Διαπαιδαγώγηση
44 άρθρα σε αυτή την κατηγορία
-
Είναι μια αντίληψη που θα το βοηθήσει να γίνει καλύτερος και πιο ευτυχισμένος άνθρωπος σε όλη του τη ζωή. Μάλιστα, είναι το ίδιο σημαντική για παιδιά που οι γονείς τους δεν έχουν οικονομική ευχέρεια και για εκείνους που δεν έχουν κανένα απολύτως οικονομικό πρόβλημα. Για τα πρώτα επειδή μαθαίνουν να είναι ευτυχισμένα ακόμα όταν στερούνται και για τα δεύτερα γιατί μαθαίνουν να εκτιμούν αυτά που έχουν χωρίς να βασίζονται όμως μόνο στα υλικά αγαθά. Πώς θα εμφυσήσεις στο παιδί σου, όμως, την αντίλ
<p>Σε μια εποχή που τα χρήματα είναι δυσεύρετα αλλά οι απαιτήσεις μεγάλες, είναι πολύ σημαντικό να μάθεις στο παιδί ότι τα λεφτά δεν είναι το πιο σπουδαίο πράγμα στον κόσμο.</p>
-
1. Τα παιδιά έχουν εκρήξεις θυμού Τη μια φωνάζουν, κλαίνε, χτυπιούνται, κλωτσάνε, και την επόμενη στιγμή επιστρέφουν στο πιο γλυκό και χαρούμενο εαυτό τους. Μπορεί αυτές οι εκρήξεις να τρομάζουν, ή να αποσυντονίζουν τους γονείς, αλλά είναι απαραίτητες για την συναισθηματική εξέλιξη των παιδιών μας. Ο θυμός, η θλίψη, τα νεύρα, όλα είναι απαραίτητα εργαλεία για να μάθουν να εκφράζουν αλλά και να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους. 2. Τα παιδιά κλαίνε με το παραμικρό Για τις παλαιότερες γεν
<p>Η αλήθεια είναι ότι όλοι οι γονείς θέλουμε να είναι τα παιδιά μας συνεργάσιμα, αλλά στην πραγματικότητα όλες αυτές οι αντιδράσεις τους, που μας ενοχλούν τα μαθαίνουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματα τουςκαι αποτελούν τα σκαλοπάτια που οδηγούν στη συναισθηματική, πνευματική και κοινωνική τους εξέλιξη.</p>
-
1. Τονίστε την καλή συμπεριφορά. Για παράδειγμα αν κάθεται στον καναπέ και περιμένει να ετοιμαστεί το φαγητό αλλά παράλληλα μαλώνει με τον αδερφό του ή κάνει φασαρία μην τονίσετε μόνο το τελευταίο γεγονός. Θυμηθείτε πρώτα να επαινέσετε ότι κάθεται στον καναπέ και περιμένει και μετά ζητήστε του να κάνει και το επιπλέον πχ. ησυχία. 2. Αγνοήστε όσο μπορείτε τις ασήμαντες "κακές" συμπεριφορές. Αν θέλετε να αλλάξετε σημαντικά άσχημες συμπεριφορές πρέπει πρώτα να μπορείτε να προσπερνάτε τις απλά "ε
<p>Παρουσιάζονται 10 πρακτικές οδηγίες για γονείς που έχουν παιδιά με Διάσπαση Προσοχής με ή χωρίς Υπερκινητικότητα. Αναφέρονται στην ομαλή καθημερινή αλληλεπίδραση των γονιών με τα παιδιά τους.</p>
-
Το παράθυρο μοιάζει με κινηματογραφική οθόνη γεμάτη από εικόνες, χρώματα και κίνηση και εκείνο ενθουσιάζεται με τη συνεχή εναλλαγή παραστάσεων. Σε κάθε μετακίνηση μας όμως πρέπει να δώσουμε πολύ μεγάλη προσοχή ακόμα και στην πιο μικρή λεπτομέρεια. Πριν να βάλετε το κλειδί στη μηχανή και να ξεκινήσετε πρέπει να πάρετε όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας για να ταξιδέψετε με ασφάλεια παρέα με το μικρούλι σας, ακόμα και αν η απόσταση της διαδρομής είναι πολύ σύντομη. Ποτέ μην επιτρέψετε στο π
<p><strong>Όλα τα παιδάκια ενθουσιάζονται και ξετρελένονται για μια βολτούλα με το αυτοκίνητο!</strong></p>
-
Τα παιδάκια συνήθως δε νιώθουν τον κίνδυνο λόγω της άγνοιάς τους και τις περισσότερες φορές προκαλούν ατυχήματα λόγω της ανωριμότητας της μικρής ηλικίας, της περιέργειας και της τάσης που έχουν για εξερεύνηση. Όταν αρχίζει να μεγαλώνει καλό είναι να αρχίσετε να του μιλάτε και να του γνωρίσετε τους κινδύνους που το απειλούν για να ενισχύσετε της άμυνες αυτοπροστασίας του. Μπορείτε να ξεκινήσετε με λέξεις όπως "Πρόσεχε", "Μη", "Όχι","Ποτέ","Είναι επικίνδυνο". Κάτι πολύ σημαντικό είναι να του εξ
<p>Όλοι οι γονείς έχουν μεγάλο άγχος για τους κινδύνους που παραμονεύουν και για ότι αφορά την ασφάλεια του παιδιού.</p>
-
Το ιδιότροπο παιδί στηρίζετε στους γονείς, είναι ανίκανο να αποδεχθεί την άρνηση, εξαρτάται από τη μητέρα και τον πατέρα και δεν μπορεί να αποκτήσει αυτονομία. Αυτό μπορεί να το κάνει γιατί εμείς ως γονείς είμαστε στο έλεος των ιδιοτροπιών του, ή γιατί το προσέχουμε πολύ λίγο. Είναι σχεδόν αδύνατο να κακομάθουμε ένα παιδί από το πρώτο έτος της ηλικίας του, εκτός εάν δεν το αφήνουμε ποτέ μόνο του και καθόμαστε πάντα κοντά του υπερβάλλοντας στη φυσιολογική του ανάγκη για φροντίδα, τόσο που στη
<p>Αν και είναι σχεδόν αδύνατο να κακομάθουμε ένα παιδί από το πρώτο έτος της ζωής, ήδη από τους πρώτους μήνες μπορούμε να συμπεριφερόμαστε κατά τέτοιο τρόπο που να το κάνουμε αργότερα ένα ιδιότροπο παιδί.</p>
-
Οι τιμωρίες είναι το πιο δύσκολο κεφάλαιο της διαπαιδαγώγησης των παιδιών. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι επιπτώσεις θα έχει στην ψυχή ενός παιδιού μια σωματική τιμωρία (ένα σκαμπίλι, ένα τράβηγμα του αυτιού κλπ.), αλλά και μια ηπιότερη τιμωρία, όπως το μάλωμα, ο περιορισμός στο δωμάτιο, η αποβολή από το παιχνίδι ή η αφαίρεση κάποιων «προνομίων» που του έχετε παραχωρήσει. Άλλοτε οι τιμωρίες μπορεί να λειτουργήσουν θετικά, άλλοτε όμως όχι. Μερικές φορές τα θετικά αποτελέσματα μπορεί να διαρκέσ
<p>Στα παιδιά, οι τιμωρίες λειτουργούν όπως τα φάρμακα: συχνά βοηθούν, δημιουργούν όμως και παρενέργειες...</p>
-
Καθοδηγήστε το όμως και ενθαρρύνεται το με τέτοιο τρόπο ώστε να κάνει μόνο του τις εργασίες και να του δίνετε τη βοήθεια σας όταν χρειάζεται. Κομματιάστε το έργο που έχει να κάνει σε μικρά σκαλοπάτια έτσι ώστε το παιδί σας να μπορεί να τα ανέβει με περισσότερη ευκολία και επιτυχία. Σε κάθε σωστή κίνηση δείξτε τον ενθουσιασμό σας. Αν τυχόν αποτύχει ενθαρρύνεται το να προσπαθήσει πάλι και δώστε κάποιες συμβουλές για τη σωστή κατεύθυνση, ώστε το αποτέλεσμα να είναι επιτυχές. 2.Βοηθήστε το παιδί
<p><strong>1.Αποφεύγετε να εκτελείτε εσείς τις εργασίες του παιδιού σας ή να λύνετε εσείς τις ασκήσεις που έχει για κάποιο μάθημα.</strong></p>
-
Αρχικά θα πρέπει να παρατηρήσουμε τη συμπεριφορά του και να εντοπίσουμε τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους γκρινιάζει. Πολλά παιδάκια γκρινιάζουν συνέχεια και με το παραμικρό και άλλα σε συγκεκριμένες περιπτώσεις και σε κάποιες περιόδους. Αναρωτηθείτε μήπως γκρινιάζει όταν θέλει κάτι από εσάς και δεν το παίρνει, όταν είναι κουρασμένο ή όταν είναι νευρικό για κάτι που δε μπορεί να καταφέρει. Πολλές φορές ένα παιδί μπορεί να έχει μια τέτοια αντίδραση αν έχει συμβεί μια αλλαγή στο οικογενεια
<p>Όταν το μικρούλι μας γκρινιάζει και κλαίει όλη την ώρα είναι πολύ κουραστικό και εξουθενωτικό για τη μανούλα. Η γκρίνια του οφείλεται σε πολλούς λόγους και πολλές φορές δε ξέρουμε τι να κάνουμε για να το αντιμετωπίσουμε.</p>
-
Οι έπαινοι και οι τιμωρίες διέπονται από ορισμένους κανόνες και από ορισμένες αξίες που χρησιμεύουν σαν σημεία αναφοράς και που αντιπροσωπεύουν για το παιδάκι εκείνο που είναι καλό και εκείνο που είναι κακό. Αποτελούν το μέτρο για να μετρήσει τις δικές του επιτυχίες. Τι αποτελέσματα έχουν οι έπαινοι και οι τιμωρίες; Ο έπαινος (επιδοκιμασία, ένα χαμόγελο, μια τρυφερή αγκαλιά κ.τ.λ.) ωθεί το παιδί να επαναλάβει την καλή συμπεριφορά και αντίθετα η τιμωρία (αποδοκιμασία, άρνηση, τσακωμός κ.τ.λ
<p><strong>Η μάθηση πετυχαίνεται μέσα από ένα σύστημα επαίνων και τιμωριών που δεν μπορεί να λείψει και που αναπόφευκτα αποτελεί μέρος της διαπαιδαγώγησης.</strong></p>
-
Όταν παίρνει ένα αντικείμενο που δεν είναι δικό του το κάνει από άγνοια και το λάθος του δεν πρέπει να αποτελεί ευκαιρία για αποδοκιμασία και τιμωρία. Γύρω στα 6 χρόνια το παιδί έχει αντίθετα αναπτύξει το αίσθημα της ιδιοκτησίας και καταλαβαίνει ότι δεν πρέπει να παίρνει τα αντικείμενα που ανήκουν στους άλλους. Συχνά οι μικροκλεψιές σε αυτή την ηλικία προέρχονται από την αντίδραση για την ανεπαρκή ικανοποίηση της απαίτησης για αποδοχή. Η τιμωρία δε θα εμποδίσει το παιδάκι να επαναλάβει αυτή τ
<p><strong>Το μικρό παιδάκι δεν μπορεί να καταλάβει ότι είναι κακό να αφαιρεί κάτι που ανήκει σε κάποιον άλλον,</strong> αφού δεν έχει αναπτύξει ακόμα την αίσθηση της ιδιοκτησίας και της κατοχής.</p>
-
Αυτήν την κατάσταση φαίνεται ότι το παιδάκι των τριών ετών αρχίζει να τη συνειδητοποιεί. Καταλαβαίνει ότι διαθέτει μια δική του θέληση, δικά του μέσα και ότι μπορεί να πάρει πρωτοβουλίες. Αυτή τη συνειδητοποίηση ακολουθεί η επιθυμία του παιδιού για επαλήθευση. Το παιδάκι για μια ορισμένη περίοδο έχει την τάση να κάνει το αντίθετο και να αντιδράει σε αυτό που του λέει ο ενήλικας. Με λίγα λόγια γίνεται αντιρρησίας, αρνητικό, αντιδραστικό και ξεροκέφαλο. Τα όχι του συχνά ενοχλούν τους γονείς
<p><strong>Η ανάπτυξη των κινητικών και διανοητικών ικανοτήτων δημιουργεί στο παιδί μια κατάσταση αυτονομίας.</strong></p>
-
1. Απειλώντας τα παιδιά σας ότι θα φύγετε χωρίς αυτά Έχει συμβεί σε όλους μας. Φτάνει η ώρα να φύγετε από το πάρκο και τα παιδιά δεν σας ακούνε. Τρέχουν, κρύβονται, αρνούνται. Εκνευρίζεστε όλο και περισσότερο. Είναι δελεαστικό να ακολουθήσετε αυτή την τακτική εφόσον τα παιδιά δεν συμμορφώνονται με ότι τους λέτε, όμως η απειλή της εγκατάλειψης (δεν έχει σημασία αν θα μπορούσε να φέρει αποτέλεσμα στην συγκεκριμένη περίπτωση) είναι εξαιρετικά επιζήμια για τα παιδιά. Η αίσθηση του δεσίματος με
<p>Τα λάθη που πρέπει να αποφύγουμε να κάνουμε με τα παιδιά μας, σύμφωνα με τις συμβουλές των παιδοψυχολόγων, ψυχιάτρων και άλλων εμπειρογνωμόνων.</p>
-
Γιατί μαλώνουν; Γιατί δε μπορούν να παίξουν αγαπημένα; Είναι ερωτήματα που σας τυραννάνε και σας στεναχωρούν. Όλα τα αδερφάκια μαλώνουν για πολλούς και διάφορους λόγους αλλά σχεδόν πάντα μετά από λίγο συμπεριφέρονται σαν να μην έγινε απολύτως τίποτα και συνεχίζουν να παίζουν πάλι μαζί και να γελάνε. Γιατί μαλώνουν; Μερικές από τις αιτίες είναι: -Η έλλειψη της αποκλειστικότητας των γονιών -Η στέρηση συναισθηματικής κάλυψης -Η αλλαγή στη στάση των γονιών -Η σύγκριση ανάμεσα στα παιδιά
<p>Τα αδερφικά καβγαδάκια είναι πολύ συχνά μέσα στο σπίτι... Πόσες φορές έχετε κάνει το διαιτητή για να λύσετε μια διαφωνία και να παρέμβετε σε έναν τσακωμό τους;</p>
-
Η συνήθεια για ψέματα μπορεί να είναι αποτέλεσμα τις επίδρασης πολλών και διάφορων παραγόντων. Ένα παιδάκι μπορεί να καταφύγει στο ψέμα για να αποφύγει μια κατάσταση για την οποία δε βρίσκει μια παραδεκτή διέξοδο ή για να ξεφύγει από μια κατάσταση που φοβάται και το φέρνει σε δύσκολη θέση. Το ψέμα τις περισσότερες φορές αποτελεί ένα σύστημα άμυνας ενάντια στην ανασφάλεια ή ένα μέσο ανταμοιβής σε ένα αίσθημα κατωτερότητας. Στη μυθομανία για παράδειγμα το παιδί επωμίζεται ένα ρόλο που θεωρεί θε
<p>Σίγουρα όλοι έχουμε καταλάβει ότι το παιδάκι μας μερικές φορές μας έχει πει ψέματα και συνήθως δε το παραδέχεται και το αρνείται ακόμα και αν του το αποδείξουμε. <strong>Τι όμως το οδηγεί σε αυτή τη συμπεριφορά;</strong></p>
-
Τις λέξεις αυτές στην πραγματικότητα δεν τις καταλαβαίνει αλλά διαισθάνεται ότι έχουν παράξενες και απαγορευμένες σημασίες που τραβούν το ενδιαφέρον του. Το φαινόμενο αυτό γίνεται πιο έντονο και εκδηλώνεται γενικά με την έναρξη του σχολείου. Καμιά φορά όμως μπορεί να παρουσιαστεί και νωρίτερα, όταν το παιδάκι έρθει σε επαφή με διάφορα άτομα και έχει έτσι την ευκαιρία να πλουτίσει το απαγορευμένο λεξιλόγιο Πολλοί γονείς θα θέλανε να προλάβουν και να διορθώσουν το φαινόμενο αυτό. Το να προλά
<p>Ποια μανούλα δεν έχει νιώσει αμήχανα όταν το παιδάκι επαναλάβει στα καλά καθούμενα μια απαγορευμένη λέξη που έτυχε να ακούσει;</p>
-
Μια συνηθισμένη τακτική από τους γονείς είναι να μη δίνουν εβδομαδιαία χαρτζιλίκι, αλλά σταδιακά κάποια μικρά ποσά ως αντάλλαγμα της βοήθειας στο σπίτι η της εκτέλεσης κάποιων θελημάτων. Με τον τρόπο αυτό πιστεύουν ότι κάνουν το παιδί υπεύθυνο και ότι έτσι μπορεί να καταλάβει ότι το χρήμα κερδίζετε. Αυτό το σύστημα αντίθετα δεν κάνει το παιδί υπεύθυνο γιατί δεν μαθαίνει τις δικές του ευθύνες σαν μέλος της οικογένειας αλλά συνεργάζεται μόνο όταν υπάρχει επιβράβευση. Ακόμα τα παιδιά ξέρουν πολύ
<p>Είναι αρκετά κοινή η συνήθεια να δίνουμε στα παιδιά μας σε ένα ορισμένο χρονικό διάστημα ένα ποσό που μπορεί να διαθέτει όπως θέλει. <strong>Οι τρόποι όμως με τους οποίους οι γονείς δίνουν τα χρήματα είναι πολλοί.</strong></p>
-
Εμφανίζονται συνεχώς να πρέπει να υπολογίσουν την καθημερινή πραγματικότητα και να πρέπει να διαλέξουν μεταξύ της συγκατάθεσης και της άρνησης, μεταξύ της επιδοκιμασίας και της τιμωρίας, μεταξύ του ναι και του όχι, μεταξύ του διαλόγου και του μαλώματος. Ποιο τύπο διαπαιδαγώγησης είναι καλύτερα να υιοθετήσουν, μέχρι ποιο σημείο είναι καλό να είναι αυταρχικοί ή ανεκτικοί; Εάν υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο συμφωνούν εκείνοι που ασχολούνται με μελέτες πάνω στη νηπιακή ηλικία, είναι ότι τα παιδιά έ
<p>Σήμερα οι γονείς είναι συχνά αποπροσανατολισμένοι σχετικά με το δικαίωμα-καθήκον τους και δεν ξέρουν πως να συμπεριφερθούν στην άσκηση μιας συγκεκριμένης εξουσίας.</p>
-
Μια καλή δοκιμασία είναι όταν μας επισκέπτονται φίλοι στο σπίτι και το παιδάκι μας συνήθως αρνείται πεισματικά να μοιραστεί τα παιχνίδια του. Ασφαλή Φύλαξη Μια καλή ιδέα είναι, σε περίπτωση που περιμένετε καλεσμένους στο σπίτι, να φυλάξετε κάπου τα αγαπημένα του παιχνίδια. Επιλέξτε ένα μέρος στο οποίο θα έχει εύκολη πρόσβαση, όπως για παράδειγμα σε ένα ντουλάπι του δωματίου του για να μπορεί ανά πάσα στιγμή να ελέγχει ότι βρίσκονται στη θέση τους. Φροντίστε να γνωρίζουν οι καλεσμένοι σας
<p>Όλοι μας θέλουμε να μάθουμε στο παιδάκι μας να μοιράζεται τα πράγματα του. Ωστόσο αυτό δεν είναι και πολύ εύκολο εγχείρημα, ειδικά όταν είναι το μοναδικό παιδί και δεν έχει συνηθίσει να μοιράζεται τα πράγματα του ούτε καν με το αδερφάκι του.</p>
-
Θυμίζει κάτι σε βομβαρδισμένο τοπίο και αρκούν μόνο λίγα λεπτά για να γίνει. Το θέαμα ενός δωματίου με αραδιασμένα και πεταμένα βιβλία, παιχνίδια και ρούχα σίγουρα προκαλεί πανικό και σύγχυση. Πώς πρέπει όμως να συμπεριφερθούμε και πώς μπορούμε να ανατρέψουμε αυτή την κατάσταση; Αρχικά θα πρέπει να πούμε πως σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να φτάσουμε σε σημείο κόντρας και φυσικά να στερήσουμε στο παιδί τη δημιουργικότητα του και την ελευθερία της έκφρασης. Το παιδάκι θέλει πάντα να εξερευνά κα
<p>Σίγουρα κάθε φορά που αφήνετε το παιδάκι σας να παίξει μόνο του στο δωμάτιό του σκέφτεστε την εικόνα που θα αντικρίσετε επιστρέφοντας.. και λίγο πολύ όλοι την ξέρουμε...</p>
-
Κι όμως μία νέα μελέτη έδειξε ότι τα παιδιά έχουν δυσκολία στο να συγκεντρωθούν και να εστιάσουν σε κάτι, αφού έχουν παρακολουθήσει επί ώρα κάποιο καρτούν με έντονη δράση. Πριν ...σπεύσετε να απομακρύνετε όλα τα DVDs με τα κινούμενα σχέδια, να ξεκαθαρίσουμε ότι σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε μία σχετικά μικρή μελέτη του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια στις ΗΠΑ, τα συμπεράσματα της οποίας ωστόσο αξίζει να διαβάσετε: Τα αποτελέσματα της μελέτης πρέπει να γίνουν δεκτά με επιφύλαξη λόγω του μικρο
<p><span style="font-family:Verdana;"><span style="color:rgb(51,51,51);">Γνωρίζατε ότι μία από τις πιο αγαπημένες συνήθειες των μικρών παιδιών, να βλέπουν κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση, μπορεί να προκαλέσει σε αυτά προβλήματα προσοχής και μαθησιακές δυσκολίες;</span></span></p>
