Ένα παιδί κάθεται στον καναπέ και παρακολουθεί βίντεο στο κινητό. Η μαμά το φωνάζει για φαγητό, αλλά εκείνο δεν απαντά. Ο μπαμπάς προσπαθεί να του δείξει ένα παιχνίδι, όμως το παιδί ζητά «πέντε λεπτά ακόμα». Λίγο αργότερα, όταν έρχεται η ώρα να κλείσει η οθόνη, ξεσπά σε κλάματα ή θυμώνει. Μήπως σας θυμίζει κάτι; Η τεχνολογία, φυσικά, δεν είναι από μόνη της κάτι κακό. Μπορεί να προσφέρει γνώσεις, δημιουργικές δραστηριότητες, εκπαιδευτικό υλικό και ευκαιρίες επικοινωνίας. Το πρόβλημα αρχίζει όταν

Πολλοί γονείς χαίρονται όταν το παιδί τους φέρνει καλούς βαθμούς, μαθαίνει γρήγορα, διαβάζει σωστά ή ξεχωρίζει στο σχολείο. Είναι απόλυτα φυσιολογικό να αισθάνονται περήφανοι για τις επιδόσεις του. Όμως, η πραγματική εξυπνάδα ενός παιδιού δεν μετριέται μόνο με τους βαθμούς του. Ένα παιδί χρειάζεται πολλά περισσότερα από καλές σχολικές επιδόσεις για να αναπτύξει τις δυνατότητές του. Χρειάζεται να μπορεί να σκέφτεται, να παρατηρεί, να δημιουργεί, να λύνει προβλήματα, να διαχειρίζεται τα συναισθήμα

«Πες συγγνώμη!» Είναι μια φράση που πολλοί γονείς λέμε στα παιδιά μας όταν κάνουν κάτι που πληγώνει κάποιον άλλο. Όταν παίρνουν ένα παιχνίδι από τα χέρια ενός φίλου, όταν σπρώχνουν ένα άλλο παιδί ή όταν μιλούν άσχημα στον αδελφό ή την αδελφή τους, η πρώτη μας αντίδραση είναι συχνά να ζητήσουμε μια συγγνώμη. Και φυσικά, το να μάθει ένα παιδί να αναγνωρίζει τα λάθη του και να ζητά συγγνώμη είναι σημαντικό. Όμως, η συγγνώμη από μόνη της δεν αρκεί για να διορθώσει μια σχέση. Ένα παιδί μπορεί να πει

Η σχέση μεταξύ αδελφών είναι ένας από τους πρώτους και πιο σημαντικούς δεσμούς που δημιουργεί ένα παιδί έξω από τη σχέση του με τους γονείς του. Μπορεί να είναι γεμάτη αγάπη, παιχνίδι, γέλια και όμορφες αναμνήσεις, αλλά και ζήλια, ανταγωνισμό, διαφωνίες και καβγάδες. Τα αδέλφια μεγαλώνουν μαζί, μοιράζονται τον ίδιο χώρο, τους ίδιους γονείς και πολλές καθημερινές εμπειρίες. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι βλέπουν πάντα τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο ή ότι έχουν τις ίδιες ανάγκες. Άλλοτε γίνονται οι

Οι διαφωνίες είναι ένα φυσιολογικό κομμάτι κάθε σχέσης. Ακόμη και δύο άνθρωποι που αγαπιούνται βαθιά, συμφωνούν στις περισσότερες αποφάσεις και προσπαθούν να δημιουργήσουν μια όμορφη οικογένεια, δεν είναι δυνατόν να έχουν πάντα την ίδια άποψη. Οι γονείς μπορεί να διαφωνήσουν για την ανατροφή των παιδιών, τα οικονομικά, τις δουλειές του σπιτιού, τις καθημερινές υποχρεώσεις ή ακόμη και για κάτι φαινομενικά ασήμαντο. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν πρέπει να διαφωνούν μπροστά στα

Σκεφτείτε έναν άνθρωπο που έχει περάσει σαράντα χρόνια μέσα σε μια σχολική αίθουσα γεμάτη μικρά παιδιά. Έχει δει εκατοντάδες πρώτες ημέρες στο νηπιαγωγείο, δάκρυα αποχωρισμού, παιδικούς καβγάδες, αγκαλιές, γέλια, μικρές απογοητεύσεις και μεγάλες χαρές. Έχει παρακολουθήσει παιδιά να μεγαλώνουν, να ανακαλύπτουν τον κόσμο, να κάνουν φιλίες και να μαθαίνουν σιγά σιγά να στέκονται στα πόδια τους. Και μέσα από όλα αυτά έχει καταλάβει κάτι πολύ σημαντικό: τα παιδιά δεν χρειάζονται τέλειους γονείς, αλλά

Ένα από τα πιο συνηθισμένα παράπονα των γονιών είναι ότι το παιδί τους δεν προσπαθεί αρκετά. «Δεν έχει όρεξη για τίποτα». «Δεν διαβάζει, δεν επιμένει, δεν ενδιαφέρεται». «Του λέω να προσπαθήσει, αλλά είναι σαν να μιλάω σε τοίχο». Πίσω από αυτές τις φράσεις, όμως, μπορεί να κρύβεται μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα. Ένα παιδί που φαίνεται αδιάφορο μπορεί στην πραγματικότητα να φοβάται την αποτυχία. Ένα παιδί που τα παρατάει εύκολα μπορεί να έχει απογοητευτεί τόσες φορές, ώστε να πιστεύει ότ

«Έλα μωρέ, μωρό είναι, δεν καταλαβαίνει». «Μην ασχολείσαι, παιδιά είναι, έτσι κάνουν». «Θα του περάσει, μια φάση είναι». Πόσες φορές έχουμε ακούσει αυτές τις φράσεις από γονείς, παππούδες, γιαγιάδες, εκπαιδευτικούς ή ακόμη και από ανθρώπους που βλέπουν ένα παιδί να στενοχωριέται και θεωρούν ότι δεν υπάρχει λόγος να δώσουν ιδιαίτερη σημασία; Πίσω από αυτές τις φαινομενικά αθώες κουβέντες κρύβεται μια αντίληψη που μπορεί να επηρεάσει βαθιά τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά. Η ιδέα ότι επ

Υπάρχουν λέξεις που ένα παιδί μπορεί να ξεχάσει μέσα σε λίγα λεπτά. Υπάρχουν όμως και λέξεις που μπορεί να κουβαλάει μέσα του για ολόκληρη τη ζωή. Μια φράση της μαμάς πριν φύγει για το σχολείο. Ένα «μπράβο» του μπαμπά όταν καταφέρνει κάτι δύσκολο. Μια παρατήρηση που ειπώθηκε πάνω στα νεύρα. Ένα «εγώ πιστεύω σε εσένα» τη στιγμή που το παιδί αισθάνεται ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει. Όλα αυτά μπορεί να φαίνονται μικρά στην καθημερινότητα μιας οικογένειας. Για ένα παιδί, όμως, αποτελούν μέρος του τ