-
Η σύγχρονη παιδική καθημερινότητα μοιάζει όλο και περισσότερο με ένα καλοσχεδιασμένο, αλλά ασφυκτικά γεμάτο πρόγραμμα ενηλίκου. Ώρες σχολείου, δραστηριότητες, φροντιστήρια, υποχρεώσεις, και ενδιάμεσα… οθόνες. Πολλές οθόνες. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι καθόλου παράξενο που ολοένα και περισσότεροι γονείς παρατηρούν στα παιδιά τους σημάδια έντασης, δυσκολία συγκέντρωσης, ευερεθιστότητα ή μια γενικότερη κόπωση που δεν ταιριάζει με την ηλικία τους. Κι όμως, η λύση δεν βρίσκεται πάντα σε κάτι σ
- Αν παρατηρήσουμε ένα μικρό παιδί σε ένα φυσικό περιβάλλον, θα δούμε κάτι εντυπωσιακό: δεν χρειάζεται οδηγίες για να κινηθεί. Δεν χρειάζεται ενθάρρυνση για να τρέξει, να σκαρφαλώσει, να εξερευνήσει. Η κίνηση είναι έμφυτη ανάγκη.
-
Δεν είναι μόνο οι μεγάλες αποφάσεις, οι κανόνες ή οι αξίες που τους διδάσκουμε συνειδητά. Είναι κυρίως οι μικρές, επαναλαμβανόμενες αλληλεπιδράσεις — ο τόνος της φωνής μας, οι λέξεις που επιλέγουμε, ο τρόπος που αντιδρούμε όταν είμαστε κουρασμένοι ή πιεσμένοι. Αυτή η εσωτερική φωνή — αυτός ο «εσωτερικός διάλογος» που θα το συνοδεύει σε όλη του τη ζωή — δεν δημιουργείται τυχαία. Διαμορφώνεται μέσα από τις εμπειρίες του στο σπίτι, και κυρίως μέσα από τον τρόπο που του μιλούν οι γονείς του. Με ά
- Μέσα στην καθημερινότητα της γονεϊκότητας, υπάρχουν στιγμές που περνούν σχεδόν απαρατήρητες, κι όμως έχουν βαθιά επίδραση στην ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών μας.
-
Αν το σκεφτούμε ειλικρινά, πολλοί θα διαπιστώσουν ότι αυτή η ανάγκη για επιβεβαίωση δεν έφυγε ποτέ πραγματικά από τη ζωή μας. Είναι ίσως ένα από τα πιο «αθόρυβα», αλλά και πιο βαριά τραύματα που κουβαλάμε ως ενήλικες: το ατελείωτο κυνήγι για την αποδοχή των γονιών μας. Πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε σε σπίτια όπου η αγάπη ήταν δεδομένη, αλλά ο έπαινος, η αναγνώριση και η λεκτική επιβράβευση ήταν σπάνια. Μπορεί να θυμάσαι τις στιγμές που έφερες καλούς βαθμούς στο σπίτι, αλλά αντί για ένα «Μπράβο» ή «
- Πόσοι από εμάς συνεχίζουμε, κατά βάθος, να προσπαθούμε να κάνουμε τους γονείς μας περήφανους;
-
Ως γονείς, φέρουμε μέσα μας ένα από τα πιο ισχυρά ένστικτα που υπάρχουν στη φύση: την ανάγκη να προστατεύουμε τα παιδιά μας. Αυτό το ένστικτο είναι βαθύ, πρωτόγονο και απολύτως φυσιολογικό. Είναι αυτό που μας κάνει να τρέχουμε όταν ακούμε ένα κλάμα, να ελέγχουμε αν κάλυψαν καλά τα παιδιά τη νύχτα, να χαμηλώνουμε ενστικτωδώς το χέρι μας μπροστά τους στο αυτοκίνητο ακόμα και όταν είναι δεμένα με ζώνη. Αλλά τι γίνεται όταν αυτό το ίδιο ένστικτο — αυτή η αγαπημένη, ευγενής παρόρμηση να κρατάμε τα πα
- Το Βαθύτερο Ένστικτο που Μας Παγιδεύει
-
Υπάρχουν μέρες που η γονεϊκότητα φαίνεται σαν ένα αδύνατο έργο. Μέρες που ξυπνάς ήδη κουρασμένος, που οι υποχρεώσεις στοιβάζονται η μία πάνω στην άλλη, που το παιδί σου φαίνεται να έχει βάλει σκοπό να δοκιμάσει κάθε όριο υπομονής που έχεις. Η κούραση σε λυγίζει, η υπομονή εξαντλείται, και οι φωνές φαίνονται ως η μόνη λύση που απέμεινε. Όλοι έχουμε ζήσει αυτές τις μέρες. Όλοι έχουμε βρεθεί εκεί — στο σημείο που η λογική υποχωρεί και το ένστικτο της αντίδρασης παίρνει τον έλεγχο. Δεν είναι ντροπή.
- Εκείνες οι Μέρες που Όλοι Γνωρίζουμε...
-
Ο αόρατος εχθρός στην αυλή του σχολείου Ως γονείς, η μεγαλύτερη επιθυμία μας είναι να βλέπουμε τα παιδιά μας να πηγαίνουν στο σχολείο με χαμόγελο, να κάνουν φίλους και να μαθαίνουν. Η εικόνα του παιδιού που τρέχει χαρούμενο στην αυλή, που γελάει με τους φίλους του και που επιστρέφει σπίτι γεμάτο ιστορίες από την ημέρα του, είναι αυτή που κάθε γονιός ονειρεύεται. Όμως, η πραγματικότητα του σχολικού εκφοβισμού μπορεί να είναι εντελώς αόρατη και να συμβαίνει ακριβώς εκεί που δεν το περιμένουμε — στ
- Το bullying δεν είναι φαινόμενο της εποχής μας. Υπήρχε πάντα. Αυτό που έχει αλλάξει δραματικά είναι η έκτασή του, οι μορφές που παίρνει και η δυσκολία που έχουμε να το εντοπίσουμε έγκαιρα.
-
Και μέσα στην ένταση της καθημερινότητας — ειδικά ως γονείς — συχνά γίνεται κάτι ακόμη: μια σιωπηλή «ασπίδα» απέναντι στο στρες. Μια δύσκολη μέρα στη δουλειά, φασαρία στο σπίτι, υποχρεώσεις που δεν τελειώνουν, κούραση που συσσωρεύεται. Και τότε, σχεδόν μηχανικά, το χέρι πηγαίνει στο κινητό. Ένα scroll στα social, ένα γρήγορο βίντεο, λίγα λεπτά «αποσύνδεσης». Μια μικρή ανάσα. Και η αλήθεια είναι ότι όλοι το έχουμε κάνει. Όμως, το ερώτημα δεν είναι αν το κάνουμε. Το ερώτημα είναι: με ποιο τίμημα;
- Ζούμε σε μια εποχή όπου το κινητό τηλέφωνο δεν είναι απλώς ένα εργαλείο. Είναι προέκταση του εαυτού μας. Είναι το μέσο με το οποίο δουλεύουμε, ενημερωνόμαστε, χαλαρώνουμε, «ξεφεύγουμε».
-
Είναι μια σκέψη που μοιάζει λογική. Άλλωστε, τα βλέπουμε να γίνονται πιο ανεξάρτητα, να παίρνουν αποφάσεις μόνα τους, να ζητούν περισσότερο χώρο. Οι αγκαλιές μειώνονται, τα «μαμά/μπαμπά έλα να δεις» λιγοστεύουν και η πόρτα του δωματίου κλείνει όλο και πιο συχνά. Και τότε, κάπου εκεί, γεννιέται μέσα μας μια σιωπηλή πεποίθηση: «Μεγάλωσαν… δεν με χρειάζονται πια όπως πριν». Κι όμως — αυτή η πεποίθηση, όσο διαδεδομένη κι αν είναι, δεν είναι αληθινή. Η αλήθεια είναι πολύ πιο βαθιά, πιο ανθρώπινη και
- Συχνά πιστεύουμε ότι όσο μεγαλώνουν τα παιδιά, τόσο λιγότερο μας χρειάζονται
-
Πολλοί από εμάς έχουμε καθίσει στην κερκίδα, παρακολουθώντας το παιδί μας να συμμετέχει σε μια εξαντλητική προπόνηση. Η φωνή του προπονητή είναι έντονη, οι ασκήσεις επαναλαμβανόμενες και η κούραση ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του παιδιού. Στιγμές όπως αυτές μπορούν να προκαλέσουν έντονα συναισθήματα στους γονείς: η επιθυμία να παρέμβουμε, να το προστατεύσουμε, να κάνουμε τη διαδικασία πιο «εύκολη». Αν και αυτά τα ένστικτα προέρχονται από αγάπη, η πραγματικότητα είναι ότι η ανάπτυξη, η ανθεκτικότητα
- Η προπόνηση, η πειθαρχία και η προσπάθεια δεν είναι απλώς τρόπος να μάθει ένα παιδί ένα άθλημα· είναι ένα «εργαστήριο ζωής».
ΠΡΟΣΦΑΤΑ TOPICS
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ
-
Nα σας ζήσει κορίτσι μου γερός και τυχερός!!!!
-
Αρα δεν μπορεί να γίνει αυτή η διερεύνηση..
Θα ευχηθώ μόνο να είναι τυχερό το τελευταίο εμβρυακι δεν ξέρω αν πλέον υπάρχει κ κατι άλλο να ελέγξετε.
Είναι για τρέλα αν σκεφτείς πως άλλες ενώ πίνουν καπνίζουν δεν προσέχουν κλπ κ μένουν έγκυες κ εμείς τα προσέχουμε ολα κ πάλι δυσκολευόμαστε… Αλλά όπως λέγανε κ οι παλιοί γιατροί αν είναι ένα μωρό να γεννηθεί θα τα καταφέρει ότι κ να κάνεις.
Οπότε ας ελπίσουμε όλες στο θαύμα μετά τις ταλαιπωρίες..🙏 -
Κόριτσι μου σε νιώθω κ δυστυχώς στην ηλικία μας τα περισσότερα έμβρυα είναι μη υγιή χρωμοσώμικα και είναι πολύ δύσκολο αυτό να πετύχεις το καλό… αλλά γίνεται και εύχομαι να γίνει κ σε εμάς. Όταν έκανα 5 βλαστοκύστες δεν πίστευα ότι δεν θα μου φτάσουν έλεγα θα μείνει κάτι κ στην κατάψυξη.. κ τώρα μείνανε τα τελευταία… Οπότε και εγώ κάνω τις σκέψεις για νέες ωοληψιες ηλικία αμη χαμηλή πραγματικά θέλει πολύ δύναμη πέραν κ του οικονομικού κ ψυχολογικού. Το fertility coach το παρακολουθώ δεν έχω κάνει ραντεβού αλλά αυτό κάνουν κοιτάνε ιστορικό κ προτείνουν εξετάσεις που ίσως δεν έχουν γίνει κ δίνουν πλάνο προετοιμασίας με συμπτώματα κ διατροφή. Εγω θα ξεκινήσω CoQ10 ubiquinol 200mg που λένε ότι είναι καλύτερο από το απλό.
-
Σωστά έτσι ακριβώς αν δεν συνδυαστεί με άλλη εξέταση ναι δεν γίνεται μέθη κ όντως ο πόνος είναι πιο έντονος από το Παπ.
