Μετάβαση σε περιεχόμενο

Είμαι έγκυος η πεθερά μ δεν με καλεί στο τηλέφωνο


Recommended Posts

Δημοσίευση

Καλησπέρα σε όλες σας! Είμαι παντρεμένη εδώ και ένα χρόνο με τον άντρα μου και τώρα περιμένουμε και τι παιδάκι μας. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια που μένω μαζί του μένουμε σε ένα διαμέρισμα κάτω ακριβώς από το διαμέρισμα των γονιών του, κοινώς στο πατρικό του. Οι δικοί του διακριτικοί μέχρι ένα σημείο, δεν ήταν και εντελώς διακριτικοί όσο νομίζουν. Αλλά μην τους χαλάσω το όνειρο. Τον Δεκέμβριο έμαθα για την εγκυμοσύνη μου και μόλις εφτάσα στον τρίτο μήνα αποφάσισα πως έπρεπε να γυρίσω στο πατρικό μου να με προσέχει η μάνα μου γιατί είχα κάποιες επιπλοκές και χρειαζόμουν βοήθεια. Ο άντρας μου μαζί μου, δεν είχε αντίρρηση. Η πεθερά μου λοιπόν από τη μέρα που φύγαμε από το πατρικό τους δεν με έχει πάρει μέχρι και σήμερα ένα τηλέφωνο,κοντεύω στον όγδοο πλέον. Οτι θέλει να μάθει για μένα παίρνει τηλέφωνο τον άντρα μου και μόνο εκείνον. Ακόμα και για τις επιπλοκές μου τις έμαθε από εμένα πρόσφατα σχετικά μετά από μια επίσκεψη στο σπίτι τους που κάναμε. Γιατί εκείνοι δεν θέλουν α έρθουν στο δικό μας. Για την ακρίβεια όταν φύγαμε από το διαμέρισμα του πατρικου είπα στην πεθερά μου "Μπορεί να φεύγουμε γιατί πρέπει να είμαι κοντά στη μαμά μου αυτό το διάστημα αλλά να έρχεστε να μας βλέπετε όποτε θέλετε και μπορείτε, το σπίτι είναι πάντα ανοιχτό για εσάς" και η απάντηση της ήταν "Όχι κορίτσι μου τώρα εκεί που πάτε δεν είναι το σπίτι σας δεν μπορούμε να ερχόμαστε εμεις να έρχεστε εσείς όποτε θέλετε", με την κοιλιά τούρλα εγω πάω να τη βλέπω. Αυτή ούτε μια φορά δεν έχει σηκώσει τ τηλέφωνο να πει έρχομαι κορίτσι μου να σε δω ή έστω να μάθει πως πάνε οι εξετάσεις. Πως χειρίζεσαι μια τέτοια πεθερά? Και φυσικά μετά την εγκυμοσύνη, τώρα δεν πρόκειται να χαλάσω φαιά ουσία για κανένα! 

Δημοσίευση
στις πριν 1 ώρα, ο/η Πιγκουινακι είπε:

Καλησπέρα σε όλες σας! Είμαι παντρεμένη εδώ και ένα χρόνο με τον άντρα μου και τώρα περιμένουμε και τι παιδάκι μας. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια που μένω μαζί του μένουμε σε ένα διαμέρισμα κάτω ακριβώς από το διαμέρισμα των γονιών του, κοινώς στο πατρικό του. Οι δικοί του διακριτικοί μέχρι ένα σημείο, δεν ήταν και εντελώς διακριτικοί όσο νομίζουν. Αλλά μην τους χαλάσω το όνειρο. Τον Δεκέμβριο έμαθα για την εγκυμοσύνη μου και μόλις εφτάσα στον τρίτο μήνα αποφάσισα πως έπρεπε να γυρίσω στο πατρικό μου να με προσέχει η μάνα μου γιατί είχα κάποιες επιπλοκές και χρειαζόμουν βοήθεια. Ο άντρας μου μαζί μου, δεν είχε αντίρρηση. Η πεθερά μου λοιπόν από τη μέρα που φύγαμε από το πατρικό τους δεν με έχει πάρει μέχρι και σήμερα ένα τηλέφωνο,κοντεύω στον όγδοο πλέον. Οτι θέλει να μάθει για μένα παίρνει τηλέφωνο τον άντρα μου και μόνο εκείνον. Ακόμα και για τις επιπλοκές μου τις έμαθε από εμένα πρόσφατα σχετικά μετά από μια επίσκεψη στο σπίτι τους που κάναμε. Γιατί εκείνοι δεν θέλουν α έρθουν στο δικό μας. Για την ακρίβεια όταν φύγαμε από το διαμέρισμα του πατρικου είπα στην πεθερά μου "Μπορεί να φεύγουμε γιατί πρέπει να είμαι κοντά στη μαμά μου αυτό το διάστημα αλλά να έρχεστε να μας βλέπετε όποτε θέλετε και μπορείτε, το σπίτι είναι πάντα ανοιχτό για εσάς" και η απάντηση της ήταν "Όχι κορίτσι μου τώρα εκεί που πάτε δεν είναι το σπίτι σας δεν μπορούμε να ερχόμαστε εμεις να έρχεστε εσείς όποτε θέλετε", με την κοιλιά τούρλα εγω πάω να τη βλέπω. Αυτή ούτε μια φορά δεν έχει σηκώσει τ τηλέφωνο να πει έρχομαι κορίτσι μου να σε δω ή έστω να μάθει πως πάνε οι εξετάσεις. Πως χειρίζεσαι μια τέτοια πεθερά? Και φυσικά μετά την εγκυμοσύνη, τώρα δεν πρόκειται να χαλάσω φαιά ουσία για κανένα! 

Κατ'αρχην με το καλό!!! Τα καλύτερα για σένα και το μωρό σας!!! 

Συγνώμη αλλά δε βλέπω τι έχεις να χειριστείς. Η πεθερά είναι αυτή που είναι κ δεν έχεις τη δύναμη να την αλλάξεις. Μόνο εσένα μπορείς να ελέγξεις κ τις πράξεις σου, οπότε κάνε όπως νιώθεις. Αν θέλει απόσταση θα την έχει κ θα δεχτεί κ τις συνέπειες. Εγώ άλλο θα σε ρωτήσω... Ο άντρας σου τι λέει; φροντίζει να βάλει όρια κ να προστατέψει την οικογένεια σας; αυτό έχει σημασία κ η πεθερά ας τραγουδάει στο σκοπό της... 

Δημοσίευση

Δεν βλέπω κάτι τόσο περίεργο.. Δεν ανακατεύεται και σου δίνει χώρο.. Δεν έχει θυμώσει απλά δεν θέλει να πηγαίνει σε άλλο σπιτι και να είναι βάρος, είναι παλιάς κοπής. Δεν βλέπω τίποτα τόσο τραγικό. 
Καλή εγκυμοσύνη… 

Δημοσίευση
στις πριν 5 ώρες, ο/η Πιγκουινακι είπε:

Καλησπέρα σε όλες σας! Είμαι παντρεμένη εδώ και ένα χρόνο με τον άντρα μου και τώρα περιμένουμε και τι παιδάκι μας. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια που μένω μαζί του μένουμε σε ένα διαμέρισμα κάτω ακριβώς από το διαμέρισμα των γονιών του, κοινώς στο πατρικό του. Οι δικοί του διακριτικοί μέχρι ένα σημείο, δεν ήταν και εντελώς διακριτικοί όσο νομίζουν. Αλλά μην τους χαλάσω το όνειρο. Τον Δεκέμβριο έμαθα για την εγκυμοσύνη μου και μόλις εφτάσα στον τρίτο μήνα αποφάσισα πως έπρεπε να γυρίσω στο πατρικό μου να με προσέχει η μάνα μου γιατί είχα κάποιες επιπλοκές και χρειαζόμουν βοήθεια. Ο άντρας μου μαζί μου, δεν είχε αντίρρηση. Η πεθερά μου λοιπόν από τη μέρα που φύγαμε από το πατρικό τους δεν με έχει πάρει μέχρι και σήμερα ένα τηλέφωνο,κοντεύω στον όγδοο πλέον. Οτι θέλει να μάθει για μένα παίρνει τηλέφωνο τον άντρα μου και μόνο εκείνον. Ακόμα και για τις επιπλοκές μου τις έμαθε από εμένα πρόσφατα σχετικά μετά από μια επίσκεψη στο σπίτι τους που κάναμε. Γιατί εκείνοι δεν θέλουν α έρθουν στο δικό μας. Για την ακρίβεια όταν φύγαμε από το διαμέρισμα του πατρικου είπα στην πεθερά μου "Μπορεί να φεύγουμε γιατί πρέπει να είμαι κοντά στη μαμά μου αυτό το διάστημα αλλά να έρχεστε να μας βλέπετε όποτε θέλετε και μπορείτε, το σπίτι είναι πάντα ανοιχτό για εσάς" και η απάντηση της ήταν "Όχι κορίτσι μου τώρα εκεί που πάτε δεν είναι το σπίτι σας δεν μπορούμε να ερχόμαστε εμεις να έρχεστε εσείς όποτε θέλετε", με την κοιλιά τούρλα εγω πάω να τη βλέπω. Αυτή ούτε μια φορά δεν έχει σηκώσει τ τηλέφωνο να πει έρχομαι κορίτσι μου να σε δω ή έστω να μάθει πως πάνε οι εξετάσεις. Πως χειρίζεσαι μια τέτοια πεθερά? Και φυσικά μετά την εγκυμοσύνη, τώρα δεν πρόκειται να χαλάσω φαιά ουσία για κανένα! 

Τιτποτα !! να μηνσε νοιαζει για εκεινη καθολου , και ολα καλά! Εσυ πρότεινες  να ερχεται και εισαι οκ , απο κει κ περα ας κανει οτι θελει! Μη σε νοιαζει καν και μη σου πω και καλυτερα κιολας γλυτωσες χαχα 

Δημοσίευση
στις πριν 13 ώρες, ο/η Nefeliap είπε:

Τιτποτα !! να μηνσε νοιαζει για εκεινη καθολου , και ολα καλά! Εσυ πρότεινες  να ερχεται και εισαι οκ , απο κει κ περα ας κανει οτι θελει! Μη σε νοιαζει καν και μη σου πω και καλυτερα κιολας γλυτωσες χαχα 

Χαχαχαχα δεν έχεις κ άδικο! 

Πάντως είναι πολύ passive aggressive η πεθερά (που λένε κ στο χωριό μου). Δεν τσακώνεται ξεκάθαρα μεν κ με φασαρίες αλλά επιβάλλει μια έμμεση τιμωρία σιωπής κ φέρεται ως θιγμενη/πικραμενη. Αύριο θα ξανακάνει το ίδιο για κάθε τι που δεν της αρέσει κ κάτι μου λέει ότι με την έλευση του παιδιού αυτά θα είναι πολλά! Πως το μεγαλώνει, πως του φέρεται, πως το λένε (ααααλλο κεφάλαιο τα ονόματα). Οπότε οκ προς το παρόν ησυχία έχει άλλα δε θα αργήσει να μπει ο καυγάς "αχ η καημένη η μαμά είναι πολύ στενοχωρημένη κ δε λέει τίποτα". Η κοπέλα έτσι το εισπράττει κ φαίνεται αφού έγκυος με επιπλοκές πάει επισκέψεις αντί να την παίρνουν ένα τηλ να δουν πως είναι! 

Βάλε όρια αγαπητή γιατί δε αργήσει η μέρα που θα βγεις κ η παράξενη που την πικραινεις ενώ στόμα έχει κ μίλια δεν έχει. Μακάρι να είμαι εγώ υπερβολική πάντως... 

Συμμετοχή στη συζήτηση

Μπορείτε να γράψετε τώρα το μήνυμά σας και να εγγραφείτε μετά. Αν έχετε ήδη λογαριασμό, συνδεθείτε τώρα για να δημοσιεύσετε το μήνυμα με το ψευδώνυμό σας.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Απαντήστε σε αυτή τη συζήτηση...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

  • Απαντήσεις

    • Καλημερα κοριτσι μου. Θα με ακουσεις λιγο αυστηρη αλλα εφοσον δεν εχεις καποιον ανθρωπο στο περιβαλλον σου να το κανει, ας γινω εγω. Θελω σε παρακαλω να βρεις αμεσα εναν ειδικο ψυχικης υγειας και να απευθυνθεις. Δε θα σου χαιδεψω τα αυτια, το αγχος, η κουραση και η αγωνια, ναι, σαφως και υπαρχουν στο 80% των μαμαδων. Δεν ειναι ομως μονιμα, ουτε αγουν την καθημερινοτητα μας. Οι αυτοκαταστροφικες σκεψεις, η μονιμη μελαγχολια, η πεποιθηση οτι η ζωη σου τελειωσε, η δυσφορια που αυξανεται τη νυχτα, οι φοβιες για το παιδι το σκοταδι κλπ ομως δειχνουν οτι κατι παθολογικο ελλοχευει. Προφανως κι ολα μπορουν να βελτιωθουν αλλα πρεπει να φροντισεις τον εαυτο σου και την ψυχικη σου υγεια κι ισορροπια. Κι εφοσον δεν εχεις υποστηρικτικο περιβαλλον να το κανει για σενα και να σε παρει απ το χερι να σε παει σε εναν εξειδικευμενο ψυχιατρο η εστω ψυχολογο, πρεπει να το κανεις μονη σου εσυ. Τωρα ειναι η στιγμη. Μην το αφηνεις αλλο να σε τρωει. Ολα θα βελτιωθουν, αλλα πρεπει να αναλαβεις δραση. 
    • Καλησπερα. Οπως σου εγραψε και η αλλη κοπελα οι περισσοτερες γυναικες περναμε απο αυτην τη φαση αργα η γρηγορα. Ειτε απευθειας μετα τον τοκετο ειτε καποιους μηνες μετα. Θα σου γραψω για την προσωπικη μου εμπειρια επειδη καποια πραγματα που ειπες τα νιωθω κι εγω. Εχω ενα παιδι,τωρα ειναι 16 μηνων και καθε μερα νιωθω οτι δεν μπορω να παρω τα ποδια μου. Βλεπω αλλες μανουλες που ειναι παντα περιποιημενες ενω εγω οταν βγαινουμε συνηθως επειδη δεν προλαβαινω βγαινω οπως να ναι. Τωρα π ξεκινησα τη δουλεια εχω εξαντληθει με αποτελεσμα να ειμαι πολυ συχνα αρρωστη και πολλες φορες σκεφτομαι οτι το παιδι μου θα ηταν καλυτερα αν ειχε αλλη μαμα. Αυτες οι σκεψεις ειναι στιγμιαιες, οταν παρεις μια ανασα και δωσεις λιγο χρονο στον εαυτο σου θα δεις τα πραγματα πιο καθαρα. Για το μωρακι σου εισαι ολος του ο κοσμος προσπαθεις καθε μερα να του δωσεις το καλυτερο κι αυτο ειναι πολυ σπουδαιο. Μη συγκρινεις τον εαυτο σου με αλλες γυναικες,η καθεμια εχει τις δικες της αντοχες και αυτο δεν ειναι κακο. Αλλωστε να σου πω και κατι τα παιδακια θελουν απλα πραγματα και λιγα για να ειναι χαρουμενα. Δε χρειαζεται να πασχιζουμε παντα για το τελειο. Φροντισε τον εαυτο σου γιατι το μωρο σου πιο πολυ αυτο εχει αναγκη μια χαρουμενη μαμα.
    • Καλησπερα,οχι δεν εχω δωσει ψαρι. Της δινω λιγο μοσχαρι και μεχρι στιγμης το εχει δεχτει και απλα εισαγω λαχανικα για να εχω επιλογες. Θα την δοκιμασουμε παλι λιγο κοτοπουλο αλλα τωρα που ειναι αρρωστουλα δεν θα εισαγω κατι νεο. Σημερα το απογευμα μου σηκωσε και 38 πυρετο αλλα ισως ειναι τα δοντακια της γιατι και στο φαγητο αν ακουμπησει το κουταλακι στα πρησμενα ουλα αρχιζει και κλαει με λυγμους. 
    • Μακαρι μακαρι μακαρι! Η αληθεια ειναι οτι φοβομαστε να παραδεχτούμε οτι νιώθουμε ολα αυτά σε μια απ τις πιο ευτυχισμένες περιόδους της ζωής μας που τελικά δεν ειναι ακριβώς έτσι..λογω των ορμονών και των απαιτητικων συνθηκών. Φανταζόμουν βέβαια οτι με το πέρασμα του καιρού ολα αυτα τα ψυχικά βαρη θα εξασθενούν ενώ σε μενα πχ συμβαίνει το ανάποδο. Ευελπιστώ να επιστρέψω σε λιγο διάστημα και να ξαναγράψω με πιο καθαρο μυαλό την εξέλιξη γιατι θεωρώ οτι πολλες γυναίκες εχουν αναγκη απο αυτό. Οπως κι εγω που άνοιξα αυτο το θέμα διαβαζοντας κι αλλα παρομοια. Εχω απευθυνθεί στην φαιναρετη και ελπίζω ολα καλα! Επισης ,δυστυχώς στον κυκλο μου καμια φιλη μου δεν εχει παιδι ακόμα οποτε θεωρω οτι θα καταλάβουν μόνο οσες εχουν βιώσει οτι βιωνει μια μαμά. Αυτός ειναι και ο λογος που ενιωσα την αναγκη να το συζητήσω με σας
  • Νέες συζητήσεις

×
×
  • Προσθήκη...