Μετάβαση σε περιεχόμενο
View in the app

A better way to browse. Learn more.

mammyland

A full-screen app on your home screen with push notifications, badges and more.

To install this app on iOS and iPadOS
  1. Tap the Share icon in Safari
  2. Scroll the menu and tap Add to Home Screen.
  3. Tap Add in the top-right corner.
To install this app on Android
  1. Tap the 3-dot menu (⋮) in the top-right corner of the browser.
  2. Tap Add to Home screen or Install app.
  3. Confirm by tapping Install.

Άρθρα

ΔΙαχείριση άρθρων
Το λεγόμενο pet therapy ή assisted pet therapy πραγματοποιείται σε αυστηρά πλαίσια με ένα άψογα εκπαιδευμένο για την περίσταση ζώο, τον φροντιστή του και το άτομο υπό θεραπεία.

Η σχέση του ζώου με τον θεραπευόμενο λήγει, μόλις ολοκληρωθούν και οι απαραίτητες συνεδρίες.
Το APT εφαρμόζεται σε πληθώρα περιστατικών και φυσικά υπάρχουν έρευνες που υποστηρίζουν ότι η συγκεκριμένη παρέμβαση, πάντα σε αυστηρά και καλά δομημένα πλαίσια και την παρουσία του ειδικού, εφαρμόζονται και στην περίπτωση του αυτισμού.

Τι γίνεται όμως με τα απλά κατοικίδια;
Μπορούν τα ζώα να βοηθήσουν και να συνυπάρξουν αρμονικά με τα αυτιστικά παιδιά και τις οικογένειές τους;
Είναι οι σκύλοι οι καταλληλότεροι σύντροφοι των παιδιών αυτών.

Οι λόγοι που οι γονείς αυτιστικών παιδιών υιοθετούν ένα σκύλο είναι οι ίδιοι με αυτούς που έχουν οι γονείς παιδιών με κανονική ανάπτυξη: Βελτίωση των κοινωνικών δεξιοτήτων, υπευθυνότητα, συντροφικότητα.
Τα παιδιά με κανονική ανάπτυξη με την κατάλληλη καθοδήγηση και τα σωστά πρότυπα από τους γονείς τους φαίνεται να ωφελούνται σε όλα τα παραπάνω επίπεδα από την σχέση τους με έναν σκύλο.

Οι έρευνες δείχνουν παρόμοια ευρήματα για τα παιδιά με αυτισμό. Ενώ η ανάπτυξη κοινωνικής σχέσης με κάποιο άλλο άτομο φαίνεται πολύ δύσκολη, εν τούτοις τα περισσότερα παιδιά με αυτισμό καταφέρνουν να αλληλεπιδράσουν θετικά με έναν σκύλο, είτε αυτός ανήκει στην οικογένεια, είτε όχι.

Ο ερευνητής Solomon (2012) αποδίδει το παραπάνω, στο γεγονός ότι οι σκύλοι δεν έχουν την κοινή στους ανθρώπους έκφραση προσώπου και στάση σώματος.
Έτσι είναι ευκολότερο και χωρίς ιδιαίτερη πρόκληση για το παιδί να πλησιάσει ένα σκύλο.
Άλλες έρευνες έδειξαν ότι κατά την παρουσία ενός σκύλου τα επίπεδα κορτιζόλης (του βιολογικού δείκτη των επιπέδων στρες) μειώνονται, ενώ στην παρουσία ανθρώπων αυξάνεται.
Οι ακριβείς λόγοι για τους οποίους συμβαίνουν τα παραπάνω, ερευνώνται.

Τίθενται όμως και αρκετοί περιορισμοί στην συμβίωση ενός αυτιστικού παιδιού με έναν σκύλο.
Τα αισθητηριακά προβλήματα των παίδων αυτής της ομάδας μπορούν να είναι αποτρεπτικός παράγοντας για την υιοθέτηση ενός σκύλου, καθώς η υφή της γούνας ή του τριχώματος, καθώς και οι μυρωδιές, το γλείψιμο, ο θόρυβος από ένα πιθανό γάβγισμα και άλλα, μπορούν να προκαλέσουν ανεπιθύμητες συμπεριφορές.

Η σωστή εκπαίδευση του σκύλου μπορεί να περιορίσει κάποιους από αυτούς τους παράγοντες.
Η ιδιαίτερη προσωπικότητα και τα χαρακτηριστικά του κάθε παιδιού πρέπει και οφείλει να είναι ο καθοριστικός παράγοντας για την υιοθέτηση ενός σκύλου από την οικογένεια.
Η αλληλεπίδραση επίσης με την επίβλεψη ενός ενήλικα, τόσο για την ασφάλεια του παιδιού όσο και του σκύλου είναι απαραίτητη σε πολλές περιπτώσεις.

Σε κάθε περίπτωση ο ερχομός ενός νέου μέλους μέσα στην οικογένεια, απαιτεί ώριμη σκέψη και απόφαση από τους ενήλικες αυτής.
Ο σκύλος, άσχετα με την παρουσία ή όχι ενός αυτιστικού παιδιού απαιτεί χρόνο και αφοσίωση και σε κάθε περίπτωση οι ενήλικες πρέπει να είναι σε θέση να ανταποκρίνονται και στις ανάγκες του κατοικίδιου τους.
Ένα ευτυχισμένο και καλά εκπαιδευμένο κατοικίδιο, μπορεί να προσφέρει απεριόριστη χαρά και ηρεμία σε ένα παιδί με αυτισμό και στη οικογένεια του.

Εν ολίγοις...

Πριν την υιοθεσία:

Σκεφτείτε καλά την ευθύνη, τον χρόνο, τον κόπο και τα χρήματα που χρειάζεται ένα κατοικίδιο
* Σκεφτείτε και συζητήστε με έναν ειδικό ή τον ειδικό που παρακολουθεί το παιδί σας τις ιδιαιτερότητές του και αν μπορεί να συνυπάρξει αρμονικά με έναν σκύλο
* Φέρτε το παιδί σας σε επαφή με κάποιο άλλο κατοικίδιο ή τους σκύλους της γειτονιάς σας
* Αποφασίστε τις ευθύνες που θα έχει κάθε μέλος της οικογένειας απέναντι στο νέο σας κατοικίδιο
* Σκεφτείτε τα κίνητρά σας για την απόκτηση ενός νέου τετράποδου μέλους

Μετά την υιοθεσία:

Βεβαιωθείτε ότι η ασφάλεια του παιδιού σας και του σκύλου σας είναι εξασφαλισμένη
* Ελάτε σε επαφή με ένα Θετικό εκπαιδευτή σκύλων για την εκμάθηση των βασικών εντολών υπακοής. Ο Θετικός εκπαιδευτής είναι ικανός να μάθει στο νέο σας μέλος περισσότερα, εφόσον το επιθυμείτε, ώστε η συγκατοίκηση και η αλληλεπίδραση να είναι εποικοδομητική
* Κρατήστε επαφή με τον ειδικό του παιδιού σας σχετικά με το θέμα
* Κρατήστε σημειώσεις με τις δραστηριότητες του παιδιού σας με τον σκύλο και συζητήστε τις εφόσον το επιθυμείτε με τον ειδικό του
* Προσπαθήστε να το εμπλέξετε με οικογενειακές δραστηριότητες, εντός και εκτός σπιτιού
* Μην απογοητευτείτε αν το παιδί σας αδιαφορήσει και δεν ανταποκριθεί όπως θα επιθυμούσατε απέναντι στο κατοικίδιο. Θυμηθείτε ότι το κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και με ξεχωριστά ενδιαφέροντα.

Της Αλεξάνδρας Κακαουδάκη

http://petfriends.gr/
  • Με στόχους κυρίως την ανάπτυξη των σωματικών, κοινωνικών, συναισθηματικών και γνωστικών λειτουργιών οι επιστήμονες, με την βοήθεια ειδικά εκπαιδευμένων σκύλων αλλά και άλλων ζώων (άλογα, δελφίνια, πουλιά, γάτες) προσπαθούν να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής ασθενών και οικογενειών με ποικίλα προβλήματα υγείας, συμπεριφοράς, εξαρτήσεων και άλλων.
Κατά κάποιον τρόπο, όλα αυτά χρειάζεται να ενωθούν σε μια σχέση που να είναι λειτουργική και για τις δύο πλευρές.
Η σχέση που αφορά έναν κοινό στόχο αναφέρεται ως συνεργασία.
Γιατί όμως χρειαζόμαστε μια τέτοια σχέση;
Είναι όντως σημαντική η συνεργασία οικογένειας και σχολείου;

Η θεωρία μας ορίζει το πώς θα δουλέψουμε και αν και με ποιον τρόπο θα συνεργαστούμε με την οικογένεια.
Στο ερώτημα: «Γιατί να συνεργαστώ;» φαίνεται να δίνει απάντηση η ιδέα ότι: «
Τα προβλήματα/δυσκολίες συνδέονται με τις αντιλήψεις, στάσεις και συμπεριφορές που υιοθετούμε ως άτομα, ως μέλη μιας οικογένειας, ως μέλη μιας επαγγελματικής κοινότητας, ως μέλη μιας κοινωνίας μέσα σε ένα συγκεκριμένο χωρο-χρονικό πλαίσιο.»
Αυτό ουσιαστικά υπονοεί ότι η δυσκολία προκύπτει ως αποτέλεσμα ενός πλαισίου σχέσεων.

Στο ερώτημα «Γιατί να συνεργαστώ;» οι εκπαιδευτικοί χρειάζεται να έχουν υπόψη ότι η ποιότητα της αλληλεπίδρασης της οικογένειας με το παιδί φαίνεται ότι διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην πορεία και την προσαρμογή του παιδιού σε θέματα εκπαίδευσης και ανάπτυξης.

Πριν αποπειραθούμε να συνεργαστούμε είναι βοηθητικό να αναστοχαστούμε αναφορικά με το ρόλο μας, τις προσδοκίες μας από αυτή τη συνεργασία, τις δυσκολίες που πιθανά να συναντήσουμε.

Επιπλέον, οι εκπαιδευτικοί καλούνται να σκεφτούν αναφορικά με τα επαγγελματικά τους καθήκοντα, τις υπευθυνότητες και οι ευθύνες που απορρέουν από το ρόλο τους, το πλαίσιο των καθηκόντων τους, τους στόχους και τους περιορισμούς τους, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο «βλέπουν» παιδί.
Άλλωστε, γονείς και εκπαιδευτικοί διαδραματίζουν και υιοθετούν διαφορετικούς ρόλους.

Αν κάναμε μια συγκριτική παρουσίαση αναφορικά με τα νοήματα που περιλαμβάνει ο γονικός ρόλος και ο ρόλος ενός εκπαιδευτικού, θα διαπιστώναμε σημαντικές διαφορές.
Ο ρόλος του γονέα περιλαμβάνει πλήρη και ισόβια δέσμευση προς το παιδί, νομική ευθύνη και κηδεμονία του παιδιού έως την ενηλικίωση, έντονη συναισθηματική ανάμειξη και έντονη προσήλωση στη ζωή του συγκεκριμένου παιδιού, άμεση εμπειρία, στενή σχέση και γνώση σε ότι αφορά την οικογένεια και συνολική θεώρηση των πολλαπλών ρόλων του παιδιού.

Από την άλλη πλευρά, ο ρόλος του εκπαιδευτικού, υπονοεί προσωρινή δέσμευση και βραχυπρόθεσμη επαγγελματική ευθύνη, ανάγκη για εξισορρόπηση του ενδιαφέροντος προς το συγκεκριμένο παιδί με μια ευρύτερη ομάδα παιδιών, πιο αποστασιοποιημένη συναισθηματική ανάμειξη, αντιμετώπιση του παιδιού ως κατέχοντος ενός μοναδικού ρόλου, καθώς και πιθανή ακαδημαϊκή εκπαίδευση σε συγκεκριμένους τομείς, ψυχολογικές διεργασίες και χαρακτηριστικά των οικογενειών.

Η οικοδόμηση μιας σχέσης χρειάζεται να συμπεριλαμβάνει την οικειότητα, την εμπιστοσύνη, το σεβασμό, την κατανόηση, αλλά και την αφιέρωση επαρκούς χρόνου.
Η ποιότητα της σχέσης μεταξύ των ατόμων διαδραματίζει αποφασιστικό ρόλο στην επιτυχία των διαπραγματεύσεων, στην ικανότητα κατάληξης σε αποφάσεις και στο αποτέλεσμα της συνεργασίας.
Παράμετροι της σχέσης είναι η επικοινωνία και η ενεργητική ακρόαση.
Η επικοινωνία αποτελεί απόρροια μιας βασικής στάσης των ανθρώπων που συνίσταται στο να δεχτούμε τον άλλο όπως είναι και η ενεργητική ακρόαση είναι ένας τρόπος να κατανοούμε το συνομιλητή μας και να έχουμε μια ουσιαστική επικοινωνία.
Ακρόαση σημαίνει ότι ακούμε κάποιον με προσοχή και με συναισθηματική συμμετοχή, χωρίς να προβαίνουμε σε ερμηνείες, αλλά προτείνουμε και δεν επιβάλλουμε τις ιδέες και τις απόψεις μας, όταν αντέχουμε τη σιωπή και, κυρίως, όταν δίνουμε χρόνο.
Η ανοιχτή στάση, η βλεμματική επαφή, η έκφραση προσώπου, ο τόνος φωνής, η προσοχή, η παροχή ελάχιστης ενθάρρυνσης, οι ανοιχτές ερωτήσεις, οι παραφράσεις, η περίληψη, η διατύπωση προτάσεων, η παροχή πληροφοριών και επιλογών και η διευκόλυνση της συμμετοχής περιγράφουν καλύτερα το νόημα του όρου.

Άξονας όλων των ενεργειών είναι αναμφίβολα το παιδί.
Σημαντικά ερωτήματα είναι ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε την εξέλιξή του, τι πιθανότητες θεωρούμε ότι έχει για να αλλάξει, τι πιστεύουμε ότι μπορεί να μάθει, τι θα το βοηθήσει περισσότερο και ποια πράγματα είναι εκείνα που αντιλαμβανόμαστε ότι παρεμποδίζουν την ανάπτυξη και την πρόοδό του.
Χρειάζεται, λοιπόν, να ορίσουμε τις βασικές προτεραιότητες, αλλά και τις απώτερες φιλοδοξίες μας για το παιδί και να διερευνήσουμε τη συμβολή μας σε όλα αυτά.

Είναι σαφές ότι ένας γονιός θα διατύπωνε διαφορετικές προσδοκίες για το παιδί του σε σχέση με τον εκπαιδευτικό του παιδιού του.
Για το λόγο αυτό, είναι σημαντικό να βρούμε τα σημεία σύνδεσης-σύγκλισης, αλλά και εκείνους τους στόχους στους οποίους υπάρχει απόκλιση.

Αναρωτηθείτε από κοινού ποια αλλαγή θα ήταν πιο χρήσιμη για το παιδί και γιατί, ποια αλλαγή του παιδιού θα ήταν χρησιμότερη για τον κάθε εμπλεκόμενο και γιατί, ποια είναι η πιο επείγουσα ανάγκη για το παιδί, για την οικογένεια και για το σχολείο.
Προσπαθήστε να προβλέψετε παράγοντες που μπορούν να σας δημιουργήσουν προβλήματα.

Τι μπορείτε να κάνετε:

—Εκτιμήστε καταρχήν τη συναισθηματική κατάσταση του γονέα
—Δείξτε συμπάθεια και ενδιαφέρον
—Προσκαλέστε τους γονείς να παρουσιάσουν τις δικές τους ιδέες, προσδοκίες, ερωτήσεις
—Το μήνυμα σας πρέπει να είναι καθαρό, ευθύ-άμεσο, απλουστευμένο (μικρές προτάσεις, λέξεις)
—Δώστε προτεραιότητα στις πληροφορίες
—Αναλύστε
—Επαναλάβετε
—Ρωτήστε για απορίες/ελέγξτε την κατανόηση του γονέα
—Αποφύγετε τεχνική ορολογία (γλώσσα)
Προτείνετε στους γονείς να παρατηρήσουν το παιδί
Αναθέστε τους μια αρμοδιότητα
Ανταλλάξτε πληροφορίες
Υπογραμμίστε ότι δεν υπάρχουν απόλυτες ή μοναδικές λύσεις
Μην υιοθετείτε στάση αυθεντίας

Σημειώστε ότι:

Δεν είναι πάντα οι γονείς πρόθυμοι να εκφράσουν ανοιχτά τις ανάγκες και τις ανησυχίες τους.
Η εμπιστοσύνη σχετίζεται κυρίως με το πώς μας βλέπουν ως επαγγελματίες.
Πολλές φορές οι γονείς δεν ξέρουν τι μπορούν να ζητήσουν και πώς να το ζητήσουν.

Μην αποφεύγετε τη διαδικασία συνεργασίας ακόμα και αν νιώθετε ότι δεν μπορείτε να προσφέρετε πράγματα.
Ζητήστε χρόνο για να ενημερωθείτε.
Να είστε ειλικρινείς γι’ αυτό που μπορείτε και δεν μπορείτε να επιτύχετε.
Μην δημιουργείτε προσδοκίες στις οποίες μπορεί να μην καταφέρετε να ανταποκριθείτε, αλλά επιλέγετε ρεαλιστικούς και βραχυπρόθεσμους στόχους.
Σημαντική είναι η οριοθέτηση των καθηκόντων της κάθε πλευράς.
Επιπλέον, σημειώστε ότι οι στόχοι που θέτετε ορίζονται συχνά διαφορετικά.
Για παράδειγμα, πώς ο καθένας αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει τη λέξη «ανεξάρτητος»;
Για το λόγο αυτό, προσπαθήστε να είστε σαφείς με τους στόχους σας και να έχουν κοινά αποδεκτό νόημα.
Τέλος, θυμηθείτε ότι οι στόχοι είναι ανοιχτοί σε επαναδιαπραγμάτευση.

Θυμηθείτε να:

- Ενημερώνετε συχνά τους γονείς για τα σπουδαία πράγματα που λένε και κάνουν τα παιδιά τους.
- Μπορείτε να γράψετε αυτά τα σχόλια
- Στέλνετε συχνά σημειώματα για να τους λέτε οτιδήποτε εξαιρετικό/διαφορετικό κάνατε με τα παιδιά τους
- Πριν καλέσετε τους γονείς σε συνάντηση προκειμένου να συζητήσετε κάποιο ειδικό ζήτημα, που χρειάζεται να αντιμετωπιστεί, φροντίστε να τους έχετε ενήμερους.
- Είναι σημαντικό να μην βάζουμε τους γονείς μπροστά σε μεγάλες (και δυσάρεστες) εκπλήξεις.

Ακόμα:

- Προγραμματίστε τακτικές συναντήσεις με τους γονείς
- Φροντίστε να τους δοθεί η ευκαιρία να εκφράσουν τη γνώμη τους, τις ανησυχίες τους και να κάνουν ερωτήσεις.
- Εμφυσήστε την αίσθηση του συμμάχου.

Δεν έχει σημασία που οι γνώσεις των γονιών είναι συνήθως χωρίς δομή ή μοιάζουν συγκεχυμένες. Μεγαλύτερη σημασία έχει το γεγονός ότι είναι διαθέσιμες.

Δώστε προσοχή στις συνθήκες συνάντησης:

—Φροντίστε να συναντιέστε με τους γονείς σε ξεχωριστό χρόνο, όταν δεν έχετε να κάνετε κάτι άλλο
—Ορίστε τη διάρκεια της συνάντησης
—Ξεκαθαρίστε τους στόχους της συνάντησης
—Ορίστε τον τρόπο που θα προχωρήσει η συζήτηση
—Υιοθετήστε έναν τρόπο να κάθεστε με τους γονείς που δεν σας διαφοροποιεί και δεν σας φέρνει αντιμέτωπους. Για παράδειγμα, καθίστε δίπλα τους, χωρίς να παρεμβάλλεται μεταξύ σας κάποιο φυσικό εμπόδιο.

Επίσης, φροντίστε να δώσετε κάποιο χρόνο ώστε να παρουσιάσετε στους γονείς τα προσόντα σας, τις δεξιότητες, τη φιλοσοφία και τους στόχους σας.
Μην ξεχνάτε να ενημερώνετε για τις προσδοκίες, αλλά και τις απαιτήσεις σας.
Η αυτοπαρουσίαση σας δίνει τη δυνατότητα να αποσαφηνίσετε το ρόλο σας, τα αποθέματα και τις δυνατότητές σας και βοηθά τους γονείς να ορίσουν τις προσδοκίες τους μέσα σε ένα πιο ρεαλιστικό πλαίσιο.

Ο ρόλος της διαφωνίας

Γονείς και εκπαιδευτικοί έχουν ανάγκη τη συνεισφορά του ενός προς τον άλλο.
Ωστόσο και οι δύο πλευρές έρχονται αντιμέτωπες με τις ατομικές και συχνά διαφορετικές θεωρήσεις (ή απόψεις σε σχέση με την ερμηνεία των συνθηκών), επειδή κατέχουν κοινωνικούς ρόλους που έχουν διαφορετικές λειτουργίες, ευθύνες, θέσεις εξουσίας και πιθανόν συμφέροντα και λειτουργούν μέσα σε διαφορετικές κοινωνικο-οργανωτικές δομές.

Η απροθυμία των επαγγελματιών να συνεργαστούν/ακούσουν μπορεί να οφείλεται στο ότι δεν θέλουν να επιτρέψουν στους γονείς να εισχωρήσουν σε περιοχές της δικής τους ειδικότητας ή επειδή πιστεύουν ότι έχουν λίγα να προσφέρουν.

Ωστόσο, η διαφωνία αποτελεί ιδιαίτερα σπουδαίο παράγοντα στη σχέση, καθώς αναδεικνύει την ανάγκη αλλαγής.
Συνέπειες της διαφωνίας μπορεί να είναι ο ανταγωνισμός, ο εξαναγκασμός, ο συμβιβασμός, η υπεκφυγή, η απόσυρση, αλλά και η συνεργασία.

Τρόποι να αντιμετωπίσετε τη διαφωνία:

—Αύξηση οικειότητας
—Χρήση ανώτερων στόχων
—Αναδιαμόρφωση
—Υποχώρηση
—Συμβιβασμός
—Καμία αλλαγή

Η στρατηγική της υποχώρησης, όταν δηλαδή αποδεχόμαστε την άποψη των γονιών, τουλάχιστον για μια χρονική περίοδο, έχει πλεονεκτήματα, όπως ότι τους αναγνωρίζουμε ως πρόσωπα και τους παραχωρούμε τον έλεγχο, ενώ ενισχύεται η αίσθηση του σεβασμού.
Αν αποφασίσετε να δεχτείτε την ιδέα της οικογένειας, εξηγείστε ότι θα πειραματιστείτε και διατυπώστε τις αμφιβολίες σας για τα αποτελέσματα. Συναντηθείτε για επανεκτίμηση.

Συχνά, ερχόμαστε αντιμέτωποι με γονείς που βιώνουν αρνητικά συναισθήματα.
Να είστε προετοιμασμένοι να ακούσετε το θυμό και την απογοήτευση του γονέα.
Σκεφτείτε ότι η διευκόλυνση της έκφρασης παραπόνων τους επιτρέπει να ανακουφιστούν από τα συναισθήματά τους, αλλά και να τα γνωστοποιήσουν.
Αυτό συνήθως τους βοηθά να αισθάνονται λιγότερο απελπισμένοι και έτσι επιβεβαιώνεται ότι τα αισθήματά τους είναι λογικές αντιδράσεις σε μια δυσάρεστη κατάσταση.
Τις περισσότερες φορές, ο θυμός και τα αρνητικά συναισθήματα δεν αφορούν εσάς προσωπικά.
Τα έντονα συναισθήματα του γονιού μπορεί να απορρέουν από το γεγονός ότι συνήθως παρέχεται ελάχιστη ή καθόλου αναγνώριση στο κύρος και χρησιμότητα των γνώσεων και εμπειριών του.
Θυμηθείτε ότι: Οι απεριόριστες ώρες που παρέχονται δωρεάν από το γονέα βρίσκονται σε αντίθεση με το ρόλο ενός αμειβόμενου επαγγελματία.

Βασική προϋπόθεση ως προς το πόσο θα συνεργαστούμε με ένα γονέα εξαρτάται από το πόσο επιθυμούμε αυτήν τη συνεργασία.
Σημαντικό είναι να λαμβάνουμε υπόψη τη δική μας επιθυμία και να μην πιέζουμε τον εαυτό μας σε ένα συγκεκριμένο είδος σχέσης με το γονιό.

Κάθε σχέση είναι μοναδική.
Κάθε οικογένεια και γονιός έχει τη δική του ιδιοσυγκρασία, όπως και κάθε επαγγελματίας έχει μοναδικά χαρακτηριστικά και τρόπους που δουλεύει και σχετίζεται με τους άλλους.
Σημασία έχει να μην χαθεί η ατομικότητα και η δημιουργικότητα των σχέσεων σε ένα μηχανιστικό και αφαιρετικό ορισμό της συνεργασίας.

Αναλογιστείτε:
Αν φανταστείτε τη σχέση σας με το γονιό σαν μια διελκυστίνδα, όπου είστε αντιμέτωποι, ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες για το παιδί;
και
Ποιος είναι αλήθεια αυτός που μπορεί να εκφράσει περισσότερο ικανοποιητικά τις ανάγκες του παιδιού;

από την Άννα Ιωαννίδου, MSc Σχολική και Εξελικτική Ψυχολόγο

Bιβλιογραφία
Dale, N. (2000). Τρόποι συνεργασίας με οικογένειες παιδιών με ειδικές ανάγκες. Αθήνα: ΄Ελλην.
Κέντρο Εκπαίδευσης για την Πρόληψη της Χρήσης των Ναρκωτικών και την Προαγωγή της Υγείας (1996). Επικοινωνία στην Οικογένεια. Ε.Π.Ι.Ψ.Υ./ ΟΚΑΝΑ, Αθήνα, 1-96.
Κωτσάκης, Δ., Μουρελή, Ε., Μπίμπου, Ι., & Μπουτουλούση, Ε. (2010). Αναστοχαστική πράξη: Ο αποκλεισμός από το σχολείο. Αθήνα: Νήσος (Τετράδια 21).
Molnar A, & Lindquist, B. (1998). Προβλήματα συμπεριφοράς στο σχολείο. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.
Σάιφερ, Σ. (1994). Πρακτικές λύσεις για κάθε πρόβλημα. Αθήνα: Εκδόσεις Πατάκη.

http://enarthro.blogspot.gr/
  • Ένας γονιός και ένας/μια εκπαιδευτικός συναντώνται για πρώτη φορά. Καθένας κουβαλά τις δικές του σκέψεις, ανησυχίες, προτεραιότητες και ευθύνες.
Τα παιδιά που συμμετείχαν στην έρευνα είχαν γεννηθεί μεταξύ 1996 και 2002. Οι ερευνητές της σχολής δημόσιας υγείας του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, χρησιμοποιήσαν στοιχεία που έδωσαν οι μητέρες των παιδιών, σχετικά με τη συμπεριφορά τους, συναισθηματικά προβλήματα, υπερκινητικότητα, έλλειψη συγκέντρωσης και συνεργασίας με άλλα παιδιά, που μπορεί να εκδήλωναν.

Η έρευνα επίσης συγκέντρωσε στοιχεία σχετικά με τις οικογένειες των παιδιών, την ψυχική και σωματική υγεία των γονιών τους, αν θηλάζονταν τα παιδιά και πόσο χρόνο περνούσαν οι μητέρες τους μαζί τους, με σκοπό να βρεθεί το πόση προσοχή τους έδειχναν και πόσο αυτό μπορεί να επηρέασε τη συμπεριφορά τους: οι μητέρες που μιλούσαν συνεχώς στο κινητό τους κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή όταν τα παιδιά ήταν ακόμη μικρά, μπορεί να μην τους έδειχναν την απαραίτητη προσοχή.

Στην έρευνα αποδείχτηκε ότι το 18% των παιδιών είχαν εκτεθεί στο κινητό πριν και μετά τη γέννησή τους (ποσοστό που το 2008 ήταν 10%) και το 35% των επτάχρονων παιδιών χρησιμοποιούσαν τα ίδια κινητό, έστω και για λιγη ώρα.

Σε σύγκριση με τα παιδιά που δεν εκτίθενται και δε χρησιμοποιούν κινητό, εκείνα των οποίων οι μητέρες χρησιμοποιούν κινητά τηλέφωνα στην εγκυμοσύνη και που χρησιμοποιούν και τα ίδια συχνά κινητά τηλέφωνα, έχουν 50% περισσότερες πιθανότητες να εμφανίζουν προβλήματα συμπεριφοράς, αναφέρουν οι ερευνητές στο περιοδικό «Journal of Epidemiology and Community Health». Παιδιά των οποίων οι μητέρες χρησιμοποιούσαν κινητά τηλέφωνα κατά την εγκυμοσύνη, αλλά τα ίδια δε χρησιμοποιούσαν κινητό, είχαν 40% περισσότερες πιθανότητες για προβλήματα συμπεριφοράς. Και εκείνα που χρησιμοποιούσαν κινητά τηλέφωνα, αλλά οι μητέρες τους όχι, είχαν 20% περισσότερες πιθανότητες για προβλήματα συμπεριφοράς.

«Η μεθοδολογία της έρευνας ήταν αυστηρή και υπεύθυνη. Οι ερευνητές έλαβαν υπόψη όσες περισσότερες μεταβλητές μπορούσαν, δεδομένων των περιορισμών των στοιχείων», δήλωσε ο Δρ. Andrew Adesman, υπεύθυνος παιδιατρικής στο ιατρικό κέντρο Steven και Alexandra Cohen της Νέας Υόρκης.

Πάντως, αν και ανησυχητικά, τα συμπεράσματα της έρευνας δεν είναι καταληκτικά: «πιστεύουμε ότι η πρώιμη έκθεση στα κινητά τηλέφωνα μπορεί να αποτελεί έναν κίνδυνο, που αν επαληθευθεί θα αποτελέσει υγειονομικό πρόβλημα δεδομένης της εκτεταμένης χρήσης των κινητών τηλεφώνων», είπε η επικεφαλής της έρευνας, Leeka Kheifets.

clickatlife.gr

  • <p>Τα παιδιά που εκτίθενται στα κινητά τηλέφωνα πριν και μετά τη γέννησή τους, έχουν <strong>50% περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν συναισθηματικά προβλήματα και προβλήματα στη συμπεριφορά τους</strong>, σε σύγκριση με εκείνα που δεν εκτίθενται στα κινητά τηλέφωνα, σύμφωνα με νέα έρευνα που έγινε σε 28.745 παιδιά...</p>
Το δυσλεκτικό άτομο όμως δεν είναι μόνο η δυσλεξία του.
Αποτελεί μια ξεχωριστή προσωπικότητα με όλα εκείνα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που υπαγορεύουν τη στάση του απέναντι στη μάθηση, στην ιδιαιτερότητα του και στην ανάγκη για προσπάθεια.

Έτσι κάθε περίπτωση δυσλεκτικού παιδιού αποτελεί μοναδική περίπτωση γιατί:
α) η Δυσλεξία εμφανίζεται με διαφορετική μορφή δυσκολιών ως προς τη ποιότητα των συμπτωμάτων και
β) υπάρχουν 12 βασικοί προσδιοριστικοί παράγοντες που επηρεάζουν τη κάθε περίπτωση.

Αυτοί είναι:

- Η ιδιοσυγκρασία, χαρακτήρας του παιδιού.
- Η σχέση του με τους δασκάλους του.
- Ο τρόπος που αντιμετωπίζει το οικογενειακό περιβάλλον το γεγονός ότι το παιδί αντιμετωπίζει δυσκολίες στις σχολικές του δεξιότητες.
- Τα μέτρα αντιμετώπισης που έχουν παρθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή.
- Η εικόνα που έχει το ίδιο το παιδί για τον εαυτό του.
- Η γενική στάση του απέναντι στη μάθηση.
- Η ηλικία έναρξης της παρέμβασης.
- Η σχέση με τον ειδικό που το βοηθά να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες του.
- Η γνώση του δυσλεκτικού παιδιού για τη φύση των δυσκολιών που αντιμετωπίζει.
- Η πρόθεση και διάθεση του οικογενειακού περιβάλλοντος να συμμετέχει στη διαδικασία ενίσχυσης του παιδιού.
- Η πρόθεση και διάθεση του σχολικού περιβάλλοντος να συμμετέχει στη διαδικασία ενίσχυσης του παιδιού.
- Η σύνδεση και συνεργασία μεταξύ οικογένειας, ειδικού και σχολείου.

Άσπα Μητρακάκη
Ειδική Παιδαγωγός - Κοινωνική Ανθρωπολόγος
ειδικευμένη στην αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολιών/δυσλεξίας
email: amitrakaki@gmail.com

http://dyslexiaathome.blogspot.gr/2013/02/12.html
  • Όταν ένα παιδί αντιμετωπίζει δυσλεξία τότε και όλη η οικογένεια αντιμετωπίζει δυσλεξία. Όταν σε μια σχολική τάξη υπάρχει ένας ή περισσότεροι μαθητές με δυσλεξία/μαθησιακές δυσκολίες που σημαίνει ότι δυσκολεύονται να μάθουν, να κατανοήσουν και να επεξεργαστούν τις γλωσσικές πληροφορίες τότε όλη η σχολική τάξη επηρεάζεται.
Συχνά περιγράφεται ως μια δεύτερη γέννηση του ατόμου και εμπεριέχει την προοπτική μιας νέας ζωής.

Η περίοδος αυτή περιλαμβάνει διάφορους αναπτυξιακούς στόχους. Ο έφηβος χρειάζεται να αφήσει την προστασία που του παρέχουν οι γονείς του, να αποχωριστεί το παιδί που κρύβει μέσα του και να αντιμετωπίσει τις σωματικές, γνωστικές και συναισθηματικές αλλαγές που του συμβαίνουν. Οι αλλαγές αυτές δεν είναι για όλους ίδιες. Σε άλλους είναι πιο γρήγορες και πιο εμφανείς, σε άλλους πιο αργές και λιγότερο θεαματικές. Δημιουργούν, όμως μια μεγάλη εσωτερική αναταραχή την οποία κάποιοι έφηβοι την εκφράζουν ηχηρά και έντονα, ενώ κάποιοι την αντιμετωπίζουν σιωπηλά.

Είτε στη μια είτε στην άλλη περίπτωση, ο έφηβος βιώνει μια εσωτερική δυσκολία που μπορεί να εκφραστεί με αιφνίδιες συναισθηματικές μεταπτώσεις και απρόβλεπτη συμπεριφορά: θυμός, θλίψη, κλάμα, προκλητικό ντύσιμο και λεξιλόγιο, παθητικότητα ή απομόνωση. Ακόμα και ο ίδιος ο έφηβος εκπλήσσεται με τις αντιδράσεις του, καθώς δυσκολεύεται να τις δικαιολογήσει. Ξέρει ότι δεν είναι πια παιδί, δεν νιώθει, ωστόσο, ούτε και ενήλικας. Αυτή η ενδιάμεση κατάσταση μπορεί να τον γεμίζει άγχος και αγωνία.

Ο έφηβος καθώς μεγαλώνει θέλει να δοκιμάζει τα όριά του και τις δυνατότητές του. Απαιτεί, λοιπόν, περισσότερη ελευθερία, περισσότερο δικό του χρόνο και χώρο, για να σκεφτεί, να ονειροπολήσει, να φλερτάρει, να δράσει. Τότε είναι που οι δικές του επιθυμίες σκοντάφτουν στις επιθυμίες, στους φόβους και στις πεποιθήσεις των γονέων.

Είναι ιδιαίτερα δύσκολο να είναι κάποιος γονέας, όταν το παιδί γίνεται έφηβος. Ενώ πρέπει να είναι συνεχώς παρών όταν τον έχει ανάγκη, πρέπει ταυτόχρονα, να δεχτεί έναν άλλον περιορισμένο ρόλο, να ελαττώσει την επιρροή του που ασκεί, χωρίς να βιώσει ότι μπαίνει στο περιθώριο. Άλλωστε για πολλούς εφήβους είναι σημαντικότερο να είναι αποδεκτοί από τους συνομηλίκους τους παρά από τους γονείς τους, εφόσον βασικό στοιχείο στόχο για αυτούς αποτελεί η διαφοροποίηση από τους ενήλικες-γονείς και η αίσθηση ότι ανήκουν σε μια ομάδα συνομηλίκων. Η φιλία και ο έρωτας είναι τα κατεξοχήν θέματα που απασχολούν τους εφήβους, είτε το εκφράζουν είτε όχι. Θα λέγαμε ότι «μεταθέτουν» τα συναισθήματα αγάπης και τρυφερότητας από τους γονείς τους στους φίλους ή στο άλλο φύλο. Ωστόσο, η διαδικασία διαφοροποίησης από τους γονείς-ενήλικες αποτελεί ένα απαραίτητο βήμα για μια ώριμη ενηλικίωση. Επομένως, οι γονείς είναι καλό να συνειδητοποιήσουν ότι είναι πλέον γονείς μελλοντικών ενηλίκων. Και αυτό δεν είναι πάντα ευχάριστο!

Αξίζει να σημειώσουμε ότι όταν σε έναν έφηβο δίνεται η δυνατότητα να ασχοληθεί με διανοητικές δραστηριότητες και να εκφράσει ελεύθερα όσα νιώθει -είτε θετικά είτε αρνητικά- νιώθει σημαντικός και μπορεί να δοκιμάζει τον εαυτό του και τα όριά του μέχρι τη στιγμή που θα αισθανθεί πραγματικά έτοιμος να προχωρήσει στην ικανοποίηση των προσωπικών του αναγκών και επιθυμιών.

Ο δρόμος για την αυτονομία του εφήβου φαίνεται ότι γίνεται λιγότερο δύσκολος, όταν υπάρχουν γονείς ή ενήλικοι υποστηρικτές που μπορούν να αντέξουν την προσπάθεια του εφήβου να αυτονομηθεί, ώστε να μπορέσει να βρει τη δική του ταυτότητα και τη δική του πορεία ζωής.

από την Άννα Ιωαννίδου, MSc Σχολική & Εξελικτική Ψυχολόγο

Βιβλιογραφικές πηγές:
ΕΠΙΨΥ. (2000). Ψυχική υγεία και διαπροσωπικές σχέσεις: Συζητήσεις εφήβων. Αθήνα: Εκδόσεις ΕΠΙΨΥ.
Cole, M. & Cole, S. (2001). Η ανάπτυξη των παιδιών. Αθήνα: Τυπωθήτω-Γιώργος Δαρδανός.

  • <p>Η εφηβεία αποτελεί την περίοδο μετάβασης από την παιδική ηλικία στην ενήλικη ζωή, αλλά τα όριά της είναι ασαφή. Αυτό σημαίνει ότι δεν αρχίζει ούτε τελειώνει για όλους την ίδια εποχή.</p>
Υλικά

- 125 γρ. αλεύρι
- 400 γρ. ζάχαρη
- 200 γρ. βούτυρο
- 4 αυγά
- μπισκότα Oreo
- 1 πρέζα αλάτι
- 1 μπέικιν
- 80 γρ. κακάο
- 95 γραμμ. σοκολάτα κουβερτούρα τεμαχισμένη σε κομμάτια
- 2 βανίλιες

Για την επικάλυψη

- 150 γρ. βούτυρο
- 120 γρ. κακάο
- 2 κουτ. γλυκού μέλι
- 120 γρ. άχνη ζάχαρη

Διαδικασία

Σε ένα κατσαρολάκι λιώνουμε το βούτυρο και ρίχνουμε μέσα τη ζάχαρη, το αλάτι, τις βανίλιες και προσθέτουμε ένα ένα τα αυγά.
Ανακατεύουμε πολύ καλά.

Στη συνέχεια προσθέτουμε το αλεύρι, το κακάο, το μπέικιν, τα κομματάκια σοκολάτας και τα μπισκότα Oreo.

Ρίχνουμε το μείγμα μας σε ένα ταψί αφού πρώτα το βουτυρώσουμε και στρώσουμε ένα αντικολλητικό χαρτί.

Ψήνουμε στους 160 βαθμούς για 35 λεπτά.

Επικάλυψη

Σε ένα μπολ λιώνουμε με το κουτάλι το βούτυρο με το κακάο, την άχνη και το μέλι.
Βγάζουμε το brownies από το φούρνο και αμέσως έτσι όπως είναι ζεστό καλύπτουμε ομοιόμορφα την τούρτα.
Στολίζουμε με μπισκότα Oreo και τριμμένη σοκολάτα!

Καλή επιτυχία!

http://i.imgur.com/Njs0McZ.jpg
  • Απλά τέλεια! ...Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη λέξη για να περιγράψω αυτή την τούρτα!
Πότε Σταθεροποιείται Το Χρώμα Των Ματιών 👁️🌈
Το χρώμα των ματιών των μωρών συχνά αλλάζει τους πρώτους μήνες. Τα περισσότερα μωρά γεννιούνται με μπλε ή γκρίζα μάτια, επειδή οι μελανίνες στο ίριδα δεν έχουν ολοκληρώσει την παραγωγή τους. 🍼
Συνήθως, η σταθεροποίηση του χρώματος γίνεται μετά τον 6ο μήνα ζωής.
Ορισμένα μωρά μπορεί να αλλάξουν χρώμα ακόμα και μέχρι τον πρώτο χρόνο. ⏳
💡 Tip: Μην ανησυχείτε αν τα μάτια αλλάζουν χρώμα, είναι φυσιολογικό και συνήθως δεν επηρεάζει την υγεία του μωρού.
Πιθανότητες Χρώματος Ματιών Ανάλογα Με Τους Γονείς 👪💖
Η γενετική παίζει καθοριστικό ρόλο στην εμφάνιση του χρώματος των ματιών του μωρού. 🧬
Μαμά και μπαμπάς με καστανά μάτια: Υψηλή πιθανότητα να έχει το μωρό καστανά μάτια. ☕
Ένα καστανό και ένα μπλε μάτι: Το παιδί μπορεί να έχει καστανά ή πράσινα μάτια, σπανιότερα μπλε. 💙💚
Μαμά και μπαμπάς με μπλε μάτια: Πολύ πιθανό το μωρό να έχει μπλε μάτια, αλλά μικρό ποσοστό να έχει πράσινα ή καστανά. 💙💙
💡 Tip: Υπάρχουν πάντα εξαιρέσεις λόγω πολύπλοκων γενετικών παραγόντων, γι’ αυτό μην βασίζεστε μόνο σε πίνακες ή εικόνες.
Πώς Μπορείτε Να Βοηθήσετε Την Όραση Του Μωρού 👀💖
Παίξτε μαζί του με αντίθετα χρώματα: Ασπρόμαυρα παιχνίδια ή βιβλία με έντονα χρώματα βοηθούν στη συγκέντρωση και την εστίαση. 🖤🤍
Κινήστε τα αντικείμενα αργά: Το μωρό θα ακολουθήσει με τα μάτια την κίνηση, ενισχύοντας την εστίαση. 🎈
Αφήστε το να εξερευνεί πρόσωπα: Κρατήστε το κοντά στο πρόσωπό σας και μιλήστε του. Τα μωρά μαθαίνουν να αναγνωρίζουν εκφράσεις και να εστιάζουν στα μάτια σας. 👶💖
💡 Tip: Αποφύγετε έντονο φωτισμό και λάμπες που μπορούν να ενοχλήσουν τα μάτια του μωρού. 🌞
Συμβουλές Για Γονείς 💡👶
Παρατηρείτε τη συμπεριφορά του μωρού: Αν στρέφει τα μάτια ή φαίνεται να δυσκολεύεται να εστιάσει, συμβουλευτείτε παιδίατρο ή οφθαλμίατρο. 🏥
Δώστε του ασφαλή παιχνίδια με χρώματα και σχήματα. 🧸
Μην ανησυχείτε αν τα μάτια φαίνονται ανοιχτά ή σκούρα κατά την γέννηση. 🌈
Συμπερασματικά🌟💖👀
Η όραση και το χρώμα των ματιών είναι δύο χαρακτηριστικά που εξελίσσονται τους πρώτους μήνες ζωής ενός μωρού. 👶✨
Με υπομονή και σωστή φροντίδα, τα μωρά μαθαίνουν να εστιάζουν, να αναγνωρίζουν πρόσωπα και να εξερευνούν τον κόσμο γύρω τους. 🍼🌈
Η παρατήρηση της ανάπτυξης της όρασης και των αλλαγών στο χρώμα των ματιών μπορεί να γίνει μια όμορφη εμπειρία για τους γονείς, καθώς συνδέεται με κάθε μικρή πρόοδο και χαμόγελο του παιδιού. 💛
Η γνώση για την όραση και την αλλαγή χρώματος δίνει στους γονείς την ηρεμία να απολαμβάνουν τη μαγεία της πρώτης επαφής με το παιδί, να κατανοούν τη φυσιολογική ανάπτυξη και να υποστηρίζουν με αγάπη και ασφάλεια το μωράκι τους. 👶💖🌟
Η υπομονή, η παρατήρηση και η σωστή καθοδήγηση από ειδικούς θα διασφαλίσουν ότι η ανάπτυξη των ματιών και η σταθεροποίηση του χρώματος θα είναι μια φυσιολογική, όμορφη διαδικασία γεμάτη χαρά και αγάπη. 🌈💛


  • Η Σημαντικότητα Της Όρασης Στους Πρώτους Μήνες 👶✨

    Η όραση είναι ένα από τα πιο σημαντικά αισθητήρια όργανα που εξελίσσονται μετά τη γέννηση. 🌟
    Τα μάτια του μωρού δεν είναι πλήρως ανεπτυγμένα και οι πρώτοι μήνες της ζωής χαρακτηρίζονται από σταδιακή βελτίωση της οπτικής ικανότητας. 🍼

    Κατά την γέννηση, τα νεογνά βλέπουν κυρίως σκιές, σχήματα και φωτεινές περιοχές, ενώ η λεπτομέρεια και η αντίληψη χρωμάτων έρχονται σιγά-σιγά. 👶🌈
    Για αυτόν τον λόγο, οι γονείς συχνά παρατηρούν ότι τα μωρά τους κοιτάζουν ακατάστατα αντικείμενα ή φαίνεται να μην επικεντρώνονται σε πρόσωπα τους πρώτους μήνες.

    💡 Tip: Τα μωρά αγαπούν υψηλής αντίθεσης εικόνες, όπως ασπρόμαυρα σχέδια ή έντονα χρώματα, γιατί τις βλέπουν πιο εύκολα και βοηθά στην ανάπτυξη της όρασής τους. 🖤🤍❤️
Τα Νανουρίσματα Στον Κόσμο 🌍🎵
Σε όλο τον κόσμο, τα νανουρίσματα έχουν διαφορετική μορφή και σημασία:
Βόρεια Αφρική: Οι μητέρες χαϊδεύουν απαλά τα μωρά στην πλάτη και τα νανουρίζουν με γλυκές φωνές.
Πυγμαίοι της Αφρικής: Το καθήκον νανουρίσματος ανήκει στους άντρες, συνδυάζοντας τις φωνές των μεγαλύτερων και των νεότερων.
Ρουάντα: Δεν επιτρέπεται να προτρέψεις το μωρό να κοιμηθεί. Τα νανουρίσματα ονομάζονται «παρηγορίες» και έχουν στόχο να διώχνουν τα δάκρυα χωρίς να προτρέπουν τον ύπνο.
Τα νανουρίσματα περιλαμβάνουν επαναλαμβανόμενες φράσεις που σχετίζονται με την καθημερινή ζωή και τις συνήθειες του παιδιού, αλλά και με τις ελπίδες των γονιών για το μέλλον του. 🌸✨
Παράδειγμα ελληνικού νανουρίσματος:
Σε κάποιες χώρες, τα νανουρίσματα συνδέονται με παραμυθένιες ιστορίες που φοβίζουν το παιδί, ώστε να υπακούει και να κοιμηθεί.
Στη Γαλλία και την Πορτογαλία, οι μορφές όπως ο «Le Grand Lustucru» και ο «Papanegro» χρησιμοποιούνται συμβολικά, πάντα με στόχο τη μετάβαση στο ύπνο. 🌙👶
Σε ορισμένες αφρικανικές χώρες η λέξη «νανούρισμα» δεν υπάρχει, καθώς τα μωρά νανουρίζονται συνεχώς στην πλάτη των γονιών, ακόμη και μέσα στην κοιλιά της μητέρας.
Ο ρυθμός της καρδιάς, οι ήχοι της μήτρας και οι φωνές των γονιών δημιουργούν έναν μοναδικό φυσικό ρυθμό ύπνου. 🫂💛
Γιατί Είναι Σημαντικό Το Νανούρισμα Για Την Ανάπτυξη Του Παιδιού 🌟🍼
Το νανούρισμα δεν είναι μόνο πολιτιστική παράδοση αλλά έχει και επιστημονική βάση. Έρευνες έχουν δείξει ότι η σωστή χρήση των νανουρισμάτων:
Μειώνει το στρες του μωρού
Ενισχύει τον δεσμό γονιού-παιδιού
Βοηθά στη ρύθμιση του ύπνου
Στηρίζει την συναισθηματική ανάπτυξη
Βοηθά στην ανάπτυξη της γλώσσας και της ακοής
Επιπλέον, η μουσική και οι ήχοι του νανουρίσματος επιδρούν θετικά στον εγκέφαλο του παιδιού, ενισχύοντας περιοχές που συνδέονται με τη μνήμη, τη συγκέντρωση και τη γλωσσική ικανότητα. 🎼🧠
Συμβουλές Για Το Ιδανικό Νανούρισμα 💤💖
Χρησιμοποιήστε ήρεμη φωνή χωρίς έντονη ένταση ή βιασύνη.
Δώστε έμφαση σε επαναλαμβανόμενες φράσεις που προσφέρουν σταθερότητα.
Χρησιμοποιήστε απαλά χάδια στην πλάτη ή τα χέρια του μωρού.
Προσθέστε μουσικά όργανα ή ρυθμούς όπως μαράκες ή απαλό τύμπανο, μόνο σε ήπιο επίπεδο.
Δημιουργήστε ρουτίνα ύπνου, ώστε το μωρό να συνδέει το νανούρισμα με την ώρα ύπνου.
Προσαρμόστε τα νανουρίσματα στο χρόνο και τις ανάγκες του παιδιού – κάθε μωρό είναι μοναδικό.
Αποφύγετε έντονα ή τρομακτικά στοιχεία που μπορεί να δημιουργήσουν άγχος.
Το Νανούρισμα Στην Ελλάδα 🇬🇷
Στην Ελλάδα, τα νανουρίσματα είναι πλούσια σε παραμυθένιες εικόνες και θρησκευτικά στοιχεία, συνδυάζοντας αγάπη, φροντίδα και προστασία. Οι γονείς μεταφέρουν στα παιδιά μηνύματα ελπίδας και ηρεμίας: 🌹🕊️
Αυτά τα νανουρίσματα δείχνουν πώς η γλώσσα, η μουσική και ο πολιτισμός ενώνονται για να δημιουργήσουν ασφάλεια και στοργή.
Προτάσεις Για Γονείς 📝✨
Κρατήστε σημειώσεις με τα νανουρίσματα που λειτουργούν καλύτερα.
Συνδυάστε μουσική και φωνή για ποικιλία και ενδιαφέρον.
Μοιραστείτε τα νανουρίσματα με άλλους ενήλικες της οικογένειας – η κοινότητα ενισχύει τον δεσμό.
Ενθαρρύνετε το μωρό να συμμετέχει με απλές κινήσεις ή χειρονομίες καθώς μεγαλώνει.
Το Τέλος Της Μέρας Είναι Μια Νέα Αρχή 🌜💫
Το νανούρισμα είναι πολύ περισσότερα από ένα τραγούδι ύπνου.
Είναι μια στιγμή αγάπης, προστασίας και σύνδεσης ανάμεσα στον γονιό και το παιδί. 🎶💞
Κάθε φράση, κάθε επαναλαμβανόμενη λέξη, κάθε χάδι βοηθά το μωρό να νιώσει ασφαλές και αγαπημένο.
Μέσα από αυτή τη διαδικασία, οι γονείς δημιουργούν ένα σταθερό περιβάλλον που ενισχύει τη συναισθηματική και γνωστική ανάπτυξη του παιδιού.
Η παγκόσμια ποικιλία νανουρισμάτων μας δείχνει πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος της αγάπης, του ρυθμού και της φωνής στην πρώιμη ανάπτυξη. Τα μωρά που μεγαλώνουν με στοργή και προσεκτική φροντίδα αποκτούν αυτοπεποίθηση, ηρεμία και συναισθηματική σταθερότητα που θα τα συνοδεύει σε όλη τους τη ζωή. 🌈👶
Κάθε νάνι-νάνι που ψιθυρίζετε στο μωράκι σας είναι μια υπόσχεση για στοργή, προστασία και αγάπη – ένα δώρο που θα θυμάται για πάντα. 🎁💖

από την Όλγα Μάντη, MSc εξελικτική & σχολική ψυχολόγο
Βιβλιογραφική πηγή:
Chantal Grosleziat (2012). Τα βρέφη και η μουσική, University Studio Press.
http://enarthro.blogspot.gr/
  • Το νανούρισμα είναι μια από τις πιο γλυκές και μαγικές στιγμές ανάμεσα στον ενήλικα και το παιδί.

    Πρόκειται για μια διαδικασία που συνδυάζει φωνή, ρυθμό και λέξεις, προσφέροντας στο μωράκι ασφάλεια, ηρεμία και συναισθηματική στήριξη. 🥰

    Οι πρώτες εβδομάδες της ζωής είναι γεμάτες νέες εμπειρίες και εντάσεις για το μωρό: η απότομη αλλαγή από το προστατευτικό περιβάλλον της μήτρας στον έξω κόσμο μπορεί να προκαλέσει ανασφάλεια, φόβο και εκνευρισμό.

    Το νανούρισμα λειτουργεί ως γέφυρα, βοηθώντας το μωρό να μεταβεί από την ένταση στη χαλάρωση και από την εγρήγορση στον ύπνο.

    Κάθε νανούρισμα δεν είναι απλώς ένα τραγούδι για να κοιμηθεί το μωρό.

    Αντιπροσωπεύει ένα κομμάτι της πολιτισμικής κληρονομιάς κάθε περιοχής, μεταφέροντας από γενιά σε γενιά συναισθήματα, ιστορίες, φόβους, ελπίδες και όνειρα. 🎶💖

    Οι γονείς ενσωματώνουν προσωπικά στοιχεία στα νανουρίσματα, δημιουργώντας έναν μοναδικό δεσμό με το παιδί.

    Τα λόγια και οι επαναλαμβανόμενες συλλαβές, όπως «νάνι-νάνι», προσφέρουν μια αίσθηση σταθερότητας και ρυθμού που το μωρό αναγνωρίζει και αγαπά.
Ένα βασικό χαρακτηριστικό των οικογενειών είναι η μεταβλητότητά τους στο χρόνο, καθώς και το γεγονός ότι βρίσκονται σε διαρκή ανάπτυξη, μεγάλωμα και αλλαγή.
Ακόμα και αν για τους περισσότερους από εμάς μοιάζει η οικογένεια να είναι μια σταθερά, όπου λίγα πράγματα αλλάζουν, αυτή η ιδέα δεν αντανακλά την πραγματικότητα.
Γιατί η οικογένειά μας αλλάζει συνεχώς, όντας σε αλληλεπίδραση με το χρόνο, νέα πρόσωπα προστίθενται, παλιά φεύγουν, οι σχέσεις τροποποιούνται και οι ρόλοι βρίσκονται σε διαρκή εναλλαγή.

Ο κύκλος ζωής της οικογένειας αποτελεί μια συνοπτική περιγραφή της εξέλιξής της η οποία επισημαίνει τις σημαντικές διαδικασίες και αλλαγές που χρειάζεται να γίνουν προκειμένου να υπάρχει επιτυχής εξέλιξη της οικογένειας.
Σκεφτείτε το σαν έναν τρόπο να δούμε ποια είναι τα σημεία εκείνα που μας λένε ότι συμβαίνει μια σημαντική αλλαγή που μπορεί να φέρει μια έστω και πρόσκαιρη «αναστάτωση» και μας καλεί σε προσαρμογή.

Ποιος είναι, λοιπόν, ο κύκλος ζωής μιας οικογένειας;
Ποια είναι τα στάδια που διέρχεται;
Τι είδους μεταβάσεις γίνονται και ποιες οι συναισθηματικές διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα;
Σε ποια επίπεδα χρειάζεται να γίνουν αλλαγές έτσι ώστε τα μέλη μιας οικογένειας να καταφέρνουν να προσαρμόζονται ικανοποιητικά;

Κατά το πρώτο στάδιο, το νεαρό άτομο φεύγει από το σπίτι και αναλαμβάνει την οικονομική και συναισθηματική ευθύνη του εαυτού του.
Είναι η περίοδος που καλείται να διαμορφώσει τους προσωπικούς του στόχους και να αποκτήσει υπόσταση ως «άτομο» με δικά του όνειρα, ιδέες, φιλοδοξίες.
Όταν, λοιπόν, ξεκινά ουσιαστικά η διαδικασία συναισθηματικής διαφοροποίησης από οικογένεια που προέρχεται.
Εξίσου σημαντική είναι η δημιουργία στενών σχέσεων με συνομηλίκους, καθώς και η εξασφάλιση οικονομικής ανεξαρτησίας σε συνδυασμό με την απόκτηση εργασίας.

Στη συνέχεια, πραγματοποιείται η ένωση δύο οικογενειών (συνήθως) μέσα από το γάμο, οπότε και έχουμε το νέο ζευγάρι.
Η δέσμευση στο καινούριο σύστημα, το συζυγικό, είναι εξαιρετικής σημασίας συναισθηματική διαδικασία που απαιτεί από τους συντρόφους να ορίσουν επαρκώς τη σχέση τους, τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά τους και το επίπεδο της διαπερατότητας σε σχέση με τρίτους, για παράδειγμα το βαθμό στον οποίο επιτρέπουν την παλιά τους οικογένεια να εισέρχεται στη νέα οικογένεια.
Αναμφίβολα, η διαπραγμάτευση μεταξύ των συζύγων όλων αυτών των ζητημάτων, θα επιφέρει και αλλαγή στις σχέσεις με την ευρύτερη οικογένεια, αλλά και τους φίλους.

Όταν η οικογένεια αποκτά παιδιά, καταρχήν χρειάζεται να «υποδεχτεί» αυτά τα νέα μέλη.
Και η υποδοχή αυτή περιλαμβάνει μια σειρά προσαρμογών, από τη συναισθηματική επένδυση στο ρόλο του γονέα, την πιθανή αλλαγή στο εργασιακό κομμάτι ως την αναπροσαρμογή των σχέσεων με τους γονείς από την παλιά οικογένεια, οι οποίοι και αυτοί χρειάζεται να «αναβαθμιστούν» από «γονείς» σε «παππούδες».
Σίγουρα, το να «κάνει χώρο» το ζευγάρι για να εισχωρήσει το παιδί, είναι πρωταρχικής σημασίας.
Οι γονείς καλούνται σε συνεργασία για το μεγάλωμα των παιδιών σε θέματα οικονομικά και οικιακών υποχρεώσεων και η συνεργασία αυτή και οι διακανονισμοί που γίνονται μπορούν εν δυνάμει να ασκήσουν συναισθηματικές πιέσεις στους συντρόφους.
Αναμφίβολα, είναι μια περίοδος ολικής αναπροσαρμογής σε επίπεδο σχέσεων και ρόλων.

Κατά το επόμενο στάδιο, όταν η οικογένεια έχει παιδιά στην εφηβεία, ξεκινά η διαδικασία εξατομίκευσης των παιδιών, αυτή η στιγμή που σιγά-σιγά αφήνουν τη γονική ασφάλεια και σιγουριά και καλούνται να ανεξαρτητοποιηθούν, να καταλάβουν ποιοι είναι και τι θέλουν, να ορίσουν επαρκώς τον εαυτό τους, να βάλουν τα όρια του «εγώ» τους, διαδικασία που θα οδηγήσει σταδιακά στην ενηλικίωσή τους.
Οι γονείς χρειάζεται να γίνουν παράλληλα «γονείς ενηλίκων», να δείξουν ευελιξία και διαλλακτικότητα, για να διευκολύνουν τους εφήβους και πιθανά στρέφονται ξανά σε θέματα επαγγελματικής σταδιοδρομίας και σε θέματα της μεταξύ τους σχέσης.

Όταν τα παιδιά φεύγουν από το σπίτι όλη η οικογένεια χρειάζεται να προσαρμοστεί σε νέους τύπους σχέσεων.
Η περίοδος αυτή μπορεί να διαφανεί ιδιαίτερα δύσκολη για το ζευγάρι που μπορεί να νιώσει ότι χάνει σημαντικό κομμάτι του ρόλου του, ιδιαίτερα αν ο γονικός ρόλος είχε προηγουμένως «καταλάβει» όλους τους υπόλοιπους.
Αυτό μπορεί να φέρει στην επιφάνεια σχεσιακές δυσκολίες του ζευγαριού, το οποίο καλείται να επαναδιαπραγματευθεί τη σχέση του.
Από την άλλη οι σχέσεις γονέων-παιδιών χρειάζεται να γίνουν σχέσεις ενηλίκων προς ενήλικες, να δοθεί χώρος σε περίπτωση που τα παιδιά παντρευτούν, ώστε να συμπεριληφθούν οι νέες οικογένειες, ενώ συχνή σε αυτή τη φάση είναι η αντιμετώπιση προβλημάτων υγείας και ο θάνατος των γονέων του ζευγαριού.

Στο τελικό στάδιο, η οικογένεια διανύει την ώριμη ηλικία και σε συνδυασμό με την αποδοχή των αλλαγών στους ρόλους, σημαντικά ζητήματα είναι η φροντίδα για την υγεία του κάθε συντρόφου και η υποστήριξη του ηλικιωμένου πια ζευγαριού από τα παιδιά του με τρόπο που να μην παρεμποδίζεται η δική τους ζωή.
Αναμφίβολα, ο θάνατος αποτελεί κεντρικό ζήτημα, είτε συζητιέται είτε όχι, και το άτομο καλείται να αντιμετωπίσει τη θνητότητά του, να αντιμετωπίσει τον πιθανό θάνατο του συντρόφου του και να ευαισθητοποιηθεί στο θέμα του προσωπικού θανάτου.

Να σημειωθεί ότι τα συγκεκριμένα στάδια αποτελούν έναν τρόπο για να δούμε την οικογένεια, και όχι το μοναδικό, καθώς η οικογενειακή ζωή δεν ξεκινάει από ένα συγκεκριμένο σημείο, ούτε έχει ξεκάθαρο τέλος.
Η εξέλιξη της οικογένειας είναι πολύ πιο πολύπλοκη.


Βιβλιογραφική πηγή:
McGoldrick, M. (1989). The chaniging family life cycle. Boston: Alyn & Bacon.

http://enarthro.blogspot.gr/
  • από την Άννα Ιωαννίδου, MSc Σχολική & Εξελικτική Ψυχολόγο
Το ηλεκτρονικό τσιγάρο ως γνωστόν παρέχει στο χρήστη ποσότητα νικοτίνης με στόχο τη σταδιακή απεξάρτηση από το κάπνισμα, χωρίς να παρέχει τις υπόλοιπες βλαπτικές ουσίες του συμβατικού τσιγάρου οι οποίες ενοχοποιούνται για νοσήματα του καρδιαγγειακού συστήματος ή για καρκίνο του πνεύμονα.

Η νικοτίνη όμως προκαλεί σπασμό των αρτηριών του πλακούντα και ως εκ τούτου ενοχοποιείται για την μείωση του παρεχομένου οξυγόνου και των θρεπτικών ουσιών που είναι άκρως απαραίτητες για την ανάπτυξη του μωρού. Εξάλλου, η νικοτίνη εισέρχεται στην κυκλοφορία του μωρού και αυξάνει τις πιθανότητες εθισμού του. Αυτό έχει ποικίλες συνέπειες, από το να είναι αργότερα ευερέθιστο και να κοιμάται δύσκολα, μέχρι να καταλήξει να είναι και το ίδιο καπνιστής στην εφηβεία και στην ενήλικο ζωή.

Ας σημειώσουμε εδώ ότι η δράση αυτή είναι δοσοεξαρτώμενη, όπως και με το συμβατικό τσιγάρο. Επομένως, όσο λιγότερα, τόσο καλύτερα.

Πρέπει εδώ να συμπληρώσουμε ότι το κάπνισμα δεν επιτρέπεται ούτε στην περίοδο της λοχείας, γιατί οι βλαπτικές ουσίες του τσιγάρου περνούν στο μωρό με το μητρικό γάλα.

Πηγή: Faysbook.gr

  • <p><strong>H νικοτίνη εισέρχεται στην κυκλοφορία του μωρού και αυξάνει τις πιθανότητες εθισμού του</strong></p>
Οι δυσκολίες στη λήψη τροφής κατά τη βρεφική και πρώτη παιδική ηλικία ανησυχούν αρκετές μητέρες.
Συχνά παρουσιάζονται μετά από τον αποθηλασμό, μια αλλαγή στο διαιτολόγιο, την προσθήκη νέων τροφών, μια ίωση.
Εμφανίζονται ως μια παθητική ή ενεργητική άρνηση του βρέφους ή του μικρού παιδιού να δεχτεί την τροφή που του προσφέρει η μητέρα του.

Πιο συχνή είναι η ενεργητική άρνηση του παιδιού, που φέρνει καταστάσεις εκνευρισμού και έντονες συγκρούσεις ανάμεσα στη μητέρα, η οποία δοκιμάζει τα πάντα για να κάνει το παιδί να φάει, και στο παιδί που αρνείται πεισματικά. Η αντιδραστική αυτή συμπεριφορά του παιδιού προκαλεί ιδιαίτερα έντονο άγχος στη μητέρα, ανησυχία για τη σωματική του ανάπτυξη και απογοήτευση γιατί το παιδί αρνείται την τροφή που του προσφέρει.

Αυτή η συμπεριφορά συνήθως εκφράζει μια αντίδραση προς τη μητέρα κυρίως, (που μπορεί να έχει σχέση με το αναπτυξιακό στάδιο που βρίσκεται το παιδί ή μπορεί να σχετίζεται με δυσκολίες στη σχέση μεταξύ των δύο) και όχι τόσο πραγματική έλλειψη όρεξης για φαγητό.
Ωστόσο, πριν αποφανθεί κανείς για αυτό, χρειάζεται να αποκλειστούν ιατρικοί λόγοι στους οποίους μπορεί να οφείλεται, όπως η δυσανεξία σε συγκεκριμένες τροφές ή κάποια ιατρική νόσος. Σε κάποιες περιπτώσεις, η ανορεξία μπορεί να αποτελεί επίσης, σύμπτωμα μιας πιο γενικευμένης ψυχικής δυσκολίας.

Στην απλή μορφή της η δυσκολία υποχωρεί όταν κατευναστεί το άγχος της μητέρας, σταματήσει η πίεση και αλλάξει η στάση προς τη διατροφή γενικά.

Θα πρέπει να σημειωθεί, ότι έχει βρεθεί ότι οι συγκρούσεις γύρω από το θέμα της διατροφής και οι μάχες την ώρα του φαγητού κατά την παιδική ηλικία συνδέονται με τη διάγνωση της ανορεξίας στην εφηβεία και στην αρχή της ενήλικης ζωής.

Γι’ αυτό το λόγο είναι σημαντικό όταν η δυσκολία παραμένει και η ώρα του φαγητού γίνεται ολοένα και πιο δραματική, οι γονείς να απευθύνονται σε κάποιον ειδικό που θα μπορέσει να βοηθήσει, όπως ένας παιδίατρος ενημερωμένος για θέματα διατροφής και ένας ψυχολόγος ή παιδοψυχίατρος.


Πηγές:
Λαζαράτου Ε. Από την βρεφική ηλικία στην ενήλικη ζωή: Η αναπτυξιακή πορεία της ψυχογενούς ανορεξίας, Εγκέφαλος.
Σουμάκη Ε. Διαταραχές διατροφής.

http://enarthro.blogspot.gr
  • από την Όλγα Μάντη, MSc σχολική & εξελικτική ψυχολόγο
Κάθε παιδί που βρίσκεται για διάφορους λόγους χωρίς τους βιολογικούς γονείς του, ή με βιολογικούς γονείς που αδυνατούν να ανταποκριθούν στο γονεϊκό τους ρόλο, είναι δυνάμει ένα παιδί προς υιοθεσία.
Η υιοθεσία μπορεί να ορισθεί ως η σύμπτωση της επιθυμίας ενός ζευγαριού για απόκτηση ενός παιδιού με την πραγματική ανάγκη ενός παιδιού να αποκτήσει ένα νέο και σταθερό οικογενειακό περιβάλλον.
Αναμφίβολα, η υιοθεσία συμβαίνει προς όφελος του παιδιού.

Παιδιά σε θετή οικογένεια

Συχνά, υπάρχει η τάση να γενικεύεται ο τρόπος με τον οποίο πιστεύουμε ότι ένα παιδί βιώνει την ένταξή του σε μια θετή οικογένεια, σαν να πρόκειται για μια ιδιαίτερη κατηγορία ή “είδος” παιδιών. Ωστόσο, είναι ουσιώδες να συνειδητοποιήσουμε ότι το υιοθετημένο παιδί θα πρέπει καταρχήν να αντιμετωπίζεται ως παιδί με ανάγκες που δεν διαφοροποιούνται σημαντικά από τις ανάγκες κάθε άλλου παιδιού, ανάγκες βιολογικές, ακαδημαϊκές και κυρίως συναισθηματικές.

Οι ανάγκες των παιδιών

Ο όρος συναισθηματικές ανάγκες αναφέρεται κατά κύριο λόγο στο σεβασμό της ιδιαίτερης ατομικότητας του παιδιού εκ μέρους των θετών γονιών αλλά και του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος και στην ουσιαστική αποδοχή αυτού που το παιδί είναι. Η αποδοχή του παιδιού συνδέεται με μια γενική συναισθηματική στάση με την οποία αναγνωρίζεται ότι κάθε παιδί υιοθετημένο ή μη έχει δικαίωμα να έχει επιθυμίες και ανησυχίες, με λίγα λόγια να είναι ο εαυτός του. Βέβαια, η αποδοχή αυτή δεν ταυτίζεται με την κάλυψη των υλικών αναγκών και τη μη διαπραγμάτευση των ουσιωδών ενδοοικογενειακών ζητημάτων (για παράδειγμα, τη θέσπιση κανόνων, την εφαρμογή ορίων την άσκηση κριτικής). Οι γονείς έχουν την ευθύνη και χρειάζεται να αναλαμβάνουν ρόλους ενηλίκων απέναντι στα παιδιά τους.

Ενημέρωση για την υιοθεσία

Είναι πλέον ευρέως αποδεκτό ότι τα παιδιά που έχουν υιοθετηθεί θα πρέπει να ενημερώνονται όσο το δυνατόν νωρίτερα για την υιοθεσία. Σημαντικό είναι να πούμε στα παιδιά τι συμβαίνει χρησιμοποιώντας απλά λόγια, ανάλογα και με το επίπεδο ανάπτυξής τους και την ηλικία τους. Δεν υπάρχει συγκεκριμένος τρόπος και «έτοιμες» φράσεις αναφορικά με το τι και πώς μιλάμε σε ένα παιδί για την υιοθεσία. Κάθε οικογένεια έχει άλλωστε τους δικούς της ξεχωριστούς τρόπους να διαπραγματεύεται τα ζητήματα που την αφορούν. Είναι σημαντικό οι γονείς να χρησιμοποιήσουν τον αυθορμητισμό τους και να εμπιστευτούν τον προσωπικό τους τρόπο να μιλούν με το παιδί τους. Είναι, λοιπόν, καλό να διηγούνται με απλά λόγια σταδιακά στο παιδί την ιστορία του και να είναι ανοιχτοί στις ερωτήσεις του, συζητώντας μαζί του με φυσικό τρόπο.

Αποφεύγοντας να μιλήσουμε για την υιοθεσία

Στην αντίθετη περίπτωση, το γεγονός της υιοθεσίας, κινδυνεύει να μετατραπεί σε οικογενειακό μυστικό, φορτισμένο με αισθήματα ντροπής και ενοχής, που θα επηρεάζει αρνητικά τις σχέσεις γονιών και παιδιού. Τα παιδιά ερμηνεύουν ενδείξεις του περιβάλλοντος, όπως τις σιωπές και την αμηχανία των γονιών, και αντιλαμβάνονται ότι κάτι σημαντικό κρύβουν οι γονείς τους απ’ αυτά και αυτό μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τη φυσιολογική τους περιέργεια. Μάλιστα, η αποκάλυψη του μυστικού της υιοθεσίας από κάποιο τρίτο πρόσωπο μπορεί να επηρεάσει την εμπιστοσύνη που έχουν τα παιδιά στους γονείς τους. Η ειλικρίνεια σε ό,τι αφορά την καταγωγή και την ιστορία ενός παιδιού, μπορούν να παίξουν πολύ σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς του και δημιουργούν κλίμα ασφάλειας μέσα στην οικογένεια. Οι γονείς που αποφασίζουν να μην μιλήσουν είναι καλό να αναλάβουν την ευθύνη να εξηγήσουν στο παιδί για ποιο λόγο σιωπούν και μέχρι πότε.

Μιλώντας για τους βιολογικούς γονείς

Ένα ευαίσθητο θέμα είναι το πώς θα μιλήσουν οι θετοί γονείς στο παιδί για τους βιολογικούς του γονείς. Το ερώτημα "Γιατί με εγκατέλειψαν;" προκαλεί ιδιαίτερη αμηχανία, αλλά οι θετοί γονείς θα πρέπει να προσπαθήσουν να είναι ειλικρινείς και να φροντίσουν ώστε τα λόγια και οι εξηγήσεις τους να μην θίγουν την αξιοπρέπεια των βιολογικών γονιών στα μάτια του παιδιού. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι και η πράξη της εγκατάλειψης ενός παιδιού είναι από μια πλευρά μια πράξη φροντίδας και προστασίας για το παιδί. Ένα παιδί που έχει πολύ αρνητικές εικόνες, μέσω των αφηγήσεων των θετών γονιών του για τους βιολογικούς του γονείς, μπορεί να πιστεύει ότι και το ίδιο δεν αξίζει, με αποτέλεσμα να πλήττεται σοβαρά η εκτίμηση που έχει για τον εαυτό του.

Βιολογία και κληρονομικότητα

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να λάβουμε υπόψη μας ότι η οικογένεια και ο γονικός ρόλος δεν αποτελούν καταστάσεις που ορίζονται αποκλειστικά και μόνο από τη βιολογία. Ουσιαστικό ρόλο διαδραματίζουν η ποιότητα της αλληλεπίδρασης μεταξύ του παιδιού και των γονέων, ο βαθμός ζεστασιάς στις ενδοοικογενειακές σχέσεις και το γενικό συναισθηματικό κλίμα μέσα στο οποίο διαμορφώνονται και δομούνται οι σχέσεις και οι δεσμοί. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι καμία βιολογική λειτουργία δεν ασκείται ικανοποιητικά ως προς την ανάπτυξη ενός παιδιού αν δεν επενδυθεί με συναίσθημα. Για τον λόγο αυτό η "κληρονομικότητα" και η "βιολογία" παίζουν πολύ λιγότερο ρόλο από αυτόν που συνήθως πιστεύουμε ως προς τη διαμόρφωση ενός παιδιού και κακώς αποδίδονται σε αυτές συμπεριφορές των παιδιών που σε μεγάλο βαθμό στηρίζονται σε άλλους παράγοντες.

Βιβλιογραφική πηγή:
Αμπατζόγλου Γ. (Επιμ.) (2002). Αλλάζοντας χέρια: Διεπιστημονική προσέγγιση της διακίνησης και της τοποθέτησης των παιδιών. University Studio Press.

http://enarthro.blogspot.gr
  • από την Άννα Ιωαννίδου, MSc Σχολική & Εξελικτική Ψυχολόγο

Account

Navigation

Αναζήτηση

Αναζήτηση

Configure browser push notifications

Chrome (Android)
  1. Tap the lock icon next to the address bar.
  2. Tap Permissions → Notifications.
  3. Adjust your preference.
Chrome (Desktop)
  1. Click the padlock icon in the address bar.
  2. Select Site settings.
  3. Find Notifications and adjust your preference.