Μετάβαση σε περιεχόμενο
View in the app

A better way to browse. Learn more.

mammyland

A full-screen app on your home screen with push notifications, badges and more.

To install this app on iOS and iPadOS
  1. Tap the Share icon in Safari
  2. Scroll the menu and tap Add to Home Screen.
  3. Tap Add in the top-right corner.
To install this app on Android
  1. Tap the 3-dot menu (⋮) in the top-right corner of the browser.
  2. Tap Add to Home screen or Install app.
  3. Confirm by tapping Install.

Άρθρα

ΔΙαχείριση άρθρων
Και τούτο διότι στόχος των αλλαγών είναι να μειωθούν τα αντικείμενα που διδάσκονται στα δημοτικά σχολεία, αλλά και να μειωθεί η ύλη στα βασικά μαθήματα, σε συνδυασμό με ένα πρόγραμμα «μελέτης» των μαθητών στο σχολείο ώστε να έχουν προετοιμαστεί σωστά όταν έχουν πλέον επιστρέψει στο σπίτι και να μην έχουν επιπλέον φόρτο εργασίας.

Όπως αναφέρει και το Vima.gr, με θέμα τις αλλαγές στο δημοτικό συνεδριάζει την ερχόμενη εβδομάδα το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας υπό την προεδρία του πρώην πρύτανη, καθηγητή πανεπιστημίου κ. Σωκράτη Κάτσικα.

Στη συνεδρίαση όλες οι εκπαιδευτικές ομοσπονδίες της χώρας (δάσκαλοι, καθηγητές, ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί) θα κληθούν να καταθέσουν τις προτάσεις τους για τις αλλαγές που θεωρούν ότι πρέπει να γίνουν.
Από την πλευρά του, το υπουργείο Παιδείας θα καταθέσει συγκεκριμένη πρόταση που επίσης θα συζητηθεί στο ΕΣΥΠ.

Η μελέτη στο σχολείο

Ένας από τους προβληματισμούς του υπουργείου, αλλά και της διδασκαλικής κοινότητας έχει να κάνει με την μελέτη στο σχολείο. Ήτοι: πώς το σχολείο θα προετοιμάζει τον μαθητή με τέτοιο τρόπο ώστε να μην χρειάζεται να μελετάει με τις ώρες στο σπίτι.

Σε αυτό το πλαίσιο αναμένεται ότι θα προταθεί μια μορφή «μελέτης» στα δημοτικά σχολεία που θα γίνεται στη διάρκεια του διδακτικού χρόνου και όχι ως εξωσχολική δραστηριότητα.

Οπως λένε πηγές του υπουργείου που μίλησαν στο «Βήμα», αν ενταχθεί κάτι τέτοιο στο πρόγραμμα εξωσχολικών δραστηριοτήτων των σχολείων, δεν έχει πολλές πιθανότητες να πετύχει καθώς οι μαθητές θα είναι κουρασμένοι από την ημέρα τους στο σχολείο.

Παράλληλα με τη μείωση της ύλης που σχεδιάζεται στα δημοτικά θα αυξηθούν οι εξωσχολικές δραστηριότητες έτσι ώστε τα παιδιά να παραμένουν με ευχαρίστηση στα σχολεία τους και να χαλαρώνουν μετά την ολοκλήρωση των μαθησιακών υποχρεώσεών τους.

Σύμφωνα με τον προγραμματισμό που έχει γίνει, η συζήτηση αυτή θα ξεκινήσει την ερχόμενη εβδομάδα στο Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας και το Τμήμα Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσής του, όπου και θα κατατεθούν οι προτάσεις του υπουργείου για τις αλλαγές στα αναλυτικά προγράμματα των δημοτικών.

Στη συνέχεια θα γίνει διάλογος και με τις εκπαιδευτικές ομοσπονδίες της χώρας ώστε έως το τέλος του χρόνου να έχουν ληφθεί οι σχετικές αποφάσεις και τον Ιανουάριο του 2015 να κατατεθεί στη Βουλή για ψήφιση το σχετικό σχέδιο νόμου.

Μειώνονται τα διδασκόμενα αντικείμενα

Τα μαθήματα που διδάσκονται στο δημοτικό δεν αναμένεται να μειωθούν αλλά αναμένεται να μειωθούν τα διδασκόμενα αντικείμενα, τα οποία σήμερα είναι 17.

Πάντως, εκπαιδευτικοί αλλά και επιστημονικές ενώσεις έχουν ζητήσει στο παρελθόν αναδιάρθρωση και εξορθολογισμό της διδακτέας ύλης στα μαθήματα των Φυσικών Επιστημών, των Μαθηματικών και της Γεωγραφίας στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού.

Και ειδικά σε συγκεκριμένα διδακτικά κεφάλαια τα οποία κρίνονται δυσνόητα ή επουσιώδη και σε ορισμένες περιπτώσεις επαναλαμβάνονται σε διάφορες τάξεις. Επίσης στόχος είναι ο συγχρονισμός της ύλης συναφών μαθημάτων.

iefimerida.gr

  • <p><span style="font-size:14px;">Η βαριά τσάντα των μικρών μαθητών του Δημοτικού σχολείου φαίνεται πως με το νέο πλαίσιο που επίκειται να περάσει το υπουργείο Παιδείας, θα ελαφρύνει σημαντικά.</span></p>
Αναρωτιέστε τι πρέπει να κάνετε ώστε να είναι όσο το δυνατό πιο ανώδυνο το διαζύγιο για το παιδί σας; Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά", "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά", "Οι γονείς χωρίζουν" και "Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση", κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Τι θέλουν τα παιδιά…

Να τους πείτε την αλήθεια για το διαζύγιό σας με απλές εξηγήσεις ανάλογες της ηλικίας τους.

Να τα προστατεύσετε από το "γονεϊκό πόλεμο".

Να τα προτρέπετε να αναπτύξουν και να διατηρήσουν ανεξάρτητη σχέση με τον κάθε γονιό.

Να τα καθησυχάζετε ότι δεν είναι υπεύθυνα για το διαζύγιο.

Να τηρεί ο κάθε γονιός αυτά που έχει δεσμευθεί ως προς το χρόνο που θα περνά μαζί τους.

Να τα αγαπάτε, να είστε υπομονετικοί μαζί τους, να τα καταλαβαίνετε, να τα συμβουλεύετε και να τους θέτετε όρια.

Να τα κάνετε να νιώθουν την άνεση να εκδηλώνουν τα συναισθήματα της αγάπης και της τρυφερότητας προς τον κάθε γονιό τους χωρίς να δυσφορεί ο άλλος.

Να έχουν προσωπικό χώρο στο σπίτι του γονιού που έφυγε, ώστε να κοιμούνται κάποια βράδια εκεί και να φυλάσσουν τα πράγματά τους.

Να υποστηρίζονται οικονομικά και από τους δύο γονείς τους.

Τι δε θέλουν τα παιδιά…

Να τα υποχρεώνετε να πάρουν το μέρος του ενός γονιού προκειμένου να τον υπερασπιστούν ή να τιμωρήσουν τον άλλο γονιό.

Να τους λέτε δυσάρεστες λεπτομέρειες για τη δικαστική διαμάχη στην οποία έχετε εμπλακεί.

Να τα κάνετε να αισθάνονται ένοχα επειδή αγαπούν και τους δύο γονείς τους.

Να παίρνει ο ένας γονιός αποφάσεις που αφορούν το δικαίωμα των παιδιών να επισκέπτονται τον άλλο γονιό.

Να χρησιμοποιούνται ως ταχυδρόμοι μηνυμάτων ή ως κατάσκοποι μεταξύ των γονιών τους.

Να απαιτείτε να κρατούν μυστικά από τον άλλο γονιό.

news.gr

  • <p><span style="font-size:14px;">Σίγουρα δεν είναι ό,τι καλύτερο για ένα παιδί να βιώσει το διαζύγιο των γονιών του ωστόσο είναι πολύ καλύτερο από το να ζει σε ένα σπίτι με εντάσεις.</span></p>
Μαγειρική σόδα

Βάλτε πάνω στους λεκέδες μαγειρική σόδα. Αφήστε το για 10 λεπτάκια και τρίψτε καλά με ένα σφουγγάρι.. Ξεπλύνετε με άφθονο νερό και αν οι λεκέδες επιμένουν, επαναλάβετε τη διαδικασία.

Ξύδι

Ζεστάνετε πρώτα ένα φλιτζάνι του τσαγιού με ξύδι. Ρίξτε το μέσα στην κούπα και αφήστε να δράσει για 4 με 5 ώρες. Τρίψτε καλά με ένα σφουγγάρι και ξεπλύνετε με άφθονο νερό.

Αλάτι

Βάλτε σε ένα σφουγγάρι μια κουταλιά της σούπας αλάτι και τρίψτε την κούπα στα σημεία που υπάρχουν οι λεκέδες.

  • <p>Πολλές φορές μας έχει τύχει να παρατηρήσουμε ότι οι κούπες στο εσωτερικό τους έχουν πάρει απόχρωση από τον καφέ η το τσάι που πίνουμε. Πως θα απομακρύνουμε αυτούς τους λεκέδες εύκολα και γρήγορα;</p>
Η επαφή και το χάδι κατά την βρεφική ηλικία από έναν αφοσιωμένο γονιό μπορεί να οδηγήσει σε καλύτερα προσαρμοσμένα στην ζωή τους παιδιά πολύ αργότερα. Βρέφη που σχημάτισαν δυνατό δέσιμο με έστω και έναν από τους γονείς είχαν λιγότερες πιθανότητες να παρουσιάζουν προβλήματα συναισθηματικά ή συμπεριφοράς όταν έφταναν στην σχολική ηλικία, σε σύγκριση με παιδιά που δεν είχαν βιώσει τέτοιου είδους στενές σχέσεις.

Οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Iowa διαπίστωσαν ότι αυτή η ιδιαίτερη εγγύτητα με έναν γονιό έχει ευεργετική επίδραση είτε πρόκειται για την μητέρα είτε για το πατέρα του βρέφους. Η έρευνά τους έρχεται να προστεθεί σε έναν μεγάλο όγκο σύγχρονων ερευνών που αναδεικνύουν την μεγάλη σημασία και επίδραση των γονιών κατά τα πρώτα στάδια της ζωής ως προς την συναισθηματική και νοητική ανάπτυξη του παιδιού τους.

Πρόκειται για μια ιδιαίτερα σημαντική χρονική περίοδο, ένα πραγματικό παράθυρο ευκαιρίας, κατά το οποίο η μητέρα ή ο πατέρας ή και οι δύο πρέπει να σχηματίσουν μια σταθερή και ασφαλή σύνδεση και σχέση με το παιδί τους. Η περίοδος αυτή αφορά τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής του κάθε ανθρώπου, κρίσιμα για την κοινωνική και συναισθηματική του ανάπτυξη, και επομένως, τουλάχιστον ένας από τους γονείς θα πρέπει να ενθαρρύνεται να κάνει αυτήν την επένδυση ζωής σε αυτά τα κρίσιμα χρόνια.
Η έρευνα αυτή είναι ελπιδοφόρα ακόμα για μονο-γονεικές οικογένειες και ανύπαντρες μητέρες, όσο και για άνεργους πατέρες που φροντίζουν τα παιδιά τους.

Κατά την έρευνα, εξετάστηκαν οι σχέσεις 86 βρεφών ηλικίας 15 μηνών με τους γονείς τους. Οι ερευνητές παρακολούθησαν αυτά τα παιδιά μέχρι την ηλικία των 8 ετών.

Η έκπληξη στα ευρήματά τους ήταν ότι τα βρέφη που είχαν δυνατό δέσιμο και με τους δύο γονείς δεν είχαν επιπρόσθετα συναισθηματικά και νοητικά οφέλη κατά την παιδική ηλικία, σε σύγκριση με εκείνα τα παιδιά που εγκατέστησαν καλή επικοινωνία μόνο με έναν γονιό. Συμπέραναν έτσι ότι μια ζεστή, ασφαλής και θετική σύνδεση με τουλάχιστον έναν γονιό αρκεί για να εξασφαλίσει τις ανάγκες του παιδιού για ασφάλεια και για να θέσει τις βάσεις για ομαλή ωρίμανση συναισθηματική και συμπεριφοράς.

Πηγή: University of Iowa, Nemours Foundation

Mετάφραση: ΣτέλιοςΠαπαβέντσης – pediatros-thes.gr

  • <p><span style="font-size:14px;">Παιδιά σχολικής ηλικίας, σύμφωνα με μελέτη επιστημόνων από την Αμερική που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Child Development, έχουν λιγότερα ψυχολογικά προβλήματα εάν, έστω και ένας από τους γονείς σχημάτιζε μαζί τους ισχυρό δεσμό κατά τον πρώτο χρόνο της ζωής.</span></p>
Επιπλέον, από το τρίτο παιδί και μετά, ανεξάρτητα από την ηλικία των γονιών, οι τελευταίοι δεν νιώθουν ουσιαστικά κάποια ξεχωριστή χαρά, όπως ένιωσαν με το πρώτο και το δεύτερο παιδί τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αγαπούν λιγότερο τα επόμενα παιδιά τους.

Αυτά είναι τα κυριότερα συμπεράσματα μια νέας βρετανοκαναδικής επιστημονικής έρευνας, με επικεφαλής τους καθηγητές Μίκο Μιρσκίλα της Σχολής Οικονομικών του Λονδίνου (LSE) και Ραχήλ Μαργκόλις του Πανεπιστημίου Γουέστερν του Καναδά, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό δημογραφίας "Demography", σύμφωνα με τις βρετανικές «Ιντιπέντεντ» και «Τέλεγκραφ».
Η έρευνα, που έγινε σε συνεργασία με το Γερμανικό Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών, παρακολούθησε ένα μεγάλο δείγμα άγγλων και γερμανών γονιών επί 18 χρόνια, πολύ περισσότερο χρονικό διάστημα από προηγούμενες παρεμφερείς μελέτες.

Η μελέτη διαπίστωσε ότι οι νέοι γονείς ηλικίας 35 έως 49 ετών νιώθουν πολύ μεγαλύτερη ευτυχία μετά τη γέννηση ενός παιδιού, από ό,τι οι νεότεροι γονείς που έκαναν οικογένεια σε ηλικία 23 έως 34 ετών. Γενικότερα, το ζευγάρι που καθυστερεί να κάνει παιδί, νιώθει μεγαλύτερη χαρά μετά το ευτυχές γεγονός. Η χαρά των νεότερων γονιών συνήθως εξανεμίζεται ένα έως δύο χρόνια μετά τη γέννηση, ενώ ειδικά όσοι έγιναν γονείς πολύ νέοι, στα 18 έως 22 χρόνια τους, είδαν την ευτυχία τους να μειώνεται σχεδόν αμέσως μετά τη γέννηση του παιδιού.

Οι ερευνητές δήλωσαν ότι τα ευρήματα πιθανώς εξηγούν γιατί όλο και περισσότεροι άνθρωποι -παρατηρώντας τις εμπειρίες των γύρω τους- επιλέγουν πλέον να ξεκινούν την οικογένειά τους και να κάνουν παιδί σε πιο προχωρημένη ηλικία, πράγμα που ισχύει ιδίως για τους πιο μορφωμένους. Αντίθετα, οι λιγότερο μορφωμένοι τείνουν να κάνουν παιδί νωρίτερα, αλλά βλέπουν την ευτυχία τους να μένει στάσιμη ή και να υποχωρεί σχεδόν αμέσως μετά την «άφιξη» του παιδιού.

Η μελέτη δείχνει μια γενικότερη τάση μεταξύ όλων των γονιών: η ευτυχία τους αυξάνεται τον χρόνο πριν και μετά τη γέννηση του παιδιού, αλλά ακολουθεί η συναισθηματική πτώση. Μόνο οι πιο μεγάλοι σε ηλικία γονείς είναι πιο «ανθεκτικοί» στα συναισθήματα ευτυχίας.

Από την άλλη, άσχετα με την ηλικία που γίνεται κανείς γονιός, η μελέτη δείχνει ότι κάθε επόμενο παιδί φέρνει λιγότερη χαρά. Η χαρά του πρώτου παιδιού -πριν και μετά τη γέννηση- είναι περίπου διπλάσια από αυτήν που νιώθουν οι γονείς με το δεύτερο παιδί.

Η πρόσθετη χαρά για το τρίτο παιδί είναι σχεδόν αμελητέα, ενώ για τα επόμενα ουσιαστικά ανύπαρκτη. Αυτό, κατά τους ερευνητές, δεν σημαίνει ότι ο γονιός δεν αγαπά το παιδί του, απλώς δεν νιώθει πια την χαρά της καινούριας εμπειρίας του να αποκτά ένα παιδί, ενώ επιπλέον γρήγορα αντιλαμβάνεται και τις πρόσθετες πιέσεις στον οικονομικό προϋπολογισμό της οικογένειας με κάθε παιδί που προστίθεται.

Τέλος, η έρευνα επιβεβαιώνει τη γενική αντίληψη ότι, σε σχέση με τους άνδρες, οι γυναίκες νιώθουν μεγαλύτερη χαρά πριν και αμέσως μετά τη γέννηση του παιδιού. Από την άλλη, όμως, οι γυναίκες αισθάνονται στη συνέχεια μια πιο απότομη μείωση της ευτυχίας τους, από ό,τι οι άνδρες γονείς - ίσως, όμως, επειδή αρχικά είχαν χαρεί περισσότερο. Σε βάθος χρόνου, πάντως, η μελέτη διαπίστωσε ότι δεν υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ μιας μητέρας και ενός πατέρα, όσον αφορά την ευτυχία που φέρνουν τα παιδιά.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

  • <p><span style="font-size:14px;">Το ζευγάρι που αναβάλλει τη γέννηση του παιδιού του για το μέλλον, πρόκειται να νιώσει μεγαλύτερη χαρά, ενώ αντίθετα όσο πιο γρήγορα στη ζωή τους οι γονείς κάνουν παιδί, τόσο πιο σύντομα εξατμίζεται η χαρά τους.</span></p>
Ο τρόπος για να θυμούνται και να εφαρμόζουν πρέπει να είναι πιο σωματοποιημένος και να συνδεθεί με εικόνες και βιωματικές εμπειρίες.

Για αυτό λοιπόν η παρακάτω άσκηση προσπαθεί, με τη χρήση των εικόνων ως μεσολαβητές, να βοηθήσει τα παιδιά με Μαθησιακές δυσκολίες να συνδέσουν τις αισθήσεις τους με τα κατάλληλα επίθετα.

Άσκηση: Εκτυπώνετε σχέδια από διάφορα ουσιαστικά και γράφετε μέσα φράσεις για κάθε μια από τις 5 αισθήσεις. Το παιδί θα πρέπει ανάλογα να συμπληρώσει με το αντίστοιχο επίθετο δίνοντας έτσι πληροφορίες για κάθε ουσιαστικό.


Παράδειγμα 1



Κάθε φράση συμπληρώνεται απο ένα επίθετο!

Παράδειγμα 2



Με αυτή τη μορφή δίνεται η άσκηση στο παιδί!

Tip: Αν για κάποιο ουσιαστικό δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν όλες οι αισθήσεις (πχ. τραπέζι) τότε μπορείτε να ζητήσετε να γράψει περισσότερα επίθετα για τις αισθήσεις που ήδη έχετε χρησιμοποιήσει!

Άσπα Μητρακάκη
Ειδική Παιδαγωγός - Κοινωνική Ανθρωπολόγος
ειδικευμένη στην αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολιών/δυσλεξίας
email: amitrakaki@gmail.com

http://dyslexiaathome.blogspot.gr/2014/10/blog-post_20.html

  • <p><span style="font-size:14px;">Ανάκληση λέξεων και εμπλουτισμός του γραπτού λόγου είναι δυο δύσκολα κεφάλαια για τα παιδιά με Δυσλεξία και Μαθησιακές δυσκολίες.</span></p>
Η μεγάλη κατανάλωση γάλατος δεν συνοδεύεται από μικρότερο κίνδυνο καταγμάτων, όπως συνήθως πιστεύεται λόγω του αυξημένου ασβεστίου και των πρωτεϊνών για τα οστά, αλλά αντίθετα με μεγαλύτερη πιθανότητα κατάγματος και πρόωρου θανάτου τόσο στους άνδρες, όσο και στις γυναίκες.

Σε αυτό το «αιρετικό» συμπέρασμα κατέληξε μια νέα μεγάλη σουηδική επιστημονική μελέτη, η οποία όμως πρέπει να επιβεβαιωθεί από μελλοντικές έρευνες, προτού οι επιστήμονες προχωρήσουν σε νέες διατροφικές συστάσεις. Η έρευνα, από την άλλη, συσχετίζει το πρόβλημα μόνο με το γάλα και όχι με τα άλλα γαλακτοκομικά, αφού βρήκε ότι όσες γυναίκες τρώνε πολύ γιαούρτι και τυρί, κινδυνεύουν λιγότερο από κάταγμα ή πρόωρο θάνατο.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Καρλ Μικάελσον της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Ουψάλα, που έκαναν τη σχετική δγημοσίευση στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό «British Medical Journal», σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, το «New Scientist» και τη βρετανική «Ιντιπέντεντ», ανέφεραν ότι ο αυξημένος κίνδυνος μπορεί να οφείλεται στα υψηλά επίπεδα γαλακτόζης, η οποία προέρχεται από διάσπαση της λακτόζης, δύο μορφών σακχάρου που περιέχονται στο γάλα και οι οποίες, όπως έχουν δείξει προηγούμενες μελέτες σε πειραματόζωα, αυξάνουν το οξειδωτικό στρες και τη χρόνια φλεγμονή στον οργανισμό.

Μέχρι σήμερα μια διατροφή πλούσια σε γάλα και γενικά σε γαλακτοκομικά προϊόντα θεωρείται ότι μειώνει την πιθανότητα καταγμάτων λόγω οστεοπόρωσης. Οι Σουηδοί επιστήμονες διευκρίνισαν, πάντως, ότι η έρευνά τους διαπίστωσε μια συσχέτιση ανάμεσα στο πολύ γάλα και στον αυξημένο κίνδυνο καταγμάτων και πρόωρου θανάτου και όχι μια άμεση σχέση αιτίας – αποτελέσματος, γι” αυτό τα απρόσμενα ευρήματά τους πρέπει να αντιμετωπιστούν με επιφύλαξη, τουλάχιστον προς το παρόν.

Οι ερευνητές μελέτησαν στοιχεία για δύο ομάδες, μία 61.433 γυναικών ηλικίας 39 – 74 ετών και μία 45.339 ανδρών ηλικίας 45 – 79 ετών, αναφορικά με τις διατροφικές συνήθειές τους και την κατανάλωση γάλατος, γιαουρτιού και τυριού. Η γυναικεία ομάδα παρακολουθήθηκε επί 20 έτη και η ανδρική επί 11. Στη διάρκεια αυτών των περιόδων οι επιστήμονες κατέγραψαν πόσα κατάγματα έπαθαν οι άνθρωποι και πόσοι πέθαναν πρόωρα.

Η στατιστική ανάλυση για τις γυναίκες έδειξε ότι η αυξημένη κατανάλωση γάλατος όχι μόνο δεν μείωνε καθόλου τον κίνδυνο κατάγματος, αλλά μάλλον τον αύξανε. Μέσα σε μια δεκαετία, 42 στις 1.000 γυναίκες που έπιναν πολύ γάλα, έπαθαν κάταγμα, έναντι 35 στις 1.000 που ήταν ο μέσος όρος και 31 στις 1.000 μεταξύ όσων έπιναν λίγο γάλα ή καθόλου.

Επιπλέον, οι γυναίκες που έπιναν πάνω από τρία ποτήρια γάλα τη μέρα (κατά μέσο όρο 680 μιλιγκράμ), είχαν υψηλότερο κίνδυνο πρόωρου θανάτου (180 γυναίκες στις 1.000) μέσα σε μια δεκαετία, σε σχέση με όσες έπιναν λιγότερο από ένα ποτήρι (κατά μέσο όρο 60 μιλιγκράμ), από τις οποίες πέθαναν 110 στις 1.000 μέσα στην ίδια δεκαετία, ενώ ο μέσος όρος (ανεξάρτητα από την κατανάλωση γάλατος) ήταν 126 θάνατοι στις 1.000 γυναίκες.

Όσες έπιναν πάνω από τρία ποτήρια ημερησίως, είχαν 90% μεγαλύτερο κίνδυνο πρόωρου θανάτου, 60% μεγαλύτερο κίνδυνο κατάγματος ισχύου και 15% οποιουδήποτε άλλου κατάγματος, σε σχέση με όσες έπιναν λιγότερο από ένα ποτήρι τη μέρα, όπως είπε ο Καρλ Μικάελσον.

Όσον αφορά τους άνδρες, παρατηρήθηκε επίσης ότι η αυξημένη κατανάλωση γάλατος σχετιζόταν με αυξημένο κίνδυνο πρόωρου θανάτου, αν και σε μικρότερο βαθμό από ό,τι στις γυναίκες (περίπου 10% για τρία ποτήρια και πάνω). Η περαιτέρω ανάλυση επιβεβαίωσε ότι η μεγαλύτερη κατανάλωση γάλατος συνδεόταν με «ανεβασμένους» βιοδείκτες οξειδωτικού στρες και φλεγμονής.

Σε κάθε περίπτωση, η κατανάλωση μόνο ενός ποτηριού γάλατος τη μέρα δεν φαίνεται να αποτελεί οποιοδήποτε πρόβλημα (το πρόβλημα αρχίζει μετά τα δύο ποτήρια), ενώ η μελέτη διαπίστωσε αυξημένο κίνδυνο σε όλα τα είδη γάλατος (με πολλά, λίγα ή καθόλου λιπαρά κ.α.). Αντίθετα, όπως διαπιστώθηκε, τα γαλακτοκομικά προϊόντα (κυρίως γιαούρτι, τυρί), που έχουν πολύ πιο χαμηλή περιεκτικότητα σε λακτόζη, συνδέονται με μειωμένη πρόωρη θνησιμότητα και λιγότερα κατάγματα, ιδίως μεταξύ των γυναικών.

«Τα ευρήματά μας μπορεί να θέσουν σε αμφισβήτηση την ισχύ των συστάσεων για την κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων γάλατος ως μέτρου πρόληψης των καταγμάτων» τονίζουν οι ερευνητές, αλλά προσθέτουν ότι «τα ευρήματα αυτά πρέπει να τύχουν ανεξάρτητης επιβεβαίωσης, προτού μπορέσουν να χρησιμοποιηθούν για νέες διατροφικές συστάσεις».

Ειδικοί από άλλες χώρες συμφώνησαν ότι τα ευρήματα πρέπει να διασταυρωθούν από άλλες έρευνες, καθώς η κατανάλωση γάλατος εμφανίζει αυξητική τάση διεθνώς, παράλληλα με την παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη. Ορισμένοι επιστήμονες επεσήμαναν ότι η νέα μελέτη εγείρει περισσότερα ερωτήματα, παρά δίνει απαντήσεις.

enikos.gr

  • <p><span style="font-size:14px;">Ίσως το γάλα δεν κάνει τόσο καλό όσο νομίζαμε στα κόκαλα και γενικότερα στην υγεία μας, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύει το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο.</span></p>
Υλικά συνταγής

Οι ποσότητες είναι για 10 cupcakes. Διπλασιάστε τη ποσότητα για 20 κ.λ.π.

-3/4 φλ. τσαγιού πραλίνα φουντουκιού
- 1 μεγάλο αβγό
- 5 κουταλιές της σούπας αλεύρι για όλες τις χρήσεις

Για γαρνίρισμα [προαιρετικά]:

- 2 κουταλιές της σούπας ψιλοκομμένα φουντούκια *

Εκτέλεση συνταγής

1. Προθερμαίνετε το φούρνο στους 180 βαθμούς. Σε ένα ταψί τοποθετείτε 10-12 χαρτάκια θηκούλες για cupcake [ίσως χρειαστούν περισσότερες ανάλογα με το μέγεθός τους].

2. Βάλτε μισό φλιτζάνι πραλίνα [τα 2/3] και τα αβγά σε ένα μέτριο μπολ και τα χτυπάτε καλά.

3. Προσθέτετε το αλεύρι σταδιακά και χτυπάτε [με το χέρι ή το μίξερ χειρός] μέχρι να αναμειχθούν καλά.

4. Με ένα κουταλάκι γεμίζετε κατά τα 3/4 περίπου, τις θηκούλες και τις ψήνετε για 11-12΄[όχι πιο πολύ μη τα παραψήσετε]. Τα βγάζετε από το φούρνο και τα αφήνετε να κρυώσουν καλά.

5. Μόλις κρυώσουν παίρνετε την υπόλοιπη πραλίνα [το 1/3] και το βάζετε στο φούρνο μικροκυμάτων μέχρι να γίνει υγρό περίπου 15-20 δευτερόλεπτα. Βουτήξτε τις κορυφές του κάθε cupcake στη πραλίνα, έτσι ώστε να καλυφθεί πλήρως. Πασπαλίστε τις κορυφές των cupcakes με τα ψιλοκομμένα φουντούκια [προαιρετικά]. *

* Αντί για φουντούκα μπορείτε να γαρνίρετε με μαύρη ή άσπρη ή πολύχρωμη τρούφα σοκολάτας ή και σκέτα .

Πηγή: sintayes.gr

  • <p><span style="font-size:14px;">Υπέροχα capcakes σοκολάτας με πραλίνα φουντουκιού. Μια συνταγή για φανταστικά capcakes, εύκολα, γρήγορα με 3 μόνο υλικά.</span></p>
http://i.imgur.com/WFyGlKC.png
- Το πρώτο σχεδιάγραμμα δείχνει έναν τυπικό κύκλο ύπνου ενός βρέφους κατά τους πρώτους μήνες της ζωής τους.

Διαρκεί συνολικά 1 με 2 ώρες.
Το μωρό από την κατάσταση της εγρήγορσης – ξυπνητό – πέφτει γρήγορα στην κατάσταση ύπνου REM – του λεγόμενου ανήσυχου ύπνου με όνειρα.
Είναι ο ύπνος όπου το μωρό κινεί τους βολβούς των ματιών του, είναι ανήσυχο και κινείται συχνά, μπορεί να βγάζει φωνούλες, κάνει άρρυθμες που και που γρήγορες ανάσες σα να βλέπει όνειρο, τινάζει χέρια πόδια – μυοκλονίες και ζωηρά νεογνικά αντανακλαστικά – , και ξυπνάει εύκολα με εξωτερικά ερεθίσματα.
Ακολουθεί μικρό σχετικά διάστημα ύπνου NonREM – πρόκειται για τον βαθύ ύπνο κατά τον οποίο το μωρό δεν κουνάει μάτια χέρια ή πόδια, δεν βλέπει όνειρα, δεν κάνει φωνούλες ούτε τινάγματα και δεν ξυπνάει εύκολα από τα εξωτερικά ερεθίσματα.
Έπειτα μεταβαίνει γρήγορα πάλι σε ανήσυχο ύπνο REM και τελικά ξυπνάει.

- Η δεύτερη γραμμή δείχνει μια συχνή παραλλαγή κύκλου ύπνου στα νεογέννητα και βρέφη.
Σε αυτήν, η διάρκεια του κύκλου ύπνου είναι επίσης 1 με 2 ώρες, αλλά το μωρό δεν πέφτει ποτέ σε βαθύ ύπνο NonREM.
Από την εγρήγορση μεταβαίνει γρήγορα σε ανήσυχο ύπνο REM και παραμένει εκεί μέχρι να ξυπνήσει.
Αρκετοί μικροί ύπνοι ενός μικρού βρέφους κατά την διάρκεια της ημέρας και κατά τις πρώτες πρωινές ώρες ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία.

- Η τρίτη γραμμή δείχνει τον τυπικό κύκλο ύπνου ενός μεγαλύτερου παιδιού και ενήλικα.
Η διάρκειά του είναι πολύ μεγαλύτερη – περίπου 3 με 4 ώρες.
Από την κατάσταση εγρήγορσης το μεγαλύτερο παιδί μεταβαίνει σταδιακά και απευθείας στον βαθύ ύπνο NonREM, ο οποίος διαρκεί πολύ περισσότερο.
Ακολουθεί ο ύπνος με όνειρα REM, και έπειτα σταδιακά το παιδί ξυπνάει.
Επομένως, μεγαλύτερα παιδιά και ενήλικες όταν πέφτουμε για ύπνο τυπικά δεν περνούμε πρώτα από τον ανήσυχο ύπνο ονείρων όπως τα μωρά, αλλά κατευθείαν στον βαθύ ύπνο.

- Ο ύπνος των ονείρων REM είναι εντελώς απαραίτητος για την επεξεργασία των ερεθισμάτων της ημέρας από τον εγκέφαλο του μωρού.
Το ανώριμο νεογέννητο χρειάζεται άφθονο ύπνο REM ώστε να ωριμάσει τάχιστα και να χτίσει συνδέσεις στους νευρώνες του κατά τα κρίσιμα πρώτα δύο χρόνια της ζωής.
Από την άλλη, ο ύπνος NonREM είναι σημαντικός για την σωματική ξεκούραση και εμφανίζει τη μεγαλύτερη έκκριση αυξητικής ορμόνης.
Με άλλα λόγια, ο ύπνος REM χτίζει το μυαλό του παιδιού, ο ύπνος NonREM το σώμα του, ο ύπνος REM είναι το εργαλείο της ψυχοκινητικής ωρίμανσης, ο NonREM της σωματικής αύξησης.
Η φύση έχει προβλέψει να έχει επενδύσει κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του ανθρώπου σε μεγάλη διάρκεια ανήσυχου ύπνου, ώστε να καλυφτούν οι τεράστιες ανάγκες του σε ψυχοκινητική ωρίμανση.
Αργότερα, όταν η παιδική ηλικία οδηγεί σε μεγαλύτερη κινητικότητα, σωματική καταπόνηση κατά την διάρκεια της ημέρας, αυξάνεται σταδιακά ο βαθύς ύπνος ώστε ο οργανισμός να ξεκουράζεται περισσότερο και να επιταχύνεται η σωματική ανάπτυξη.

- Οι κύκλοι ύπνου ενός βρέφους διαρκούν πολύ λιγότερο από τους μεγαλύτερους ανθρώπους, και μάλιστα συμπίπτουν χρονικά με τον συνήθη χρόνο πέψης και κένωσης του στομάχου από το μητρικό γάλα: 1 με 2 ώρες.
Τα ανθρώπινα βρέφη είναι σχεδιασμένα να κοιμούνται ανήσυχα και να ξυπνούν συχνά.
Είναι σχεδιασμένα να τσεκάρουν το περιβάλλον τους, να λαμβάνουν την επανασύνδεση με τους γονείς τους και να θηλάζουν συχνά.
Ένα βρέφος μπορεί σε μία νύχτα να περάσει από πολλούς κύκλους ύπνου, με μεγαλύτερες διάρκειες βαθέως ύπνου NonREM στην αρχή της νύχτας και σχεδόν καθόλου βαθύ ύπνο προς το τέλος της νύχτας και το πρωί.

- Οι μεταβάσεις από την μια κατάσταση εγρήγορσης στην άλλη μπορεί να γίνονται πολύ γρήγορα στα μωρά, τόσο πιο γρήγορα όσο πιο κοντά στην γέννηση βρίσκονται.
Όλοι οι γονείς έχουν παρατηρήσει ότι αρκετές φορές τα μωρά τους κατά τις πρώτες εβδομάδες της ζωής μπορεί την μια στιγμή να κλαίνε και την άλλη απότομα να φαίνονται να κοιμούνται βαθιά, για να ξυπνήσουν και πάλι απότομα και να κλαίνε για τάισμα.
Όσο πιο πολύ ωριμάζει νευρολογικά ένα βρέφος τόσο πιο σταδιακά και ξεκάθαρα γίνονται τα σημάδια του.
Ιδιοσυγκρασικοί παράγοντες παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο από παιδί σε παιδί.

- Τα μικρά βρέφη τείνουν να ξυπνούν πολύ εύκολα γιατί περνούν τον περισσότερο χρόνο της ημέρας σε κατάσταση ανήσυχου ύπνου REM.
Όταν βρίσκονται σε ανήσυχο ύπνο μπορεί να ξυπνήσουν από έναν απότομο ήχο, από τις ίδιες τις δικές τους ακούσιες κινήσεις χεριών ή ποδιών, όταν τα κουνήσεις ή όταν προσπαθήσεις να τα μεταφέρεις από το ένα μέρος στο άλλο.
Πολλές φορές το νεογέννητο θα αποκοιμηθεί στην αγκαλιά ή κατά τον θηλασμό, αλλά δεν θα πέσει ΑΜΕΣΩΣ σε βαθύ ύπνο, όπως δείχνουν τα πρώτα δύο σχεδιαγράμματα.
Επομένως αν η μητέρα προσπαθήσει να το βάλει στο κρεβάτι του είναι πιθανό να ξυπνήσει.
Πρέπει να περιμένει να κοιμηθεί βαθιά, να περάσει στο επόμενο στάδιο – αν περάσει στον συγκεκριμένο κύκλο ύπνου – και μετά να τον αφήσει.

- Τα περισσότερα μωρά που θηλάζουν, με το τέλος ενός κύκλου ύπνου ξυπνούν, δείχνουν σημάδια πείνας και η μαμά τους τα θηλάζει για να αποκοιμηθούν και πάλι.
Αυτή είναι μια νορμάλ διαδικασία προβλεπόμενη από την ανθρώπινη φύση.
Εάν στο τέλος ενός κύκλου ύπνου η μητέρα δεν ανταποκριθεί προσφέροντας το στήθος της αλλά δοκιμάσει υποκατάστατους τρόπους να επαναφέρει το μωρό της στον ύπνο – απλή αγκαλιά, κούνημα, πιπίλα, φάσκιωμα κα – είναι πιθανό σε κάποιο στάδιο, και ανάλογα και με την ιδιοσυγκρασία του κάθε μωρού, να τα καταφέρει, αλλά το μωρό βρίσκεται σε κίνδυνο να χάνει γεύματα από το στήθος με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την επιτυχία του θηλασμού ή την πρόσληψη βάρους.
Επίσης, απαραίτητο κομμάτι μιας ομαλής για το βρέφος ψυχοκινητικής ανάπτυξης είναι η κατάλληλη και έγκαιρη απόκριση των γονιών του στις εκάστοτε ανάγκες του.
Η μη απόκριση – όπως η εφαρμογή του ελεγχόμενου κλάματος σε βρέφη ώστε να «κοιμούνται όλη νύχτα» βρίσκεται προς την αντίθετη κατεύθυνση, με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για τον θηλασμό και την υγιή ψυχοκινητική ανάπτυξη του μωρού.

- Πολλοί νέοι γονείς ξαφνιάζονται με τον ύπνο των μωρών τους: «Το μωρό μου δεν κοιμάται», «κουνιέται συνέχεια και είναι ανήσυχο στον ύπνο του», «κλαίει και κάνει φωνές στον ύπνο του», «κοιμάται μόνο στην αγκαλιά μου και μόλις πάω να το αφήσω ξυπνάει», «κοιμάται μόνο στο στήθος μου» και πολλά άλλα.
Όλες αυτές οι εκπλήξεις θα ήταν λιγότερες και λιγότερο δυσάρεστες αν οι νέοι γονείς ήταν πιο κατάλληλα προετοιμασμένοι και γνώριζαν – με ευθύνη των επαγγελματιών υγείας – την φυσιολογική κατάσταση των βρεφών και τι πρέπει να περιμένουν και τι όχι.
Οι δύσκολοι πρώτοι μήνες με το μωρό γίνονται πιο εύκολοι όταν ξέρεις τι να περιμένεις με αυτό και όταν έχεις ρεαλιστικές προσδοκίες βασισμένες στην φυσιολογία του μωρού και όχι στο τι μη ρεαλιστικό περιμένουν πολιτισμικές επιβολές και αντιλήψεις του παρελθόντος που βρίσκονται μακριά από την σύγχρονη επιστημονική γνώση.

Η προκαταβολική καθοδήγηση – anticipatory guidance –για το τι είναι φυσιολογικό στον ύπνο των βρεφών είναι κρίσιμης σημασίας για το αίσθημα ευεξίας των νέων γονιών.
Αυτός είναι ένας κύριος λόγος που απέναντι σε ένα βρέφος που ξυπνάει κάθε 2 ώρες τη νύχτα για τάισμα στο στήθος δύο μητέρες βιώνουν την κατάσταση εντελώς διαφορετικά: η μία θεωρώντας ότι είναι κάτι παθολογικό απελπίζεται και προσπαθεί μάταια να το κοιμίσει με πιπίλα ή σε άλλο δωμάτιο, η άλλη αναφέρει ότι ξεκουράζεται μια χαρά, θεωρώντας το κάτι φυσιολογικό και παροδικό, και λαμβάνοντας όλα τα κατάλληλα ρεαλιστικά μέτρα για να κάνει την ζωή της πιο προσαρμόσιμη σε αυτήν την κατάσταση – ύπνο στο ίδιο δωμάτιο, να αποκοιμιέται το μωρό στο στήθος, ξαπλωτό θηλασμό, ευκαιριακοί ύπνοι της μητέρας κατά την διάρκεια της ημέρας, όχι ξόδεμα ενέργειας σε μάταιες και επίπονες προσπάθειες υποκατάστατων.

Σ Παπαβέντσης MBBS MRCPCH DCH IBCLC 2014 pediatros-thes.gr
  • Τα παρακάτω σχεδιαγράμματα θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε τις διαφορές και επομένως να καταλάβουμε καλύτερα το μωρό μας:
Οπως επισημαίνει σε σχετικό άρθρο το LiveScience, στην πραγματικότητα, υπάρχουν αρκετές εφαρμογές που έχουν αναπτυχθεί ειδικά για τα παιδιά ενός και δύο ετών και ακόμη ένα-ετών, αλλά η επίσημη καθοδήγηση από την Αμερικανική Παιδιατρική Εταιρεία δηλώνει ότι: «θα πρέπει να αποφεύγεται η τηλεόραση και άλλα μέσα ψυχαγωγίας με οθόνη στα βρέφη και τα παιδιά ηλικίας κάτω των δύο ετών»

Γιατί όμως η ηλικία αυτή αποτελεί ορόσημο; Οι Ευρωπαίοι ερευνητές έχουν διαφορετικές απόψεις σε κάθε χώρα.
Στη Γερμανία, ορισμένοι παιδοψυχολόγοι συμβουλεύουν ότι η χρήση της οθόνης θα πρέπει να αποφεύγεται μέχρι την ηλικία των έξι ετών, στη Φινλανδία και σε άλλες Σκανδιναβικές χώρες, δεν θέτουν κάποιο όριο, ενώ στην Ισπανία και την Πολωνία, ορίζουν τα 2 χρόνια ως το κατώτατο όριο.

Όλοι επεσήμαναν ωστόσο, ότι το να βάζουμε στο ίδιο τσουβάλι την παθητική παρακολούθηση τηλεόρασης με την διαδραστική και συμμετοχική χρήση των smartphones, tablets, βιντεοπαιχνιδιών και Leapsters φαίνεται παράλογο.
Φαίνεται ότι, κάπως ειρωνικά, παρόλο που η παγκόσμια αγορά έχει αναπτύξει την συγκεκριμένη, τεχνολογία είμαστε ακόμα πολύ μακριά από την επίτευξη μιας παγκόσμιας συναίνεσης σχετικά με την ηλικία στην οποία επιτρέπεται η χρήση οθόνης.

Οι οθόνες είναι ουσιαστικά μια επιφάνεια που δημιουργεί και περιέχει ένα εναλλακτικό κόσμο.
Πρέπει λοιπόν να σκεφτούμε τις έννοιες που εμφανίζονται σε αυτό τον «άλλο κόσμο» και να σκεφτούμε αν τα παιδιά κάτω των δύο ετών μπορούν να τις κατανοήσουν με έναν τρόπο που θα μπορούσε να έχει ένα νόημα, και θετικό αντίκτυπο στην ανάπτυξή τους.

Για παράδειγμα, αυτό είναι αποδεδειγμένο ότι παρά το γεγονός ότι έχουν μόνο έξι μήνες διαφορά, τα παιδιά 3 ετών ξεπερνούν σταθερά τα παιδιά 2μιση ετών στην κατανόηση της σχέσης ανάμεσα σε ένα σύμβολο και μια πραγματική αναπαράσταση ενός αντικειμένου.

Έρευνα από την Τζούντι Ντελόουτς του Κέντρο Μελέτης του Παιδιού στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια και τους συνεργάτες της, δείχνουν ότι μερικά παιδιά κάνουν και λάθη στην κλίμακα, για παράδειγμα, εκλαμβάνοντας τα αυτοκίνητα παιχνίδια για πραγματικά αυτοκίνητα.

Επίσης οι παιδοψυχολόγους τονίζουν ότι οι διαδραστικές εφαρμογές μπορούν να παρεμβαίνουν στην ικανότητα κατανόησης ιστοριών του παιδιού, κυρίως επειδή όταν οι γονείς διαβάζουν το βιβλίο στο παιδί τους τείνουν να επικεντρώνονται περισσότερο στα διαδραστικά στοιχεία από ό, τι στην ιστορία, κάτι που δεν θα συνέβαινε με ένα τυπωμένο βιβλίο.

Δεν έχει σημασία πόσο ακριβές και εξατομικευμένο θα είναι το λογισμικό, δεν μπορεί ποτέ να παρουσιάσει το εύρος και την ποιότητα των γλωσσικών σημάτων ενός ανθρώπινου ομιλητή.
Η ικανότητα να δοκιμάσει να μιμηθεί τον ήχο και τις εκφράσεις του προσώπου, τις χειρονομίες, τους ήχους της φωνής και τη γλώσσα του σώματος του γονιού, είναι ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη των γλωσσικών ικανοτήτων.

Από την άλλη, οι τεχνοκράτες, θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ότι, δεδομένης της δημοτικότητας των tablet τόσο στους ενήλικες όσο και στα μικρά παιδιά, θα μπορούσε να χρησιμεύσει για να τους φέρει κοντά.
Όμως εδώ τίθεται θέμα ποιότητας, αφού συνήθως τα τυπωμένα βιβλία περνάνε από σκληρή ανταγωνιστική διαδικασία αξιολόγησης από ομότιμους εμπειρογνώμονες με μεγάλη εμπειρία στο είδος, που συμβουλεύουν σχετικά με την ποιότητα του βιβλίου πριν από τη δημοσίευση. Αντίθετα οι κριτικές των παιχνιδιών στο App Store σίγουρα δεν γίνονται από παιδοψυχολόγους.

Επίσης η μονόπλευρη απεικόνιση του κόσμου στα λογισμικά που απευθύνονται σε παιδιά, είναι ένα άλλο σημαντικό ζήτημα, αφού οι ενήλικες και συνομήλικοι τους παρουσιάζουν πολύπλοκες συμπεριφορές που δεν συμπίπτουν πάντα με τα πρότυπα των ψηφιακών εφαρμογών και είναι αδύνατο να προβλεφθούν και να μοντελοποιηθούν.

Πολλοί θα υποστηρίξουν ότι ορισμένες εφαρμογές υπάρχουν απλά για να ψυχαγωγούν τα παιδιά και να βρίσκουν για λίγο την ησυχία τους οι γονείς.
Ωστόσο κατά πόσο αυτό το υλικό είναι κατάλληλο για την ψυχαγωγία των νηπίων, όταν οι περισσότεροι γονείς δεν γνωρίζουν καν ποια είναι τα ιδανικά επίπεδα φωτεινότητας της οθόνης, ώστε να μην παρεμβαίνει στην σωστή ανάπτυξη της όρασης τους.

Τέλος, καθώς τα tablet είναι ακόμα πολύ καινούργια στον τεχνολογικό στίβο, γνωρίζουμε ελάχιστα για τις πιθανές μακροπρόθεσμες συνέπειες στα παιδιά 2 ετών από την εκτεταμένη αλληλεπίδραση με οθόνες αφής.
Μάλιστα, όσο διαδραστικές κι αν είναι οι εφαρμογές και οι εικόνες έχουν εντελώς διαφορετικές ιδιότητες από τα περισσότερα άλλα αντικείμενα με τα οποία τα μικρά παιδιά μπορούν να αλληλεπιδράσουν στην καθημερινότητα τους.

Η αφή είναι το πρώτο και το νούμερο ένα μέσο επικοινωνίας και μάθησης στην πρώιμη παιδική ηλικία.
Θα πρέπει να είναι σε θέση να πιάσουν, να ζουλήξουν ή και να προσπαθήσουν να μασήσουν τα αντικείμενα προκειμένου να κατανοήσουν τις βασικές τους ιδιότητες.
Δεν έχουμε ιδέα τι θα συμβεί αν αντικαταστήσουμε το χρόνο που δαπανάται σε αυτές τις εμπειρίες με τις παραλλαγές που χρησιμοποιούνται στην ψηφιακή τεχνολογία, όπου απλά θα πατάνε μία οθόνη.

Σε μια εποχή που οι οθόνες είναι μέρος της καθημερινότητας μας και υπάρχουν παντού, είναι αδύνατον να τις αποφεύγουμε εντελώς.
Οι γονείς θα πρέπει σίγουρα να μην πανικοβληθούν όταν το μωρό τους συναντά μια οθόνη, αλλά τουλάχιστον μέχρι να έχουμε σωστά κριτήρια αξιολόγησης με γνώμονα την έρευνα για την καταλληλότητα των οθονών για τα νήπια, το καλύτερο είναι να ελαχιστοποιήσουμε την αλληλεπίδραση των παιδιών με αυτές και να δώσουμε βάρος στην φυσική επαφή.
  • Σε πρόσφατο άρθρο τους οι New York Times, επισημαίνουν μία αισθητή αύξηση στο χρόνο που περνάνε τα νήπια μπροστά στην οθόνη, είτε tablet, είτε έξυπνων κινητών. Πόσο ασφαλές είναι αυτό όμως και τι επίδραση μπορεί να έχει στα παιδιά καθώς μεγαλώνουν;
ΟΔΗΓΙΕΣ & ΟΡΟΙ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

- Οι διπλές προσκλήσεις αφορούν την 02 Νοεμβρίου στην αντίστοιχη παράσταση και θα δοθούν 3 διπλές προσκλήσεις.

- Ο Διαγωνισμός αναδεικνύει νικητές μέσω ηλεκτρονικής κλήρωσης. Συγκεκριμένα, την 2 Νοεμβρίου 2014, θα διεξαχθεί από τo mammyland ηλεκτρονική κλήρωση που εξασφαλίζει τυχαία επιλογή των νικητών.

- Δικαίωμα συμμετοχής στο διαγωνισμό έχει οποιοδήποτε φυσικό πρόσωπο, άνω των 18 ετών.

- Για να είναι έγκυρη η συμμετοχή, οι συμμετέχοντες θα πρέπει να κάνουν Like και να προσθέσουν ένα Σχόλιο στη σχετική ανάρτηση στο Facebook. Στη συνέχεια θα πρέπει να συμπληρώσουν το ονοματεπώνυμο και το e-mail τους.

- Κάθε διαγωνιζόμενος συμμετέχει μόνο μια φορά στο διαγωνισμό. Περισσότερες υποβολές συμμετοχής με το ίδιο όνομα ή/και το ίδιο e-mail δε θα ληφθούν υπόψη.

- Για την παραλαβή των δώρων, οι νικητές θα ενημερωθούν από τη σελίδα του mammyland κατά τη λήξη και με αποστολή e-mail.

- Ρητώς αναφέρεται ότι τα δώρα του διαγωνισμού δεν ανταλλάσσονται με χρήματα ή με άλλα αντικείμενα ίσης αξίας. Το mammyland διατηρεί το δικαίωμα να διαφοροποιήσει τους όρους της παρούσας προκήρυξης.

  • <p>Λάβετε μέρος στην κλήρωση του mammyland, με έπαθλο 3 διπλά εισιτήρια για την παράσταση «Το κορίτσι με τα χρυσά μαλλιά που μιλούσε στα πουλιά» στο Κουκλοθέατρο Μαιρηβή.</p>
Πότε είναι θετική και πότε αρνητική όσον αφορά την ψυχολογία του παιδιού η συμμετοχή του σε μια ομάδα; Τι συμβαίνει όταν τα κοντά παιδιά τοποθετούνται στις τελευταίες σειρές της παρέλασης; Όταν τα παχουλά κορίτσια κρύβονται στη μέση για να αποφύγουν την έκθεση στο κοινό που σχολιάζει; Και τι συμβαίνει με την ανάληψη του αισθήματος της ευθύνης;

(Η διαλεκτική της ομάδας)

α)Οι κοινές ανάγκες δημιουργούν κοινό κώδικα:

Και κάθε άτομο έχει κάποιες ανάγκες που χρειάζεται να ικανοποιηθούν. (π.χ.:Πεινάει)

Κάποιες φορές για να μπορέσει να τις ικανοποιήσει χρειάζεται τη βοήθεια των άλλων. (π.χ.:γυρνάει απ” τη δουλειά κουρασμένος-η και δεν έχει κουράγιο να μαγειρέψει)

Οι κοινοί στόχοι των ατόμων όταν επικοινωνηθούν, δημιουργούν μια εστία αλληλοβοήθειας. (π.χ.: ο-η σύντροφος μαγειρεύει κάτι για να φάνε).

Η εφάπαξ ικανοποίηση μιας ανάγκης δεν την εξαφανίζει όπως παρατηρούμε εύκολα από το φαινόμενο της πείνας.

Με λίγα λόγια οι ανάγκες είναι επαναλαμβανόμενες.

Άρα μπορούν να υπάγονται σε κάποιο μοτίβο κάλυψης ανάλογα με το ρυθμό ανάδυσής τους, δηλαδή να ικανοποιούνται με βάση ένα πρόγραμμα.Έτσι αν ένα ή περισσότερα άτομα “ακολουθούν” ένα πρόγραμμα, συνεννοούνται με βάση αυτό κι έχουν κάτι κοινό:

Ένα κώδικα, μια γλώσσα με την οποία στήνουν το πρόγραμμα κάλυψης αναγκών και πολλά άλλα.

Το “πρόγραμμα” μπορεί να αντιστοιχεί σε ένα αυτοκίνητο που είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να μας μετακινεί γρήγορα αλλά δε μας υπαγορεύει “που να πάμε’.

Οι ανάγκες μας για γρήγορη μετακίνηση μεταφράζονται μέσα απ’το αμάξι ως καύσιμα που χρειάζεται για να κινηθεί. Τέλος για να χρησιμοποιήσουμε αυτοκίνητο οφείλουμε να γνωρίζουμε τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας για να συνεννοούμαστε με τους υπόλοιπους, άσχετα με το ποιος είναι ο προορισμός μας.

Όλα αυτά συνθέτουν το σκελετό μιας συλλογικής ανάγκης όμως μέχρι στιγμής δεν δίνουν ταυτότητα σ’αυτό που προσπαθούμε να ορίσουμε: Την ομάδα.

β)(πως) ο στόχος της ομάδας μέσα στο χρόνο της δίνει ταυτότητα:

Το “που” θα πάει το αυτοκίνητο είναι μια διαδρομή που, για να μπορέσει να επιτευχθεί, βασίζεται πάνω στις ανάγκες (καύσιμα που κάνουν το αμάξι να κινείται).

Για την κάθε ομάδα είναι διαφορετικός ο προορισμός (το που). Π.χ.: Για μια οικογένεια η “διαδρομή” είναι η εργασία των γονέων και το μεγάλωμα των παιδιών.

Για ένα πολιτικό κόμμα είναι η άσκηση πίεσης για την αλλαγή στον τρόπο που το κράτος διαχειρίζεται ένα οικονομικό θέμα. Για μια μειονότητα είναι ο αγώνας για αποδοχή από την ευρύτερη κοινωνία και ισότητα με τα υπόλοιπα μέλη. Για ένα κράτος είναι η προστασία και ευημερία των πολιτών του με τρόπο ώστε να εκφράζονται ελεύθερα και δημιουργικά προς αλλήλους.

Το σύνολο των δραστηριοτήτων που δείχνει προς τα που πάει μια ομάδα σε συνδυασμό και σχέση το “από που έρχεται” και “που επιθυμεί να καταλήξει’, αποτελεί την ταυτότητα της ομάδας.

Παραδείγματος χάριν: Η σύγχρονη νεοελληνική κοινωνία ξεκίνησε στο πρώτο μισό του δεκάτου εννάτου αιώνα μετά την ανεξαρτητοποίησή της από την οθωμανική αυτοκρατορία (από που ερχόμαστε) και σήμερα δυσπραγεί οικονομικά. Βαδίζει προς ένα οικονομικό τέλμα (που πηγαίνουμε). Είναι ο σκοπός της αυτός;

Όχι.

Παρ’όλα αυτά αυτό αποτελεί ένα σύγχρονο χαρακτηριστικό της.

Το γεγονός ότι συλλογικά επιθυμούμε ως μέλη αυτής της κοινωνίας να αποφύγουμε το οικονομικό τέλμα δίνει κάποια αίσθηση για τις μελλοντικές μας κινήσεις, πράγμα που ενδυναμώνει τους δεσμούς μας ως ομάδα προς αυτό το σκοπό.

Οι παλιοί λέγανε πως “στα δύσκολα οι Έλληνες μονιάζουν’. Η αλήθεια είναι πως οι δυσκολίες, σύμφωνα και με τις παραπάνω προτάσεις, ξανα-ορίζουν την ομάδα γιατί ανανεώνουν την ταυτότητά της, δηλαδή της δίνουν ένα μελλοντικό στόχο προς επίτευξη, ένα νέο ταξίδι.

γ)Η ομάδα σε ζωντανή σχέση με το άτομο:

Οι ομάδες όμως, όπως είπαμε πιο πριν, αποτελούνται από άτομα.

Η συμμετοχή σε ομαδικές δραστηριότητες είναι ένας τρόπος με τον οποίο ο εγωισμός μεταμορφώνεται σε αλτρουϊσμό.

Η προαγωγή του ομαδικού στόχου εντός του κάθε ατόμου που συναπαρτίζει μια ομάδα, ουσιαστικά κάνει το “εγώ” να επενδύει και να οργανώνει τις προτεραιότητές του με τρόπο ώστε η ατομική του ανάπτυξη να έχει άμεση σύνδεση με τη βιωσιμότητα της ομάδας και ταυτόχρονα η βιωσιμότητα της ομάδας να αποτελεί δείκτη για την ατομική ανάπτυξη.

Αυτή η ισορροπία είναι πάντα το ζητούμενο μιας ομάδας με ταυτότητα, δηλαδή με συγκεκριμένη πορεία που χαράχτηκε στο παρελθόν, εντοπίζεται στο παρόν και φαίνεται να έχει μέλλον.

Π.χ.: Ο ποδοσφαιριστής που βάζει γκολ για την ομάδα του η οποία τελικά κερδίζει την αναμέτρηση με την αντίπαλη ομάδα δεν είναι περισσότερο νικητής από τους υπόλοιπους οι οποίοι αλληλοβοηθήθηκαν από την άμυνα ως την επίθεση και την τελική επίτευξη του τέρματος.

Αυτό όμως ακούγεται κάπως εξιδανικευμένο.

Τί γίνεται στις περιπτώσεις που χάνει η ομάδα ή όταν φοβόμαστε ότι θα χάσει;

δ)Η συλλογική ευθύνη και η ανάληψή της.

Η συμμετοχή σε ομαδικές δραστηριότητες είναι κάτι που μας εκθέτει σαν άτομα και δείχνει το βαθμό που μπορούμε να σχετιζόμαστε και να προσαρμοζόμαστε στην επίτευξη ενός ομαδικού στόχου.

Είναι ένα διαρκές τεστ για το πόσο έτοιμοι είμαστε να αφήσουμε τις ατομικές μας απολαύσεις και ανάγκες και να διαθέσουμε τις δυνάμεις μας αλλά και την τόλμη μας να κάνουμε λάθος προς ένα στόχο που μας ξεπερνά.

Αυτό δεν είναι εύκολο και πολλές φορές μπορεί να νιώσουμε πνιγμένοι κάτω από την πίεση των υποχρεώσεων που έχουμε αναλάβει σε συνδυασμό με την κρισιμότητα της κατάστασης της ομάδας με την οποία ταυτιζόμαστε.

Αυτό το τελευταίο άγχος είναι που στην καθομιλουμένη λέμε “βάρος της ευθύνης”.

Ο πραγματικός αλτρουϊσμός είναι η γνώση του πόσο βάρος ευθύνης μπορούμε να αντέξουμε ως άτομα.

Αυτό το όριο είναι κάτι που σταθμίζουμε καθημερινά:

α)με το να δοκιμάζουμε τον εαυτό μας μέσα σε διάφορους ρόλους στην κοινωνία (π.χ.: οι διάφορες εργασίες που αναλαμβάνουμε και πόσο αυτές μας καλύπτουν ταυτόχρονα προσωπικές ανάγκες και ανάγκες της ομάδας υπαγωγής μας) και

β)με το να ελαφρύνουμε το βάρος της ευθύνης αποδίδοντας σ’αυτό κύρος, θαυμασμό, εύσημα και υλικές απολαυές.

Η κοινωνία όντας ουσιαστικά ένας συλλογικός νους έχει μέσα της τη σοφία (η οποία εκφράζεται μέσα απ” την ανταλλαγή ιδεών) να μετατρέπει τις μεγάλες ευθύνες σε ευχάριστες ή θελκτικές διαδικασίες. Αίρει δηλαδή κάπως το φόβο ανάληψής τους (αυτή είναι μια απ” τις εκφάνσεις της κουλτούρας).

Π.χ.: Όλοι έχουμε ανάγκη να τρώμε. Όμως δε τρώμε “για να μη πεθάνουμε’. Για να μη βιώνουμε τη θλίψη του καταναγκαστικού χαρακτήρα της πείνας συλλογικά φτιάξαμε τρόπους όπου η ανάγκη αυτή καλύπτεται διασκεδαστικά, δηλαδή χωρίς φόβο ότι “κάτι κακό θα συμβεί αν δε φάμε”. Αυτοί οι τρόποι ονομάζονται “ελληνική κουζίνα” στην οποία όλοι μετέχουμε, είτε σαν καταναλωτές είτε σαν παραγωγοί ιδεών.

ε)η συμβολοποίηση της ευθύνης

Ένα άλλο παράδειγμα όπου μια μεγάλη συλλογική ανάγκη συνυπάρχει με μεγάλο κύρος και θαυμασμό είναι η υστεροφημία των ανθρώπων που ανέλαβαν σημαντικές ευθύνες. Αυτό στην πραγματικότητα είναι η συνύπαρξη της ευθύνης για προστασία και συνέχιση της κοινωνίας με το κύρος και τον θαυμασμό γι’αυτούς που ανέλαβαν τέτοια ευθύνη.

Ο κοινωνικός ιστός για να κρατηθεί ελαστικός και να έχει λειτουργική συνοχή είναι θεμιτό να θυμίζει στον εαυτό του τη δύναμη της συλλογικότητας. Τέτοιες διαστάσεις της κοινωνικής ζωής εκφράζονται και μέσα από συμβολισμούς όπως οι εθνικές επέτειοι. Αυτό έχει σχέση με τον ιστορικό άξονα της ομαδικής ταυτότητας (από που ξεκινήσαμε).

Τέτοιος είναι ο χαρακτήρας της σημερινής επετείου της 25ης Μαρτίου. Είναι μια συμβολική διάσταση που συνοψίζει αυτά που είπαμε παραπάνω.

Ο συμβολισμός αυτής της επετείου κορυφώνεται με την εκδήλωση που αποτελεί η στρατιωτική παρέλαση.

Στην παρέλαση λοιπόν αναπαράγεται και βιώνεται σε καθέναν ξεχωριστά η δύναμη της συλλογικότητας υπό τον κοινό σκοπό που ανέλαβαν οι άνθρωποι που δημιούργησαν το νεο-ελληνικό κράτος.

Ο εορτασμός μιας εθνικής επετείου είναι στην πραγματικότητα η συμμετοχή στη συνέχεια της ιστορικής ταυτότητας ενός έθνους-κράτους.Είναι σαν να λέει το κάθε μέλος “ναι ανήκω κι εγώ σ’αυτή την ομάδα γιατί αναγνωρίζω τους κόπους της για να φτάσει ως εδώ και μετέχω σ’αυτούς”.

Ακόμα κι αν κάποιος δεν πιστεύει στο συμβολισμό και την πρακτική της παρέλασης είναι δύσκολο να αρνηθεί τη δύναμη που αυτή αποπνέει όταν περνά από μπροστά του.

Γι’αυτό είναι σημαντικό η δύναμη αυτή να μην δίνει την αίσθηση του αποκλεισμού ώστε να μη περιθωριοποιεί τους ανθρώπους που συναπαρτίζουν τον κοινωνικό ιστό. Άλλωστε ο σκοπός μιας κοινωνίας είναι να περιλαμβανει όλα τα μέλη της εξίσου.

Αυτό γίνεται ιδιαίτερα εμφανές σε ευαίσθητες υπο-ομάδες όπως μια σχολική κοινότητα. Τα παιδιά βρίσκονται ακόμα σε εξέλιξη όσον αφορά την εκμάθηση των τρόπων διάρθρωσης της κοινωνίας και τα επίπεδα διαβάθμισης των ευθυνών.

Για να μπορέσουν να νιώσουν ότι “ανήκουν” στο σύνολο της κοινωνίας πρέπει να έχουν την αίσθηση ότι με τις δικές τους προσωπικές δυνάμεις τους μπορούν να εκφράσουν κάτι κοινό όπως ο συμβολισμός της παρέλασης.

Το σχολείο δεν είναι στρατός γι’αυτό πρέπει η σχολική παρέλαση να είναι ευαίσθητη στις αναπτυξιακές ιδιαιτερότητες όσων συμμετέχουν (διαφορές σωματότυπων, διαχωρισμοί σε “όμορφα και άσχημα παιδιά’) αλλιώς χάνει το νόημα του περιέχειν σε μια κοινή προσπάθεια, πράγμα το οποίο αποτελεί την ουσία της κοινωνικότητας και δημιουργεί εσωστρέφεια και ντροπή.

Αν τα παιδιά νιώθουν ότι η ατομικότητά τους υπολείπεται αυτού που προσπαθεί να μεταδώσει ο κοινός συμβολισμός τότε θα νιώσουν πληγωμένα και περιθωριοποιημένα. Αυτό δε λειτουργεί αρνητικά μόνο για τους αποκλεισμένους αλλά επιβαρύνει και αυτούς που συμμετέχουν με μια αίσθηση “εκλεκτού” που η σκιά της είναι η μετατροπή της συλλογικής ευθύνης σε “υπερ-ηρωισμό’. Αυτό δεν μπορεί να είναι καλός οιωνός για μια ζωντανή κοινωνία που θέλει να έχει μέλλον.

Άλλωστε η σχολική παρέλαση είναι μια αντανάκλαση του συμβολισμού της στρατιωτικής παρέλασης σε σχολικό περιβάλλον . Η ουσία της πρέπει είναι η συμμετοχή και όχι η επίδειξη ισχύος αν θέλει να μεταδίδει την ουσία του ιδεώδους για το οποίο υφίσταται η κοινωνία μας: Τη δημοκρατία.

Είναι μια εξαιρετικά ευαίσθητη διαδικασία ακριβώς γιατί περιλαμβάνει μέσα της ένα συμβολισμό δύναμης ο οποίος μπάινει σε πράξη τώρα από τα ευαίσθητα μέλη της κοινωνίας που αποτελούν τα παιδιά.

boro.gr

  • <p><span style="font-size:14px;">Ο ψυχολόγος ομαδικός θεραπευτής Δημήτρης Κατσαρός αναλύει τις ψυχολογικές πτυχές της παρέλασης.</span></p>

Account

Navigation

Αναζήτηση

Αναζήτηση

Configure browser push notifications

Chrome (Android)
  1. Tap the lock icon next to the address bar.
  2. Tap Permissions → Notifications.
  3. Adjust your preference.
Chrome (Desktop)
  1. Click the padlock icon in the address bar.
  2. Select Site settings.
  3. Find Notifications and adjust your preference.