-
Η Αθόρυβη Παρατήρηση Καθόμαστε στο τραπέζι της κουζίνας, κουρασμένοι από μια δύσκολη μέρα. Το τηλέφωνο χτυπάει για πέμπτη φορά, ένα email εργασίας απαιτεί άμεση απάντηση, και το παιδί μας ζητάει βοήθεια με την εργασία του. Αναστενάζουμε, ίσως πούμε κάτι με νευρικότητα, ίσως σηκώσουμε ελαφρώς το τόνο της φωνής μας. Και εκεί, στη γωνία του δωματίου, ένα ζευγάρι μάτια μας παρακολουθεί. Όχι όταν είμαστε τέλειοι. Όχι όταν έχουμε τον έλεγχο. Αλλά ακριβώς εκεί που είμαστε άνθρωποι – απογοητευμένοι, αγχ
- Γιατί τα παιδιά μας γίνονται αυτό που τους δείχνουμε, όχι αυτό που τους λέμε.
-
Αν έχεις πιάσει τον εαυτό σου να λέει αυτές τις φράσεις, πάρε μια βαθιά ανάσα. Δεν είσαι η μόνη και σίγουρα δεν το κάνεις από κακή πρόθεση. Όταν μεγαλώνεις δύο ή περισσότερα παιδιά και η εξάντληση της καθημερινότητας χτυπάει «κόκκινο», είναι τεράστιος ο πειρασμός να στηριχτείς στο μεγαλύτερο παιδί. Είναι ο μηχανισμός επιβίωσής σου. Όμως, υπάρχει μια αλήθεια που πρέπει να κοιτάξουμε κατάματα: Τα μεγαλύτερα παιδιά δεν είναι babysitters, ούτε βοηθοί γονέων. Η παγίδα της «Γονεοποίησης» Στην ψυχολογί
- «Πρόσεχε λίγο τον αδερφό σου να κάνω ένα γρήγορο μπάνιο».
«Τάισε την αδερφή σου γιατί έχω δουλειά».
«Εσύ είσαι ο μεγάλος, πρέπει να κάνεις υπομονή».
- «Πρόσεχε λίγο τον αδερφό σου να κάνω ένα γρήγορο μπάνιο».
-
Τα παιδιά αρχίζουν να παρατηρούν τον κόσμο γύρω τους με μεγαλύτερη λεπτομέρεια, να συγκρίνουν τον εαυτό τους με τους άλλους και, αναπόφευκτα, να σχολιάζουν. Ως γονείς, αυτή είναι η πιο κρίσιμη στιγμή για να τους περάσουμε ένα από τα πιο σημαντικά μαθήματα ενσυναίσθησης: Πώς να σέβονται τους ανθρώπους γύρω τους, ξεκινώντας από τον πιο βασικό κανόνα για την εμφάνιση. Ο Χρυσός Κανόνας: «Δεν σχολιάζουμε ποτέ τα σώματα» Είναι σημαντικό να είμαστε ξεκάθαροι με τα παιδιά μας από νωρίς. Πρέπει να κατανο
- Η ηλικία του δημοτικού είναι μια περίοδος τεράστιας κοινωνικής ανάπτυξης...
-
Ξοδεύουμε ατελείωτες ώρες εξηγώντας τους πώς να είναι ευγενικά, πώς να μοιράζονται τα παιχνίδια τους, πώς να λένε «ευχαριστώ» και πώς να προσπαθούν για το καλύτερο. Όμως, η αλήθεια είναι πως τα πιο δυνατά, τα πιο βαθιά μαθήματα που θα πάρουν ποτέ, δεν θα προέλθουν από τις νουθεσίες μας. Θα τα πάρουν παρατηρώντας μας σιωπηλά. Υπάρχει ένα «κρυφό σχολείο» που λειτουργεί καθημερινά μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Και ο πίνακας αυτού του σχολείου δεν γράφει κανόνες συμπεριφοράς, αλλά δείχνει ζωντανά το
- Ως γονείς, έχουμε μια μόνιμη, σιωπηλή αγωνία: «Τους τα μαθαίνω σωστά; Θα γίνουν καλοί άνθρωποι;» Ανησυχούμε τόσο πολύ για το τι διδάσκουμε στα παιδιά μας μέσα από τα λόγια μας.
-
Τώρα, φανταστείτε να νιώθετε αυτό το ίδιο ακριβώς συναίσθημα, αλλά να είστε μόλις 4 ετών. Σήμερα πρέπει να μιλήσουμε για μια από τις πιο συνηθισμένες πρακτικές που πολλές από εμάς φέραμε από τη δική μας παιδική ηλικία: την «τιμωρία της σιωπής» ή, όπως συχνά λέμε, το «του κάνω μούτρα». Ας το συζητήσουμε ανοιχτά, χωρίς καμία απολύτως κριτική, γιατί όλοι οι γονείς έχουμε βρεθεί σε αυτή τη θέση από καθαρή κούραση και απόγνωση. Το Σκηνικό που Όλοι Γνωρίζουμε Φανταστείτε το εξής: Είναι ένα απόγευμα
- Έχετε νιώσει ποτέ το βάρος της απόλυτης σιωπής από κάποιον που αγαπάτε; Εκείνη την παγωμένη απόσταση μετά από έναν τσακωμό, όπου ο άλλος αρνείται να σας κοιτάξει, να σας μιλήσει ή να αναγνωρίσει την παρουσία σας; Είναι ένα συναίσθημα που προκαλεί βαθύ άγχος, ακόμα και σε εμάς τους ενήλικες.
-
Οι περισσότεροι από εμάς προσεγγίζουμε την οργάνωση του σπιτιού με έναν τρόπο που, εντελώς άθελά μας, χτίζει αντίδραση αντί για υπευθυνότητα. Είναι απόλυτα λογικό. Σκεφτόμαστε αυθόρμητα: «Αν δεν είμαι συνέχεια από πάνω τους, δεν πρόκειται να κάνουν απολύτως τίποτα.» Έτσι, κουβαλώντας όλο το άγχος της ημέρας και μια τεράστια σωματική κούραση, καταλήγουμε να πιέζουμε περισσότερο. Γκρινιάζουμε. Υπενθυμίζουμε. Απαιτούμε. Και το αποτέλεσμα; Περισσότεροι καυγάδες, βαριοί αναστεναγμοί, πόρτες που κλείν
- Αν νιώθετε ότι η καθημερινότητα στο σπίτι έχει μετατραπεί σε ένα ατελείωτο πεδίο μάχης με αφορμή τις δουλειές του σπιτιού, θέλω να ξέρετε κάτι από την αρχή: δεν είστε οι μόνοι και, κυρίως, δεν φταίτε εσείς.
-
Η Βρεφική Ηλικία Δεν Είναι Αυτό που Νομίζετε Η βρεφική ηλικία διαρκεί 3 ολόκληρα χρόνια. Όχι μερικούς μήνες, όχι μόνο το πρώτο έτος. Τρία ολόκληρα χρόνια κρίσιμης, καθοριστικής ανάπτυξης που διαμορφώνει το θεμέλιο για όλη την υπόλοιπη ζωή του παιδιού. Και όμως, πόσοι από εμάς το γνωρίζουμε αυτό; Πόσοι από εμάς καταλαβαίνουμε πραγματικά τι σημαίνει αυτό για τον τρόπο που φροντίζουμε τα παιδιά μας; Η αλήθεια είναι ότι ζούμε σε μια κοινωνία που βιάζεται. Μια κοινωνία που περιμένει από εμάς να ε
- Η βρεφική ηλικία διαρκεί 3 ολόκληρα χρόνια. Όχι μερικούς μήνες, όχι μόνο το πρώτο έτος....
-
Είναι η παγίδα του να προσπαθούμε να είμαστε αρεστοί αντί για αξιόπιστοι. Θέλουμε να βλέπουμε τα παιδιά μας να χαμογελούν. Θέλουμε η ατμόσφαιρα στο σπίτι να είναι ήρεμη. Θέλουμε να μας αγκαλιάζουν, να μας εμπιστεύονται, να μας θεωρούν «τον καλό». Και συχνά, για να διατηρήσουμε αυτή την εικόνα, αποφεύγουμε τα όρια. Υποχωρούμε. Κάνουμε «τα στραβά μάτια». Διαπραγματευόμαστε εκεί που θα έπρεπε να καθοδηγούμε. Όμως η αγάπη προς το παιδί χωρίς δομή και πρόγραμμα δεν προσφέρει ασφάλεια. Προσφέρει σύγχυ
- Υπάρχει ένα λάθος που κάνουν πολλοί πατέρες – και γενικά πολλοί γονείς – όχι από αδιαφορία, αλλά από βαθιά αγάπη.
-
Ωστόσο, υπάρχει μια θεμελιώδης αλήθεια που συχνά ξεχνάμε μέσα στην ένταση της στιγμής: Τα παιδιά μπορεί να ξεχάσουν τους κανόνες, αλλά δεν ξεχνούν ποτέ πώς τα έκανε να νιώσουν η πειθαρχία. Η Παγίδα της Ντροπής vs. Η Δύναμη του Σεβασμού Πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε πιστεύοντας ότι η πειθαρχία απαιτεί αυστηρότητα ή ακόμα και την πρόκληση ντροπής για να "συμμορφωθεί" το παιδί. Όμως, η επιστήμη της ψυχολογίας είναι πλέον ξεκάθαρη: Η ντροπή δεν διδάσκει. Αντίθετα, λειτουργεί ως φραγμός. Όταν ένα πα
- Όλοι οι γονείς έχουμε βρεθεί εκεί: σε μια στιγμή έντασης όπου οι κανόνες παραβιάζονται και η υπομονή εξαντλείται.
ΠΡΟΣΦΑΤΑ TOPICS
.thumb.jpg.7907cf647c6553479c49b1ceb37e5f1b.jpg)
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ
-
Καλησπέρα κι απο μένα
Μπαίνω κι εγώ να ρίχνω καμιά ματιά που και που εδω με τα νέα και περίμενα να δω πως πήγε σήμερα ❤️ Ό,τι σου έιπαν τα κορίτσια πιο πάνω ισχύει και για μένα - το άγχος ξεκινάει απ τις 2 γραμμες απλά έχει διαφορετικές μορφές ανά το στάδιο μητρότητας στο οποίο βρίσκεσαι.
Όσον αφορά την εγκυμοσύνη, για μένα το άχγος και η πίεση απο βδομάδα σε βδομάδα κάπως καταλάγιασαν από την 14η εβδομάδα κι έπειτα που είχα τελειώσει με την αυχενική αλλά και με τα βαριά συμπτώματα του 1ου τριμήνου. Λένε ότι το 2ο τρίμηνο είναι οι "μήνες του μέλιτος" και τλχ σε μένα επιβεβαιώθηκε και κράτησε μέχρι και το τέλος! Πιστεύω ότι έκανα ό,τι με ευχαριστούσε για να χαρώ την εγκυμοσύνη, ειδικά όταν ξέφυγα απ την εβδομάδα "φωτιά" που είχα χάσει το 1ο μου μωράκι... Εβγαζα εβδομαδιαίες φωτογραφίες την κοιλιά, έγραφα ημερολόγιο, άρχισα να σχεδιάζω το δωμάτιο του μωρού και τις προετοιμασίες, το έζησα όσο μπορούσα! Αλλά σίγουρα η εξιλέωση ήρθε κάπως με τη γέννα, όταν έπιασα το γιο μου για πρώτη φορά στα χέρια μου - ακομα θυμάμαι πως άρχισα να γελάω σαν τη χαζή (ενώ πίστευα ότι θα πλαντάξω στο κλάμα) και το πρώτο πράγμα που αναφώνησα ήταν: Είναι αληθινός;;
Δε ξέρω πως αυτή η εμπειρία, μιας τελειόμηνης και ήρεμης εγκυμοσύνης δλδ, θα με βοηθήσει σε μια επόμενη εγκυμοσύνη να ξεπεράσω τους φόβους που μου δημιούργησαν οι απώλειες, αλλά για να είμαι ειλικρινής, στη σκέψη του 1ου τριμήνου με πιάνει σύγκρυο 😥 -
Άντε ωραία αναρρωσατε!
Και εγώ έχω φουλ καταρροή από χτες. Της μικρής της έχει μείνει μόνο βήχας. Συνεχίζει με εισπνοές για μια εβδομάδα ακόμα.
Θα περιμένουμε αύριο τα νέα σου από το doppler 😊
Καλώς να έρθεις στο μαγευτικό μας Άργος 🤭😂 -
@Παρασκευαιδου μου να σου ζήσει κι εσένα το 3ο σου παιδάκι καλή μου!!! Τώρα είδα και τα δικά σου νέα!!!
-
Κορίτσι μου με το καλό κι η αυχενική. Εγώ να σου πω την αλήθεια μου, δεν είχα κανένα άγχος. Ευχαριστήθηκα την εγκυμοσύνη απο το ίδιο λεπτό που πήρα τη θετική χοριακή στα χέρια μου μέχρι την ώρα που την άκουσα επιτέλους να κλαίει μετά την 1η ανάσα.
