωνα, έχουν 50% περισσότερες πιθανότητες να εμφανίζουν προβλήματα συμπεριφοράς, αναφέρουν οι ερευνητές στο περιοδικό «Journal of Epidemiology and Community Health». Παιδιά των οποίων οι μητέρες χρησιμοποιούσαν κινητά τηλέφωνα κατά την εγκυμοσύνη, αλλά τα ίδια δε χρησιμοποιούσαν κινητό, είχαν 40% περισσότερες πιθανότητες για προβλήματα συμπεριφοράς. Και εκείνα που χρησιμοποιούσαν κινητά τηλέφωνα, αλλά οι μητέρες τους όχι, είχαν 20% περισσότερες πιθανότητες για προβλήματα συμπεριφοράς.

«Η μεθοδολογία της έρευνας ήταν αυστηρή και υπεύθυνη. Οι ερευνητές έλαβαν υπόψη όσες περισσότερες μεταβλητές μπορούσαν, δεδομένων των περιορισμών των στοιχείων», δήλωσε ο Δρ. Andrew Adesman, υπεύθυνος παιδιατρικής στο ιατρικό κέντρο Steven και Alexandra Cohen της Νέας Υόρκης.

Πάντως, αν και ανησυχητικά, τα συμπεράσματα της έρευνας δεν είναι καταληκτικά: «πιστεύουμε ότι η πρώιμη έκθεση στα κινητά τηλέφωνα μπορεί να αποτελεί έναν κίνδυνο, που αν επαληθευθεί θα αποτελέσει υγειονομικό πρόβλημα δεδομένης της εκτεταμένης χρήσης των κινητών τηλεφώνων», είπε η επικεφαλής της έρευνας, Leeka Kheifets.

clickatlife.gr

  • <p>Τα παιδιά που εκτίθενται στα κινητά τηλέφωνα πριν και μετά τη γέννησή τους, έχουν <strong>50% περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν συναισθηματικά προβλήματα και προβλήματα στη συμπεριφορά τους</strong>, σε σύγκριση με εκείνα που δεν εκτίθενται στα κινητά τηλέφωνα, σύμφωνα με νέα έρευνα που έγινε σε 28.745 παιδιά...</p>
Το δυσλεκτικό άτομο όμως δεν είναι μόνο η δυσλεξία του.
Αποτελεί μια ξεχωριστή προσωπικότητα με όλα εκείνα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που υπαγορεύουν τη στάση του απέναντι στη μάθηση, στην ιδιαιτερότητα του και στην ανάγκη για προσπάθεια.

Έτσι κάθε περίπτωση δυσλεκτικού παιδιού αποτελεί μοναδική περίπτωση γιατί:
α) η Δυσλεξία εμφανίζεται με διαφορετική μορφή δυσκολιών ως προς τη ποιότητα των συμπτωμάτων και
β) υπάρχουν 12 βασικοί προσδιοριστικοί παράγοντες που επηρεάζουν τη κάθε περίπτωση.

Αυτοί είναι:

- Η ιδιοσυγκρασία, χαρακτήρας του παιδιού.
- Η σχέση του με τους δασκάλους του.
- Ο τρόπος που αντιμετωπίζει το οικογενειακό περιβάλλον το γεγονός ότι το παιδί αντιμετωπίζει δυσκολίες στις σχολικές του δεξιότητες.
- Τα μέτρα αντιμετώπισης που έχουν παρθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή.
- Η εικόνα που έχει το ίδιο το παιδί για τον εαυτό του.
- Η γενική στάση του απέναντι στη μάθηση.
- Η ηλικία έναρξης της παρέμβασης.
- Η σχέση με τον ειδικό που το βοηθά να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες του.
- Η γνώση του δυσλεκτικού παιδιού για τη φύση των δυσκολιών που αντιμετωπίζει.
- Η πρόθεση και διάθεση του οικογενειακού περιβάλλοντος να συμμετέχει στη διαδικασία ενίσχυσης του παιδιού.
- Η πρόθεση και διάθεση του σχολικού περιβάλλοντος να συμμετέχει στη διαδικασία ενίσχυσης του παιδιού.
- Η σύνδεση και συνεργασία μεταξύ οικογένειας, ειδικού και σχολείου.

Άσπα Μητρακάκη
Ειδική Παιδαγωγός - Κοινωνική Ανθρωπολόγος
ειδικευμένη στην αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολιών/δυσλεξίας
email: amitrakaki@gmail.com

http://dyslexiaathome.blogspot.gr/2013/02/12.html
  • Όταν ένα παιδί αντιμετωπίζει δυσλεξία τότε και όλη η οικογένεια αντιμετωπίζει δυσλεξία. Όταν σε μια σχολική τάξη υπάρχει ένας ή περισσότεροι μαθητές με δυσλεξία/μαθησιακές δυσκολίες που σημαίνει ότι δυσκολεύονται να μάθουν, να κατανοήσουν και να επεξεργαστούν τις γλωσσικές πληροφορίες τότε όλη η σχολική τάξη επηρεάζεται.
Συχνά περιγράφεται ως μια δεύτερη γέννηση του ατόμου και εμπεριέχει την προοπτική μιας νέας ζωής.

Η περίοδος αυτή περιλαμβάνει διάφορους αναπτυξιακούς στόχους. Ο έφηβος χρειάζεται να αφήσει την προστασία που του παρέχουν οι γονείς του, να αποχωριστεί το παιδί που κρύβει μέσα του και να αντιμετωπίσει τις σωματικές, γνωστικές και συναισθηματικές αλλαγές που του συμβαίνουν. Οι αλλαγές αυτές δεν είναι για όλους ίδιες. Σε άλλους είναι πιο γρήγορες και πιο εμφανείς, σε άλλους πιο αργές και λιγότερο θεαματικές. Δημιουργούν, όμως μια μεγάλη εσωτερική αναταραχή την οποία κάποιοι έφηβοι την εκφράζουν ηχηρά και έντονα, ενώ κάποιοι την αντιμετωπίζουν σιωπηλά.

Είτε στη μια είτε στην άλλη περίπτωση, ο έφηβος βιώνει μια εσωτερική δυσκολία που μπορεί να εκφραστεί με αιφνίδιες συναισθηματικές μεταπτώσεις και απρόβλεπτη συμπεριφορά: θυμός, θλίψη, κλάμα, προκλητικό ντύσιμο και λεξιλόγιο, παθητικότητα ή απομόνωση. Ακόμα και ο ίδιος ο έφηβος εκπλήσσεται με τις αντιδράσεις του, καθώς δυσκολεύεται να τις δικαιολογήσει. Ξέρει ότι δεν είναι πια παιδί, δεν νιώθει, ωστόσο, ούτε και ενήλικας. Αυτή η ενδιάμεση κατάσταση μπορεί να τον γεμίζει άγχος και αγωνία.

Ο έφηβος καθώς μεγαλώνει θέλει να δοκιμάζει τα όριά του και τις δυνατότητές του. Απαιτεί, λοιπόν, περισσότερη ελευθερία, περισσότερο δικό του χρόνο και χώρο, για να σκεφτεί, να ονειροπολήσει, να φλερτάρει, να δράσει. Τότε είναι που οι δικές του επιθυμίες σκοντάφτουν στις επιθυμίες, στους φόβους και στις πεποιθήσεις των γονέων.

Είναι ιδιαίτερα δύσκολο να είναι κάποιος γονέας, όταν το παιδί γίνεται έφηβος. Ενώ πρέπει να είναι συνεχώς παρών όταν τον έχει ανάγκη, πρέπει ταυτόχρονα, να δεχτεί έναν άλλον περιορισμένο ρόλο, να ελαττώσει την επιρροή του που ασκεί, χωρίς να βιώσει ότι μπαίνει στο περιθώριο. Άλλωστε για πολλούς εφήβους είναι σημαντικότερο να είναι αποδεκτοί από τους συνομηλίκους τους παρά από τους γονείς τους, εφόσον βασικό στοιχείο στόχο για αυτούς αποτελεί η διαφοροποίηση από τους ενήλικες-γονείς και η αίσθηση ότι ανήκουν σε μια ομάδα συνομηλίκων. Η φιλία και ο έρωτας είναι τα κατεξοχήν θέματα που απασχολούν τους εφήβους, είτε το εκφράζουν είτε όχι. Θα λέγαμε ότι «μεταθέτουν» τα συναισθήματα αγάπης και τρυφερότητας από τους γονείς τους στους φίλους ή στο άλλο φύλο. Ωστόσο, η διαδικασία διαφοροποίησης από τους γονείς-ενήλικες αποτελεί ένα απαραίτητο βήμα για μια ώριμη ενηλικίωση. Επομένως, οι γονείς είναι καλό να συνειδητοποιήσουν ότι είναι πλέον γονείς μελλοντικών ενηλίκων. Και αυτό δεν είναι πάντα ευχάριστο!

Αξίζει να σημειώσουμε ότι όταν σε έναν έφηβο δίνεται η δυνατότητα να ασχοληθεί με διανοητικές δραστηριότητες και να εκφράσει ελεύθερα όσα νιώθει -είτε θετικά είτε αρνητικά- νιώθει σημαντικός και μπορεί να δοκιμάζει τον εαυτό του και τα όριά του μέχρι τη στιγμή που θα αισθανθεί πραγματικά έτοιμος να προχωρήσει στην ικανοποίηση των προσωπικών του αναγκών και επιθυμιών.

Ο δρόμος για την αυτονομία του εφήβου φαίνεται ότι γίνεται λιγότερο δύσκολος, όταν υπάρχουν γονείς ή ενήλικοι υποστηρικτές που μπορούν να αντέξουν την προσπάθεια του εφήβου να αυτονομηθεί, ώστε να μπορέσει να βρει τη δική του ταυτότητα και τη δική του πορεία ζωής.

από την Άννα Ιωαννίδου, MSc Σχολική & Εξελικτική Ψυχολόγο

Βιβλιογραφικές πηγές:
ΕΠΙΨΥ. (2000). Ψυχική υγεία και διαπροσωπικές σχέσεις: Συζητήσεις εφήβων. Αθήνα: Εκδόσεις ΕΠΙΨΥ.
Cole, M. & Cole, S. (2001). Η ανάπτυξη των παιδιών. Αθήνα: Τυπωθήτω-Γιώργος Δαρδανός.

  • <p>Η εφηβεία αποτελεί την περίοδο μετάβασης από την παιδική ηλικία στην ενήλικη ζωή, αλλά τα όριά της είναι ασαφή. Αυτό σημαίνει ότι δεν αρχίζει ούτε τελειώνει για όλους την ίδια εποχή.</p>
Υλικά

- 125 γρ. αλεύρι
- 400 γρ. ζάχαρη
- 200 γρ. βούτυρο
- 4 αυγά
- μπισκότα Oreo
- 1 πρέζα αλάτι
- 1 μπέικιν
- 80 γρ. κακάο
- 95 γραμμ. σοκολάτα κουβερτούρα τεμαχισμένη σε κομμάτια
- 2 βανίλιες

Για την επικάλυψη

- 150 γρ. βούτυρο
- 120 γρ. κακάο
- 2 κουτ. γλυκού μέλι
- 120 γρ. άχνη ζάχαρη

Διαδικασία

Σε ένα κατσαρολάκι λιώνουμε το βούτυρο και ρίχνουμε μέσα τη ζάχαρη, το αλάτι, τις βανίλιες και προσθέτουμε ένα ένα τα αυγά.
Ανακατεύουμε πολύ καλά.

Στη συνέχεια προσθέτουμε το αλεύρι, το κακάο, το μπέικιν, τα κομματάκια σοκολάτας και τα μπισκότα Oreo.

Ρίχνουμε το μείγμα μας σε ένα ταψί αφού πρώτα το βουτυρώσουμε και στρώσουμε ένα αντικολλητικό χαρτί.

Ψήνουμε στους 160 βαθμούς για 35 λεπτά.

Επικάλυψη

Σε ένα μπολ λιώνουμε με το κουτάλι το βούτυρο με το κακάο, την άχνη και το μέλι.
Βγάζουμε το brownies από το φούρνο και αμέσως έτσι όπως είναι ζεστό καλύπτουμε ομοιόμορφα την τούρτα.
Στολίζουμε με μπισκότα Oreo και τριμμένη σοκολάτα!

Καλή επιτυχία!

http://i.imgur.com/Njs0McZ.jpg
  • Απλά τέλεια! ...Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη λέξη για να περιγράψω αυτή την τούρτα!
Η στιγμή που οι γονείς κοιτούν για πρώτη φορά τα μάτια του μωρού τους είναι μοναδική.
Ένα μικρό βλέμμα, ακόμη και αν στην αρχή φαίνεται αβέβαιο, δημιουργεί έναν ξεχωριστό δεσμό ανάμεσα στο μωρό και την οικογένειά του.
Πολλοί γονείς αναρωτιούνται:
«Βλέπει καλά το μωρό μου;», «Πότε θα αρχίσει να με αναγνωρίζει;», «Θα αλλάξει το χρώμα των ματιών του;»...
Η όραση των νεογέννητων δεν είναι πλήρως ανεπτυγμένη από τη γέννηση.
Χρειάζεται χρόνο ώστε τα μάτια και ο εγκέφαλος να συνεργαστούν καλύτερα και το μωρό να αποκτήσει σταδιακά πιο καθαρή εικόνα του κόσμου γύρω του.
Παράλληλα, το χρώμα των ματιών είναι ένα χαρακτηριστικό που συχνά προκαλεί μεγάλη περιέργεια στους γονείς, καθώς πολλά μωρά γεννιούνται με διαφορετική απόχρωση από αυτή που θα έχουν αργότερα.
Σε αυτόν τον οδηγό θα δούμε πώς εξελίσσεται η όραση του μωρού, πότε αρχίζει να βλέπει καθαρότερα, γιατί αλλάζει το χρώμα των ματιών και ποια σημάδια χρειάζονται την προσοχή των γονιών.
👶 Πώς Βλέπει Ένα Νεογέννητο Μωρό;
Τα νεογέννητα μωρά δεν βλέπουν όπως οι ενήλικες.
Η όρασή τους είναι ακόμη σε στάδιο ανάπτυξης και προσαρμογής.
Τις πρώτες εβδομάδες ζωής:
Η όραση είναι θολή.
Το μωρό βλέπει καλύτερα σε μικρή απόσταση, περίπου όσο είναι η απόσταση από το πρόσωπό του μέχρι το πρόσωπο του γονιού όταν το κρατά αγκαλιά.
Μπορεί να ξεχωρίζει περισσότερο έντονες αντιθέσεις, όπως το μαύρο και το λευκό.
Τα έντονα φώτα μπορεί να το ενοχλούν.
Τα μωρά δεν χρειάζεται να βλέπουν τέλεια από την πρώτη ημέρα.
Ο εγκέφαλος και τα μάτια τους μαθαίνουν σταδιακά να επεξεργάζονται τις εικόνες.
Η αγκαλιά, η ομιλία και η επαφή πρόσωπο με πρόσωπο βοηθούν το μωρό να εξασκεί την όρασή του και να δημιουργεί σύνδεση με τους ανθρώπους γύρω του.
🌱 Η Ανάπτυξη Της Όρασης Τους Πρώτους Μήνες
Η όραση του μωρού βελτιώνεται σημαντικά κατά τους πρώτους μήνες της ζωής.
Τον πρώτο μήνα:
Το μωρό μπορεί να εστιάζει για μικρό χρονικό διάστημα και συχνά παρατηρεί πρόσωπα ή αντικείμενα με έντονες αντιθέσεις.
Στους 2-3 μήνες:
Αρχίζει να παρακολουθεί αντικείμενα που κινούνται και να κοιτάζει περισσότερο τα πρόσωπα.
Στους 4-6 μήνες:
Η αντίληψη των χρωμάτων βελτιώνεται και το μωρό αρχίζει να βλέπει πιο καθαρά τον κόσμο γύρω του.
Μετά τους 6 μήνες:
Η όραση συνεχίζει να εξελίσσεται, καθώς βελτιώνεται ο συντονισμός ανάμεσα στα μάτια και τις κινήσεις του σώματος.
Κάθε μωρό αναπτύσσεται με τον δικό του ρυθμό.
Μικρές διαφορές στον χρόνο που κατακτά κάθε στάδιο είναι συχνά φυσιολογικές.
🌈 Γιατί Αλλάζει Το Χρώμα Των Ματιών Του Μωρού;
Ένα από τα πιο συχνά ερωτήματα των νέων γονιών είναι γιατί πολλά μωρά γεννιούνται με γαλάζια ή γκριζωπά μάτια, ακόμη κι αν οι γονείς έχουν διαφορετικό χρώμα ματιών.
Το χρώμα των ματιών καθορίζεται κυρίως από τη μελανίνη, τη φυσική χρωστική ουσία που υπάρχει στην ίριδα του ματιού.
Στα νεογέννητα:
Η παραγωγή μελανίνης μπορεί να μην έχει ολοκληρωθεί.
Το χρώμα μπορεί να φαίνεται πιο ανοιχτό από το τελικό.
Με την πάροδο των μηνών η ποσότητα μελανίνης μπορεί να αυξηθεί και να αλλάξει την απόχρωση.
Έτσι, ένα μωρό που γεννιέται με ανοιχτόχρωμα μάτια μπορεί αργότερα να αποκτήσει καφέ, πράσινα ή διαφορετική απόχρωση.
🧬 Από Τι Εξαρτάται Το Τελικό Χρώμα Των Ματιών;
Το χρώμα των ματιών επηρεάζεται κυρίως από τα γονίδια που κληρονομεί το παιδί από τους γονείς του.
Ωστόσο, η κληρονομικότητα του χρώματος των ματιών είναι πιο σύνθετη από έναν απλό κανόνα.
Δεν ισχύει πάντα ότι:
Δύο γονείς με καφέ μάτια θα αποκτήσουν μόνο παιδί με καφέ μάτια.
Δύο γονείς με ανοιχτόχρωμα μάτια θα έχουν απαραίτητα παιδί με ίδιο χρώμα.
Πολλά διαφορετικά γονίδια συμμετέχουν στη δημιουργία του τελικού χρώματος, γι’ αυτό και υπάρχουν πολλές πιθανές αποχρώσεις.
🔦 Ήξερες Ότι…
🔦 Τα νεογέννητα βλέπουν καλύτερα σε μικρή απόσταση, περίπου όσο χρειάζεται για να παρατηρούν το πρόσωπο του γονιού τους.
🔦 Η όραση του μωρού συνεχίζει να αναπτύσσεται για αρκετούς μήνες μετά τη γέννηση.
🔦 Το χρώμα των ματιών μπορεί να αλλάζει σταδιακά κατά τον πρώτο χρόνο ζωής.
🔦 Η επαφή πρόσωπο με πρόσωπο βοηθά το μωρό να εξασκεί την όρασή του και να αναγνωρίζει τους ανθρώπους που το φροντίζουν.
🔦 Τα μάτια κάθε μωρού είναι μοναδικά, όπως και η ανάπτυξή του.
👀 Πότε Αρχίζει Το Μωρό Να Αναγνωρίζει Πρόσωπα;
Ένα από τα πιο συγκινητικά σημάδια ανάπτυξης της όρασης είναι η στιγμή που το μωρό αρχίζει να αναγνωρίζει τα πρόσωπα των ανθρώπων που το φροντίζουν.
Τις πρώτες εβδομάδες, το μωρό μπορεί να κοιτάζει το πρόσωπο της μαμάς ή του μπαμπά, όμως η ικανότητά του να αναγνωρίζει με μεγαλύτερη ακρίβεια εξελίσσεται σταδιακά.
Συνήθως:
Τον πρώτο μήνα μπορεί να παρατηρεί πρόσωπα και έντονες αντιθέσεις.
Γύρω στους 2 μήνες αρχίζει να κοιτάζει πιο σταθερά και να ανταποκρίνεται περισσότερο στα πρόσωπα.
Μέχρι τους 3-4 μήνες μπορεί να αναγνωρίζει πιο εύκολα οικεία πρόσωπα και να χαμογελά όταν τα βλέπει.
Η επαφή με το μωρό, η ομιλία, τα χαμόγελα και η αγκαλιά δεν βοηθούν μόνο τη συναισθηματική σύνδεση, αλλά προσφέρουν και πολύτιμα ερεθίσματα για την ανάπτυξη της όρασής του.
🎨 Πότε Αρχίζει Το Μωρό Να Βλέπει Χρώματα;
Πολλοί γονείς αναρωτιούνται αν το μωρό τους βλέπει χρώματα από τη γέννηση.
Στην αρχή, η αντίληψη των χρωμάτων δεν είναι πλήρως ανεπτυγμένη.
Τα νεογέννητα προτιμούν συχνά εικόνες με έντονες αντιθέσεις και απλά σχήματα.
Καθώς περνούν οι μήνες:
Αρχίζουν να ξεχωρίζουν περισσότερες αποχρώσεις.
Δείχνουν ενδιαφέρον για έντονα χρώματα.
Παρακολουθούν πολύχρωμα παιχνίδια και αντικείμενα.
Αναπτύσσουν καλύτερη αντίληψη του χώρου γύρω τους.
Γι'αυτό τα παιχνίδια με έντονα χρώματα και απλά σχέδια συχνά τραβούν περισσότερο την προσοχή των μικρών μωρών.
🧸 Πώς Μπορούν Οι Γονείς Να Βοηθήσουν Την Ανάπτυξη Της Όρασης;
Η ανάπτυξη της όρασης γίνεται φυσικά, όμως το περιβάλλον του μωρού μπορεί να προσφέρει σημαντικά ερεθίσματα.
Μερικοί απλοί τρόποι είναι:
Κρατήστε το μωρό κοντά στο πρόσωπό σας όταν του μιλάτε.
Δώστε του χρόνο να παρατηρεί διαφορετικά αντικείμενα.
Χρησιμοποιήστε παιχνίδια με απλά σχήματα και έντονες αντιθέσεις.
Αλλάζετε τη θέση των παιχνιδιών ώστε να ενθαρρύνετε την παρακολούθηση.
Παίξτε μαζί του με ήρεμο τρόπο χωρίς υπερβολικά πολλά ερεθίσματα.
Το πιο σημαντικό «εργαλείο» ανάπτυξης είναι η καθημερινή επαφή με τους ανθρώπους που αγαπά.
😴 Ο Ρόλος Του Ύπνου Στην Ανάπτυξη Των Ματιών
Ο ύπνος παίζει σημαντικό ρόλο στη συνολική ανάπτυξη του μωρού, συμπεριλαμβανομένης και της ανάπτυξης του οπτικού συστήματος.
Κατά τη διάρκεια του ύπνου, ο εγκέφαλος επεξεργάζεται πληροφορίες και συνεχίζει να ωριμάζει.
Για αυτό είναι σημαντικό:
Να ακολουθείται μια κατάλληλη ρουτίνα ύπνου.
Να δημιουργείται ένα ήρεμο περιβάλλον.
Να αποφεύγεται η υπερβολική έκθεση σε έντονα φώτα πριν από τον ύπνο.
Ένα μωρό που ξεκουράζεται καλά έχει περισσότερες ευκαιρίες να εξερευνά τον κόσμο γύρω του όταν είναι ξύπνιο.
🚩 Πότε Πρέπει Να Συζητήσετε Με Τον Παιδίατρο;
Οι γονείς γνωρίζουν καλύτερα από όλους το μωρό τους.
Αν κάτι τους φαίνεται διαφορετικό ή ανησυχητικό, είναι καλό να το συζητούν με τον παιδίατρο.
Χρειάζεται αξιολόγηση όταν παρατηρούνται, για παράδειγμα:
Το μωρό δεν ακολουθεί αντικείμενα με τα μάτια του καθώς μεγαλώνει.
Δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται σε πρόσωπα ή φως.
Υπάρχει συνεχής απόκλιση του ενός ματιού.
Τα μάτια φαίνονται να κινούνται με ασυνήθιστο τρόπο.
Υπάρχει έντονη διαφορά ανάμεσα στα δύο μάτια.
Δεν σημαίνει ότι κάθε διαφορετική συμπεριφορά δείχνει πρόβλημα.
Ωστόσο, η έγκαιρη συζήτηση με τον ειδικό βοηθά στην καλύτερη παρακολούθηση της ανάπτυξης του παιδιού.
👁️ Η Στραβισμός Στα Μωρά Είναι Πάντα Πρόβλημα;
Πολλοί γονείς ανησυχούν όταν βλέπουν τα μάτια του νεογέννητου να «φεύγουν» στιγμιαία προς διαφορετικές κατευθύνσεις.
Στους πρώτους μήνες, μικρές αποκλίσεις μπορεί να εμφανίζονται επειδή ο συντονισμός των ματιών δεν έχει ωριμάσει ακόμη πλήρως.
Καθώς όμως το μωρό μεγαλώνει, τα μάτια συνήθως συνεργάζονται καλύτερα.
Αν ο στραβισμός επιμένει ή φαίνεται έντονος, είναι σημαντικό να το αναφέρει ο γονιός στον παιδίατρο ή σε οφθαλμίατρο, ώστε να γίνει η κατάλληλη αξιολόγηση.
🧬 Η Σχέση Της Κληρονομικότητας Με Το Χρώμα Των Ματιών
Το χρώμα των ματιών είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που κάνουν κάθε άνθρωπο μοναδικό.
Οι γονείς συχνά προσπαθούν να προβλέψουν τι χρώμα θα έχουν τα μάτια του μωρού τους κοιτάζοντας τα δικά τους μάτια ή εκείνα των παππούδων.
Παρόλο που η κληρονομικότητα παίζει σημαντικό ρόλο, η διαδικασία δεν είναι τόσο απλή όσο ένας «κανόνας» που λέει ότι ένα συγκεκριμένο χρώμα υπερισχύει πάντα.
Το τελικό χρώμα επηρεάζεται από:
Την ποσότητα μελανίνης που παράγεται στην ίριδα.
Τα γονίδια που κληρονομεί το παιδί.
Τον συνδυασμό γενετικών χαρακτηριστικών από την οικογένεια.
Για αυτό μπορεί δύο γονείς με ένα συγκεκριμένο χρώμα ματιών να αποκτήσουν παιδί με διαφορετική απόχρωση.
Το χρώμα των ματιών είναι ένα μικρό παράδειγμα του πόσο σύνθετη και μοναδική είναι η γενετική του κάθε παιδιού.
🌙 Τα Μάτια Του Μωρού Στον Πρώτο Χρόνο Ζωής
Κατά τη διάρκεια του πρώτου χρόνου, τα μάτια του μωρού συνεχίζουν να εξελίσσονται.
Μπορεί να παρατηρήσετε ότι:
Το μωρό αρχίζει να παρακολουθεί καλύτερα αντικείμενα.
Δείχνει περισσότερο ενδιαφέρον για πρόσωπα.
Προσπαθεί να φτάσει παιχνίδια που βλέπει.
Συντονίζει καλύτερα την όραση με τις κινήσεις των χεριών του.
Αυτή η σύνδεση ανάμεσα στα μάτια, τον εγκέφαλο και τις κινήσεις του σώματος είναι σημαντική για την εξερεύνηση του κόσμου.
Κάθε χαμόγελο που ανταποκρίνεται σε ένα πρόσωπο, κάθε παιχνίδι που ακολουθεί με το βλέμμα και κάθε προσπάθεια να πιάσει κάτι αποτελεί ένα μικρό βήμα ανάπτυξης.
📱 Η Επίδραση Των Οθονών Στα Μωρά
Στη σύγχρονη εποχή, πολλοί γονείς αναρωτιούνται για την έκθεση των μωρών σε οθόνες, όπως κινητά, τηλεοράσεις και tablet.
Τα πολύ μικρά παιδιά μαθαίνουν κυρίως μέσα από:
Την άμεση επαφή με ανθρώπους.
Το παιχνίδι.
Την κίνηση.
Την εξερεύνηση του πραγματικού περιβάλλοντος.
Για αυτό είναι σημαντικό να δίνεται προτεραιότητα σε δραστηριότητες που ενισχύουν την αλληλεπίδραση και όχι στην παθητική παρακολούθηση οθονών.
Η ομιλία, το τραγούδι, η αγκαλιά και το παιχνίδι με τους γονείς προσφέρουν πολύτιμα ερεθίσματα για την ανάπτυξη του μωρού.
☀️ Η Σημασία Της Προστασίας Των Ματιών Του Μωρού
Τα μάτια των μωρών είναι ευαίσθητα και χρειάζονται φροντίδα από την αρχή της ζωής τους.
Μερικές απλές συνήθειες βοηθούν:
Αποφύγετε την άμεση έκθεση σε πολύ έντονο φως.
Μην κοιτάζει το μωρό απευθείας τον ήλιο.
Διατηρείτε καθαρά τα χέρια πριν αγγίξετε την περιοχή των ματιών.
Παρατηρείτε τυχόν αλλαγές που σας φαίνονται ασυνήθιστες.
Δεν χρειάζεται υπερβολικό άγχος.
Η καθημερινή φροντίδα και η τακτική παρακολούθηση από τον παιδίατρο είναι συνήθως αρκετά για τη σωστή ανάπτυξη.
🔦 Ήξερες Ότι…
🔦 Τα μωρά στην αρχή βλέπουν καλύτερα σε μικρές αποστάσεις, όπως όταν βρίσκονται στην αγκαλιά των γονιών τους.
🔦 Το χρώμα των ματιών μπορεί να αλλάζει σταδιακά και δεν είναι πάντα οριστικό από τη γέννηση.
🔦 Η ανάπτυξη της όρασης συνεχίζεται για μεγάλο διάστημα μετά τη γέννηση.
🔦 Τα πρόσωπα των γονιών είναι από τα πρώτα και πιο σημαντικά οπτικά ερεθίσματα για ένα μωρό.
🔦 Το παιχνίδι και η επικοινωνία βοηθούν το μωρό να εξασκεί την όρασή του με φυσικό τρόπο.
⚖️ Μύθοι Και Αλήθειες
❌ Μύθος: Όλα τα μωρά γεννιούνται με μπλε μάτια.
✔ Αλήθεια: Πολλά μωρά μπορεί να έχουν γκριζωπά ή ανοιχτόχρωμα μάτια στη γέννηση, αλλά δεν συμβαίνει σε όλα.
❌ Μύθος: Το χρώμα των ματιών φαίνεται πάντα αμέσως μετά τη γέννηση.
✔ Αλήθεια: Σε πολλά παιδιά το χρώμα αλλάζει τους πρώτους μήνες ή και περισσότερο.
❌ Μύθος: Αν το μωρό έχει στραβισμό τους πρώτους μήνες, θα τον έχει πάντα.
✔ Αλήθεια: Μικρές αποκλίσεις μπορεί να εμφανιστούν στα νεογέννητα λόγω ανωριμότητας του οπτικού συστήματος, αλλά χρειάζεται παρακολούθηση αν επιμένουν.
❌ Μύθος: Τα μωρά βλέπουν όπως οι ενήλικες από την πρώτη ημέρα.
✔ Αλήθεια: Η όραση αναπτύσσεται σταδιακά μέσα από την ωρίμανση των ματιών και του εγκεφάλου.
❌ Μύθος: Το χρώμα των ματιών εξαρτάται μόνο από τους γονείς.
✔ Αλήθεια: Η γενετική είναι πιο σύνθετη και συμμετέχουν πολλοί παράγοντες.
❓ Συχνές Ερωτήσεις (FAQs)
❓ Πότε σταθεροποιείται το χρώμα των ματιών ενός μωρού;
Στα περισσότερα παιδιά το χρώμα αρχίζει να σταθεροποιείται μέσα στους πρώτους μήνες ή χρόνια ζωής, ανάλογα με την ανάπτυξη της μελανίνης.
❓ Τα νεογέννητα βλέπουν καθαρά;
Όχι πλήρως. Η όρασή τους είναι περιορισμένη στην αρχή και βελτιώνεται σταδιακά.
❓ Πότε αρχίζει το μωρό να αναγνωρίζει τη μαμά και τον μπαμπά;
Η αναγνώριση προσώπων εξελίσσεται σταδιακά και γίνεται πιο εμφανής κατά τους πρώτους μήνες ζωής.
❓ Είναι φυσιολογικό να αλλάζει το χρώμα των ματιών του μωρού;
Ναι, οι αλλαγές στην απόχρωση είναι συχνές καθώς αυξάνεται η παραγωγή μελανίνης.
❓ Πότε πρέπει να ελεγχθούν τα μάτια του μωρού;
Ο παιδίατρος παρακολουθεί την ανάπτυξη της όρασης και μπορεί να προτείνει οφθαλμολογικό έλεγχο όταν υπάρχει λόγος.
⭐ Βασικά Σημεία Που Πρέπει Να Θυμάστε
Η όραση του μωρού αναπτύσσεται σταδιακά και δεν είναι πλήρως ώριμη από τη γέννηση.
Τα νεογέννητα βλέπουν καλύτερα σε μικρές αποστάσεις και σταδιακά αποκτούν πιο καθαρή εικόνα του κόσμου.
Η επαφή με πρόσωπα, η ομιλία και η αγκαλιά βοηθούν την ανάπτυξη της όρασης και τη δημιουργία δεσμού.
Το χρώμα των ματιών μπορεί να αλλάξει τους πρώτους μήνες ή και τα πρώτα χρόνια ζωής.
Η μελανίνη και η κληρονομικότητα παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του τελικού χρώματος.
Κάθε μωρό έχει τον δικό του ρυθμό ανάπτυξης και δεν χρειάζεται να συγκρίνεται με άλλα παιδιά.
Η παρατήρηση από τους γονείς και η τακτική παρακολούθηση από τον παιδίατρο βοηθούν στον έγκαιρο εντοπισμό πιθανών προβλημάτων.
Ένα Μοναδικό Βλέμμα Που Αλλάζει Μεγαλώνοντας 📌
Τα μάτια ενός μωρού είναι ένα από τα πιο όμορφα στοιχεία που παρατηρούν οι γονείς από τις πρώτες κιόλας στιγμές της ζωής του. Ένα βλέμμα που στην αρχή είναι μικρό και αβέβαιο, σταδιακά γίνεται πιο εκφραστικό και γεμάτο αναγνώριση.
Η ανάπτυξη της όρασης είναι ένα συναρπαστικό ταξίδι που συνεχίζεται για μήνες μετά τη γέννηση. Το μωρό μαθαίνει να βλέπει, να αναγνωρίζει, να εξερευνά και να επικοινωνεί μέσα από τα μάτια του.
Το χρώμα μπορεί να αλλάξει, η όραση μπορεί να εξελιχθεί, όμως αυτό που παραμένει μοναδικό είναι ο τρόπος με τον οποίο κάθε παιδί κοιτάζει τον κόσμο γύρω του.
Με αγάπη, υπομονή και τη σωστή παρακολούθηση, οι γονείς μπορούν να απολαμβάνουν κάθε μικρό βήμα αυτής της υπέροχης ανάπτυξης.
✨ Μοιραστείτε Την Εμπειρία Σας!
Θυμάστε πότε ήταν η πρώτη στιγμή που το μωρό σας σας κοίταξε και νιώσατε ότι σας αναγνωρίζει;
Πότε παρατηρήσατε αλλαγή στο χρώμα των ματιών του ή κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό στο βλέμμα του;
Μοιραστείτε την εμπειρία σας με άλλους γονείς και βοηθήστε τους να γνωρίσουν καλύτερα αυτό το όμορφο στάδιο ανάπτυξης.
⚕️ Ιατρική Ειδοποίηση
Το άρθρο αυτό έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά τη συμβουλή παιδιάτρου ή οφθαλμιάτρου.
Αν παρατηρήσετε κάτι που σας ανησυχεί σχετικά με την όραση, την κίνηση ή την εμφάνιση των ματιών του μωρού σας, συμβουλευτείτε έναν ειδικό υγείας.


  • Η Σημαντικότητα Της Όρασης Στους Πρώτους Μήνες 👶✨

🎵👶 Η Μαγεία Του Νανουρίσματος Και Η Σημασία Του Στην Ανάπτυξη Του Παιδιού
Υπάρχουν κάποιες στιγμές που μένουν χαραγμένες στη μνήμη κάθε γονιού.
Μία από αυτές είναι η στιγμή που κρατά το μωρό του στην αγκαλιά και του τραγουδά ένα απλό νανούρισμα.
Μπορεί να είναι μια παλιά οικογενειακή μελωδία, ένα τραγούδι που θυμάται από τα παιδικά του χρόνια ή ακόμη και ένας αυτοσχέδιος ήχος που δημιουργείται εκείνη τη στιγμή.
Για το μωρό όμως, το νανούρισμα είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια μελωδία.
Η φωνή του γονιού, ο ρυθμός, η επανάληψη και η ζεστή επαφή δημιουργούν ένα αίσθημα ασφάλειας και σύνδεσης.
Τα νανουρίσματα υπάρχουν σε όλους σχεδόν τους πολιτισμούς του κόσμου εδώ και αιώνες.
Οι γονείς τα χρησιμοποιούν όχι μόνο για να βοηθήσουν τα παιδιά να κοιμηθούν, αλλά και για να επικοινωνήσουν μαζί τους, να τα ηρεμήσουν και να δημιουργήσουν έναν ξεχωριστό δεσμό.
Σήμερα γνωρίζουμε ότι το τραγούδι και η μουσική μπορούν να επηρεάσουν θετικά πολλούς τομείς της ανάπτυξης του παιδιού, από τη συναισθηματική του ασφάλεια μέχρι την ανάπτυξη της γλώσσας και της μνήμης.
Σε αυτόν τον οδηγό θα δούμε γιατί το νανούρισμα είναι τόσο σημαντικό, πώς επηρεάζει το μωρό και γιατί μια τόσο απλή καθημερινή στιγμή μπορεί να έχει τόσο μεγάλη αξία.
🎶 Τι Είναι Το Νανούρισμα Και Γιατί Έχει Τόση Σημασία;
Το νανούρισμα είναι ένα ήρεμο τραγούδι που συνήθως τραγουδά ένας γονιός ή ένα αγαπημένο πρόσωπο στο παιδί, κυρίως πριν από τον ύπνο.
Όμως ο ρόλος του δεν περιορίζεται μόνο στο να βοηθήσει το μωρό να αποκοιμηθεί.
Το νανούρισμα λειτουργεί ως ένας τρόπος επικοινωνίας και συναισθηματικής σύνδεσης.
Το μωρό αναγνωρίζει τη φωνή των γονιών του και αισθάνεται οικειότητα μέσα από έναν ήχο που έχει ακούσει ήδη από την εγκυμοσύνη.
Ο σταθερός ρυθμός και η απαλή μελωδία μπορούν να βοηθήσουν το παιδί να:
Νιώσει ασφάλεια.
Ηρεμήσει όταν είναι ανήσυχο.
Προετοιμαστεί για τον ύπνο.
Δημιουργήσει θετικές συνδέσεις με τη στιγμή της ξεκούρασης.
Δεν έχει σημασία αν ο γονιός θεωρεί ότι «δεν τραγουδά καλά».
Για το μωρό, η πιο σημαντική μελωδία είναι η γνώριμη φωνή του ανθρώπου που το αγαπά και το φροντίζει.
🤰 Το Νανούρισμα Ξεκινά Από Την Εγκυμοσύνη
Πολλοί γονείς εκπλήσσονται όταν μαθαίνουν ότι το μωρό μπορεί να ακούει ήχους ήδη πριν από τη γέννησή του.
Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, το έμβρυο αρχίζει σταδιακά να αντιλαμβάνεται ήχους από το περιβάλλον, ιδιαίτερα τη φωνή της μητέρας.
Μετά τη γέννηση, η φωνή της μητέρας αλλά και των άλλων αγαπημένων προσώπων λειτουργεί ως ένα γνώριμο και καθησυχαστικό ερέθισμα.
Για αυτό πολλές φορές ένα μωρό μπορεί να ηρεμήσει όταν ακούσει μια γνώριμη φωνή ή ένα τραγούδι που είχε ακούσει συχνά κατά την εγκυμοσύνη.
Η μουσική γίνεται έτσι μια γέφυρα ανάμεσα στην περίοδο πριν και μετά τη γέννηση.
🌙 Πώς Το Νανούρισμα Βοηθά Τον Ύπνο Του Μωρού;
Ο ύπνος είναι μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για πολλούς νέους γονείς.
Τα μωρά χρειάζονται χρόνο για να αποκτήσουν σταθερά μοτίβα ύπνου και να ξεχωρίσουν τη μέρα από τη νύχτα.
Ένα σταθερό νανούρισμα πριν από τον ύπνο μπορεί να γίνει μέρος μιας ήρεμης ρουτίνας.
Όταν επαναλαμβάνεται κάθε βράδυ, το μωρό αρχίζει να συνδέει τη συγκεκριμένη στιγμή με την ξεκούραση.
Το νανούρισμα μπορεί να βοηθήσει:
Στη χαλάρωση πριν τον ύπνο.
Στη μείωση της έντασης μετά από μια κουραστική ημέρα.
Στη δημιουργία μιας προβλέψιμης συνήθειας.
Στην αίσθηση ασφάλειας κατά τη μετάβαση στον ύπνο.
Δεν υπάρχει ένα «μαγικό» τραγούδι που λειτουργεί για όλα τα παιδιά.
Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η σταθερότητα, η αγάπη και η επαφή που συνοδεύουν τη στιγμή.
🧠 Η Επίδραση Του Νανουρίσματος Στην Ανάπτυξη Του Εγκεφάλου
Η μουσική αποτελεί ένα σημαντικό ερέθισμα για τον αναπτυσσόμενο εγκέφαλο του παιδιού.
Όταν ο γονιός τραγουδά στο μωρό, δεν ακούγεται μόνο η μελωδία.
Το παιδί παρατηρεί τον τόνο της φωνής, τον ρυθμό, τις εκφράσεις του προσώπου και τη συναισθηματική κατάσταση του ανθρώπου απέναντί του.
Αυτή η αλληλεπίδραση βοηθά στην ανάπτυξη:
Της ακουστικής αντίληψης.
Της μνήμης.
Της προσοχής.
Της συναισθηματικής επικοινωνίας.
Το νανούρισμα είναι ένα απλό καθημερινό παιχνίδι επικοινωνίας που προσφέρει στο παιδί πολύτιμες εμπειρίες μάθησης.
🔦 Ήξερες Ότι…
🔦 Τα μωρά μπορούν να αναγνωρίζουν τη φωνή των γονιών τους από πολύ νωρίς.
🔦 Ένα νανούρισμα δεν χρειάζεται να είναι τέλεια τραγουδισμένο για να έχει αξία.
🔦 Η επανάληψη της ίδιας μελωδίας μπορεί να προσφέρει στο μωρό αίσθηση ασφάλειας και σταθερότητας.
🔦 Τα νανουρίσματα υπάρχουν σε διαφορετικές μορφές σχεδόν σε όλους τους πολιτισμούς του κόσμου.
🔦 Η στιγμή του τραγουδιού είναι ταυτόχρονα μια στιγμή επικοινωνίας, αγάπης και δημιουργίας δεσμού.
🤱 Το Νανούρισμα Ως Τρόπος Δημιουργίας Δεσμού
Πέρα από τη βοήθεια που μπορεί να προσφέρει στον ύπνο και τη χαλάρωση, το νανούρισμα έχει έναν ακόμη πολύ σημαντικό ρόλο: ενισχύει τον συναισθηματικό δεσμό ανάμεσα στο παιδί και τον γονιό.
Όταν ένας γονιός κρατά το μωρό του, το κοιτάζει και του τραγουδά, δημιουργείται μια στιγμή απόλυτης σύνδεσης.
Το μωρό δεν ακούει απλώς έναν ήχο. Αντιλαμβάνεται την παρουσία, τη ζεστασιά και την ασφάλεια του ανθρώπου που βρίσκεται δίπλα του.
Μέσα από αυτές τις μικρές καθημερινές στιγμές, το παιδί μαθαίνει ότι:
Υπάρχει κάποιος που ανταποκρίνεται στις ανάγκες του.
Είναι ασφαλές και αγαπημένο.
Η επικοινωνία μπορεί να είναι τρυφερή και ευχάριστη.
Η αγκαλιά, η φωνή και το βλέμμα του γονιού λειτουργούν μαζί, δημιουργώντας μια εμπειρία που βοηθά το μωρό να αναπτύξει εμπιστοσύνη και συναισθηματική ασφάλεια.
🗣️ Η Σχέση Του Νανουρίσματος Με Την Ανάπτυξη Της Γλώσσας
Πριν ακόμη πει τις πρώτες του λέξεις, το μωρό μαθαίνει μέσα από τους ήχους που ακούει καθημερινά.
Τα νανουρίσματα έχουν συχνά:
Επαναλαμβανόμενες λέξεις.
Απλό ρυθμό.
Μελωδικές αλλαγές στη φωνή.
Παρόμοιους ήχους που επανέρχονται.
Αυτά τα στοιχεία βοηθούν το παιδί να εξοικειωθεί με τους ήχους της γλώσσας και να αναπτύξει σταδιακά την ακουστική του αντίληψη.
Όταν ο γονιός τραγουδά και παράλληλα μιλά στο μωρό, το παιδί μαθαίνει να προσέχει τον ρυθμό, τον τόνο και τις εκφράσεις της επικοινωνίας.
Το νανούρισμα δεν αντικαθιστά την καθημερινή ομιλία, αλλά αποτελεί έναν όμορφο τρόπο να εμπλουτίζεται η επαφή με τη γλώσσα.
🎵 Χρειάζεται Να Ξέρω Συγκεκριμένα Νανουρίσματα;
Πολλοί γονείς αναρωτιούνται αν πρέπει να μάθουν παραδοσιακά νανουρίσματα ή ειδικά τραγούδια για μωρά.
Η απάντηση είναι ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένη «σωστή» επιλογή.
Ένα νανούρισμα μπορεί να είναι:
Ένα παραδοσιακό τραγούδι.
Ένα απλό παιδικό τραγουδάκι.
Μια αγαπημένη μελωδία των γονιών.
Ακόμη και μια αυτοσχέδια μελωδία που δημιουργείται εκείνη τη στιγμή.
Το σημαντικότερο στοιχείο δεν είναι το τραγούδι, αλλά η συναισθηματική παρουσία του γονιού.
Ένα μωρό δεν αξιολογεί τη φωνή.
Αναγνωρίζει την αγάπη, την ηρεμία και την ασφάλεια που συνοδεύουν το τραγούδι.
🌿 Νανούρισμα Και Ηρεμία Στις Δύσκολες Στιγμές
Το τραγούδι δεν χρησιμοποιείται μόνο πριν από τον ύπνο.
Πολλοί γονείς παρατηρούν ότι μια ήρεμη μελωδία μπορεί να βοηθήσει το μωρό όταν είναι ανήσυχο.
Μπορεί να αποτελέσει έναν τρόπο:
Να ηρεμήσει μετά από έντονα ερεθίσματα.
Να νιώσει άνετα σε μια άγνωστη κατάσταση.
Να μεταβεί πιο ομαλά από μια δραστηριότητα σε μια άλλη.
Ο ρυθμός της φωνής του γονιού μπορεί να λειτουργήσει καθησυχαστικά, ιδιαίτερα όταν συνοδεύεται από αγκαλιά και ήρεμες κινήσεις.
Φυσικά, ένα νανούρισμα δεν μπορεί να λύσει κάθε αιτία κλάματος.
Ένα μωρό μπορεί να κλαίει επειδή πεινά, νυστάζει, χρειάζεται αλλαγή ή απλώς ζητά επαφή.
Όμως η φωνή του γονιού παραμένει ένα από τα πιο δυνατά μέσα παρηγοριάς.
👨‍👩‍👧 Το Νανούρισμα Δεν Είναι Μόνο Για Τη Μαμά
Υπάρχει συχνά η αντίληψη ότι το νανούρισμα είναι κάτι που συνδέεται κυρίως με τη μητέρα.
Στην πραγματικότητα, κάθε αγαπημένο πρόσωπο μπορεί να δημιουργήσει αυτή τη μοναδική σύνδεση.
Ο μπαμπάς, οι παππούδες ή άλλα πρόσωπα που φροντίζουν το παιδί μπορούν επίσης να τραγουδούν και να δημιουργούν όμορφες στιγμές επαφής.
Το μωρό μαθαίνει τις φωνές των ανθρώπων που βρίσκονται κοντά του και η κάθε φωνή μπορεί να γίνει πηγή ασφάλειας.
Η συμμετοχή περισσότερων αγαπημένων προσώπων βοηθά το παιδί να δημιουργεί πολλαπλούς δεσμούς αγάπης και εμπιστοσύνης.
🧸 Μικρές Συνήθειες Που Βοηθούν
Για να γίνει το νανούρισμα μια όμορφη καθημερινή συνήθεια:
Επιλέξτε μια ήρεμη στιγμή χωρίς βιασύνη.
Κρατήστε το μωρό κοντά σας.
Μιλήστε ή τραγουδήστε με απαλό τόνο.
Επαναλάβετε το ίδιο τραγούδι αν βλέπετε ότι το μωρό ανταποκρίνεται θετικά.
Συνδυάστε το με μια σταθερή ρουτίνα πριν τον ύπνο.
Δεν χρειάζονται πολλά.
Μερικά λεπτά τρυφερής επαφής μπορούν να γίνουν μια από τις πιο όμορφες αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας.
⚖️ Μύθοι Και Αλήθειες Για Το Νανούρισμα
❌ Μύθος: Αν δεν τραγουδάτε στο μωρό σας, δεν θα αναπτυχθεί σωστά.
✔ Αλήθεια: Το νανούρισμα είναι ένας όμορφος τρόπος επικοινωνίας, αλλά η ανάπτυξη του παιδιού επηρεάζεται από τη συνολική φροντίδα, την αγάπη και την καθημερινή αλληλεπίδραση.
❌ Μύθος: Πρέπει να έχετε καλή φωνή για να τραγουδάτε στο μωρό σας.
✔ Αλήθεια: Για το μωρό η πιο σημαντική «μελωδία» είναι η γνώριμη φωνή του ανθρώπου που το αγαπά και το φροντίζει.
❌ Μύθος: Το νανούρισμα χρησιμεύει μόνο για να κοιμηθεί το μωρό.
✔ Αλήθεια: Το τραγούδι μπορεί να βοηθήσει στη χαλάρωση, στην επικοινωνία και στη δημιουργία συναισθηματικού δεσμού.
❌ Μύθος: Όλα τα μωρά ηρεμούν με το ίδιο νανούρισμα.
✔ Αλήθεια: Κάθε μωρό έχει τις δικές του προτιμήσεις. Μερικά ανταποκρίνονται περισσότερο σε μια συγκεκριμένη μελωδία ή στον τρόπο που τραγουδά ο γονιός.
❌ Μύθος: Τα νανουρίσματα δεν έχουν σχέση με την ανάπτυξη του παιδιού.
✔ Αλήθεια: Η μουσική και η φωνή του γονιού προσφέρουν σημαντικά ακουστικά και συναισθηματικά ερεθίσματα.
❌ Μύθος: Μόνο η μητέρα μπορεί να δημιουργήσει αυτή τη σύνδεση μέσω του τραγουδιού.
✔ Αλήθεια: Κάθε αγαπημένο πρόσωπο μπορεί να δημιουργήσει μια τρυφερή στιγμή σύνδεσης με το παιδί.
❓ Συχνές Ερωτήσεις (FAQs)
❓ Από ποια ηλικία μπορώ να τραγουδάω στο μωρό μου;
Μπορείτε να τραγουδάτε στο μωρό σας από την εγκυμοσύνη ακόμη. Μετά τη γέννηση, η φωνή σας αποτελεί ένα γνώριμο και καθησυχαστικό ερέθισμα.
❓ Το νανούρισμα βοηθά πραγματικά τον ύπνο του μωρού;
Μπορεί να βοηθήσει στη δημιουργία μιας ήρεμης ρουτίνας πριν τον ύπνο και να προσφέρει αίσθηση ασφάλειας, όμως κάθε μωρό έχει διαφορετικές ανάγκες.
❓ Πρέπει να χρησιμοποιώ πάντα το ίδιο τραγούδι;
Δεν είναι απαραίτητο, αλλά η επανάληψη μιας γνώριμης μελωδίας μπορεί να προσφέρει στο μωρό σταθερότητα και οικειότητα.
❓ Μπορώ να τραγουδάω στο μωρό μου ακόμη κι αν κλαίει;
Ναι, μια ήρεμη φωνή μπορεί να το βοηθήσει να χαλαρώσει. Ωστόσο, χρειάζεται πρώτα να ελέγξετε αν υπάρχει κάποια βασική ανάγκη, όπως πείνα ή κούραση.
❓ Είναι καλύτερο το νανούρισμα από το να παίζει μουσική από συσκευή;
Η άμεση επαφή με τη φωνή του γονιού προσφέρει κάτι περισσότερο από τον ήχο μιας συσκευής, καθώς συνδυάζεται με βλέμμα, άγγιγμα και συναισθηματική σύνδεση.
💞 Οι Μικρές Στιγμές Που Γίνονται Μεγάλες Αναμνήσεις
Μέσα στην καθημερινότητα με ένα μωρό υπάρχουν πολλές μικρές στιγμές που φαίνονται απλές, αλλά έχουν μεγάλη σημασία.
Ένα τραγούδι πριν τον ύπνο, μια ήρεμη φωνή όταν το μωρό είναι ανήσυχο ή μια μελωδία στην αγκαλιά μπορεί να γίνει ένα μικρό τελετουργικό αγάπης.
Με τον χρόνο, το παιδί μπορεί να μη θυμάται το συγκεκριμένο τραγούδι, όμως η αίσθηση ασφάλειας και φροντίδας που συνδέθηκε με εκείνες τις στιγμές αποτελεί μέρος της συναισθηματικής του ανάπτυξης.
Το νανούρισμα δεν είναι απλώς ένας τρόπος για να αποκοιμηθεί ένα μωρό.
Είναι ένας τρόπος να του πείτε, χωρίς πολλές λέξεις:
«Είμαι εδώ μαζί σου».
⭐ Βασικά Σημεία Που Πρέπει Να Θυμάστε
Το νανούρισμα είναι ένας φυσικός τρόπος επικοινωνίας ανάμεσα στον γονιό και το παιδί.
Η φωνή του γονιού προσφέρει στο μωρό αίσθηση ασφάλειας και οικειότητας.
Δεν χρειάζεται ειδική φωνητική ικανότητα για να τραγουδήσετε στο μωρό σας.
Η μουσική μπορεί να υποστηρίξει τη συναισθηματική ανάπτυξη και την επικοινωνία.
Τα νανουρίσματα μπορούν να ξεκινήσουν ακόμη και κατά την εγκυμοσύνη.
Η σταθερή ρουτίνα πριν τον ύπνο βοηθά πολλά παιδιά να χαλαρώνουν.
Η αγάπη και η παρουσία του γονιού είναι πιο σημαντικές από το ίδιο το τραγούδι.
🌙 Ένα Τραγούδι Που Συνοδεύει Μια Ολόκληρη Ζωή 📌
Το νανούρισμα είναι μια από τις πιο απλές αλλά ταυτόχρονα πιο δυνατές μορφές αγάπης που μπορεί να προσφέρει ένας γονιός στο παιδί του.
Μέσα από λίγες μελωδικές λέξεις δημιουργείται ένας δεσμός που βασίζεται στην ασφάλεια, την τρυφερότητα και την επικοινωνία. Δεν έχει σημασία αν το τραγούδι είναι τέλειο ή αν η μελωδία είναι γνωστή.
Αυτό που μένει είναι η στιγμή: η αγκαλιά, η φωνή, το βλέμμα και η αίσθηση ότι το παιδί είναι προστατευμένο.
Γιατί πολλές φορές οι πιο απλές στιγμές είναι αυτές που γίνονται οι πιο πολύτιμες αναμνήσεις.
✨ Μοιραστείτε Την Εμπειρία Σας!
Υπάρχει κάποιο νανούρισμα που έχει ξεχωριστή θέση στην οικογένειά σας;
Ήταν κάποιο τραγούδι που ηρεμούσε το μωρό σας περισσότερο από άλλα;
Μοιραστείτε τη δική σας εμπειρία με άλλους γονείς.
Μια μικρή προσωπική ιστορία μπορεί να θυμίσει σε κάποιον άλλον πόσο σημαντικές είναι αυτές οι καθημερινές στιγμές αγάπης.
⚕️ Ιατρική Ειδοποίηση
Το άρθρο αυτό έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την εξατομικευμένη συμβουλή παιδιάτρου ή άλλου ειδικού.
Κάθε παιδί αναπτύσσεται με τον δικό του ρυθμό.
Για οποιαδήποτε ανησυχία σχετικά με τον ύπνο, την ανάπτυξη ή τη συμπεριφορά του παιδιού σας, συμβουλευτείτε τον παιδίατρο σας.
  • Το νανούρισμα είναι μια από τις πιο γλυκές και μαγικές στιγμές ανάμεσα στον ενήλικα και το παιδί.

Ένα βασικό χαρακτηριστικό των οικογενειών είναι η μεταβλητότητά τους στο χρόνο, καθώς και το γεγονός ότι βρίσκονται σε διαρκή ανάπτυξη, μεγάλωμα και αλλαγή.
Ακόμα και αν για τους περισσότερους από εμάς μοιάζει η οικογένεια να είναι μια σταθερά, όπου λίγα πράγματα αλλάζουν, αυτή η ιδέα δεν αντανακλά την πραγματικότητα.
Γιατί η οικογένειά μας αλλάζει συνεχώς, όντας σε αλληλεπίδραση με το χρόνο, νέα πρόσωπα προστίθενται, παλιά φεύγουν, οι σχέσεις τροποποιούνται και οι ρόλοι βρίσκονται σε διαρκή εναλλαγή.

Ο κύκλος ζωής της οικογένειας αποτελεί μια συνοπτική περιγραφή της εξέλιξής της η οποία επισημαίνει τις σημαντικές διαδικασίες και αλλαγές που χρειάζεται να γίνουν προκειμένου να υπάρχει επιτυχής εξέλιξη της οικογένειας.
Σκεφτείτε το σαν έναν τρόπο να δούμε ποια είναι τα σημεία εκείνα που μας λένε ότι συμβαίνει μια σημαντική αλλαγή που μπορεί να φέρει μια έστω και πρόσκαιρη «αναστάτωση» και μας καλεί σε προσαρμογή.

Ποιος είναι, λοιπόν, ο κύκλος ζωής μιας οικογένειας;
Ποια είναι τα στάδια που διέρχεται;
Τι είδους μεταβάσεις γίνονται και ποιες οι συναισθηματικές διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα;
Σε ποια επίπεδα χρειάζεται να γίνουν αλλαγές έτσι ώστε τα μέλη μιας οικογένειας να καταφέρνουν να προσαρμόζονται ικανοποιητικά;

Κατά το πρώτο στάδιο, το νεαρό άτομο φεύγει από το σπίτι και αναλαμβάνει την οικονομική και συναισθηματική ευθύνη του εαυτού του.
Είναι η περίοδος που καλείται να διαμορφώσει τους προσωπικούς του στόχους και να αποκτήσει υπόσταση ως «άτομο» με δικά του όνειρα, ιδέες, φιλοδοξίες.
Όταν, λοιπόν, ξεκινά ουσιαστικά η διαδικασία συναισθηματικής διαφοροποίησης από οικογένεια που προέρχεται.
Εξίσου σημαντική είναι η δημιουργία στενών σχέσεων με συνομηλίκους, καθώς και η εξασφάλιση οικονομικής ανεξαρτησίας σε συνδυασμό με την απόκτηση εργασίας.

Στη συνέχεια, πραγματοποιείται η ένωση δύο οικογενειών (συνήθως) μέσα από το γάμο, οπότε και έχουμε το νέο ζευγάρι.
Η δέσμευση στο καινούριο σύστημα, το συζυγικό, είναι εξαιρετικής σημασίας συναισθηματική διαδικασία που απαιτεί από τους συντρόφους να ορίσουν επαρκώς τη σχέση τους, τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά τους και το επίπεδο της διαπερατότητας σε σχέση με τρίτους, για παράδειγμα το βαθμό στον οποίο επιτρέπουν την παλιά τους οικογένεια να εισέρχεται στη νέα οικογένεια.
Αναμφίβολα, η διαπραγμάτευση μεταξύ των συζύγων όλων αυτών των ζητημάτων, θα επιφέρει και αλλαγή στις σχέσεις με την ευρύτερη οικογένεια, αλλά και τους φίλους.

Όταν η οικογένεια αποκτά παιδιά, καταρχήν χρειάζεται να «υποδεχτεί» αυτά τα νέα μέλη.
Και η υποδοχή αυτή περιλαμβάνει μια σειρά προσαρμογών, από τη συναισθηματική επένδυση στο ρόλο του γονέα, την πιθανή αλλαγή στο εργασιακό κομμάτι ως την αναπροσαρμογή των σχέσεων με τους γονείς από την παλιά οικογένεια, οι οποίοι και αυτοί χρειάζεται να «αναβαθμιστούν» από «γονείς» σε «παππούδες».
Σίγουρα, το να «κάνει χώρο» το ζευγάρι για να εισχωρήσει το παιδί, είναι πρωταρχικής σημασίας.
Οι γονείς καλούνται σε συνεργασία για το μεγάλωμα των παιδιών σε θέματα οικονομικά και οικιακών υποχρεώσεων και η συνεργασία αυτή και οι διακανονισμοί που γίνονται μπορούν εν δυνάμει να ασκήσουν συναισθηματικές πιέσεις στους συντρόφους.
Αναμφίβολα, είναι μια περίοδος ολικής αναπροσαρμογής σε επίπεδο σχέσεων και ρόλων.

Κατά το επόμενο στάδιο, όταν η οικογένεια έχει παιδιά στην εφηβεία, ξεκινά η διαδικασία εξατομίκευσης των παιδιών, αυτή η στιγμή που σιγά-σιγά αφήνουν τη γονική ασφάλεια και σιγουριά και καλούνται να ανεξαρτητοποιηθούν, να καταλάβουν ποιοι είναι και τι θέλουν, να ορίσουν επαρκώς τον εαυτό τους, να βάλουν τα όρια του «εγώ» τους, διαδικασία που θα οδηγήσει σταδιακά στην ενηλικίωσή τους.
Οι γονείς χρειάζεται να γίνουν παράλληλα «γονείς ενηλίκων», να δείξουν ευελιξία και διαλλακτικότητα, για να διευκολύνουν τους εφήβους και πιθανά στρέφονται ξανά σε θέματα επαγγελματικής σταδιοδρομίας και σε θέματα της μεταξύ τους σχέσης.

Όταν τα παιδιά φεύγουν από το σπίτι όλη η οικογένεια χρειάζεται να προσαρμοστεί σε νέους τύπους σχέσεων.
Η περίοδος αυτή μπορεί να διαφανεί ιδιαίτερα δύσκολη για το ζευγάρι που μπορεί να νιώσει ότι χάνει σημαντικό κομμάτι του ρόλου του, ιδιαίτερα αν ο γονικός ρόλος είχε προηγουμένως «καταλάβει» όλους τους υπόλοιπους.
Αυτό μπορεί να φέρει στην επιφάνεια σχεσιακές δυσκολίες του ζευγαριού, το οποίο καλείται να επαναδιαπραγματευθεί τη σχέση του.
Από την άλλη οι σχέσεις γονέων-παιδιών χρειάζεται να γίνουν σχέσεις ενηλίκων προς ενήλικες, να δοθεί χώρος σε περίπτωση που τα παιδιά παντρευτούν, ώστε να συμπεριληφθούν οι νέες οικογένειες, ενώ συχνή σε αυτή τη φάση είναι η αντιμετώπιση προβλημάτων υγείας και ο θάνατος των γονέων του ζευγαριού.

Στο τελικό στάδιο, η οικογένεια διανύει την ώριμη ηλικία και σε συνδυασμό με την αποδοχή των αλλαγών στους ρόλους, σημαντικά ζητήματα είναι η φροντίδα για την υγεία του κάθε συντρόφου και η υποστήριξη του ηλικιωμένου πια ζευγαριού από τα παιδιά του με τρόπο που να μην παρεμποδίζεται η δική τους ζωή.
Αναμφίβολα, ο θάνατος αποτελεί κεντρικό ζήτημα, είτε συζητιέται είτε όχι, και το άτομο καλείται να αντιμετωπίσει τη θνητότητά του, να αντιμετωπίσει τον πιθανό θάνατο του συντρόφου του και να ευαισθητοποιηθεί στο θέμα του προσωπικού θανάτου.

Να σημειωθεί ότι τα συγκεκριμένα στάδια αποτελούν έναν τρόπο για να δούμε την οικογένεια, και όχι το μοναδικό, καθώς η οικογενειακή ζωή δεν ξεκινάει από ένα συγκεκριμένο σημείο, ούτε έχει ξεκάθαρο τέλος.
Η εξέλιξη της οικογένειας είναι πολύ πιο πολύπλοκη.


Βιβλιογραφική πηγή:
McGoldrick, M. (1989). The chaniging family life cycle. Boston: Alyn & Bacon.

http://enarthro.blogspot.gr/
  • από την Άννα Ιωαννίδου, MSc Σχολική & Εξελικτική Ψυχολόγο
Το ηλεκτρονικό τσιγάρο ως γνωστόν παρέχει στο χρήστη ποσότητα νικοτίνης με στόχο τη σταδιακή απεξάρτηση από το κάπνισμα, χωρίς να παρέχει τις υπόλοιπες βλαπτικές ουσίες του συμβατικού τσιγάρου οι οποίες ενοχοποιούνται για νοσήματα του καρδιαγγειακού συστήματος ή για καρκίνο του πνεύμονα.

Η νικοτίνη όμως προκαλεί σπασμό των αρτηριών του πλακούντα και ως εκ τούτου ενοχοποιείται για την μείωση του παρεχομένου οξυγόνου και των θρεπτικών ουσιών που είναι άκρως απαραίτητες για την ανάπτυξη του μωρού. Εξάλλου, η νικοτίνη εισέρχεται στην κυκλοφορία του μωρού και αυξάνει τις πιθανότητες εθισμού του. Αυτό έχει ποικίλες συνέπειες, από το να είναι αργότερα ευερέθιστο και να κοιμάται δύσκολα, μέχρι να καταλήξει να είναι και το ίδιο καπνιστής στην εφηβεία και στην ενήλικο ζωή.

Ας σημειώσουμε εδώ ότι η δράση αυτή είναι δοσοεξαρτώμενη, όπως και με το συμβατικό τσιγάρο. Επομένως, όσο λιγότερα, τόσο καλύτερα.

Πρέπει εδώ να συμπληρώσουμε ότι το κάπνισμα δεν επιτρέπεται ούτε στην περίοδο της λοχείας, γιατί οι βλαπτικές ουσίες του τσιγάρου περνούν στο μωρό με το μητρικό γάλα.

Πηγή: Faysbook.gr

  • <p><strong>H νικοτίνη εισέρχεται στην κυκλοφορία του μωρού και αυξάνει τις πιθανότητες εθισμού του</strong></p>
Οι δυσκολίες στη λήψη τροφής κατά τη βρεφική και πρώτη παιδική ηλικία ανησυχούν αρκετές μητέρες.
Συχνά παρουσιάζονται μετά από τον αποθηλασμό, μια αλλαγή στο διαιτολόγιο, την προσθήκη νέων τροφών, μια ίωση.
Εμφανίζονται ως μια παθητική ή ενεργητική άρνηση του βρέφους ή του μικρού παιδιού να δεχτεί την τροφή που του προσφέρει η μητέρα του.

Πιο συχνή είναι η ενεργητική άρνηση του παιδιού, που φέρνει καταστάσεις εκνευρισμού και έντονες συγκρούσεις ανάμεσα στη μητέρα, η οποία δοκιμάζει τα πάντα για να κάνει το παιδί να φάει, και στο παιδί που αρνείται πεισματικά. Η αντιδραστική αυτή συμπεριφορά του παιδιού προκαλεί ιδιαίτερα έντονο άγχος στη μητέρα, ανησυχία για τη σωματική του ανάπτυξη και απογοήτευση γιατί το παιδί αρνείται την τροφή που του προσφέρει.

Αυτή η συμπεριφορά συνήθως εκφράζει μια αντίδραση προς τη μητέρα κυρίως, (που μπορεί να έχει σχέση με το αναπτυξιακό στάδιο που βρίσκεται το παιδί ή μπορεί να σχετίζεται με δυσκολίες στη σχέση μεταξύ των δύο) και όχι τόσο πραγματική έλλειψη όρεξης για φαγητό.
Ωστόσο, πριν αποφανθεί κανείς για αυτό, χρειάζεται να αποκλειστούν ιατρικοί λόγοι στους οποίους μπορεί να οφείλεται, όπως η δυσανεξία σε συγκεκριμένες τροφές ή κάποια ιατρική νόσος. Σε κάποιες περιπτώσεις, η ανορεξία μπορεί να αποτελεί επίσης, σύμπτωμα μιας πιο γενικευμένης ψυχικής δυσκολίας.

Στην απλή μορφή της η δυσκολία υποχωρεί όταν κατευναστεί το άγχος της μητέρας, σταματήσει η πίεση και αλλάξει η στάση προς τη διατροφή γενικά.

Θα πρέπει να σημειωθεί, ότι έχει βρεθεί ότι οι συγκρούσεις γύρω από το θέμα της διατροφής και οι μάχες την ώρα του φαγητού κατά την παιδική ηλικία συνδέονται με τη διάγνωση της ανορεξίας στην εφηβεία και στην αρχή της ενήλικης ζωής.

Γι’ αυτό το λόγο είναι σημαντικό όταν η δυσκολία παραμένει και η ώρα του φαγητού γίνεται ολοένα και πιο δραματική, οι γονείς να απευθύνονται σε κάποιον ειδικό που θα μπορέσει να βοηθήσει, όπως ένας παιδίατρος ενημερωμένος για θέματα διατροφής και ένας ψυχολόγος ή παιδοψυχίατρος.


Πηγές:
Λαζαράτου Ε. Από την βρεφική ηλικία στην ενήλικη ζωή: Η αναπτυξιακή πορεία της ψυχογενούς ανορεξίας, Εγκέφαλος.
Σουμάκη Ε. Διαταραχές διατροφής.

http://enarthro.blogspot.gr
  • από την Όλγα Μάντη, MSc σχολική & εξελικτική ψυχολόγο
Κάθε παιδί που βρίσκεται για διάφορους λόγους χωρίς τους βιολογικούς γονείς του, ή με βιολογικούς γονείς που αδυνατούν να ανταποκριθούν στο γονεϊκό τους ρόλο, είναι δυνάμει ένα παιδί προς υιοθεσία.
Η υιοθεσία μπορεί να ορισθεί ως η σύμπτωση της επιθυμίας ενός ζευγαριού για απόκτηση ενός παιδιού με την πραγματική ανάγκη ενός παιδιού να αποκτήσει ένα νέο και σταθερό οικογενειακό περιβάλλον.
Αναμφίβολα, η υιοθεσία συμβαίνει προς όφελος του παιδιού.

Παιδιά σε θετή οικογένεια

Συχνά, υπάρχει η τάση να γενικεύεται ο τρόπος με τον οποίο πιστεύουμε ότι ένα παιδί βιώνει την ένταξή του σε μια θετή οικογένεια, σαν να πρόκειται για μια ιδιαίτερη κατηγορία ή “είδος” παιδιών. Ωστόσο, είναι ουσιώδες να συνειδητοποιήσουμε ότι το υιοθετημένο παιδί θα πρέπει καταρχήν να αντιμετωπίζεται ως παιδί με ανάγκες που δεν διαφοροποιούνται σημαντικά από τις ανάγκες κάθε άλλου παιδιού, ανάγκες βιολογικές, ακαδημαϊκές και κυρίως συναισθηματικές.

Οι ανάγκες των παιδιών

Ο όρος συναισθηματικές ανάγκες αναφέρεται κατά κύριο λόγο στο σεβασμό της ιδιαίτερης ατομικότητας του παιδιού εκ μέρους των θετών γονιών αλλά και του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος και στην ουσιαστική αποδοχή αυτού που το παιδί είναι. Η αποδοχή του παιδιού συνδέεται με μια γενική συναισθηματική στάση με την οποία αναγνωρίζεται ότι κάθε παιδί υιοθετημένο ή μη έχει δικαίωμα να έχει επιθυμίες και ανησυχίες, με λίγα λόγια να είναι ο εαυτός του. Βέβαια, η αποδοχή αυτή δεν ταυτίζεται με την κάλυψη των υλικών αναγκών και τη μη διαπραγμάτευση των ουσιωδών ενδοοικογενειακών ζητημάτων (για παράδειγμα, τη θέσπιση κανόνων, την εφαρμογή ορίων την άσκηση κριτικής). Οι γονείς έχουν την ευθύνη και χρειάζεται να αναλαμβάνουν ρόλους ενηλίκων απέναντι στα παιδιά τους.

Ενημέρωση για την υιοθεσία

Είναι πλέον ευρέως αποδεκτό ότι τα παιδιά που έχουν υιοθετηθεί θα πρέπει να ενημερώνονται όσο το δυνατόν νωρίτερα για την υιοθεσία. Σημαντικό είναι να πούμε στα παιδιά τι συμβαίνει χρησιμοποιώντας απλά λόγια, ανάλογα και με το επίπεδο ανάπτυξής τους και την ηλικία τους. Δεν υπάρχει συγκεκριμένος τρόπος και «έτοιμες» φράσεις αναφορικά με το τι και πώς μιλάμε σε ένα παιδί για την υιοθεσία. Κάθε οικογένεια έχει άλλωστε τους δικούς της ξεχωριστούς τρόπους να διαπραγματεύεται τα ζητήματα που την αφορούν. Είναι σημαντικό οι γονείς να χρησιμοποιήσουν τον αυθορμητισμό τους και να εμπιστευτούν τον προσωπικό τους τρόπο να μιλούν με το παιδί τους. Είναι, λοιπόν, καλό να διηγούνται με απλά λόγια σταδιακά στο παιδί την ιστορία του και να είναι ανοιχτοί στις ερωτήσεις του, συζητώντας μαζί του με φυσικό τρόπο.

Αποφεύγοντας να μιλήσουμε για την υιοθεσία

Στην αντίθετη περίπτωση, το γεγονός της υιοθεσίας, κινδυνεύει να μετατραπεί σε οικογενειακό μυστικό, φορτισμένο με αισθήματα ντροπής και ενοχής, που θα επηρεάζει αρνητικά τις σχέσεις γονιών και παιδιού. Τα παιδιά ερμηνεύουν ενδείξεις του περιβάλλοντος, όπως τις σιωπές και την αμηχανία των γονιών, και αντιλαμβάνονται ότι κάτι σημαντικό κρύβουν οι γονείς τους απ’ αυτά και αυτό μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τη φυσιολογική τους περιέργεια. Μάλιστα, η αποκάλυψη του μυστικού της υιοθεσίας από κάποιο τρίτο πρόσωπο μπορεί να επηρεάσει την εμπιστοσύνη που έχουν τα παιδιά στους γονείς τους. Η ειλικρίνεια σε ό,τι αφορά την καταγωγή και την ιστορία ενός παιδιού, μπορούν να παίξουν πολύ σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς του και δημιουργούν κλίμα ασφάλειας μέσα στην οικογένεια. Οι γονείς που αποφασίζουν να μην μιλήσουν είναι καλό να αναλάβουν την ευθύνη να εξηγήσουν στο παιδί για ποιο λόγο σιωπούν και μέχρι πότε.

Μιλώντας για τους βιολογικούς γονείς

Ένα ευαίσθητο θέμα είναι το πώς θα μιλήσουν οι θετοί γονείς στο παιδί για τους βιολογικούς του γονείς. Το ερώτημα "Γιατί με εγκατέλειψαν;" προκαλεί ιδιαίτερη αμηχανία, αλλά οι θετοί γονείς θα πρέπει να προσπαθήσουν να είναι ειλικρινείς και να φροντίσουν ώστε τα λόγια και οι εξηγήσεις τους να μην θίγουν την αξιοπρέπεια των βιολογικών γονιών στα μάτια του παιδιού. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι και η πράξη της εγκατάλειψης ενός παιδιού είναι από μια πλευρά μια πράξη φροντίδας και προστασίας για το παιδί. Ένα παιδί που έχει πολύ αρνητικές εικόνες, μέσω των αφηγήσεων των θετών γονιών του για τους βιολογικούς του γονείς, μπορεί να πιστεύει ότι και το ίδιο δεν αξίζει, με αποτέλεσμα να πλήττεται σοβαρά η εκτίμηση που έχει για τον εαυτό του.

Βιολογία και κληρονομικότητα

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να λάβουμε υπόψη μας ότι η οικογένεια και ο γονικός ρόλος δεν αποτελούν καταστάσεις που ορίζονται αποκλειστικά και μόνο από τη βιολογία. Ουσιαστικό ρόλο διαδραματίζουν η ποιότητα της αλληλεπίδρασης μεταξύ του παιδιού και των γονέων, ο βαθμός ζεστασιάς στις ενδοοικογενειακές σχέσεις και το γενικό συναισθηματικό κλίμα μέσα στο οποίο διαμορφώνονται και δομούνται οι σχέσεις και οι δεσμοί. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι καμία βιολογική λειτουργία δεν ασκείται ικανοποιητικά ως προς την ανάπτυξη ενός παιδιού αν δεν επενδυθεί με συναίσθημα. Για τον λόγο αυτό η "κληρονομικότητα" και η "βιολογία" παίζουν πολύ λιγότερο ρόλο από αυτόν που συνήθως πιστεύουμε ως προς τη διαμόρφωση ενός παιδιού και κακώς αποδίδονται σε αυτές συμπεριφορές των παιδιών που σε μεγάλο βαθμό στηρίζονται σε άλλους παράγοντες.

Βιβλιογραφική πηγή:
Αμπατζόγλου Γ. (Επιμ.) (2002). Αλλάζοντας χέρια: Διεπιστημονική προσέγγιση της διακίνησης και της τοποθέτησης των παιδιών. University Studio Press.

http://enarthro.blogspot.gr
  • από την Άννα Ιωαννίδου, MSc Σχολική & Εξελικτική Ψυχολόγο

Account

Navigation

Αναζήτηση

Αναζήτηση

Configure browser push notifications

Chrome (Android)
  1. Tap the lock icon next to the address bar.
  2. Tap Permissions → Notifications.
  3. Adjust your preference.
Chrome (Desktop)
  1. Click the padlock icon in the address bar.
  2. Select Site settings.
  3. Find Notifications and adjust your preference.