Αναρρώνοντας...και αποφασίζοντας να μοιραστώ την ιστορία μου.

[Chrysalis]

Αγαπητά μέλη του Mammyland καλημέρα σας και χρόνια πολλά σε όσες/ους γιορτάζουν σήμερα. 

Αποφάσισα κι εγώ να σας διηγηθώ τη δική μου ιστορία, μιας και πολλές φορές σε ερωτηματικά που είχα αρκετές εμπειρίες κοριτσιών εδώ λειτούργησαν εμψυχωτικά για εμένα.  Είμαι 30 ετών, παντρεμένη εδώ και 4 χρόνια και τα τελευταία 3 χρόνια ξεκινήσαμε προσπάθειες για μωράκι. Όταν πέρασαν 6 μήνες ελεύθερων επαφών και είδαμε ότι δεν ερχόταν, αποφασίσαμε να κάνουμε τις σχετικές εξετάσεις. Στο ενδιάμεσο προέκυψε μια βιοχημική κύηση, από ότι είδαμε με μία πολύ χαμηλή χοριακή, και κάπου εκεί εξετάζοντας τις ορμόνες βρήκαμε ότι είχα ανεβασμένη προλακτίνη στο 90 (ορμονη η οποία σε επίπεδα άνω του φυσιολογικού εμποδίζει τη σύλληψη). Είχα περάσει ένα διάστημα γεμάτο στρες τα προηγούμενα χρόνια λόγω απώλειας ενός πολύ δικού μου προσώπου, και προφανώς εκεί πυροδοτήθηκε η προλακτίνη. Ο άντρας μου με προέτρεψε έπειτα από συζήτηση και με άλλους ειδικούς (είναι γιατρός αλλά σε εντελώς διαφορετικό τομέα) να δοκιμάσουμε να χαλαρώσω και να την αφήσουμε να πέσει φυσικά, χωρίς φάρμακα για κάποιους μήνες. Έπεσε, αλλά όχι τόσο ώστε να επιτρέπει την σύλληψη και διαταράσσοντας τον κύκλο μου (μου ερχόταν κάθε 2 μήνες περίοδος πολλές φορές). Κάναμε ακόμη πιο εξειδικευμένες εξετάσεις και οι δύο, μπήκα για μαγνητική, όλα καθαρά. Αποφασίσαμε να πάμε σε ενδοκρινολόγο, μας παρέπεμψε και σε πυρηνική ιατρό, πάλι όλα καλά. Ξεκίνησα για ένα μήνα θεραπεία με Dostinex και έφτασα προλακτίνη στο 4. Άριστα. Μετά από αυτό το εκπληκτικό αποτέλεσμα, το οποίο με χαροποίησε πολύ, ο γυναικολόγος μου μας έδωσε το πράσινο φως για προσπάθειες.

Και ειλικρινά, έμεινα έγκυος στην πρώτη ή δεύτερη επαφή που είχαμε την πρώτη εβδομάδα προσπαθειών. Πρώτη φορά έγκυος. Μετά από 8 μέρες καθυστέρησης, την 1η Απριλίου 2020, εν μέσω κορονοιού και μέσα σε όλη αυτή τη βαβούρα της καραντίνας, δώσαμε αίμα για χοριακή και είδα ένα 3.500 το οποίο με έκανε να κλάψω από χαρά. Η ενδοκρινολόγος μας που της είπαμε έλεγε τόσα χρόνια δεν έχει ακούσει ποτέ κάτι ανάλογο από πελάτισσες, να συλλάβουν με τη μία δηλ., και ότι είναι υπέροχο νέο. Ευχαριστούσα την Παναγία που τόσο είχα παρακαλέσει που μου χάρισε αυτή τη χαρά, έκλαιγα στην αγκαλιά του άντρα μου και ένιωθα ευτυχής. Ο άντρας μου χάρηκε πάρα πολύ όμως -ίσως και λόγω ιδιότητας που έχει ακούσει και δει χίλια δυο- μου είπε να είμαστε εγκρατείς και βήμα-βήμα να δούμε πως θα πάει το πρώτο τρίμηνο. Επαναληπτική χοριακή σε δύο μέρες 4900. Εκεί ανησυχήσαμε. Πήραμε το γυναικολόγο τηλέφωνο και μας είπε ότι θα μας δει σε 3 μέρες (μεσολαβουσε Σαβ/κο και είχε αραιά ραντεβού λόγω κορονοιού). Μου είπε να μην ανησυχώ και να είμαι ήρεμη, καθώς και να πάρω χαπακια utrogestan (προγεστερονη). Ήμουν ήρεμη, ένιωθα ήδη μικρές αναγούλες όλη την εβδομάδα, πρήξιμο στο στήθος, μικροπονάκια κάτω χαμηλα...ένιωθα έγκυος και ήμουν ευτυχισμένη, ένιωθα υπέροχα  και δε με ενοχλούσε τίποτα από όλα αυτά. Το επόμενο βράδυ, λίγο πριν κοιμηθώ, πήγα τουαλέτα και στο χαρτί είδα μια μικρή ροζ κηλίδα. Το έδειξα στον άντρα μου και μου είπε να μη φοβάμαι και προσπάθησε να με καθησυχάσει . Τον είδα ότι ανησύχησε όμως. Κάτι που επιβεβαιώθηκε όταν σηκώθηκα τα ξημερώματα να πάω πάλι τουλέτα: είχα πλημμυρίσει στο αίμα. Με έπιασε τρόμος. Έκλαιγα, ο άντρας μου προσπαθούσε να με ηρεμήσει, έτρεμα ότι μπορεί να είχαμε χάσει το εμβρυάκι μας. Μετά από πολύ προσπάθεια κοιμήθηκα λίγο και το πρωί πήγαμε κατευθείαν στα επείγοντα του τοπικού μας νοσοκομείου, όπου δούλευε παλαιότερα ο άντρας μου. Εκεί μας επιβεβαίωσαν ότι υπήρξε αποκόλληση του σάκου και τα εμβρυικά στοιχεία είναι άμορφη μάζα, δεν είναι σαφή. Την επόμενη πήγαμε στο ραντεβού με το γυναικολόγο μας όπου επιβεβαίωση την αποβολή...Και εντέλει, έπρεπε να κάνω απόξεση μήτρας. Ο ίδιος με παρότρυνε να μην εστιάζω αρνητικά αλλά στο ότι η γονιμότητα μας είναι άριστη και έμεινα αμέσως έγκυος και μάλιστα ενδομητρίως. Παρά τα όσα μου είπε, γύρισα σπίτι κομμάτια, έκλαιγα και ήμουν θλιμμένη...Ένιωθα μισή, λειψή, άχρηστη, μη ικανή... έβαζα να δω υπερηχους με καρδουλα που χτυπουσε και κοιτουσα απο διπλα τους δικους μου και ένιωθα σαν ζωντανη νεκρη... ο αντρούλης μου πάντα εκεί με το χαμόγελο, παρά τη θλίψη του, να με ενθαρρύνει και να με ανεβάζει ψυχολογικά... οτι αντοχες ειχα και εχω σε εκεινον τις χρωστω, οπου με την αγαπη του με εκανε να αισθανομαι πιο ζωντανη....Κανονίσαμε την απόξεση στο νοσοκομείο και εισήχθησα χθες...

Κανεις δεν με ειχε προειδοποιησει για αυτο που θα ζουσα.

Αρχικα μπηκα ηρεμη. Καναμε υπερηχο, εδωσα αιμα, και καρδιογραφημα. Ολα αναμενομενα. 

Μεχρι που παω στο μαιευτικο για εισαγωγη. Η νοσηλευτρια μαλλον δεν καταλαβε οτι προκειται για αποξεση και μου ανοιγει την πορτα και μου λεει περασε εδω. Σε εναν θαλαμο με δυο νεες μανουλες και μωρα στα χερια.

Ξεσπασα σε τρομερα κλαματα και βγηκα εξω παρακαλωντας να με βαλουν αλλου. Η κοπελα μου ειπε οτι μπερδευτηκε και μου ανοιξαν αλλο δωματιο, οπου ειχα την τυχη να ειμαι μονη μου. Μετα απο εκεινο το περιστατικο ταραχτηκα πολυ. Ετρεμα ασταματητα για 2 ωρες. Ετρεμα διχως να μπορω ελεγξω το σωμα μου. Ο αντρας μου παντα διπλα μου, να μου κρατα το χερι. Ειχε στενοχωρηθει τρομερα που ετρεμα και ημουν τοσο πανικοβλητη. Η εικονα με τα μωρα με ταραξε τρομερα. Μακαρι βεβαια παντα ολοι να ειναι υγιεις και καλα και να χαιρονται τα μωρακια τους, δεν μου φταιξανε τιποτα ο αγνωστος ο κοσμος...απλα οχι εκεινη την στιγμη.

Μου βαλανε μετα απο λιγο 4 ενδοκολπικα χαπια...για να χαλαρωσω μου ειπανε και να ειναι πιο ευκολη η αποξεση... ειχα διαβασει καπου εδω στο φορουμ οτι αυτα προκαλουν συσπασεις...αλλα δεν μου το ειπε κανεις μαλλον για να μην φοβηθω...

 

Κι εκει αρχιζει το ΜΑΡΤΥΡΙΟ.

 

ΚΑΤΙ ΠΟΝΟΙ... Που πήγαινα κι ερχόμουν... η μήτρα μου άρχισε να έχει συσπάσεις αμέσως...οι οποίες, παρά το ενδοφλέβιο αναισθητικό που ζητήσαμε, από ένα σημείο και μετά γινόταν απίστευτα δυνατές και βογκούσα από τον πόνο... στο ενδιάμεσο είχα τάση για έμετο....έκανα τρεις φορές εμετό... οι τρεις τελευταίες συσπάσεις που είχα ήταν ΜΑΧΑΙΡΙΑ στα σωθικά μου, δεν έχω πονέσει ποτέ τόσο...Στην τέταρτη σύσπαση όπου ταυτόχρονα ζορίστηκα για εμετό ένιωσα ότι βγήκε κάτι από κάτω μου... κοιτάω τη σερβιέτα και είχα πολύ αίμα και κάτι βρισκόταν εκεί...ο σάκος... ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ ΟΣΟ ΖΩ... Η μαία που ήρθε το πήρε και το έβαλε σε ένα κυπελάκι όπου θα το στέλνανε για ιστολογικές... 

Ήρθε η ώρα του χειρουργείου, μιας και αυτό περιμέναμε, να δούμε αίμα...ευτυχώς η αναισθησιολόγος και ο χειρούργος γιατρός γνωστοί μας, και μου φέρθηκαν σαν να ήμουν παιδί τους. Δεν ξέρω που έβρισκα το κουράγιο και αστειευόμουν μαζί τους και με τις νοσηλεύτριες στο ενδιάμεσο, μέχρι να ναρκωθώ...Δεν κατάλαβα τίποτα. Ξύπνησα ξαφνικά στο δωμάτιο, ντυμένη και με τον αντρα μου απέναντι να μου χαιδεύει το χέρι. Οι πόνοι μετά συνεχίστηκαν και βάλαμε κι άλλο αναισθητικό...Και ξεκίνησε το δράμα με τους εμετούς... έκανα 10 φορές επιπλέον εμετό... ο άντρας μου να σηκώνεται κάθε λίγο και λιγάκι να με κρατάει και να μου βάζει το κυπελάκι μπροστά...Κανονικότατη πλύση στομάχου. 

Μετά από κάποιες ώρες, σηκώθηκα, πήγα τουαλέτα, και σιγά σιγά οι πόνοι υποχωρούσαν...  ήπια και μιση γουλιά νερό... ώσπου ήρθε η ώρα του εξιτηρίου...ήθελα να φύγω... με βάραινε ψυχολογικά το δωμάτιο... μόλις ετοιμαστήκαμε και βγήκαμε έξω, και αφού μπήκαμε στο αμάξι, ήμουν άλλος άνθρωπος. Ήρεμη, πιο ψύχραιμη, πιο δυνατή... δεν έκλαιγα πια. Δεν έτρεμα πια. Ήθελα μόνο το σπιτάκι μας. Με το που μπήκαμε σπίτι ηρέμησα. Ήπια λίγο νεράκι με λεμόνι, έφαγα λίγα αλεσμένα φρούτα...και κοιμήθηκα...δεν πονούσα καθόλου πια... 

 

Και σήμερα, είμαι εδώ, στο μπαλκόνι μου με τον ήλιο,και σας γράφω. Αδύναμη ακόμη, μα....Πιο δυνατή. Πιο ψύχραιμη. Πιο πεισματάρα (με την καλή έννοια) να πάνε όλα καλά την επόμενη φορά.

Η απορία μου είναι πως μπαίνει μια γυναίκα σε διαδικασία να κάνει έκτρωση με την ίδια διαδικασία. Πως μπορεί να σκοτώνει ένα ζωντανό έμβρυο και να υποφέρει τόσο και η ίδια... 

Το μωράκι μας δεν ήταν γραφτό του να έρθει σε μια τέτοια δύσκολη εποχή. Ξέρω όμως πως έχουμε ένα αγγελούδι πλέον (ως Χριστιανή Ορθόδοξη, ξέρω ότι η ψυχή δημιουργείται από τη στιγμή της σύλληψης)... Η χθεσινή μου εμπειρία ήταν ό,τι πιο συγκλονιστικό έχω βιώσει. Και έχω, ως κατακλείδα, δύο ευχές:

1. Μανούλες νέες, να χαίρεστε τα υπέροχα αγγελούδια σας και να τα αγαπάτε με όλη τη δύναμη της ψυχής σας...είναι Θείο Δώρο και να μη το ξεχάσετε ποτέ.

2. Για όσες έχουν βρεθεί στη θέση μου... απλά αυτό: η σκέψη μου και η προσευχή μου είναι μαζί σας, να μην ξαναπεράσουμε ποτέ τόσο πόνο και μόνο χαρές να έρθουν στα σπίτια μας κορίτσια μου. Η ώρα που θα κρατήσουμε το δικό μας μωράκι στην αγκαλιά μας πλησιάζει... 

 

Είχα πάρει κάποτε ένα ζευγάρι βρεφικά καλτσάκια με αρκουδάκια στις πατούσες...τα κρατώ σε ένα συρτάρι για όταν έρθει η ευλογημένη εκείνη ώρα.

 

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα σε όλες σας, και μακάρι η Ανάσταση του Κυρίου μας να μας φωτίσει ψυχικά και σωματικά, ώστε να μας αξιώσει να μεγαλώσουμε τις οικογένειές μας με υγεία και αγάπη. 

 

Σας ευχαριστώ που το διαβάσατε.

 

[Joannaero]

Αχ βρε κοπέλα μου! Σου εύχομαι να μείνεις γρήγορα και να αποκτήσετε εσύ και ο φανταστικός σύντροφός σου ένα υγιές μωρό! Παρ'οτι είναι συχνό φαινόμενο η αποβολή,δεν έχω ξανά ακούσει για 4 (!)  Ενδοκοπλικα (προσταγλανδινη;) Και να σε αφήσουν να υποφέρεις. Εντάξει ο εμετός είναι κάτι φυσικό,είναι κάποιοι άνθρωποι που έχουν θέμα με τους εμετούς. Αλλά αυτό με τα υπόθετα και την αυτόματη αποβολή με προβληματίζει...και για την ανεύθυνη (ζώο) νοσηλεύτρια τί να πω; Έχω κάνει έκτρωση όταν ήμουν νεότερη,για ηλίθιο λόγο,και δεν υπάρχει μέρα που να μην το μετανιώνω. Δεν αξίζει για τίποτα στον κόσμο να το κάνει κάποιος. Εσύ όμως δεν το αποφάσισες,απλά η φύση επενέβη και το άφησε ... Ίσως είχε πρόβλημα. Θα περάσει! Δεν είσαι μόνη! Μοιράζεται ο πόνος! Και στο υγιές μωρό που θα έρθει θα νιώσεις όλα αυτά που περιμένεις- και που πρέπει να νιώσει μια γυναίκα! Σου στέλνω όλη μου την αγάπη και την σκέψη! Την νιώθεις; 

[Mariaira]

Αχ κοριτσι μ ποσο σε νιωθω...ξερω πως νιωθεις...το εχω περασει δυο φορες..

Μη πιεζεις τον εαυτο σ για τπτ, ολα θα στρωσουν απλα θελει χρονο κ γρηγορα θα κρατας το μωρακι σ αγκαλια! 

Εχε πιστη κ υπομονη! 

[BASOULA2]

στις πριν 2 ώρες, ο/η Chrysalis είπε:

Αγαπητά μέλη του Mammyland καλημέρα σας και χρόνια πολλά σε όσες/ους γιορτάζουν σήμερα. 

Αποφάσισα κι εγώ να σας διηγηθώ τη δική μου ιστορία, μιας και πολλές φορές σε ερωτηματικά που είχα αρκετές εμπειρίες κοριτσιών εδώ λειτούργησαν εμψυχωτικά για εμένα.  Είμαι 30 ετών, παντρεμένη εδώ και 4 χρόνια και τα τελευταία 3 χρόνια ξεκινήσαμε προσπάθειες για μωράκι. Όταν πέρασαν 6 μήνες ελεύθερων επαφών και είδαμε ότι δεν ερχόταν, αποφασίσαμε να κάνουμε τις σχετικές εξετάσεις. Στο ενδιάμεσο προέκυψε μια βιοχημική κύηση, από ότι είδαμε με μία πολύ χαμηλή χοριακή, και κάπου εκεί εξετάζοντας τις ορμόνες βρήκαμε ότι είχα ανεβασμένη προλακτίνη στο 90 (ορμονη η οποία σε επίπεδα άνω του φυσιολογικού εμποδίζει τη σύλληψη). Είχα περάσει ένα διάστημα γεμάτο στρες τα προηγούμενα χρόνια λόγω απώλειας ενός πολύ δικού μου προσώπου, και προφανώς εκεί πυροδοτήθηκε η προλακτίνη. Ο άντρας μου με προέτρεψε έπειτα από συζήτηση και με άλλους ειδικούς (είναι γιατρός αλλά σε εντελώς διαφορετικό τομέα) να δοκιμάσουμε να χαλαρώσω και να την αφήσουμε να πέσει φυσικά, χωρίς φάρμακα για κάποιους μήνες. Έπεσε, αλλά όχι τόσο ώστε να επιτρέπει την σύλληψη και διαταράσσοντας τον κύκλο μου (μου ερχόταν κάθε 2 μήνες περίοδος πολλές φορές). Κάναμε ακόμη πιο εξειδικευμένες εξετάσεις και οι δύο, μπήκα για μαγνητική, όλα καθαρά. Αποφασίσαμε να πάμε σε ενδοκρινολόγο, μας παρέπεμψε και σε πυρηνική ιατρό, πάλι όλα καλά. Ξεκίνησα για ένα μήνα θεραπεία με Dostinex και έφτασα προλακτίνη στο 4. Άριστα. Μετά από αυτό το εκπληκτικό αποτέλεσμα, το οποίο με χαροποίησε πολύ, ο γυναικολόγος μου μας έδωσε το πράσινο φως για προσπάθειες.

Και ειλικρινά, έμεινα έγκυος στην πρώτη ή δεύτερη επαφή που είχαμε την πρώτη εβδομάδα προσπαθειών. Πρώτη φορά έγκυος. Μετά από 8 μέρες καθυστέρησης, την 1η Απριλίου 2020, εν μέσω κορονοιού και μέσα σε όλη αυτή τη βαβούρα της καραντίνας, δώσαμε αίμα για χοριακή και είδα ένα 3.500 το οποίο με έκανε να κλάψω από χαρά. Η ενδοκρινολόγος μας που της είπαμε έλεγε τόσα χρόνια δεν έχει ακούσει ποτέ κάτι ανάλογο από πελάτισσες, να συλλάβουν με τη μία δηλ., και ότι είναι υπέροχο νέο. Ευχαριστούσα την Παναγία που τόσο είχα παρακαλέσει που μου χάρισε αυτή τη χαρά, έκλαιγα στην αγκαλιά του άντρα μου και ένιωθα ευτυχής. Ο άντρας μου χάρηκε πάρα πολύ όμως -ίσως και λόγω ιδιότητας που έχει ακούσει και δει χίλια δυο- μου είπε να είμαστε εγκρατείς και βήμα-βήμα να δούμε πως θα πάει το πρώτο τρίμηνο. Επαναληπτική χοριακή σε δύο μέρες 4900. Εκεί ανησυχήσαμε. Πήραμε το γυναικολόγο τηλέφωνο και μας είπε ότι θα μας δει σε 3 μέρες (μεσολαβουσε Σαβ/κο και είχε αραιά ραντεβού λόγω κορονοιού). Μου είπε να μην ανησυχώ και να είμαι ήρεμη, καθώς και να πάρω χαπακια utrogestan (προγεστερονη). Ήμουν ήρεμη, ένιωθα ήδη μικρές αναγούλες όλη την εβδομάδα, πρήξιμο στο στήθος, μικροπονάκια κάτω χαμηλα...ένιωθα έγκυος και ήμουν ευτυχισμένη, ένιωθα υπέροχα  και δε με ενοχλούσε τίποτα από όλα αυτά. Το επόμενο βράδυ, λίγο πριν κοιμηθώ, πήγα τουαλέτα και στο χαρτί είδα μια μικρή ροζ κηλίδα. Το έδειξα στον άντρα μου και μου είπε να μη φοβάμαι και προσπάθησε να με καθησυχάσει . Τον είδα ότι ανησύχησε όμως. Κάτι που επιβεβαιώθηκε όταν σηκώθηκα τα ξημερώματα να πάω πάλι τουλέτα: είχα πλημμυρίσει στο αίμα. Με έπιασε τρόμος. Έκλαιγα, ο άντρας μου προσπαθούσε να με ηρεμήσει, έτρεμα ότι μπορεί να είχαμε χάσει το εμβρυάκι μας. Μετά από πολύ προσπάθεια κοιμήθηκα λίγο και το πρωί πήγαμε κατευθείαν στα επείγοντα του τοπικού μας νοσοκομείου, όπου δούλευε παλαιότερα ο άντρας μου. Εκεί μας επιβεβαίωσαν ότι υπήρξε αποκόλληση του σάκου και τα εμβρυικά στοιχεία είναι άμορφη μάζα, δεν είναι σαφή. Την επόμενη πήγαμε στο ραντεβού με το γυναικολόγο μας όπου επιβεβαίωση την αποβολή...Και εντέλει, έπρεπε να κάνω απόξεση μήτρας. Ο ίδιος με παρότρυνε να μην εστιάζω αρνητικά αλλά στο ότι η γονιμότητα μας είναι άριστη και έμεινα αμέσως έγκυος και μάλιστα ενδομητρίως. Παρά τα όσα μου είπε, γύρισα σπίτι κομμάτια, έκλαιγα και ήμουν θλιμμένη...Ένιωθα μισή, λειψή, άχρηστη, μη ικανή... έβαζα να δω υπερηχους με καρδουλα που χτυπουσε και κοιτουσα απο διπλα τους δικους μου και ένιωθα σαν ζωντανη νεκρη... ο αντρούλης μου πάντα εκεί με το χαμόγελο, παρά τη θλίψη του, να με ενθαρρύνει και να με ανεβάζει ψυχολογικά... οτι αντοχες ειχα και εχω σε εκεινον τις χρωστω, οπου με την αγαπη του με εκανε να αισθανομαι πιο ζωντανη....Κανονίσαμε την απόξεση στο νοσοκομείο και εισήχθησα χθες...

Κανεις δεν με ειχε προειδοποιησει για αυτο που θα ζουσα.

Αρχικα μπηκα ηρεμη. Καναμε υπερηχο, εδωσα αιμα, και καρδιογραφημα. Ολα αναμενομενα. 

Μεχρι που παω στο μαιευτικο για εισαγωγη. Η νοσηλευτρια μαλλον δεν καταλαβε οτι προκειται για αποξεση και μου ανοιγει την πορτα και μου λεει περασε εδω. Σε εναν θαλαμο με δυο νεες μανουλες και μωρα στα χερια.

Ξεσπασα σε τρομερα κλαματα και βγηκα εξω παρακαλωντας να με βαλουν αλλου. Η κοπελα μου ειπε οτι μπερδευτηκε και μου ανοιξαν αλλο δωματιο, οπου ειχα την τυχη να ειμαι μονη μου. Μετα απο εκεινο το περιστατικο ταραχτηκα πολυ. Ετρεμα ασταματητα για 2 ωρες. Ετρεμα διχως να μπορω ελεγξω το σωμα μου. Ο αντρας μου παντα διπλα μου, να μου κρατα το χερι. Ειχε στενοχωρηθει τρομερα που ετρεμα και ημουν τοσο πανικοβλητη. Η εικονα με τα μωρα με ταραξε τρομερα. Μακαρι βεβαια παντα ολοι να ειναι υγιεις και καλα και να χαιρονται τα μωρακια τους, δεν μου φταιξανε τιποτα ο αγνωστος ο κοσμος...απλα οχι εκεινη την στιγμη.

Μου βαλανε μετα απο λιγο 4 ενδοκολπικα χαπια...για να χαλαρωσω μου ειπανε και να ειναι πιο ευκολη η αποξεση... ειχα διαβασει καπου εδω στο φορουμ οτι αυτα προκαλουν συσπασεις...αλλα δεν μου το ειπε κανεις μαλλον για να μην φοβηθω...

 

Κι εκει αρχιζει το ΜΑΡΤΥΡΙΟ.

 

ΚΑΤΙ ΠΟΝΟΙ... Που πήγαινα κι ερχόμουν... η μήτρα μου άρχισε να έχει συσπάσεις αμέσως...οι οποίες, παρά το ενδοφλέβιο αναισθητικό που ζητήσαμε, από ένα σημείο και μετά γινόταν απίστευτα δυνατές και βογκούσα από τον πόνο... στο ενδιάμεσο είχα τάση για έμετο....έκανα τρεις φορές εμετό... οι τρεις τελευταίες συσπάσεις που είχα ήταν ΜΑΧΑΙΡΙΑ στα σωθικά μου, δεν έχω πονέσει ποτέ τόσο...Στην τέταρτη σύσπαση όπου ταυτόχρονα ζορίστηκα για εμετό ένιωσα ότι βγήκε κάτι από κάτω μου... κοιτάω τη σερβιέτα και είχα πολύ αίμα και κάτι βρισκόταν εκεί...ο σάκος... ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ ΟΣΟ ΖΩ... Η μαία που ήρθε το πήρε και το έβαλε σε ένα κυπελάκι όπου θα το στέλνανε για ιστολογικές... 

Ήρθε η ώρα του χειρουργείου, μιας και αυτό περιμέναμε, να δούμε αίμα...ευτυχώς η αναισθησιολόγος και ο χειρούργος γιατρός γνωστοί μας, και μου φέρθηκαν σαν να ήμουν παιδί τους. Δεν ξέρω που έβρισκα το κουράγιο και αστειευόμουν μαζί τους και με τις νοσηλεύτριες στο ενδιάμεσο, μέχρι να ναρκωθώ...Δεν κατάλαβα τίποτα. Ξύπνησα ξαφνικά στο δωμάτιο, ντυμένη και με τον αντρα μου απέναντι να μου χαιδεύει το χέρι. Οι πόνοι μετά συνεχίστηκαν και βάλαμε κι άλλο αναισθητικό...Και ξεκίνησε το δράμα με τους εμετούς... έκανα 10 φορές επιπλέον εμετό... ο άντρας μου να σηκώνεται κάθε λίγο και λιγάκι να με κρατάει και να μου βάζει το κυπελάκι μπροστά...Κανονικότατη πλύση στομάχου. 

Μετά από κάποιες ώρες, σηκώθηκα, πήγα τουαλέτα, και σιγά σιγά οι πόνοι υποχωρούσαν...  ήπια και μιση γουλιά νερό... ώσπου ήρθε η ώρα του εξιτηρίου...ήθελα να φύγω... με βάραινε ψυχολογικά το δωμάτιο... μόλις ετοιμαστήκαμε και βγήκαμε έξω, και αφού μπήκαμε στο αμάξι, ήμουν άλλος άνθρωπος. Ήρεμη, πιο ψύχραιμη, πιο δυνατή... δεν έκλαιγα πια. Δεν έτρεμα πια. Ήθελα μόνο το σπιτάκι μας. Με το που μπήκαμε σπίτι ηρέμησα. Ήπια λίγο νεράκι με λεμόνι, έφαγα λίγα αλεσμένα φρούτα...και κοιμήθηκα...δεν πονούσα καθόλου πια... 

 

Και σήμερα, είμαι εδώ, στο μπαλκόνι μου με τον ήλιο,και σας γράφω. Αδύναμη ακόμη, μα....Πιο δυνατή. Πιο ψύχραιμη. Πιο πεισματάρα (με την καλή έννοια) να πάνε όλα καλά την επόμενη φορά.

Η απορία μου είναι πως μπαίνει μια γυναίκα σε διαδικασία να κάνει έκτρωση με την ίδια διαδικασία. Πως μπορεί να σκοτώνει ένα ζωντανό έμβρυο και να υποφέρει τόσο και η ίδια... 

Το μωράκι μας δεν ήταν γραφτό του να έρθει σε μια τέτοια δύσκολη εποχή. Ξέρω όμως πως έχουμε ένα αγγελούδι πλέον (ως Χριστιανή Ορθόδοξη, ξέρω ότι η ψυχή δημιουργείται από τη στιγμή της σύλληψης)... Η χθεσινή μου εμπειρία ήταν ό,τι πιο συγκλονιστικό έχω βιώσει. Και έχω, ως κατακλείδα, δύο ευχές:

1. Μανούλες νέες, να χαίρεστε τα υπέροχα αγγελούδια σας και να τα αγαπάτε με όλη τη δύναμη της ψυχής σας...είναι Θείο Δώρο και να μη το ξεχάσετε ποτέ.

2. Για όσες έχουν βρεθεί στη θέση μου... απλά αυτό: η σκέψη μου και η προσευχή μου είναι μαζί σας, να μην ξαναπεράσουμε ποτέ τόσο πόνο και μόνο χαρές να έρθουν στα σπίτια μας κορίτσια μου. Η ώρα που θα κρατήσουμε το δικό μας μωράκι στην αγκαλιά μας πλησιάζει... 

 

Είχα πάρει κάποτε ένα ζευγάρι βρεφικά καλτσάκια με αρκουδάκια στις πατούσες...τα κρατώ σε ένα συρτάρι για όταν έρθει η ευλογημένη εκείνη ώρα.

 

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα σε όλες σας, και μακάρι η Ανάσταση του Κυρίου μας να μας φωτίσει ψυχικά και σωματικά, ώστε να μας αξιώσει να μεγαλώσουμε τις οικογένειές μας με υγεία και αγάπη. 

 

Σας ευχαριστώ που το διαβάσατε.

 

Κοριτσάκι μου γλυκό γειά σου.... Διαβάζω πολύ καιρό ιστορίες αλλά η ιστορία σου και ο τρόπος γραφής σου με συγκλόνισαν......σε νιώθω δικό μου άνθρωπο. Όλα όσα είπες τα έχω ζήσει.... Όχι μια φορά.... Εγω έχω δύο αγγελούδια πάνω να κάνουν παρέουλα με το δικό σου.....εγω άκουσα και το μαγικό ήχο της καρδουλας του που ακόμα ηχεί στα αφτιά μου.....ακομα στο μηδέν είμαι και εγώ....η πρώτη μου αποξεση ήταν πολύ τραυματική εμπειρία. Όπως ακριβώς το περιέγραψες....κλαμα πόνος αίμα Ενετοί...σε ένα δωμάτιο που υπήρχε το πυρεξακι για να κοιμηθεί το νεογέννητο εγώ υπέφερα. Τι να πω έχω ταυτιστεί απίστευτα.... 

[Dimitra75]

@Chrysalis λυπάμαι τοσο πολύ !!!! 3 φορες εχω ζήσει αυτό πού ζεις...κ σήμερα παλι βιωνω ενα μικρο θάνατο μεσα μου...για άλλη μια φορα αδιαθετησα....τα περιθώρια στενά πλέον.....μπορεί να Μην γινω ποτέ μανα....Αλλά ελπιζω μέχρι τα 50!!!! Το ιδιο κανε κ εσυ...να ελπίζεις!!!!!! Σου στέλνω μια γλυκιά αγκαλίτσα κορίτσι μου

[Chrysalis]

@Joannaero @BASOULA2 @Dimitra75 οι ευχές σας και τα λόγια σας βάλσαμο. Σας ευχαριστώ πολύ. Μόνο που μπήκατε στον κόπο να μου πείτε δυο λόγια από καρδιάς... 

Η ελπίδα μας να δυναμώσει σαν φλόγα στην καρδιά μας... να πραγματοποιηθούν με υγεία οι βαθύτερες μας ευχές... ας είναι αυτές μας οι εμπειρίες που μας χάραξαν μια αφορμή να μην υπάρξουμε ποτέ αχάριστες για κάθε χαρά που θα μας φέρει η ζωή στο μέλλον... 

Σας ευχαριστώ και πάλι... από τα βάθη της ψυχής μου...

Νομίζω ότι η ακόλουθη εικόνα (Statue to unborn child) περιγράφει τα βαθύτερα μας συναισθήματα...

[netspirit]

Κοριτσια μου, σας διαβαζω και κλαίω. Σας διαβαζω και ποναω μαζί σας.

ευτυχως ο θεός δεν με εβαλε σε τέτοια δοκιμασία και έχω τα δυο αγγελούδια μου αγκαλια.

Αλλα ολα όσα περιγράφετε ειναι τρομερά  

Και υπάρχουν φορές που λεω, γιατι; Γιατι καποιες που δεν τα θελουν να τα έχουν και καποιες αλλες ψυχές να προσπαθούν και να βιώνουν όλο αυτο...

σας ευχομαι μεσα απο την καρδια μου όλο αυτο να καταφέρει να μαλακώσει (διοτι η απώλεια ενός παιδιού -γεννημένου ή αγέννητου - δεν περναει ποτε) και γρηγορα να κρατήσετε στην αγκαλια σας τα μωρακια που τοσο λαχταράτε. 
@Chrysalis Κοριτσι μου ισως το μωρακι σου να είχε πρόβλημα και ο θεός να μην ήθελε να σε βάλει στην ίδια δοκιμασία αλλα με αλλες συνθήκες. Ισως όλο αυτο να το εκανε για να μην περάσεις χειρότερα αργοτερα . 
Έχε πίστη κοριτσι μου και ολα θα γίνουν.

η σκέψη μου κοντα σας.

[Chrysalis]

@netspirit από ότι διέγνωσε σε πρώτο στάδιο ο γυναικολόγος δεν είχαμε σαφή σχηματισμό εμβρύου λόγω κάποιας χρωμοσωμιακής ανωμαλίας...περιμένουμε τις ιστολογικές βέβαια για σαφή αποτελέσματα... τον ρώτησα αν κάπου ευθύνομαι η ίδια, αν δεν πρόσεξα κάτι κλπ...και μου είπε ότι κακώς κάνω τέτοιες σκέψεις επειδή πρώτον είμαι υγιέστατη και εγώ και ο άντρας μου, και δεύτερον αυτό αν είναι να συμβεί συμβαίνει απλώς, ανεξάρτηα από θέματα υγείας κλπ... 

απλά ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι η πολυπόθητη πρώτη μου εγκυμοσύνη θα κατέληγε έτσι... ήταν ένα τεράστιο σοκ. ειλικρινά. το οποίο δεν χωρά ακριβώς σε λέξεις, απλά προσπάθησα στην ιστορία μου να βρω τις πιο συναφείς... Ωστόσο ήταν μια ακόμη απόδειξη ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο και προσχεδιασμένο ιδανικά στη ζωή και πρέπει να μάθουμε να αποδεχόμαστε εξίσου την χαρά με την απώλεια...

Σε ευχαριστώ πολύ γλυκιά μου για την στήριξή σου. Ώρα με την ώρα δυναμώνω ψυχικά και σωματικά, και όλα θα πάνε καλά, πραγματικά είμαι αισιόδοξη. 

Όσο για την πίστη μου...αυτή όπως πάντοτε με έσωσε από το να μην χαθώ σε λαβυρίνθους αχανών σκέψεων και ερωτηματικών...και σε αυτήν εναποθέτουμε κάθε μας ελπίδα!

Να χαίρεσαι τα παιδάκια σου και να τα καμαρώσεις όπως επιθυμείς...!!!

[Dimitra75]

@Chrysalis για μενα η πιο σωστη εξέταση στα ξεσματα της αποβολής είναι ο καρυοτυπος κ οχι η ιστολογικη....την πρωτη φορα έκανα καρυοτυπο κ μάλιστα ήταν φυσιολογικος...τη δεύτερη που επέμενα αλλά μου εκαναν ιστολογικη σε όσους γιατρούς κ ειδικότητες διαφορες γιατρων πηγα μου είπαν ότι απο την ιστολογικη δεν βγάζουμε τα συμπεράσματα Που θέλουμε ...Αλλά που να ήξερες κ εσυ να επιμείνεις....οπως κ εγω όταν ήμουν αρχάρια

[Papadakis]

στις πριν 11 ώρες, ο/η Chrysalis είπε:

Αγαπητά μέλη του Mammyland καλημέρα σας και χρόνια πολλά σε όσες/ους γιορτάζουν σήμερα. 

Αποφάσισα κι εγώ να σας διηγηθώ τη δική μου ιστορία, μιας και πολλές φορές σε ερωτηματικά που είχα αρκετές εμπειρίες κοριτσιών εδώ λειτούργησαν εμψυχωτικά για εμένα.  Είμαι 30 ετών, παντρεμένη εδώ και 4 χρόνια και τα τελευταία 3 χρόνια ξεκινήσαμε προσπάθειες για μωράκι. Όταν πέρασαν 6 μήνες ελεύθερων επαφών και είδαμε ότι δεν ερχόταν, αποφασίσαμε να κάνουμε τις σχετικές εξετάσεις. Στο ενδιάμεσο προέκυψε μια βιοχημική κύηση, από ότι είδαμε με μία πολύ χαμηλή χοριακή, και κάπου εκεί εξετάζοντας τις ορμόνες βρήκαμε ότι είχα ανεβασμένη προλακτίνη στο 90 (ορμονη η οποία σε επίπεδα άνω του φυσιολογικού εμποδίζει τη σύλληψη). Είχα περάσει ένα διάστημα γεμάτο στρες τα προηγούμενα χρόνια λόγω απώλειας ενός πολύ δικού μου προσώπου, και προφανώς εκεί πυροδοτήθηκε η προλακτίνη. Ο άντρας μου με προέτρεψε έπειτα από συζήτηση και με άλλους ειδικούς (είναι γιατρός αλλά σε εντελώς διαφορετικό τομέα) να δοκιμάσουμε να χαλαρώσω και να την αφήσουμε να πέσει φυσικά, χωρίς φάρμακα για κάποιους μήνες. Έπεσε, αλλά όχι τόσο ώστε να επιτρέπει την σύλληψη και διαταράσσοντας τον κύκλο μου (μου ερχόταν κάθε 2 μήνες περίοδος πολλές φορές). Κάναμε ακόμη πιο εξειδικευμένες εξετάσεις και οι δύο, μπήκα για μαγνητική, όλα καθαρά. Αποφασίσαμε να πάμε σε ενδοκρινολόγο, μας παρέπεμψε και σε πυρηνική ιατρό, πάλι όλα καλά. Ξεκίνησα για ένα μήνα θεραπεία με Dostinex και έφτασα προλακτίνη στο 4. Άριστα. Μετά από αυτό το εκπληκτικό αποτέλεσμα, το οποίο με χαροποίησε πολύ, ο γυναικολόγος μου μας έδωσε το πράσινο φως για προσπάθειες.

Και ειλικρινά, έμεινα έγκυος στην πρώτη ή δεύτερη επαφή που είχαμε την πρώτη εβδομάδα προσπαθειών. Πρώτη φορά έγκυος. Μετά από 8 μέρες καθυστέρησης, την 1η Απριλίου 2020, εν μέσω κορονοιού και μέσα σε όλη αυτή τη βαβούρα της καραντίνας, δώσαμε αίμα για χοριακή και είδα ένα 3.500 το οποίο με έκανε να κλάψω από χαρά. Η ενδοκρινολόγος μας που της είπαμε έλεγε τόσα χρόνια δεν έχει ακούσει ποτέ κάτι ανάλογο από πελάτισσες, να συλλάβουν με τη μία δηλ., και ότι είναι υπέροχο νέο. Ευχαριστούσα την Παναγία που τόσο είχα παρακαλέσει που μου χάρισε αυτή τη χαρά, έκλαιγα στην αγκαλιά του άντρα μου και ένιωθα ευτυχής. Ο άντρας μου χάρηκε πάρα πολύ όμως -ίσως και λόγω ιδιότητας που έχει ακούσει και δει χίλια δυο- μου είπε να είμαστε εγκρατείς και βήμα-βήμα να δούμε πως θα πάει το πρώτο τρίμηνο. Επαναληπτική χοριακή σε δύο μέρες 4900. Εκεί ανησυχήσαμε. Πήραμε το γυναικολόγο τηλέφωνο και μας είπε ότι θα μας δει σε 3 μέρες (μεσολαβουσε Σαβ/κο και είχε αραιά ραντεβού λόγω κορονοιού). Μου είπε να μην ανησυχώ και να είμαι ήρεμη, καθώς και να πάρω χαπακια utrogestan (προγεστερονη). Ήμουν ήρεμη, ένιωθα ήδη μικρές αναγούλες όλη την εβδομάδα, πρήξιμο στο στήθος, μικροπονάκια κάτω χαμηλα...ένιωθα έγκυος και ήμουν ευτυχισμένη, ένιωθα υπέροχα  και δε με ενοχλούσε τίποτα από όλα αυτά. Το επόμενο βράδυ, λίγο πριν κοιμηθώ, πήγα τουαλέτα και στο χαρτί είδα μια μικρή ροζ κηλίδα. Το έδειξα στον άντρα μου και μου είπε να μη φοβάμαι και προσπάθησε να με καθησυχάσει . Τον είδα ότι ανησύχησε όμως. Κάτι που επιβεβαιώθηκε όταν σηκώθηκα τα ξημερώματα να πάω πάλι τουλέτα: είχα πλημμυρίσει στο αίμα. Με έπιασε τρόμος. Έκλαιγα, ο άντρας μου προσπαθούσε να με ηρεμήσει, έτρεμα ότι μπορεί να είχαμε χάσει το εμβρυάκι μας. Μετά από πολύ προσπάθεια κοιμήθηκα λίγο και το πρωί πήγαμε κατευθείαν στα επείγοντα του τοπικού μας νοσοκομείου, όπου δούλευε παλαιότερα ο άντρας μου. Εκεί μας επιβεβαίωσαν ότι υπήρξε αποκόλληση του σάκου και τα εμβρυικά στοιχεία είναι άμορφη μάζα, δεν είναι σαφή. Την επόμενη πήγαμε στο ραντεβού με το γυναικολόγο μας όπου επιβεβαίωση την αποβολή...Και εντέλει, έπρεπε να κάνω απόξεση μήτρας. Ο ίδιος με παρότρυνε να μην εστιάζω αρνητικά αλλά στο ότι η γονιμότητα μας είναι άριστη και έμεινα αμέσως έγκυος και μάλιστα ενδομητρίως. Παρά τα όσα μου είπε, γύρισα σπίτι κομμάτια, έκλαιγα και ήμουν θλιμμένη...Ένιωθα μισή, λειψή, άχρηστη, μη ικανή... έβαζα να δω υπερηχους με καρδουλα που χτυπουσε και κοιτουσα απο διπλα τους δικους μου και ένιωθα σαν ζωντανη νεκρη... ο αντρούλης μου πάντα εκεί με το χαμόγελο, παρά τη θλίψη του, να με ενθαρρύνει και να με ανεβάζει ψυχολογικά... οτι αντοχες ειχα και εχω σε εκεινον τις χρωστω, οπου με την αγαπη του με εκανε να αισθανομαι πιο ζωντανη....Κανονίσαμε την απόξεση στο νοσοκομείο και εισήχθησα χθες...

Κανεις δεν με ειχε προειδοποιησει για αυτο που θα ζουσα.

Αρχικα μπηκα ηρεμη. Καναμε υπερηχο, εδωσα αιμα, και καρδιογραφημα. Ολα αναμενομενα. 

Μεχρι που παω στο μαιευτικο για εισαγωγη. Η νοσηλευτρια μαλλον δεν καταλαβε οτι προκειται για αποξεση και μου ανοιγει την πορτα και μου λεει περασε εδω. Σε εναν θαλαμο με δυο νεες μανουλες και μωρα στα χερια.

Ξεσπασα σε τρομερα κλαματα και βγηκα εξω παρακαλωντας να με βαλουν αλλου. Η κοπελα μου ειπε οτι μπερδευτηκε και μου ανοιξαν αλλο δωματιο, οπου ειχα την τυχη να ειμαι μονη μου. Μετα απο εκεινο το περιστατικο ταραχτηκα πολυ. Ετρεμα ασταματητα για 2 ωρες. Ετρεμα διχως να μπορω ελεγξω το σωμα μου. Ο αντρας μου παντα διπλα μου, να μου κρατα το χερι. Ειχε στενοχωρηθει τρομερα που ετρεμα και ημουν τοσο πανικοβλητη. Η εικονα με τα μωρα με ταραξε τρομερα. Μακαρι βεβαια παντα ολοι να ειναι υγιεις και καλα και να χαιρονται τα μωρακια τους, δεν μου φταιξανε τιποτα ο αγνωστος ο κοσμος...απλα οχι εκεινη την στιγμη.

Μου βαλανε μετα απο λιγο 4 ενδοκολπικα χαπια...για να χαλαρωσω μου ειπανε και να ειναι πιο ευκολη η αποξεση... ειχα διαβασει καπου εδω στο φορουμ οτι αυτα προκαλουν συσπασεις...αλλα δεν μου το ειπε κανεις μαλλον για να μην φοβηθω...

 

Κι εκει αρχιζει το ΜΑΡΤΥΡΙΟ.

 

ΚΑΤΙ ΠΟΝΟΙ... Που πήγαινα κι ερχόμουν... η μήτρα μου άρχισε να έχει συσπάσεις αμέσως...οι οποίες, παρά το ενδοφλέβιο αναισθητικό που ζητήσαμε, από ένα σημείο και μετά γινόταν απίστευτα δυνατές και βογκούσα από τον πόνο... στο ενδιάμεσο είχα τάση για έμετο....έκανα τρεις φορές εμετό... οι τρεις τελευταίες συσπάσεις που είχα ήταν ΜΑΧΑΙΡΙΑ στα σωθικά μου, δεν έχω πονέσει ποτέ τόσο...Στην τέταρτη σύσπαση όπου ταυτόχρονα ζορίστηκα για εμετό ένιωσα ότι βγήκε κάτι από κάτω μου... κοιτάω τη σερβιέτα και είχα πολύ αίμα και κάτι βρισκόταν εκεί...ο σάκος... ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ ΟΣΟ ΖΩ... Η μαία που ήρθε το πήρε και το έβαλε σε ένα κυπελάκι όπου θα το στέλνανε για ιστολογικές... 

Ήρθε η ώρα του χειρουργείου, μιας και αυτό περιμέναμε, να δούμε αίμα...ευτυχώς η αναισθησιολόγος και ο χειρούργος γιατρός γνωστοί μας, και μου φέρθηκαν σαν να ήμουν παιδί τους. Δεν ξέρω που έβρισκα το κουράγιο και αστειευόμουν μαζί τους και με τις νοσηλεύτριες στο ενδιάμεσο, μέχρι να ναρκωθώ...Δεν κατάλαβα τίποτα. Ξύπνησα ξαφνικά στο δωμάτιο, ντυμένη και με τον αντρα μου απέναντι να μου χαιδεύει το χέρι. Οι πόνοι μετά συνεχίστηκαν και βάλαμε κι άλλο αναισθητικό...Και ξεκίνησε το δράμα με τους εμετούς... έκανα 10 φορές επιπλέον εμετό... ο άντρας μου να σηκώνεται κάθε λίγο και λιγάκι να με κρατάει και να μου βάζει το κυπελάκι μπροστά...Κανονικότατη πλύση στομάχου. 

Μετά από κάποιες ώρες, σηκώθηκα, πήγα τουαλέτα, και σιγά σιγά οι πόνοι υποχωρούσαν...  ήπια και μιση γουλιά νερό... ώσπου ήρθε η ώρα του εξιτηρίου...ήθελα να φύγω... με βάραινε ψυχολογικά το δωμάτιο... μόλις ετοιμαστήκαμε και βγήκαμε έξω, και αφού μπήκαμε στο αμάξι, ήμουν άλλος άνθρωπος. Ήρεμη, πιο ψύχραιμη, πιο δυνατή... δεν έκλαιγα πια. Δεν έτρεμα πια. Ήθελα μόνο το σπιτάκι μας. Με το που μπήκαμε σπίτι ηρέμησα. Ήπια λίγο νεράκι με λεμόνι, έφαγα λίγα αλεσμένα φρούτα...και κοιμήθηκα...δεν πονούσα καθόλου πια... 

 

Και σήμερα, είμαι εδώ, στο μπαλκόνι μου με τον ήλιο,και σας γράφω. Αδύναμη ακόμη, μα....Πιο δυνατή. Πιο ψύχραιμη. Πιο πεισματάρα (με την καλή έννοια) να πάνε όλα καλά την επόμενη φορά.

Η απορία μου είναι πως μπαίνει μια γυναίκα σε διαδικασία να κάνει έκτρωση με την ίδια διαδικασία. Πως μπορεί να σκοτώνει ένα ζωντανό έμβρυο και να υποφέρει τόσο και η ίδια... 

Το μωράκι μας δεν ήταν γραφτό του να έρθει σε μια τέτοια δύσκολη εποχή. Ξέρω όμως πως έχουμε ένα αγγελούδι πλέον (ως Χριστιανή Ορθόδοξη, ξέρω ότι η ψυχή δημιουργείται από τη στιγμή της σύλληψης)... Η χθεσινή μου εμπειρία ήταν ό,τι πιο συγκλονιστικό έχω βιώσει. Και έχω, ως κατακλείδα, δύο ευχές:

1. Μανούλες νέες, να χαίρεστε τα υπέροχα αγγελούδια σας και να τα αγαπάτε με όλη τη δύναμη της ψυχής σας...είναι Θείο Δώρο και να μη το ξεχάσετε ποτέ.

2. Για όσες έχουν βρεθεί στη θέση μου... απλά αυτό: η σκέψη μου και η προσευχή μου είναι μαζί σας, να μην ξαναπεράσουμε ποτέ τόσο πόνο και μόνο χαρές να έρθουν στα σπίτια μας κορίτσια μου. Η ώρα που θα κρατήσουμε το δικό μας μωράκι στην αγκαλιά μας πλησιάζει... 

 

Είχα πάρει κάποτε ένα ζευγάρι βρεφικά καλτσάκια με αρκουδάκια στις πατούσες...τα κρατώ σε ένα συρτάρι για όταν έρθει η ευλογημένη εκείνη ώρα.

 

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα σε όλες σας, και μακάρι η Ανάσταση του Κυρίου μας να μας φωτίσει ψυχικά και σωματικά, ώστε να μας αξιώσει να μεγαλώσουμε τις οικογένειές μας με υγεία και αγάπη. 

 

Σας ευχαριστώ που το διαβάσατε.

 

Κορίτσι μου γλυκό ειλικρινά με συγκίνησες παρά πολύ .... είναι πολύ άσχημη εμπειρία και έχω και εγώ την ίδια απορία πως ΟΝΕ και κάνουν εκτρώσεις !!!

εγω όταν έκανα αποξυση για άλλο λίγο μετά την γεννά που μου άφησαν πλακούντα , ήταν μια κοπέλα δίπλα μου που έκανε την έκτη έκτρωση και της είπε ο γιατρός ότι θα της έβαζε σπιράλ ....

δεν ξέρω σε ποιο νοσοκομείο την έκανες αλλά εγώ που την έκανα  στο Ιασώ βάζαν μαζί τις λεχονες με τις απολύσεις .... ήταν πολύ άσχημο συναίσθημα και πραγματικά απαράδεκτο 

Άσε  πισω σου το άσχημο  συμβάν Και η επόμενη φορα θα είναι και η τυχερή και θα φύγεις από εκεί μέσα με το μωράκι σου 

[angrybird83]

Σε νιωθω,η πρωτη μου εγκυμοσυνη ετσι κατεληξε.Χοριακες στο Θεο και μετα λιγη καρδιακη λειτουργια.Μετα στοπ.Φοβαμαι οτι δεν θα ξαναμεινω εγκυος ποτε,οτι ο,τι ειδα απο θετικες χοριακες και τεστ,αυτο ηταν.Τωρα τελος.

[despoina46]

Βούρκωσα διαβάζοντας σε.. Εύχομαι ο Θεός να σου χαρίσει ένα αγγελούδι. Κ αν έχεις πίστη θα έρθει, εγώ είμαι σίγουρη, είναι εκεί κ ακούει τις προσευχές μας 🙏🙏🙏

[pangipot]

στις On 11/4/2020 at 11:21 ΠΜ, ο/η Chrysalis είπε:

Αγαπητά μέλη του Mammyland καλημέρα σας και χρόνια πολλά σε όσες/ους γιορτάζουν σήμερα. 

Αποφάσισα κι εγώ να σας διηγηθώ τη δική μου ιστορία, μιας και πολλές φορές σε ερωτηματικά που είχα αρκετές εμπειρίες κοριτσιών εδώ λειτούργησαν εμψυχωτικά για εμένα.  Είμαι 30 ετών, παντρεμένη εδώ και 4 χρόνια και τα τελευταία 3 χρόνια ξεκινήσαμε προσπάθειες για μωράκι. Όταν πέρασαν 6 μήνες ελεύθερων επαφών και είδαμε ότι δεν ερχόταν, αποφασίσαμε να κάνουμε τις σχετικές εξετάσεις. Στο ενδιάμεσο προέκυψε μια βιοχημική κύηση, από ότι είδαμε με μία πολύ χαμηλή χοριακή, και κάπου εκεί εξετάζοντας τις ορμόνες βρήκαμε ότι είχα ανεβασμένη προλακτίνη στο 90 (ορμονη η οποία σε επίπεδα άνω του φυσιολογικού εμποδίζει τη σύλληψη). Είχα περάσει ένα διάστημα γεμάτο στρες τα προηγούμενα χρόνια λόγω απώλειας ενός πολύ δικού μου προσώπου, και προφανώς εκεί πυροδοτήθηκε η προλακτίνη. Ο άντρας μου με προέτρεψε έπειτα από συζήτηση και με άλλους ειδικούς (είναι γιατρός αλλά σε εντελώς διαφορετικό τομέα) να δοκιμάσουμε να χαλαρώσω και να την αφήσουμε να πέσει φυσικά, χωρίς φάρμακα για κάποιους μήνες. Έπεσε, αλλά όχι τόσο ώστε να επιτρέπει την σύλληψη και διαταράσσοντας τον κύκλο μου (μου ερχόταν κάθε 2 μήνες περίοδος πολλές φορές). Κάναμε ακόμη πιο εξειδικευμένες εξετάσεις και οι δύο, μπήκα για μαγνητική, όλα καθαρά. Αποφασίσαμε να πάμε σε ενδοκρινολόγο, μας παρέπεμψε και σε πυρηνική ιατρό, πάλι όλα καλά. Ξεκίνησα για ένα μήνα θεραπεία με Dostinex και έφτασα προλακτίνη στο 4. Άριστα. Μετά από αυτό το εκπληκτικό αποτέλεσμα, το οποίο με χαροποίησε πολύ, ο γυναικολόγος μου μας έδωσε το πράσινο φως για προσπάθειες.

Και ειλικρινά, έμεινα έγκυος στην πρώτη ή δεύτερη επαφή που είχαμε την πρώτη εβδομάδα προσπαθειών. Πρώτη φορά έγκυος. Μετά από 8 μέρες καθυστέρησης, την 1η Απριλίου 2020, εν μέσω κορονοιού και μέσα σε όλη αυτή τη βαβούρα της καραντίνας, δώσαμε αίμα για χοριακή και είδα ένα 3.500 το οποίο με έκανε να κλάψω από χαρά. Η ενδοκρινολόγος μας που της είπαμε έλεγε τόσα χρόνια δεν έχει ακούσει ποτέ κάτι ανάλογο από πελάτισσες, να συλλάβουν με τη μία δηλ., και ότι είναι υπέροχο νέο. Ευχαριστούσα την Παναγία που τόσο είχα παρακαλέσει που μου χάρισε αυτή τη χαρά, έκλαιγα στην αγκαλιά του άντρα μου και ένιωθα ευτυχής. Ο άντρας μου χάρηκε πάρα πολύ όμως -ίσως και λόγω ιδιότητας που έχει ακούσει και δει χίλια δυο- μου είπε να είμαστε εγκρατείς και βήμα-βήμα να δούμε πως θα πάει το πρώτο τρίμηνο. Επαναληπτική χοριακή σε δύο μέρες 4900. Εκεί ανησυχήσαμε. Πήραμε το γυναικολόγο τηλέφωνο και μας είπε ότι θα μας δει σε 3 μέρες (μεσολαβουσε Σαβ/κο και είχε αραιά ραντεβού λόγω κορονοιού). Μου είπε να μην ανησυχώ και να είμαι ήρεμη, καθώς και να πάρω χαπακια utrogestan (προγεστερονη). Ήμουν ήρεμη, ένιωθα ήδη μικρές αναγούλες όλη την εβδομάδα, πρήξιμο στο στήθος, μικροπονάκια κάτω χαμηλα...ένιωθα έγκυος και ήμουν ευτυχισμένη, ένιωθα υπέροχα  και δε με ενοχλούσε τίποτα από όλα αυτά. Το επόμενο βράδυ, λίγο πριν κοιμηθώ, πήγα τουαλέτα και στο χαρτί είδα μια μικρή ροζ κηλίδα. Το έδειξα στον άντρα μου και μου είπε να μη φοβάμαι και προσπάθησε να με καθησυχάσει . Τον είδα ότι ανησύχησε όμως. Κάτι που επιβεβαιώθηκε όταν σηκώθηκα τα ξημερώματα να πάω πάλι τουλέτα: είχα πλημμυρίσει στο αίμα. Με έπιασε τρόμος. Έκλαιγα, ο άντρας μου προσπαθούσε να με ηρεμήσει, έτρεμα ότι μπορεί να είχαμε χάσει το εμβρυάκι μας. Μετά από πολύ προσπάθεια κοιμήθηκα λίγο και το πρωί πήγαμε κατευθείαν στα επείγοντα του τοπικού μας νοσοκομείου, όπου δούλευε παλαιότερα ο άντρας μου. Εκεί μας επιβεβαίωσαν ότι υπήρξε αποκόλληση του σάκου και τα εμβρυικά στοιχεία είναι άμορφη μάζα, δεν είναι σαφή. Την επόμενη πήγαμε στο ραντεβού με το γυναικολόγο μας όπου επιβεβαίωση την αποβολή...Και εντέλει, έπρεπε να κάνω απόξεση μήτρας. Ο ίδιος με παρότρυνε να μην εστιάζω αρνητικά αλλά στο ότι η γονιμότητα μας είναι άριστη και έμεινα αμέσως έγκυος και μάλιστα ενδομητρίως. Παρά τα όσα μου είπε, γύρισα σπίτι κομμάτια, έκλαιγα και ήμουν θλιμμένη...Ένιωθα μισή, λειψή, άχρηστη, μη ικανή... έβαζα να δω υπερηχους με καρδουλα που χτυπουσε και κοιτουσα απο διπλα τους δικους μου και ένιωθα σαν ζωντανη νεκρη... ο αντρούλης μου πάντα εκεί με το χαμόγελο, παρά τη θλίψη του, να με ενθαρρύνει και να με ανεβάζει ψυχολογικά... οτι αντοχες ειχα και εχω σε εκεινον τις χρωστω, οπου με την αγαπη του με εκανε να αισθανομαι πιο ζωντανη....Κανονίσαμε την απόξεση στο νοσοκομείο και εισήχθησα χθες...

Κανεις δεν με ειχε προειδοποιησει για αυτο που θα ζουσα.

Αρχικα μπηκα ηρεμη. Καναμε υπερηχο, εδωσα αιμα, και καρδιογραφημα. Ολα αναμενομενα. 

Μεχρι που παω στο μαιευτικο για εισαγωγη. Η νοσηλευτρια μαλλον δεν καταλαβε οτι προκειται για αποξεση και μου ανοιγει την πορτα και μου λεει περασε εδω. Σε εναν θαλαμο με δυο νεες μανουλες και μωρα στα χερια.

Ξεσπασα σε τρομερα κλαματα και βγηκα εξω παρακαλωντας να με βαλουν αλλου. Η κοπελα μου ειπε οτι μπερδευτηκε και μου ανοιξαν αλλο δωματιο, οπου ειχα την τυχη να ειμαι μονη μου. Μετα απο εκεινο το περιστατικο ταραχτηκα πολυ. Ετρεμα ασταματητα για 2 ωρες. Ετρεμα διχως να μπορω ελεγξω το σωμα μου. Ο αντρας μου παντα διπλα μου, να μου κρατα το χερι. Ειχε στενοχωρηθει τρομερα που ετρεμα και ημουν τοσο πανικοβλητη. Η εικονα με τα μωρα με ταραξε τρομερα. Μακαρι βεβαια παντα ολοι να ειναι υγιεις και καλα και να χαιρονται τα μωρακια τους, δεν μου φταιξανε τιποτα ο αγνωστος ο κοσμος...απλα οχι εκεινη την στιγμη.

Μου βαλανε μετα απο λιγο 4 ενδοκολπικα χαπια...για να χαλαρωσω μου ειπανε και να ειναι πιο ευκολη η αποξεση... ειχα διαβασει καπου εδω στο φορουμ οτι αυτα προκαλουν συσπασεις...αλλα δεν μου το ειπε κανεις μαλλον για να μην φοβηθω...

 

Κι εκει αρχιζει το ΜΑΡΤΥΡΙΟ.

 

ΚΑΤΙ ΠΟΝΟΙ... Που πήγαινα κι ερχόμουν... η μήτρα μου άρχισε να έχει συσπάσεις αμέσως...οι οποίες, παρά το ενδοφλέβιο αναισθητικό που ζητήσαμε, από ένα σημείο και μετά γινόταν απίστευτα δυνατές και βογκούσα από τον πόνο... στο ενδιάμεσο είχα τάση για έμετο....έκανα τρεις φορές εμετό... οι τρεις τελευταίες συσπάσεις που είχα ήταν ΜΑΧΑΙΡΙΑ στα σωθικά μου, δεν έχω πονέσει ποτέ τόσο...Στην τέταρτη σύσπαση όπου ταυτόχρονα ζορίστηκα για εμετό ένιωσα ότι βγήκε κάτι από κάτω μου... κοιτάω τη σερβιέτα και είχα πολύ αίμα και κάτι βρισκόταν εκεί...ο σάκος... ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ ΟΣΟ ΖΩ... Η μαία που ήρθε το πήρε και το έβαλε σε ένα κυπελάκι όπου θα το στέλνανε για ιστολογικές... 

Ήρθε η ώρα του χειρουργείου, μιας και αυτό περιμέναμε, να δούμε αίμα...ευτυχώς η αναισθησιολόγος και ο χειρούργος γιατρός γνωστοί μας, και μου φέρθηκαν σαν να ήμουν παιδί τους. Δεν ξέρω που έβρισκα το κουράγιο και αστειευόμουν μαζί τους και με τις νοσηλεύτριες στο ενδιάμεσο, μέχρι να ναρκωθώ...Δεν κατάλαβα τίποτα. Ξύπνησα ξαφνικά στο δωμάτιο, ντυμένη και με τον αντρα μου απέναντι να μου χαιδεύει το χέρι. Οι πόνοι μετά συνεχίστηκαν και βάλαμε κι άλλο αναισθητικό...Και ξεκίνησε το δράμα με τους εμετούς... έκανα 10 φορές επιπλέον εμετό... ο άντρας μου να σηκώνεται κάθε λίγο και λιγάκι να με κρατάει και να μου βάζει το κυπελάκι μπροστά...Κανονικότατη πλύση στομάχου. 

Μετά από κάποιες ώρες, σηκώθηκα, πήγα τουαλέτα, και σιγά σιγά οι πόνοι υποχωρούσαν...  ήπια και μιση γουλιά νερό... ώσπου ήρθε η ώρα του εξιτηρίου...ήθελα να φύγω... με βάραινε ψυχολογικά το δωμάτιο... μόλις ετοιμαστήκαμε και βγήκαμε έξω, και αφού μπήκαμε στο αμάξι, ήμουν άλλος άνθρωπος. Ήρεμη, πιο ψύχραιμη, πιο δυνατή... δεν έκλαιγα πια. Δεν έτρεμα πια. Ήθελα μόνο το σπιτάκι μας. Με το που μπήκαμε σπίτι ηρέμησα. Ήπια λίγο νεράκι με λεμόνι, έφαγα λίγα αλεσμένα φρούτα...και κοιμήθηκα...δεν πονούσα καθόλου πια... 

 

Και σήμερα, είμαι εδώ, στο μπαλκόνι μου με τον ήλιο,και σας γράφω. Αδύναμη ακόμη, μα....Πιο δυνατή. Πιο ψύχραιμη. Πιο πεισματάρα (με την καλή έννοια) να πάνε όλα καλά την επόμενη φορά.

Η απορία μου είναι πως μπαίνει μια γυναίκα σε διαδικασία να κάνει έκτρωση με την ίδια διαδικασία. Πως μπορεί να σκοτώνει ένα ζωντανό έμβρυο και να υποφέρει τόσο και η ίδια... 

Το μωράκι μας δεν ήταν γραφτό του να έρθει σε μια τέτοια δύσκολη εποχή. Ξέρω όμως πως έχουμε ένα αγγελούδι πλέον (ως Χριστιανή Ορθόδοξη, ξέρω ότι η ψυχή δημιουργείται από τη στιγμή της σύλληψης)... Η χθεσινή μου εμπειρία ήταν ό,τι πιο συγκλονιστικό έχω βιώσει. Και έχω, ως κατακλείδα, δύο ευχές:

1. Μανούλες νέες, να χαίρεστε τα υπέροχα αγγελούδια σας και να τα αγαπάτε με όλη τη δύναμη της ψυχής σας...είναι Θείο Δώρο και να μη το ξεχάσετε ποτέ.

2. Για όσες έχουν βρεθεί στη θέση μου... απλά αυτό: η σκέψη μου και η προσευχή μου είναι μαζί σας, να μην ξαναπεράσουμε ποτέ τόσο πόνο και μόνο χαρές να έρθουν στα σπίτια μας κορίτσια μου. Η ώρα που θα κρατήσουμε το δικό μας μωράκι στην αγκαλιά μας πλησιάζει... 

 

Είχα πάρει κάποτε ένα ζευγάρι βρεφικά καλτσάκια με αρκουδάκια στις πατούσες...τα κρατώ σε ένα συρτάρι για όταν έρθει η ευλογημένη εκείνη ώρα.

 

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα σε όλες σας, και μακάρι η Ανάσταση του Κυρίου μας να μας φωτίσει ψυχικά και σωματικά, ώστε να μας αξιώσει να μεγαλώσουμε τις οικογένειές μας με υγεία και αγάπη. 

 

Σας ευχαριστώ που το διαβάσατε.

 

Κορίτσι μου λυπάμαι τόσο πολύ!! Πρόσφατα πέρασα τη δική μου απώλεια! Ένα δικό μου αγγελούδι εκεί ψηλά και 25 μέρες μετά ακολούθησε και η 18χρονη σκυλίτσα μου να το φυλάει να παίζουνε μαζί και να μας προσέχουν...προσπαθώ 5 μήνες πλέον να πάρω δύναμη να σταθώ στα πόδια μου μα δυσκολεύομαι (όχι μόνο λόγο της απώλειας αλλά κ άλλων θεμάτων)

Πρώτο θετικό τεστ έπειτα από 3μιση χρόνια προσπαθειών...12η εβδομάδα μπήκα για αποξεση....ευτυχώς η δική διαδικασία δεν ήταν τόσο επώδυνη(ούτε σωματικά ούτε ψυχολογικα)

Θυμάμαι πήγα στο ραντεβού να το δούμε δεν υπήρχε πλέον καρδιακή λειτουργία κανονίστηκε αποξεση για το επόμενο πρωί...γύρισα σπίτι έπειτα από 1 ώρα οδήγησης γτ έβρεχε κ είχε πολύ κίνηση....είχαν ανοίξει βρύσες στα μάτια μου....με τον άνδρα Μ δεν είπαμε τπτ...απλά ο καθένας έκλαιγε καμία αγκαλιά στο ενδιάμεσο κ αυτό. Το βράδυ κ ενώ κοιμόμουν στριφογυρνουσε στο κεφάλι μ ένα τραγούδι(που ποτέ δε Μ άρεσε αλλά μια έκφραση του γιατρού προφανώς με έκανε να το σκέφτομαι) έτσι τραγουδούσα από μέσα μου "σε μία ώρα θα έχουν όλα τελειώσει...."

Ξημέρωσε ντύθηκαν ψύχραιμη και ψυχρή πήρα το κράνος μου κ ανέβηκα στο.μηχανκι....ο άνδρας Μ θα με πήγαινε στη μάνα μου(ο ίδιος δούλευε δε μπορούσε να πάρει ούτε ρεπό ούτε άδεια)

Στο μηχανάκι δε σταμάτησα λεπτό να κλαίω μέσα από το κράνος το ίδιο κ ο άνδρας μου στα φανάρια ανέβαζε τη καλύπτρα σκούπιζε τα μάτια κ συνέχιζε...δεν ανταλλάξαμε κουβέντα(τι να πεις κ όλας; Δεν υπάρχουν λόγια)

Πήγαμε με τη μάνα στο Λητώ (ξανά ψύχραιμη και ψυχρή) λέγαμε στην αναμονή διάφορα ούτε που θυμάμαι να όταν ήθελα να πω κάτι σχετικό δε μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα Μ! Με φωνάζουν για καρδιογράφημα. Όλα καλά κ ξανά στην αναμονή. Λίγο αργότερα με ξαναφωναζουν μου ζητούν να γδυθω να φορέσω τα ειδικά ρούχα να πάω τουαλέτα κ να πάω στη χειρουργική καρέκλα....μου είπαν να βάλω το ένα χέρι κάτω από τη μέση (μέσα στο πόνο Μ σκέφτηκα κ χαμογέλασα "μα κάτω από τη μέση θα μουδιάσει") μου βάλανε φλεβοκαθετηρα κ Μ χορήγησαν την νάρκωση ξύπνησα στο δωμάτιο με το γιατρό κ τη μαμά μου.... πονούσε σα μια κάπως βαριά περίοδο πέρασε η νοσηλεύτρια να με δει Μ είπε να ξεκουραστώ κ όταν περάσει λίγο η ώρα θα έρθει να Μ πει να ντυθώ και να σηκωθώ σιγά σιγά για να φύγω...έτσι κ έγινε... Με γύρισε η μάνα στο σπίτι με το αμάξι ήθελε να μείνει να εγώ ήθελα την ηρεμία μου κ το ελεύθερο να ξεσπάω...ακολούθησαν αρκετές κρίσεις πανικού....άρνηση να δω κ να μιλήσω με οποιοδήποτε κ με τη μάνα Μ μέσω μηνυμάτων μιλούσα...τα σκυλιά τα έβγαζα ίσα 5 λεπτά απέναντι από το σπίτι να κάνουν πιπι κακά κ μέσα....ήταν πάνω από μένα...μετά από κάνα μήνα κ με τη βοήθεια χαπιών(ώστε να κοιμηθω-ειχα 2βδομαδες να κλείσω μάτι) μπήκα σε μια σειρά άρχισα να πηγαίνω για δουλειά μετά από ενάμιση μήνα βγήκα κ για ένα καφέ...

Πλέον φαινομενικά εχω μια νορμάλ καθημερινότητα μα καινούρια κύηση δεν έχει έρθει οπότε ζω το πένθος της "αποτυχίας" κάθε μήνα που βγάζει στην επιφάνεια κ το πένθος της απώλειας!

Αν κ η αποξεση δεν ήταν τόσο τραυματική όσο αυτό που περιγράφεις σε νιώθω όσο δε μπορείς να φανταστείς!

Μακάρι σύντομα να κρατάμε στις αγκαλιές μας όλες τα μωράκια μας! Το εύχομαι από καρδιάς!

[Βασίλης 94]

Καλημέρα κι από εμένα.
Αν και παρακολουθώ το forum για άλλους λόγους και αποφεύγω να γράφω συχνά, διάβασα την ιστορία σας όπως και τα σχόλια των υπολοίπων μελών και έπειτα από αρκετή σκέψη αποφάσισα να σας γράψω μια οικογενειακή ιστορία μου με την ελπίδα ίσως δώσω λίγο κουράγιο!
 

Στα τέλη της δεκαετίας του '80, παντρεύονται οι δικοί μου και ξεκινούν σχεδόν αμέσως προσπάθειες για παιδάκι.
Σύντομα η μητέρα μου (νέο κορίτσι τότε, στα 20 της) μένει έγγυος, η εγγυμοσύνη δείχνει να εξελίσσεται εντελώς φυσιολογικά μέχρι τη στιγμή όπου για παρόμοιους με τους δικούς σας λόγους, σταμάτησε.. Πέρασαν τότε οι δικοί μου το δικό της γολγοθά (με φυσιολογικές τότε δικές τους εξετάσεις) μέχρι να συνέλθουν και να ξεκινήσουν εκ νέου τις προσπάθειες όσπου επιτεύχθη εγκυμοσύνη στο πρώτο τους παιδάκι!

Δύο χρόνια αργότερα, προσπάθησαν για δεύτερο όπου τα κατάφεραν και θα περίμεναν ένα κοριτσάκι, αλλά για άλλους αυτή τη φορά ιατρικούς λόγους και εκείνη τη φορά η εγκυμοσύνη σταμάτησε..

Δε το έβαλαν κάτω, συνέχισαν τις προσπάθειες και σύντομα επιτεύχθηκε εκ' νέου εγκυμοσύνη αποτέλεσμα της οποίας είναι το κείμενο το οποίο διαβάζεται αυτή την ώρα, αλλά και δύο χρόνια αργότερα μια νέα με την οποία και ολοκληρώθηκε η οικογένειά μας!

Ναι! Μετά από συνολικά δύο μη ολοκληρωμένες εγκυμοσύνες, κατάφεραν σήμερα να έχουν τρία παιδιά, τρεις σημερινούς άντρες, εντελώς διαφορετικοί μεταξύ μας, αγαπημένοι, δεμένοι και με τους γονείς μας να καμαρώνουν κρυφά για τα επιτεύγματά μας!

Θυμάμαι μάλιστα πως πάντα ήθελα μια αδερφούλα, αλλά μου 'ρχεται στο μυαλό μια συζήτηση με τη μητέρα μου η οποία μου είχε αποκαλύψει πως ήθελαν με τον πατέρα μου από την αρχή του γάμου τους τρία παιδιά, πράγμα το οποίο σημαίνει πως αν μετά από εμένα (ως δεύτερος κατά σειρά), ερχόταν η αδερφούλα μου, δε θα είχα σήμερα τον μικρότερο αδερφο μου - τον καλύτερο άνθρωπο του κόσμου που αγαπώ όσο κανέναν! Και έτσι κάνω στην άκρη την παιδική μου επιθυμία  Θέλω να πω, πως ίσως όλα για κάποιο λόγο να γίνονται!!! Ο Θεός μόνο ξέρει και στο θέλημά του, εμείς πιστεύω περισσεύουμε..

Οι παραπάνω ιστορίες πλέον ανήκουν στο παρελθόν της οικογένειας, θαμμένες στις ανηφοριές της ζωής των γονέων μου, μια ανηφόρα την οποία ανέβηκαν, αλλά μετά από κόπο και στενοχώριες, σύντομα φτάσανε στο σκοπό τους..  

Σήμερα, 26 ετών εγώ, διεγνωσμένος με υπογομινότητα, αγωνίζομαι να βρω λύση στο πρόβλημά μου και σύντομα να είμαι έτοιμος να προχωρήσω τη ζωή μου με την αρραβωνιαστικιά μου στη δημιουργία της δικής μας οικογένειας, ένα όνειρο που εύχομαι σε όλους και όλες να γίνει πραγματικότητα και μέχρι τότε να μη το βάζουμε κάτω!!!

Δεν ξέρω αν κατάφερα με την ιστορία μας να σας δώσω έστω και λίγο κουράγιο, αλλά σας εύχομαι τα καλύτερα, πραγματικά τα καλύτερα... και σύντομα όλοι γονείς!!!

 

 

[αννι]

  @ChrysalisΚουράγιο και δύναμη σου ευχομαι. Το έχω ζήσει ..πριν 6 χρόνια αλλα δυστυχώς ακόμα δεν εχω μωρό..Αυτό ήταν το μοναδικό μωρό μου ως τώρα που έγινε αγγελούδι...Εύχομαι να πάνε όλα καλά από εδώ και πέρα!Ο Θεός είναι μεγάλος!

[αννι]

στις πριν 4 ώρες, ο/η Βασίλης 94 είπε:

Καλημέρα κι από εμένα.
Αν και παρακολουθώ το forum για άλλους λόγους και αποφεύγω να γράφω συχνά, διάβασα την ιστορία σας όπως και τα σχόλια των υπολοίπων μελών και έπειτα από αρκετή σκέψη αποφάσισα να σας γράψω μια οικογενειακή ιστορία μου με την ελπίδα ίσως δώσω λίγο κουράγιο!
 

Στα τέλη της δεκαετίας του '80, παντρεύονται οι δικοί μου και ξεκινούν σχεδόν αμέσως προσπάθειες για παιδάκι.
Σύντομα η μητέρα μου (νέο κορίτσι τότε, στα 20 της) μένει έγγυος, η εγγυμοσύνη δείχνει να εξελίσσεται εντελώς φυσιολογικά μέχρι τη στιγμή όπου για παρόμοιους με τους δικούς σας λόγους, σταμάτησε.. Πέρασαν τότε οι δικοί μου το δικό της γολγοθά (με φυσιολογικές τότε δικές τους εξετάσεις) μέχρι να συνέλθουν και να ξεκινήσουν εκ νέου τις προσπάθειες όσπου επιτεύχθη εγκυμοσύνη στο πρώτο τους παιδάκι!

Δύο χρόνια αργότερα, προσπάθησαν για δεύτερο όπου τα κατάφεραν και θα περίμεναν ένα κοριτσάκι, αλλά για άλλους αυτή τη φορά ιατρικούς λόγους και εκείνη τη φορά η εγκυμοσύνη σταμάτησε..

Δε το έβαλαν κάτω, συνέχισαν τις προσπάθειες και σύντομα επιτεύχθηκε εκ' νέου εγκυμοσύνη αποτέλεσμα της οποίας είναι το κείμενο το οποίο διαβάζεται αυτή την ώρα, αλλά και δύο χρόνια αργότερα μια νέα με την οποία και ολοκληρώθηκε η οικογένειά μας!

Ναι! Μετά από συνολικά δύο μη ολοκληρωμένες εγκυμοσύνες, κατάφεραν σήμερα να έχουν τρία παιδιά, τρεις σημερινούς άντρες, εντελώς διαφορετικοί μεταξύ μας, αγαπημένοι, δεμένοι και με τους γονείς μας να καμαρώνουν κρυφά για τα επιτεύγματά μας!

Θυμάμαι μάλιστα πως πάντα ήθελα μια αδερφούλα, αλλά μου 'ρχεται στο μυαλό μια συζήτηση με τη μητέρα μου η οποία μου είχε αποκαλύψει πως ήθελαν με τον πατέρα μου από την αρχή του γάμου τους τρία παιδιά, πράγμα το οποίο σημαίνει πως αν μετά από εμένα (ως δεύτερος κατά σειρά), ερχόταν η αδερφούλα μου, δε θα είχα σήμερα τον μικρότερο αδερφο μου - τον καλύτερο άνθρωπο του κόσμου που αγαπώ όσο κανέναν! Και έτσι κάνω στην άκρη την παιδική μου επιθυμία  Θέλω να πω, πως ίσως όλα για κάποιο λόγο να γίνονται!!! Ο Θεός μόνο ξέρει και στο θέλημά του, εμείς πιστεύω περισσεύουμε..

Οι παραπάνω ιστορίες πλέον ανήκουν στο παρελθόν της οικογένειας, θαμμένες στις ανηφοριές της ζωής των γονέων μου, μια ανηφόρα την οποία ανέβηκαν, αλλά μετά από κόπο και στενοχώριες, σύντομα φτάσανε στο σκοπό τους..  

Σήμερα, 26 ετών εγώ, διεγνωσμένος με υπογομινότητα, αγωνίζομαι να βρω λύση στο πρόβλημά μου και σύντομα να είμαι έτοιμος να προχωρήσω τη ζωή μου με την αρραβωνιαστικιά μου στη δημιουργία της δικής μας οικογένειας, ένα όνειρο που εύχομαι σε όλους και όλες να γίνει πραγματικότητα και μέχρι τότε να μη το βάζουμε κάτω!!!

Δεν ξέρω αν κατάφερα με την ιστορία μας να σας δώσω έστω και λίγο κουράγιο, αλλά σας εύχομαι τα καλύτερα, πραγματικά τα καλύτερα... και σύντομα όλοι γονείς!!!

 

 

Αμήν!

[Edie1901]

@Chrysalis με όλη μου την αγάπη, ως μανούλα σε μελλοντική μανούλα, εύχομαι σύντομα ένα υγιές μωράκι στην κοιλίτσα και ένα υπέροχο ταξίδι εγκυμοσύνης, που θα σου το φέρει στην αγκαλιά! 

Καλή Ανάσταση!

[Chrysalis]

@Papadakis @angrybird83 @Βασίλης 94 @αννι @demie_14 

Κάθε σας απάντηση την διάβασα προσεκτικά και έλαβα με όλη μου την ψυχή την υποστήριξη που μου στείλατε με δυο λόγια σας. Το εκτιμώ βαθιά... Εύχομαι να πραγματοποιηθούν και με το παραπάνω όλες οι βαθιές σας ευχές και επιθυμίες... Θα ήθελα τόσο πολύ να μπορούσα να σας απαντήσω εκτενέστερα στον καθένα αυτή τη στιγμή, μα δεν είμαι και στην πιο δυνατή μου ψυχική κατάσταση να το κάνω...θα το κάνω όμως κάποια στιγμή γιατί το θέλω πραγματικά...

Θέλω με εσάς συγκεκριμένα που μου εκφράσατε τόσο καλοσυνάτα την Ανθρωπιά σας με τις απαντήσεις σας εδώ να μοιραστώ ένα ποίημα που έγραψα... για αυτό που  συνέβη... 

''Είναι Τετάρτη πρωί.
Πολύχρωμος χαρταετός
τα απλωμένα ρούχα της γειτονιάς.
Παίζοντας μαζί του
στους εκπληκτικούς λαβυρίνθους
της παιδικότητάς σου που σε ορίζει ακόμη
σκαρφίζεσαι παιχνίδια
έχοντας παρέα νοερή
τα χίλια πρόσχαρα πρόσωπα της αγάπης.
Και χαμογελάς γιατί
το κουκούτσι ελιάς
που φύτεψες -στην τύχη-
το χειμώνα στη γλάστρα
ρίζωσε κι έβγαλε φύτρο.
Μόλις ρόδισε ο Απρίλης
και όχι, δεν είναι ψέμμα.
Τα στιλπνά του ρούχα
ανεμίζουν άδολα 
στο πιο ελαφρύ φύσημα.
Κι εσύ αναρωτιέσαι:
''να'ναι οι φόβοι,
ή οι πιο κρυφές μας ελπίδες
διπλωμένες στις τσέπες του;''
Είναι Σάββατο πρωί.
Έξω δεν υπάρχουν πια 
ρούχα απλωμένα.
Μόνο τον άνεμο ακούς
να πασχίζει να σιωπήσει
και να βρει καταφύγιο
πάνω σε αόρατα σχοινιά.
Μπορούμε πάνω τους 
να απλώσουμε ό,τι μας έμεινε όρθιο...
Μια δύναμη,
γδαρμένη απ' τους καιρούς...
Μια λαχτάρα, που κατά λάθος
πλύθηκε στους 90° C...
Και μια ανάσα τόσο ήσυχη,
όσο εκείνη ενός γυάλινου παιδιού..."

 

 

 

[Edie1901]

Αυτή τη φορά, με τη διπλή μου ιδιότητα μανούλας +φιλολόγου, δεν έχω λόγια για τις εικόνες που έπλασες και τους συνδυασμούς που αποτυπώνουν τα συναισθήματά σου. Αυτή τη στιγμή. Γιατί σίγουρα θα έρθει και η άλλη, η ολότελα διαφορετική, χρωματιστή και ελπιδοφόρα, που θα γεμίσει τη συλλογή ποιημάτων που θα γράψετε όλοι μαζί, μια όμορφη οικογένεια. Μια ακόμη πιο όμορφη, καθώς η ομορφιά ήδη υπάρχει στις ψυχές σας. 

 

 

[Apostoliakm]

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω περάσει κάτι ανάλογο αν και η αποβολή δυστυχώς είναι πολύ συχνό φαινόμενο! Καταρχάς θέλω να πω πόσο σοκαρίστηκα που έγραψες ότι με τον ίδιο τρόπο γίνεται η έκτρωση, ήταν κάτι που δεν το ήξερα! Επίσης αν και έξω από το χορό όπως λένε, δεν ξέρω, ο τρόπος που τα γράφεις με έκανε να νιώσω ένα σφίξιμο στο στομάχι σαν να συνέβη σε μένα! Παρ'ολα αυτά όμως πιστεύω οτι με τον καιρό θα εστιάσεις στο πολύ καλό της ιστορίας! Ότι είστε γόνιμοι, υγιείς και αφού έγινε μία φορά θα ξαναγίνει! Σας το εύχομαι ειλικρινά μέσα από την καρδιά μου! 

[Sunset13]

Κοριτσι μου ....λυπάμαι ...λυπάμαι τοσο πολυ που έζησες Και εσυ αυτο το θλιβερό γεγονός ....δυστυχως δεν υπάρχουν λόγια παρηγοριάς και σε νιώθω απόλυτα ...το πρώτο που έχασα το έχασα στο σπίτι με αφόρητους πόνους τότε ..ήρθε ο φαρμακοποιός και μου έκανε ένεση και μετα απο λίγες ώρες έπεσε στην σερβιέτα ο σάκος ...πως το αν το ξεχάσω ...δεν πρόκειται ...το δεύτερο έλπιζα να ανεβεί η χοριακη  μου και το κράτησα μεχρι 10 εβδομάδων όπου πήγαμε και καναμε αποξυση ....με ναρκωσαν και το κάναμε ...δεν κατάλαβα τιποτα δοξα συ ο θεός ...αναρωτιέμαι γιατι σε έβαλαν σε τέτοια επώδυνη διαδικασία και νευριάζω με αγαπη το λεω ...πονάμε τοσο ψυχικά γιατι πρέπει αν πονέσουμε και σωματικά ...;;;; 

Λυπαμαι πολυ καλη μου ....σίγουρα σαν θετικό κρατά οτι η μήτρα σου μπορει να φιλοξενήσει μωράκι ....δεύτερον κρατα οτι η φύση οτι δεν ειναι καλο μας προφυλάσσει καλη μου άσχετα που πονάμε 

Σου ευχομαι ολοψυχα να περασει το συντομότερο και σύντομα αν γεμίσει η αγκαλιά σου ...ο θεός να απαλύνει τον πόνο σου 

[Joannaero]

στις πριν 9 ώρες, ο/η Chrysalis είπε:

@Papadakis @angrybird83 @Βασίλης 94 @αννι @demie_14 

Κάθε σας απάντηση την διάβασα προσεκτικά και έλαβα με όλη μου την ψυχή την υποστήριξη που μου στείλατε με δυο λόγια σας. Το εκτιμώ βαθιά... Εύχομαι να πραγματοποιηθούν και με το παραπάνω όλες οι βαθιές σας ευχές και επιθυμίες... Θα ήθελα τόσο πολύ να μπορούσα να σας απαντήσω εκτενέστερα στον καθένα αυτή τη στιγμή, μα δεν είμαι και στην πιο δυνατή μου ψυχική κατάσταση να το κάνω...θα το κάνω όμως κάποια στιγμή γιατί το θέλω πραγματικά...

Θέλω με εσάς συγκεκριμένα που μου εκφράσατε τόσο καλοσυνάτα την Ανθρωπιά σας με τις απαντήσεις σας εδώ να μοιραστώ ένα ποίημα που έγραψα... για αυτό που  συνέβη... 

''Είναι Τετάρτη πρωί.
Πολύχρωμος χαρταετός
τα απλωμένα ρούχα της γειτονιάς.
Παίζοντας μαζί του
στους εκπληκτικούς λαβυρίνθους
της παιδικότητάς σου που σε ορίζει ακόμη
σκαρφίζεσαι παιχνίδια
έχοντας παρέα νοερή
τα χίλια πρόσχαρα πρόσωπα της αγάπης.
Και χαμογελάς γιατί
το κουκούτσι ελιάς
που φύτεψες -στην τύχη-
το χειμώνα στη γλάστρα
ρίζωσε κι έβγαλε φύτρο.
Μόλις ρόδισε ο Απρίλης
και όχι, δεν είναι ψέμμα.
Τα στιλπνά του ρούχα
ανεμίζουν άδολα 
στο πιο ελαφρύ φύσημα.
Κι εσύ αναρωτιέσαι:
''να'ναι οι φόβοι,
ή οι πιο κρυφές μας ελπίδες
διπλωμένες στις τσέπες του;''
Είναι Σάββατο πρωί.
Έξω δεν υπάρχουν πια 
ρούχα απλωμένα.
Μόνο τον άνεμο ακούς
να πασχίζει να σιωπήσει
και να βρει καταφύγιο
πάνω σε αόρατα σχοινιά.
Μπορούμε πάνω τους 
να απλώσουμε ό,τι μας έμεινε όρθιο...
Μια δύναμη,
γδαρμένη απ' τους καιρούς...
Μια λαχτάρα, που κατά λάθος
πλύθηκε στους 90° C...
Και μια ανάσα τόσο ήσυχη,
όσο εκείνη ενός γυάλινου παιδιού..."

 

 

 

Πολύ όμορφο ειλικρινά...ο πόνος σου δημιούργησε ένα αληθινό καλλιτέχνημα..έχεις όλη την αγάπη μου🌹

[GorgonaAigaiou]

στις On 11/4/2020 at 11:21 ΠΜ, ο/η Chrysalis είπε:

Αγαπητά μέλη του Mammyland καλημέρα σας και χρόνια πολλά σε όσες/ους γιορτάζουν σήμερα. 

Αποφάσισα κι εγώ να σας διηγηθώ τη δική μου ιστορία, μιας και πολλές φορές σε ερωτηματικά που είχα αρκετές εμπειρίες κοριτσιών εδώ λειτούργησαν εμψυχωτικά για εμένα.  Είμαι 30 ετών, παντρεμένη εδώ και 4 χρόνια και τα τελευταία 3 χρόνια ξεκινήσαμε προσπάθειες για μωράκι. Όταν πέρασαν 6 μήνες ελεύθερων επαφών και είδαμε ότι δεν ερχόταν, αποφασίσαμε να κάνουμε τις σχετικές εξετάσεις. Στο ενδιάμεσο προέκυψε μια βιοχημική κύηση, από ότι είδαμε με μία πολύ χαμηλή χοριακή, και κάπου εκεί εξετάζοντας τις ορμόνες βρήκαμε ότι είχα ανεβασμένη προλακτίνη στο 90 (ορμονη η οποία σε επίπεδα άνω του φυσιολογικού εμποδίζει τη σύλληψη). Είχα περάσει ένα διάστημα γεμάτο στρες τα προηγούμενα χρόνια λόγω απώλειας ενός πολύ δικού μου προσώπου, και προφανώς εκεί πυροδοτήθηκε η προλακτίνη. Ο άντρας μου με προέτρεψε έπειτα από συζήτηση και με άλλους ειδικούς (είναι γιατρός αλλά σε εντελώς διαφορετικό τομέα) να δοκιμάσουμε να χαλαρώσω και να την αφήσουμε να πέσει φυσικά, χωρίς φάρμακα για κάποιους μήνες. Έπεσε, αλλά όχι τόσο ώστε να επιτρέπει την σύλληψη και διαταράσσοντας τον κύκλο μου (μου ερχόταν κάθε 2 μήνες περίοδος πολλές φορές). Κάναμε ακόμη πιο εξειδικευμένες εξετάσεις και οι δύο, μπήκα για μαγνητική, όλα καθαρά. Αποφασίσαμε να πάμε σε ενδοκρινολόγο, μας παρέπεμψε και σε πυρηνική ιατρό, πάλι όλα καλά. Ξεκίνησα για ένα μήνα θεραπεία με Dostinex και έφτασα προλακτίνη στο 4. Άριστα. Μετά από αυτό το εκπληκτικό αποτέλεσμα, το οποίο με χαροποίησε πολύ, ο γυναικολόγος μου μας έδωσε το πράσινο φως για προσπάθειες.

Και ειλικρινά, έμεινα έγκυος στην πρώτη ή δεύτερη επαφή που είχαμε την πρώτη εβδομάδα προσπαθειών. Πρώτη φορά έγκυος. Μετά από 8 μέρες καθυστέρησης, την 1η Απριλίου 2020, εν μέσω κορονοιού και μέσα σε όλη αυτή τη βαβούρα της καραντίνας, δώσαμε αίμα για χοριακή και είδα ένα 3.500 το οποίο με έκανε να κλάψω από χαρά. Η ενδοκρινολόγος μας που της είπαμε έλεγε τόσα χρόνια δεν έχει ακούσει ποτέ κάτι ανάλογο από πελάτισσες, να συλλάβουν με τη μία δηλ., και ότι είναι υπέροχο νέο. Ευχαριστούσα την Παναγία που τόσο είχα παρακαλέσει που μου χάρισε αυτή τη χαρά, έκλαιγα στην αγκαλιά του άντρα μου και ένιωθα ευτυχής. Ο άντρας μου χάρηκε πάρα πολύ όμως -ίσως και λόγω ιδιότητας που έχει ακούσει και δει χίλια δυο- μου είπε να είμαστε εγκρατείς και βήμα-βήμα να δούμε πως θα πάει το πρώτο τρίμηνο. Επαναληπτική χοριακή σε δύο μέρες 4900. Εκεί ανησυχήσαμε. Πήραμε το γυναικολόγο τηλέφωνο και μας είπε ότι θα μας δει σε 3 μέρες (μεσολαβουσε Σαβ/κο και είχε αραιά ραντεβού λόγω κορονοιού). Μου είπε να μην ανησυχώ και να είμαι ήρεμη, καθώς και να πάρω χαπακια utrogestan (προγεστερονη). Ήμουν ήρεμη, ένιωθα ήδη μικρές αναγούλες όλη την εβδομάδα, πρήξιμο στο στήθος, μικροπονάκια κάτω χαμηλα...ένιωθα έγκυος και ήμουν ευτυχισμένη, ένιωθα υπέροχα  και δε με ενοχλούσε τίποτα από όλα αυτά. Το επόμενο βράδυ, λίγο πριν κοιμηθώ, πήγα τουαλέτα και στο χαρτί είδα μια μικρή ροζ κηλίδα. Το έδειξα στον άντρα μου και μου είπε να μη φοβάμαι και προσπάθησε να με καθησυχάσει . Τον είδα ότι ανησύχησε όμως. Κάτι που επιβεβαιώθηκε όταν σηκώθηκα τα ξημερώματα να πάω πάλι τουλέτα: είχα πλημμυρίσει στο αίμα. Με έπιασε τρόμος. Έκλαιγα, ο άντρας μου προσπαθούσε να με ηρεμήσει, έτρεμα ότι μπορεί να είχαμε χάσει το εμβρυάκι μας. Μετά από πολύ προσπάθεια κοιμήθηκα λίγο και το πρωί πήγαμε κατευθείαν στα επείγοντα του τοπικού μας νοσοκομείου, όπου δούλευε παλαιότερα ο άντρας μου. Εκεί μας επιβεβαίωσαν ότι υπήρξε αποκόλληση του σάκου και τα εμβρυικά στοιχεία είναι άμορφη μάζα, δεν είναι σαφή. Την επόμενη πήγαμε στο ραντεβού με το γυναικολόγο μας όπου επιβεβαίωση την αποβολή...Και εντέλει, έπρεπε να κάνω απόξεση μήτρας. Ο ίδιος με παρότρυνε να μην εστιάζω αρνητικά αλλά στο ότι η γονιμότητα μας είναι άριστη και έμεινα αμέσως έγκυος και μάλιστα ενδομητρίως. Παρά τα όσα μου είπε, γύρισα σπίτι κομμάτια, έκλαιγα και ήμουν θλιμμένη...Ένιωθα μισή, λειψή, άχρηστη, μη ικανή... έβαζα να δω υπερηχους με καρδουλα που χτυπουσε και κοιτουσα απο διπλα τους δικους μου και ένιωθα σαν ζωντανη νεκρη... ο αντρούλης μου πάντα εκεί με το χαμόγελο, παρά τη θλίψη του, να με ενθαρρύνει και να με ανεβάζει ψυχολογικά... οτι αντοχες ειχα και εχω σε εκεινον τις χρωστω, οπου με την αγαπη του με εκανε να αισθανομαι πιο ζωντανη....Κανονίσαμε την απόξεση στο νοσοκομείο και εισήχθησα χθες...

Κανεις δεν με ειχε προειδοποιησει για αυτο που θα ζουσα.

Αρχικα μπηκα ηρεμη. Καναμε υπερηχο, εδωσα αιμα, και καρδιογραφημα. Ολα αναμενομενα. 

Μεχρι που παω στο μαιευτικο για εισαγωγη. Η νοσηλευτρια μαλλον δεν καταλαβε οτι προκειται για αποξεση και μου ανοιγει την πορτα και μου λεει περασε εδω. Σε εναν θαλαμο με δυο νεες μανουλες και μωρα στα χερια.

Ξεσπασα σε τρομερα κλαματα και βγηκα εξω παρακαλωντας να με βαλουν αλλου. Η κοπελα μου ειπε οτι μπερδευτηκε και μου ανοιξαν αλλο δωματιο, οπου ειχα την τυχη να ειμαι μονη μου. Μετα απο εκεινο το περιστατικο ταραχτηκα πολυ. Ετρεμα ασταματητα για 2 ωρες. Ετρεμα διχως να μπορω ελεγξω το σωμα μου. Ο αντρας μου παντα διπλα μου, να μου κρατα το χερι. Ειχε στενοχωρηθει τρομερα που ετρεμα και ημουν τοσο πανικοβλητη. Η εικονα με τα μωρα με ταραξε τρομερα. Μακαρι βεβαια παντα ολοι να ειναι υγιεις και καλα και να χαιρονται τα μωρακια τους, δεν μου φταιξανε τιποτα ο αγνωστος ο κοσμος...απλα οχι εκεινη την στιγμη.

Μου βαλανε μετα απο λιγο 4 ενδοκολπικα χαπια...για να χαλαρωσω μου ειπανε και να ειναι πιο ευκολη η αποξεση... ειχα διαβασει καπου εδω στο φορουμ οτι αυτα προκαλουν συσπασεις...αλλα δεν μου το ειπε κανεις μαλλον για να μην φοβηθω...

 

Κι εκει αρχιζει το ΜΑΡΤΥΡΙΟ.

 

ΚΑΤΙ ΠΟΝΟΙ... Που πήγαινα κι ερχόμουν... η μήτρα μου άρχισε να έχει συσπάσεις αμέσως...οι οποίες, παρά το ενδοφλέβιο αναισθητικό που ζητήσαμε, από ένα σημείο και μετά γινόταν απίστευτα δυνατές και βογκούσα από τον πόνο... στο ενδιάμεσο είχα τάση για έμετο....έκανα τρεις φορές εμετό... οι τρεις τελευταίες συσπάσεις που είχα ήταν ΜΑΧΑΙΡΙΑ στα σωθικά μου, δεν έχω πονέσει ποτέ τόσο...Στην τέταρτη σύσπαση όπου ταυτόχρονα ζορίστηκα για εμετό ένιωσα ότι βγήκε κάτι από κάτω μου... κοιτάω τη σερβιέτα και είχα πολύ αίμα και κάτι βρισκόταν εκεί...ο σάκος... ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ ΟΣΟ ΖΩ... Η μαία που ήρθε το πήρε και το έβαλε σε ένα κυπελάκι όπου θα το στέλνανε για ιστολογικές... 

Ήρθε η ώρα του χειρουργείου, μιας και αυτό περιμέναμε, να δούμε αίμα...ευτυχώς η αναισθησιολόγος και ο χειρούργος γιατρός γνωστοί μας, και μου φέρθηκαν σαν να ήμουν παιδί τους. Δεν ξέρω που έβρισκα το κουράγιο και αστειευόμουν μαζί τους και με τις νοσηλεύτριες στο ενδιάμεσο, μέχρι να ναρκωθώ...Δεν κατάλαβα τίποτα. Ξύπνησα ξαφνικά στο δωμάτιο, ντυμένη και με τον αντρα μου απέναντι να μου χαιδεύει το χέρι. Οι πόνοι μετά συνεχίστηκαν και βάλαμε κι άλλο αναισθητικό...Και ξεκίνησε το δράμα με τους εμετούς... έκανα 10 φορές επιπλέον εμετό... ο άντρας μου να σηκώνεται κάθε λίγο και λιγάκι να με κρατάει και να μου βάζει το κυπελάκι μπροστά...Κανονικότατη πλύση στομάχου. 

Μετά από κάποιες ώρες, σηκώθηκα, πήγα τουαλέτα, και σιγά σιγά οι πόνοι υποχωρούσαν...  ήπια και μιση γουλιά νερό... ώσπου ήρθε η ώρα του εξιτηρίου...ήθελα να φύγω... με βάραινε ψυχολογικά το δωμάτιο... μόλις ετοιμαστήκαμε και βγήκαμε έξω, και αφού μπήκαμε στο αμάξι, ήμουν άλλος άνθρωπος. Ήρεμη, πιο ψύχραιμη, πιο δυνατή... δεν έκλαιγα πια. Δεν έτρεμα πια. Ήθελα μόνο το σπιτάκι μας. Με το που μπήκαμε σπίτι ηρέμησα. Ήπια λίγο νεράκι με λεμόνι, έφαγα λίγα αλεσμένα φρούτα...και κοιμήθηκα...δεν πονούσα καθόλου πια... 

 

Και σήμερα, είμαι εδώ, στο μπαλκόνι μου με τον ήλιο,και σας γράφω. Αδύναμη ακόμη, μα....Πιο δυνατή. Πιο ψύχραιμη. Πιο πεισματάρα (με την καλή έννοια) να πάνε όλα καλά την επόμενη φορά.

Η απορία μου είναι πως μπαίνει μια γυναίκα σε διαδικασία να κάνει έκτρωση με την ίδια διαδικασία. Πως μπορεί να σκοτώνει ένα ζωντανό έμβρυο και να υποφέρει τόσο και η ίδια... 

Το μωράκι μας δεν ήταν γραφτό του να έρθει σε μια τέτοια δύσκολη εποχή. Ξέρω όμως πως έχουμε ένα αγγελούδι πλέον (ως Χριστιανή Ορθόδοξη, ξέρω ότι η ψυχή δημιουργείται από τη στιγμή της σύλληψης)... Η χθεσινή μου εμπειρία ήταν ό,τι πιο συγκλονιστικό έχω βιώσει. Και έχω, ως κατακλείδα, δύο ευχές:

1. Μανούλες νέες, να χαίρεστε τα υπέροχα αγγελούδια σας και να τα αγαπάτε με όλη τη δύναμη της ψυχής σας...είναι Θείο Δώρο και να μη το ξεχάσετε ποτέ.

2. Για όσες έχουν βρεθεί στη θέση μου... απλά αυτό: η σκέψη μου και η προσευχή μου είναι μαζί σας, να μην ξαναπεράσουμε ποτέ τόσο πόνο και μόνο χαρές να έρθουν στα σπίτια μας κορίτσια μου. Η ώρα που θα κρατήσουμε το δικό μας μωράκι στην αγκαλιά μας πλησιάζει... 

 

Είχα πάρει κάποτε ένα ζευγάρι βρεφικά καλτσάκια με αρκουδάκια στις πατούσες...τα κρατώ σε ένα συρτάρι για όταν έρθει η ευλογημένη εκείνη ώρα.

 

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα σε όλες σας, και μακάρι η Ανάσταση του Κυρίου μας να μας φωτίσει ψυχικά και σωματικά, ώστε να μας αξιώσει να μεγαλώσουμε τις οικογένειές μας με υγεία και αγάπη. 

 

Σας ευχαριστώ που το διαβάσατε.

 

Καλησπέρα σου! 

Έχει περάσει κάμποσος καιρός από την περιπέτειά σου και εύχομαι ολόψυχα να είσαι κάπως καλύτερα.

Ήθελα να σταθώ σε κάποια σημεία της ιστορίας σου.

Ξεκινάει όντως ένα μαρτύριο από την στιγμή που πρέπει να μπουν αυτά τα αναθεματισμένα χάπια στον κόλπο.

Πριν μία εβδομάδα ακριβώς εισήχθησα στον νοσοκομείο για διακοπή κύησης.

Ήμουν 24 εβδομάδων. Το μωράκι μου δεν αναπτυσσόταν σωστα ( δεν θα μπω σε λεπτομέριες για να μην κουράσω).

Απότην στιγμή που έμαθα ότι πρέπει να κάνω διακοπή κύησης, έπρεπε να μεσολαβήσει μία εβδομαδα για να μπώ στο νοσοκομείο, για τον λόγο ότι έπερνα salospir.

Δεν μπορείς να φαναταστείς πως είναι να ξέρεις ότι το μωράκι σου θα πρέπει να το κάνεις να "φυγει" με τεχνητούς τρόπους, διότι αλλιώς ταλαιπωρείται.Και εκείνο σαν να τοκαταλάβαινε...κουνιόταν μέσα μου τόσο έντονα, σαν να ήξερε. Και εγώ να τρελαίνομαι...

Έφτασε όμως εκείνη η μέρα που μου έβαλαν τα ενδοκολπικά χάπια και υστερα από λίγη ώρα το μωράκι μου κοιμήθηκε για πάντα εκεί όπου δημιουργήθηκε..Στην κοιλιά της μανούλας του.

Μετά από αρκετές ώρες πόνου έφτασε η ώρα του τοκετού.

Το ένιωθα στα πόδια μου να βγαίνει, πόναγα πολύ όμως δεν με ένοιαζε ο πόνος.

Δεν την είδα ποτέ την κόρη μου. Δεν θα μπορούσα. Ούτε την κράτησα. Δεν θα μπορούσα .

Όμως εκείνη τη στιγμή που γέννησα, λυτρωθήκαμε και οι δύο. Μαμά και κόρη.

Ήθελα απλά να πάω σπίτι μου με τον αντρούλη μου. Όπως ήθελες και εσυ. Και εκεί ηρέμησα.

Μία εβδομάδα μετά και φυσικά έχω ξεσπάσματα. Μικρά. Όμως τα έχω.

Έιναι δύσκολο πολύ. Αλλά προσεύχομαι καθημερινά για δύναμη για να τα καταφέρω.

Λυπάμαι πολύ για αυτά που πέρασες.

Σου εύχομαι ολόψυχα τα καλύτερα!!

[santaloxilo]

στις On 11/4/2020 at 11:21 ΠΜ, ο/η Chrysalis είπε:

Αγαπητά μέλη του Mammyland καλημέρα σας και χρόνια πολλά σε όσες/ους γιορτάζουν σήμερα. 

Αποφάσισα κι εγώ να σας διηγηθώ τη δική μου ιστορία, μιας και πολλές φορές σε ερωτηματικά που είχα αρκετές εμπειρίες κοριτσιών εδώ λειτούργησαν εμψυχωτικά για εμένα.  Είμαι 30 ετών, παντρεμένη εδώ και 4 χρόνια και τα τελευταία 3 χρόνια ξεκινήσαμε προσπάθειες για μωράκι. Όταν πέρασαν 6 μήνες ελεύθερων επαφών και είδαμε ότι δεν ερχόταν, αποφασίσαμε να κάνουμε τις σχετικές εξετάσεις. Στο ενδιάμεσο προέκυψε μια βιοχημική κύηση, από ότι είδαμε με μία πολύ χαμηλή χοριακή, και κάπου εκεί εξετάζοντας τις ορμόνες βρήκαμε ότι είχα ανεβασμένη προλακτίνη στο 90 (ορμονη η οποία σε επίπεδα άνω του φυσιολογικού εμποδίζει τη σύλληψη). Είχα περάσει ένα διάστημα γεμάτο στρες τα προηγούμενα χρόνια λόγω απώλειας ενός πολύ δικού μου προσώπου, και προφανώς εκεί πυροδοτήθηκε η προλακτίνη. Ο άντρας μου με προέτρεψε έπειτα από συζήτηση και με άλλους ειδικούς (είναι γιατρός αλλά σε εντελώς διαφορετικό τομέα) να δοκιμάσουμε να χαλαρώσω και να την αφήσουμε να πέσει φυσικά, χωρίς φάρμακα για κάποιους μήνες. Έπεσε, αλλά όχι τόσο ώστε να επιτρέπει την σύλληψη και διαταράσσοντας τον κύκλο μου (μου ερχόταν κάθε 2 μήνες περίοδος πολλές φορές). Κάναμε ακόμη πιο εξειδικευμένες εξετάσεις και οι δύο, μπήκα για μαγνητική, όλα καθαρά. Αποφασίσαμε να πάμε σε ενδοκρινολόγο, μας παρέπεμψε και σε πυρηνική ιατρό, πάλι όλα καλά. Ξεκίνησα για ένα μήνα θεραπεία με Dostinex και έφτασα προλακτίνη στο 4. Άριστα. Μετά από αυτό το εκπληκτικό αποτέλεσμα, το οποίο με χαροποίησε πολύ, ο γυναικολόγος μου μας έδωσε το πράσινο φως για προσπάθειες.

Και ειλικρινά, έμεινα έγκυος στην πρώτη ή δεύτερη επαφή που είχαμε την πρώτη εβδομάδα προσπαθειών. Πρώτη φορά έγκυος. Μετά από 8 μέρες καθυστέρησης, την 1η Απριλίου 2020, εν μέσω κορονοιού και μέσα σε όλη αυτή τη βαβούρα της καραντίνας, δώσαμε αίμα για χοριακή και είδα ένα 3.500 το οποίο με έκανε να κλάψω από χαρά. Η ενδοκρινολόγος μας που της είπαμε έλεγε τόσα χρόνια δεν έχει ακούσει ποτέ κάτι ανάλογο από πελάτισσες, να συλλάβουν με τη μία δηλ., και ότι είναι υπέροχο νέο. Ευχαριστούσα την Παναγία που τόσο είχα παρακαλέσει που μου χάρισε αυτή τη χαρά, έκλαιγα στην αγκαλιά του άντρα μου και ένιωθα ευτυχής. Ο άντρας μου χάρηκε πάρα πολύ όμως -ίσως και λόγω ιδιότητας που έχει ακούσει και δει χίλια δυο- μου είπε να είμαστε εγκρατείς και βήμα-βήμα να δούμε πως θα πάει το πρώτο τρίμηνο. Επαναληπτική χοριακή σε δύο μέρες 4900. Εκεί ανησυχήσαμε. Πήραμε το γυναικολόγο τηλέφωνο και μας είπε ότι θα μας δει σε 3 μέρες (μεσολαβουσε Σαβ/κο και είχε αραιά ραντεβού λόγω κορονοιού). Μου είπε να μην ανησυχώ και να είμαι ήρεμη, καθώς και να πάρω χαπακια utrogestan (προγεστερονη). Ήμουν ήρεμη, ένιωθα ήδη μικρές αναγούλες όλη την εβδομάδα, πρήξιμο στο στήθος, μικροπονάκια κάτω χαμηλα...ένιωθα έγκυος και ήμουν ευτυχισμένη, ένιωθα υπέροχα  και δε με ενοχλούσε τίποτα από όλα αυτά. Το επόμενο βράδυ, λίγο πριν κοιμηθώ, πήγα τουαλέτα και στο χαρτί είδα μια μικρή ροζ κηλίδα. Το έδειξα στον άντρα μου και μου είπε να μη φοβάμαι και προσπάθησε να με καθησυχάσει . Τον είδα ότι ανησύχησε όμως. Κάτι που επιβεβαιώθηκε όταν σηκώθηκα τα ξημερώματα να πάω πάλι τουλέτα: είχα πλημμυρίσει στο αίμα. Με έπιασε τρόμος. Έκλαιγα, ο άντρας μου προσπαθούσε να με ηρεμήσει, έτρεμα ότι μπορεί να είχαμε χάσει το εμβρυάκι μας. Μετά από πολύ προσπάθεια κοιμήθηκα λίγο και το πρωί πήγαμε κατευθείαν στα επείγοντα του τοπικού μας νοσοκομείου, όπου δούλευε παλαιότερα ο άντρας μου. Εκεί μας επιβεβαίωσαν ότι υπήρξε αποκόλληση του σάκου και τα εμβρυικά στοιχεία είναι άμορφη μάζα, δεν είναι σαφή. Την επόμενη πήγαμε στο ραντεβού με το γυναικολόγο μας όπου επιβεβαίωση την αποβολή...Και εντέλει, έπρεπε να κάνω απόξεση μήτρας. Ο ίδιος με παρότρυνε να μην εστιάζω αρνητικά αλλά στο ότι η γονιμότητα μας είναι άριστη και έμεινα αμέσως έγκυος και μάλιστα ενδομητρίως. Παρά τα όσα μου είπε, γύρισα σπίτι κομμάτια, έκλαιγα και ήμουν θλιμμένη...Ένιωθα μισή, λειψή, άχρηστη, μη ικανή... έβαζα να δω υπερηχους με καρδουλα που χτυπουσε και κοιτουσα απο διπλα τους δικους μου και ένιωθα σαν ζωντανη νεκρη... ο αντρούλης μου πάντα εκεί με το χαμόγελο, παρά τη θλίψη του, να με ενθαρρύνει και να με ανεβάζει ψυχολογικά... οτι αντοχες ειχα και εχω σε εκεινον τις χρωστω, οπου με την αγαπη του με εκανε να αισθανομαι πιο ζωντανη....Κανονίσαμε την απόξεση στο νοσοκομείο και εισήχθησα χθες...

Κανεις δεν με ειχε προειδοποιησει για αυτο που θα ζουσα.

Αρχικα μπηκα ηρεμη. Καναμε υπερηχο, εδωσα αιμα, και καρδιογραφημα. Ολα αναμενομενα. 

Μεχρι που παω στο μαιευτικο για εισαγωγη. Η νοσηλευτρια μαλλον δεν καταλαβε οτι προκειται για αποξεση και μου ανοιγει την πορτα και μου λεει περασε εδω. Σε εναν θαλαμο με δυο νεες μανουλες και μωρα στα χερια.

Ξεσπασα σε τρομερα κλαματα και βγηκα εξω παρακαλωντας να με βαλουν αλλου. Η κοπελα μου ειπε οτι μπερδευτηκε και μου ανοιξαν αλλο δωματιο, οπου ειχα την τυχη να ειμαι μονη μου. Μετα απο εκεινο το περιστατικο ταραχτηκα πολυ. Ετρεμα ασταματητα για 2 ωρες. Ετρεμα διχως να μπορω ελεγξω το σωμα μου. Ο αντρας μου παντα διπλα μου, να μου κρατα το χερι. Ειχε στενοχωρηθει τρομερα που ετρεμα και ημουν τοσο πανικοβλητη. Η εικονα με τα μωρα με ταραξε τρομερα. Μακαρι βεβαια παντα ολοι να ειναι υγιεις και καλα και να χαιρονται τα μωρακια τους, δεν μου φταιξανε τιποτα ο αγνωστος ο κοσμος...απλα οχι εκεινη την στιγμη.

Μου βαλανε μετα απο λιγο 4 ενδοκολπικα χαπια...για να χαλαρωσω μου ειπανε και να ειναι πιο ευκολη η αποξεση... ειχα διαβασει καπου εδω στο φορουμ οτι αυτα προκαλουν συσπασεις...αλλα δεν μου το ειπε κανεις μαλλον για να μην φοβηθω...

 

Κι εκει αρχιζει το ΜΑΡΤΥΡΙΟ.

 

ΚΑΤΙ ΠΟΝΟΙ... Που πήγαινα κι ερχόμουν... η μήτρα μου άρχισε να έχει συσπάσεις αμέσως...οι οποίες, παρά το ενδοφλέβιο αναισθητικό που ζητήσαμε, από ένα σημείο και μετά γινόταν απίστευτα δυνατές και βογκούσα από τον πόνο... στο ενδιάμεσο είχα τάση για έμετο....έκανα τρεις φορές εμετό... οι τρεις τελευταίες συσπάσεις που είχα ήταν ΜΑΧΑΙΡΙΑ στα σωθικά μου, δεν έχω πονέσει ποτέ τόσο...Στην τέταρτη σύσπαση όπου ταυτόχρονα ζορίστηκα για εμετό ένιωσα ότι βγήκε κάτι από κάτω μου... κοιτάω τη σερβιέτα και είχα πολύ αίμα και κάτι βρισκόταν εκεί...ο σάκος... ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ ΟΣΟ ΖΩ... Η μαία που ήρθε το πήρε και το έβαλε σε ένα κυπελάκι όπου θα το στέλνανε για ιστολογικές... 

Ήρθε η ώρα του χειρουργείου, μιας και αυτό περιμέναμε, να δούμε αίμα...ευτυχώς η αναισθησιολόγος και ο χειρούργος γιατρός γνωστοί μας, και μου φέρθηκαν σαν να ήμουν παιδί τους. Δεν ξέρω που έβρισκα το κουράγιο και αστειευόμουν μαζί τους και με τις νοσηλεύτριες στο ενδιάμεσο, μέχρι να ναρκωθώ...Δεν κατάλαβα τίποτα. Ξύπνησα ξαφνικά στο δωμάτιο, ντυμένη και με τον αντρα μου απέναντι να μου χαιδεύει το χέρι. Οι πόνοι μετά συνεχίστηκαν και βάλαμε κι άλλο αναισθητικό...Και ξεκίνησε το δράμα με τους εμετούς... έκανα 10 φορές επιπλέον εμετό... ο άντρας μου να σηκώνεται κάθε λίγο και λιγάκι να με κρατάει και να μου βάζει το κυπελάκι μπροστά...Κανονικότατη πλύση στομάχου. 

Μετά από κάποιες ώρες, σηκώθηκα, πήγα τουαλέτα, και σιγά σιγά οι πόνοι υποχωρούσαν...  ήπια και μιση γουλιά νερό... ώσπου ήρθε η ώρα του εξιτηρίου...ήθελα να φύγω... με βάραινε ψυχολογικά το δωμάτιο... μόλις ετοιμαστήκαμε και βγήκαμε έξω, και αφού μπήκαμε στο αμάξι, ήμουν άλλος άνθρωπος. Ήρεμη, πιο ψύχραιμη, πιο δυνατή... δεν έκλαιγα πια. Δεν έτρεμα πια. Ήθελα μόνο το σπιτάκι μας. Με το που μπήκαμε σπίτι ηρέμησα. Ήπια λίγο νεράκι με λεμόνι, έφαγα λίγα αλεσμένα φρούτα...και κοιμήθηκα...δεν πονούσα καθόλου πια... 

 

Και σήμερα, είμαι εδώ, στο μπαλκόνι μου με τον ήλιο,και σας γράφω. Αδύναμη ακόμη, μα....Πιο δυνατή. Πιο ψύχραιμη. Πιο πεισματάρα (με την καλή έννοια) να πάνε όλα καλά την επόμενη φορά.

Η απορία μου είναι πως μπαίνει μια γυναίκα σε διαδικασία να κάνει έκτρωση με την ίδια διαδικασία. Πως μπορεί να σκοτώνει ένα ζωντανό έμβρυο και να υποφέρει τόσο και η ίδια... 

Το μωράκι μας δεν ήταν γραφτό του να έρθει σε μια τέτοια δύσκολη εποχή. Ξέρω όμως πως έχουμε ένα αγγελούδι πλέον (ως Χριστιανή Ορθόδοξη, ξέρω ότι η ψυχή δημιουργείται από τη στιγμή της σύλληψης)... Η χθεσινή μου εμπειρία ήταν ό,τι πιο συγκλονιστικό έχω βιώσει. Και έχω, ως κατακλείδα, δύο ευχές:

1. Μανούλες νέες, να χαίρεστε τα υπέροχα αγγελούδια σας και να τα αγαπάτε με όλη τη δύναμη της ψυχής σας...είναι Θείο Δώρο και να μη το ξεχάσετε ποτέ.

2. Για όσες έχουν βρεθεί στη θέση μου... απλά αυτό: η σκέψη μου και η προσευχή μου είναι μαζί σας, να μην ξαναπεράσουμε ποτέ τόσο πόνο και μόνο χαρές να έρθουν στα σπίτια μας κορίτσια μου. Η ώρα που θα κρατήσουμε το δικό μας μωράκι στην αγκαλιά μας πλησιάζει... 

 

Είχα πάρει κάποτε ένα ζευγάρι βρεφικά καλτσάκια με αρκουδάκια στις πατούσες...τα κρατώ σε ένα συρτάρι για όταν έρθει η ευλογημένη εκείνη ώρα.

 

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα σε όλες σας, και μακάρι η Ανάσταση του Κυρίου μας να μας φωτίσει ψυχικά και σωματικά, ώστε να μας αξιώσει να μεγαλώσουμε τις οικογένειές μας με υγεία και αγάπη. 

 

Σας ευχαριστώ που το διαβάσατε.

 

Αν άντεξα εγώ θα αντέξεις κι εσύ...κι αν κέρδισα εγώ θα έρθει κ το δικό σου βραβείο.Η δική μου ιστορία λοιπόν έχει ως εξής..ξεκίνησα στα 28 μου να προσπαθώ το 2012... Δεν ερχόταν μωρό..μέσα μου με έτρωγε..ο τότε γυναικολόγος μου μου έλεγε ότι είναι υπερβολική.9 μήνες μετά κάναμε το πρώτο σπςρμοδιαγραμμα τη σαλπιγγιγραφια κ ορμόνες..πρόωρη εμμηνόπαυση αλλά να μην ανησυχώ έλεγε ....περάσαμε στις προγραμματισμένες επαφές..τίποτα..στις σπςρματεγχυσεις τίποτα...κ εκεί ήταν που μπήκα εδώ βρήκα την τότε παρέα των κοριτσιών εξωσωματικής κ ξεκίνησα κι εγώ..πρώτος γιατρός ..ανεξήγητο είπε όλα άριστα..κάνω την πρώτη εξωσωματικη κ παίρνω κουλούρι.Ερχεται η δεύτερη..μεγάλη χαρά 56 χοριακη 9η μέρα...κ μετά ανέβαινε όπως να ναι..κ βρέθηκα για απόξεση...κι ηαποξεση μου άφησε αιμάτωμα κ το αιμάτωμα με έβαλε σε άλλες περιπέτειες...κ εγώ εκεί πείσμα..πάω σε αιματολογο..πέρασα ότι κι εσύ με υπερπρολακατομια κ μαγνητική..βρίσκει δύο αυτοανοσα.δοκιμαζω με νέα αγωγή την τύχη μου.Παιρνω 96 αποτέλεσμα...α υπέρηχος δύο σάκοι...νόμιζα μου χάρισες τον κόσμο...κι ύστερα αίμα..φεύγει ο εναςειχα όμως ένα μωρό ακόμα...οι συσπάσεις κ το αίμα το παρέσυραν δύο μέρες μετά..απόξεση... Δεύτερη φορά..άδεια αγκαλιά...αλλάζω γιατρό.Φτου και από την αρχη..τα λεφτά τελείωναν..πουλάω ένα σπιτάκι που είχα στο χωριό.ξεκιναω εξωσωματικη κ μένω έγκυος με 96.ξανα 96....ειρωνία; Ακόμα πιο ειρωνία είναι ότι οι δύο αποξεσεις μου γίναν την ίδια μέρα με την τυχερή εμβριομεταφορα μου..κι αρχίζουν τρελές αιμορραγίες..αλλά το θαύμα μου εκεί...κ αρχίζουν εξετάσεις που λόγω ιστορικού μου δίνουν 30% πιθανότητες να την κρατήσω αγκαλιά..αλλά ήρθε......κι όχι δεν τελείωσα εκεί..έδωσα ευκαιρία κ στα 4 εμβρια κατάψυξης ανά δυο...κι ήρθε κι άλλη παλλινδρομη κι άλλη..κι όταν είπαμε τέλος μας είπε μια φίλη για το ναυτικό νοσοκομείο.Ειναι δωρεάν για τους ένστολους...κοιταχτηκαμε με τον άντρα μου.κ κάναμε κι άλλη κ ήταν βιοχημική...κλείνοντας να σου πω ότι αύριο μεταφέρω τα 3 τελευταία εμβρια της ζωής μου..είναι η τελευταία μου ευκαιρία να ξαναγίνω μαμά..4 προσπάθησα για την κόρη μου κ 4 μετά..Όσο λοιπόν πενθεις( γιατί το ξέρω το πένθος σου) σκέψου ότι εσύ εχειςπριστα σου το δρόμο ενώ εγώ πίσω..κοίτα μπροστά...τα βάρδια τα σέρνουμε μαζί μας αλλά προχωράμε..ναι δε θα ξεχάσεις αλλά δε θα πονάς...αρκεί να κοιτάς μπροστά