Άρθρα

Η Unicef για τα παιδιά με αναπηρία

Η Unicef για τα παιδιά με αναπηρία

Σύμφωνα με την έκθεση αυτή που τιτλοφορείται «Η Κατάσταση των Παιδιών στον Κόσμο 2013» και η οποία φέτος είναι αφιερωμένη στα παιδιά με ειδικές ανάγκες, τα παιδιά με αναπηρίες αντιμετωπίζουν τρεις με τέσσερις φορές μεγαλύτερο κίνδυνο από τα υπόλοιπα να πέσουν θύματα σωματικής και σεξουαλικής βίας, έχουν λιγότερες πιθανότητες πρόσβασης στις υπηρεσίες υγείας ή στην εκπαίδευση και είναι περισσότερο εκτεθειμένα στη φτώχεια.

Μάλιστα, σε πολλές χώρες τα εγκαταλείπουν ή τα κλείνουν σε ιδρύματα, υπογραμμίζεται στην έκθεση. «Καμία κατηγορία παιδιών δεν είναι τόσο παραμελημένη, σχεδόν αόρατη στους άλλους, απ' ό,τι τα παιδιά με αναπηρίες» δήλωσε στο Ανόι ο γενικός διευθυντής της Unicef, Άντονι Λέικ, πριν από τη δημοσιοποίηση της έκθεσης.

Καθώς τα παιδιά αυτά δεν έχουν καμία σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και δεν ενημερώνονται για τους κινδύνους όσον αφορά στο AIDS, αντιμετωπίζουν μεγάλο κίνδυνο να υποστούν σεξουαλική κακοποίηση και να προσβληθούν από τον θανατηφόρο αυτόν ιό, επισημαίνει η έκθεση. «Τα παιδιά αυτά δεν δηλώνονται κατά τη γέννησή τους. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν δεν είναι η αναπηρία τους, αλλά οι διακρίσεις εις βάρος τους. Και καμιά φορά, όπως στην περίπτωση των αλμπίνων της Τανζανίας, τα σκοτώνουν στο όνομα των δεισιδαιμονιών που συνδέονται με τη μαύρη μαγεία» τόνισε ο Λέικ.

Άνθρωποι με αλμπινισμό, μια γενετική ασθένεια με χαρακτηριστικό το λευκό χρώμα στο δέρμα και τις τρίχες των μαλλιών και ολόκληρου του σώματος, είναι θύματα διακρίσεων σε πολλές περιοχές της Αφρικής, όπου πιστεύουν ότι τα γεννητικά τους όργανα έχουν υπερφυσικές ικανότητες. Σύμφωνα με την έκθεση της Unicef, τα κορίτσια με αναπηρίες έχουν λιγότερες πιθανότητες από τα αγόρια να έχουν τροφή και φροντίδα.

Κανένα αξιόπιστο στοιχείο δεν είναι σήμερα διαθέσιμο όσον αφορά στον αριθμό των παιδιών με αναπηρία στον κόσμο. Μια εκτίμηση για 93 εκατομμύρια - δηλαδή τουλάχιστον 1 στα 20 παιδιά ηλικίας 14 ετών - απέχει πολύ από την πραγματικότητα, εκτιμά η Unicef.

• 
  <p>Από τις πιο ευάλωτες κατηγορίες πληθυσμού είναι τα παιδιά με αναπηρία, τα οποία πέφτουν πολύ εύκολα θύματα κοινωνικού αποκλεισμού, διακρίσεων και βίας, εκτιμά η Unicef σε έκθεσή της.</p>
  

• 0 σχόλια
• 520 εμφανίσεις

Guest

31 Μαίου, 201313 yr

Φοβερό: Ελληνίδα νίκησε τον νανισμό και έγινε μητέρα!

Φοβερό: Ελληνίδα νίκησε τον νανισμό και έγινε μητέρα!

Οι γιατροί με σειρά επώδυνων επεμβάσεων κατάφεραν να την ψηλώσουν και τελικά γεύτηκε την χαρά της μητρότητας.

«Μόνη μου γύριζα τις βίδες – οι οποίες διέτρεχαν τα οστά της – κάθε έξι ώρες, έτσι ώστε να ψηλώνω ένα χιλιοστό την ημέρα. Ένιωθα πώς δεν πονούσα όταν δεν αναζητούσα την βοήθεια των άλλων», λέει.

Η νεαρή μητέρα γεννήθηκε με αχονδροπλασία, την πιο κοινή μορφή νανισμού. Οι άνθρωποι με νανισμό δεν ξεπερνούν στην ενήλικη ζωή τους τα 1,23 εκατοστά, ενώ εκτός από το ανάστημα έχουν κοντά χέρια, δυσανάλογο κεφάλι, σπονδυλική στένωση κ.λ.π.

Η λύση δόθηκε από ένα γιατρό του ΚΑΤ, ο οποίος εξειδικευόταν στις επιμηκύνσεις. Στο πρώτο χειρουργείο υποβλήθηκε στα 12 της, ενώ μέχρι να κλείσει τα 15 ακολούθησαν άλλες 14 επεμβάσεις.

«Ήθελα να σταματήσει ο κόσμος να με επεξεργάζεται ως κάτι αξιοπερίεργο και να με κοροϊδεύει. Πιο πολύ από όλα όμως επιθυμούσα μια καθημερινότητα φυσιολογική, να μπορώ να αυτοεξυπηρετούμαι, να εργαστώ, να κάνω οικογένεια», λέει.
Όταν ξεκίνησε τις επεμβάσεις η Ζωή ήταν μόλις 110 εκατοστά. Σήμερα είναι 1,52 και κρατά στην αγκαλιά της το μωρό της.

«Επέλεξα να υποβληθώ σε εξωσωματική γιατί έπρεπε να σβήσω το προβληματικό γονίδιο από το οικογενειακό μας DNA. Ήθελα πρωτίστως να εξασφαλίσω ότι το παιδί μου θα είναι υγιές, όπως και τα εγγόνια και τα δισέγγονά μου», καταλήγει.

• 
  <p>Μοναδική επιστημονική κατάκτηση αποτελεί για τους Έλληνες ιατρούς η περίπτωση της 35χρονης Ζωής, η οποία έπασχε από νανισμό και ήταν δύσκολο να μείνει έγκυος.</p>
  

• 0 σχόλια
• 595 εμφανίσεις

Guest

31 Μαίου, 201313 yr

Ποινή φυλάκισης στην μητέρα που εγκατέλειψε τα ανήλικα παιδιά της σε αστυνομικό τμήμα

Ποινή φυλάκισης στην μητέρα που εγκατέλειψε τα ανήλικα παιδιά της σε αστυνομικό τμήμα

Το δικαστήριο χτες Τετάρτη απαγόρευσε στην ίδια να πάρει τα 3 μικρότερα παιδιά από το Νοσοκομείο της Καλαμάτας, όπου φιλοξενούνται προσωρινά, κρίνοντας ότι μπορεί να τα εκθέσει ξανά σε κίνδυνο.
Το δικαστήριο έκρινε ότι τα 3 αγόρια θα πρέπει να δει κοινωνικός λειτουργός και μετά να βγει απόφαση για το αν θα επιστρέψουν στο σπίτι με τη μητέρα τους.

Ο μεγαλύτερος γιος της κατηγορουμένης γύρισε στη μητέρα του το ίδιο απόγευμα (της Δευτέρας), καθώς ο εισαγγελέας κατανόησε την ανησυχία της να επιστρέψει το παιδί στο σπίτι γιατί την επομένη έγραφε εξετάσεις στο σχολείο και έπρεπε να διαβάσει.

Ωστόσο - όπως επεσήμανε η δικαστής - η κατηγορούμενη αρνήθηκε να πάρει πίσω στο σπίτι τα τρία μικρότερα αγόρια, για να προκαλέσει έτσι το ενδιαφέρον του πατέρα τους.

Όπως η ίδια είπε στο δικαστήριο, τα τελευταία 7 χρόνια αυτή και τα παιδιά ζουν χάρις στη βοήθεια που τους προσφέρουν οι κοινωνικές υπηρεσίες του Δήμου Καλαμάτας και τα Παιδικά Χωριά SOS, καθώς ο πατέρας τους είναι απών.

Κλαίγοντας παραδέχτηκε ότι πάνω στον πανικό και την απόγνωσή της αναγκάστηκε να τα παρατήσει στην Αστυνομία, γιατί εκεί πίστευε ότι θα είναι ασφαλή.

Ισχυρίστηκε μάλιστα ότι έγινε έξαλλη όταν διαπίστωσε πως τα δύο μικρότερα αγόρια έκλεψαν το κινητό μιας φίλης της οικογένειας, η οποία είχε πάει στο σπίτι για επίσκεψη. "Είχα πρόθεση να τα συνετίσω", ανέφερε η κατηγορουμένη και επικαλέστηκε ότι είχε από πριν ειδοποιήσει την Άμεση Δράση πως θα τους πήγαινε 4 παιδιά.

• 
  <p>Ποινή φυλάκισης 12 μηνών με διετή αναστολή επέβαλε το Αυτόφωρο Μονομελές Πλημμελειοδικείο στην ανύπαντρη μητέρα 4 αγοριών, ηλικίας από 9 έως 13 ετών, τα οποία άφησε το μεσημέρι της Δευτέρας μπροστά στην πύλη της Αστυνομικής Διεύθυνσης και... έφυγε.</p>
  

• 0 σχόλια
• 426 εμφανίσεις

Guest

31 Μαίου, 201313 yr

Τι πρέπει να προσέχουν γονείς και ανήλικοι όταν χρησιμοποιούν το Facebook

Τι πρέπει να προσέχουν γονείς και ανήλικοι όταν χρησιμοποιούν το Facebook

Στόχος να αποφεύγονται περιπέτειες όπως αυτή της 13χρονης Χριστίνας από τα Σπάτα που παρασύρθηκε από έναν 23χρονο Αλβανό τον οποίο γνώρισε μέσω διαδικτύου.

Όπως λένε χαρακτηριστικά αστυνομικοί που ασχολούνται με αντίστοιχες υποθέσεις, οι ανήλικοι δεν θα πρέπει να απαντούν σε ηλεκτρονικά μηνύματα που τους κάνουν να αισθανθούν «άβολα». Αντίθετα παροτρύνονται να ενημερώνουν τους γονείς ή κάποιο πρόσωπο που εμπιστεύονται.

Καλό θα είναι να αποφύγουν να στέλνουν τις φωτογραφίες και τα προσωπικά τους στοιχεία μέσω διαδικτύου σε αγνώστους και άρα θα πρέπει, αντίστοιχα, να προσαρμόζουν τις ρυθμίσεις των λογαριασμών τους στο Facebook προκειμένου να είναι «ορατοί» μόνο στους φίλους τους.

Σκέψου πολύ καλά πριν αποφασίσεις να συναντηθείς με κάποιο άτομο που γνώρισες στο διαδίκτυο τονίζουν οι αστυνομικοί και καλούν τους νέους να ζητούν την άποψη των γονιών τους ενώ σε περίπτωση που αποφασίσουν να συναντηθούν με «διαδικτυακούς φίλους», καλούνται να ενημερώνουν τους γονείς και να φροντίζουν αυτή η συνάντηση να γίνει σε δημόσιο χώρο.

Καλό θα είναι, επίσης, να μη χρησιμοποιούνται ως φωτογραφία προφίλ, εικόνες που δείχνουν πρόσωπο ή εμφανίζουν άλλες πληροφορίες.

Δεν θα πρέπει, τέλος, να δίνονται πληροφορίες για το σχολείο, τον τόπο διαμονής και το τηλέφωνο.

• 
  <p>Απλές οδηγίες προς γονείς και παιδιά απευθύνει η Ελληνική Αστυνομία για τη χρήση σελίδων κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook.</p>
  

• 0 σχόλια
• 484 εμφανίσεις

Guest

31 Μαίου, 201313 yr

Απίστευτα καλάθια από 2,5 ετών παιδί!

Απίστευτα καλάθια από 2,5 ετών παιδί!

• 
  <p>Δείτε το απίστευτο video που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και δείχνει τον μόλις 2,5 Τάιτους να μην χάνει σουτ και παράλληλα να ευστοχεί σε πολύ δύσκολες προσπάθειες.</p>
  

• 0 σχόλια
• 530 εμφανίσεις

Guest

30 Μαίου, 201313 yr

Τραύλισμα στο παιδί

Τραύλισμα στο παιδί

Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτά τα ελαττώματα εξαφανίζονται αυθόρμητα, χωρίς θεραπεία.
Αν το παιδάκι ζει σε ένα ήρεμο περιβάλλον και οι γονείς δε δίνουν μεγάλη έμφαση στον τρόπο που μιλάει, το παιδάκι μπορεί να ξεπεράσει πιο εύκολα αυτό το πρόβλημα.

Αν όμως το φαινόμενο του τραυλίσματος διαρκεί πάνω από χρόνο και παίρνει σημαντικές διαστάσεις, αυτό σημαίνει σχεδόν πάντα ότι υπάρχει μια κατάσταση νευρικότητας στο παιδί:
Μερικές καταστάσεις μεγάλης συγκίνησης και ευαισθησίας, όχι απαραίτητα συναφείς με τις λέξεις ή με τα πράγματα που μπορούν να συμβάλλουν στο τραύλισμα.
Τέτοιες είναι η ένταση, η αγωνία, μια πολύ σκληρή η πολύ προστατευτική συμπεριφορά, φόβος, απαιτήσεις πολύ ανώτερες από τις δυνατότητες του παιδιού, εγκατάλειψη μιας συνήθειας ( μπιμπερό, πιπίλα, δάχτυλο στο στόμα).

Γενικά τα παιδάκια που τραυλίζουν εκδηλώνουν αυτή την τάση σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως όταν θυμώνουν, όταν μιλάνε με ξένους, όταν διηγούνται κάτι που μπορεί να επιφέρει μια τιμωρία, όταν είναι φοβισμένα και ντροπαλά, όταν αγωνιούν, όταν διηγούνται κάποιο δυσάρεστο γεγονός και όταν νιώθουν άβολα.

Η παρατήρηση των συνθηκών που προκαλούν αυτή τη δυσκολία μπορεί να μας δείξει τους τρόπους για ουσιαστική βοήθεια. Ένα πρώιμο τραύλισμα μπορεί να ξεπεραστεί σε λίγο χρονικό διάστημα, αν οι γονείς προσπαθούν να αποφεύγουν τις αιτίες έντασης, βιασύνης, ερεθισμού στη ζωή του παιδιού, εάν περνάει ο καιρός μιλώντας με αυτό (αργά) για πράγματα που το ενδιαφέρουν χωρίς να το βιάζουν, να του διορθώνουν τα λάθη και να είναι πρόθυμοι να ακούν φιλικά αυτό που λέει, όπως και να το λέει.

Αν παρ΄όλα αυτά το τραύλισμα παραμένει και δεν υποχωρεί θα είναι καλύτερο να απευθυνθούμε σε έναν ειδικό πριν το πρωτοπαθές τραύλισμα γίνει δευτεροπαθές και είναι δυσκολότερο να θεραπευθεί.
Στην αρχή της ενόχλησης το παιδί δε φαίνεται να καταλαβαίνει ότι κάτι δε πάει καλά με τον τρόπο που μιλάει.
Αν όμως το τραύλισμα παραμείνει και οι άλλοι του το επισημαίνουν, το παιδί αρχίζει να κάνει άλλες χειρονομίες που δείχνουν ένταση για να βοηθιέται να λέει τις λέξεις και όλα γίνονται έτσι δυσκολότερα.

• Σχεδόν όλα τα παιδάκια μεταξύ 2 και 4 ετών περνούν μια περίοδο τραυλίσματος. Μαθαίνουν καινούργιες λέξεις και στην προσπάθειά τους να προφέρουν δύσκολες λεξούλες μπορεί να "κολλήσουν" ήδη από την πρώτη συλλαβή.
  

• 0 σχόλια
• 969 εμφανίσεις

Guest

30 Μαίου, 201313 yr

Εξαφανίστηκε 13χρονο κορίτσι από το σπίτι του στα Σπάτα

Εξαφανίστηκε 13χρονο κορίτσι από το σπίτι του στα Σπάτα

Η 13χρονη εξαφανίστηκε στις 9 το βράδυ της Κυριακής από το σπίτι της.

Η Χριστίνα έχει καστανά σγουρά μαλλιά, καστανά μάτια, ύψος 1,50 μ. και βάρος 44 κιλά. Όταν εξαφανίστηκε φορούσε μαύρη μπλούζα, τζιν σορτς, γκρι αθλητικά παπούτσια και κρατούσε πράσινη τσάντα.

Ιδιαίτεροι λόγοι καθιστούν επιτακτική την άμεση εύρεση της ανήλικης, η οποία βρίσκεται ήδη τέσσερις ημέρες μακριά από την οικογένεια της.

Οποιοσδήποτε έχει κάποια πληροφορία, μπορεί να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με «Το Χαμόγελο του Παιδιού» όλο το 24ωρο, στην Ευρωπαϊκή Γραμμή για τις Εξαφανίσεις 116.000 καθώς και σε όλα τα Αστυνομικά Τμήματα της χώρας.

• 
  <p>«Amber Alert» έχει σημάνει το Χαμόγελο του Παιδιού για την εξαφάνιση της Χριστίνας Κρασσά, μιας 13χρονης μαθήτριας από τα Σπάτα Αττικής.</p>
  

• 0 σχόλια
• 485 εμφανίσεις

Guest

30 Μαίου, 201313 yr

👶 Ο Παιδικός Σταθμός: Τι Προσφέρει Στο Παιδί Και Πώς Να Το Βοηθήσετε Να Προσαρμοστεί

👶 Ο Παιδικός Σταθμός: Τι Προσφέρει Στο Παιδί Και Πώς Να Το Βοηθήσετε Να Προσαρμοστεί

Για πολλά παιδιά, ο παιδικός σταθμός είναι η πρώτη μεγάλη έξοδος από το οικογενειακό περιβάλλον.
Για πρώτη φορά περνούν αρκετές ώρες μακριά από τους γονείς τους, γνωρίζουν νέους ανθρώπους,
ακολουθούν μια διαφορετική καθημερινή ρουτίνα και μαθαίνουν να συνυπάρχουν με άλλα παιδιά.
Για τους γονείς, αυτή η αλλαγή μπορεί να φέρει ενθουσιασμό αλλά και αρκετές ανησυχίες.
Θα προσαρμοστεί; ...Θα κλαίει όταν φεύγω; ...Θα καταφέρει να κοιμηθεί εκεί; ...Θα φάει; ...Θα μπορέσει να επικοινωνήσει τις ανάγκες του;...
Η αλήθεια είναι ότι κάθε παιδί προσαρμόζεται με τον δικό του ρυθμό.
Ορισμένα παιδιά μπαίνουν στον σταθμό με χαμόγελο από την πρώτη ημέρα, ενώ άλλα χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να νιώσουν ασφάλεια.
Το σημαντικό είναι να γνωρίζουμε τι μπορεί να προσφέρει ο παιδικός σταθμός και πώς μπορούμε να κάνουμε αυτή τη μετάβαση πιο ομαλή.
🏡 Τι Είναι Ο Παιδικός Σταθμός;
Ο παιδικός σταθμός είναι ένας χώρος όπου τα παιδιά μπορούν να παίζουν, να μαθαίνουν, να δημιουργούν και να κοινωνικοποιούνται
μέσα σε ένα οργανωμένο καθημερινό πρόγραμμα.
Ανάλογα με την ηλικία και το πρόγραμμα του κάθε σταθμού, τα παιδιά συμμετέχουν σε δραστηριότητες όπως:
ελεύθερο και οργανωμένο παιχνίδι,
ζωγραφική και κατασκευές,
μουσική και τραγούδι,
παραμύθια,
δραστηριότητες κίνησης,
παιχνίδια με αριθμούς, σχήματα και χρώματα,
παιχνίδι στην αυλή,
δραστηριότητες που ενισχύουν την αυτονομία.
Ο στόχος δεν είναι το παιδί να κάνει «μάθημα» όπως στο σχολείο.
Στις μικρές ηλικίες, το παιχνίδι είναι ένας από τους βασικότερους τρόπους μάθησης.
🤝 Η Κοινωνικοποίηση Είναι Ένα Μεγάλο Όφελος
Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία του παιδικού σταθμού είναι η καθημερινή επαφή με άλλα παιδιά.
Το παιδί μαθαίνει σταδιακά:
να περιμένει τη σειρά του, να μοιράζεται, να συνεργάζεται, να ζητά βοήθεια και να εκφράζει τα συναισθήματά του.
Φυσικά, δεν θα γίνουν όλα αυτά από τη μία μέρα στην άλλη.
Μπορεί στην αρχή να δυσκολεύεται να μοιραστεί ένα παιχνίδι ή να θυμώνει όταν ένα άλλο παιδί του παίρνει κάτι που θέλει.
Αυτές οι εμπειρίες αποτελούν μέρος της διαδικασίας μέσα από την οποία μαθαίνει να συνυπάρχει με τους άλλους.
🧸 Η Ρουτίνα Βοηθά Το Παιδί Να Νιώσει Ασφάλεια
Τα παιδιά συνήθως νιώθουν μεγαλύτερη ασφάλεια όταν μπορούν να προβλέψουν τι θα συμβεί.
Στον παιδικό σταθμό υπάρχει ένα πρόγραμμα που μπορεί να περιλαμβάνει συγκεκριμένες ώρες για παιχνίδι, φαγητό, ξεκούραση και δραστηριότητες.
Με τον καιρό, το παιδί αρχίζει να γνωρίζει:
«Τώρα θα παίξουμε».
«Μετά θα φάμε».
«Μετά θα κοιμηθούμε».
Αυτή η προβλεψιμότητα μπορεί να το βοηθήσει να προσαρμοστεί και να αισθανθεί ότι γνωρίζει τι περιμένει από την ημέρα του.
👟 Ο Παιδικός Σταθμός Ενισχύει Την Αυτονομία
Πολλά πράγματα που στο σπίτι τα κάνει ένας γονιός για το παιδί, στον παιδικό σταθμό το παιδί αρχίζει σταδιακά να τα κάνει μόνο του.
Μπορεί να προσπαθεί:
να βγάλει ή να φορέσει τα παπούτσια του,
να πλύνει τα χέρια του,
να φάει μόνο του,
να μαζέψει τα παιχνίδια,
να βάλει τα πράγματά του στη θέση τους,
να ζητήσει όταν χρειάζεται κάτι.
Δεν χρειάζεται να τα καταφέρνει τέλεια.
Η προσπάθεια είναι σημαντική.
Κάθε μικρή επιτυχία ενισχύει την αυτοπεποίθηση και την αίσθηση ότι «μπορώ να το κάνω μόνος μου».
💛 Ο Αποχωρισμός Από Τους Γονείς
Για αρκετά παιδιά, το πιο δύσκολο κομμάτι είναι ο αποχωρισμός.
Το κλάμα στην είσοδο δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το παιδί δεν περνά καλά στον σταθμό.
Μπορεί απλώς να δυσκολεύεται τη στιγμή που αποχωρίζεται τον γονιό του.
Βοηθά πολύ ένας ήρεμος και σταθερός αποχαιρετισμός.
Μπορείτε να πείτε:
«Τώρα θα φύγω και θα έρθω να σε πάρω μετά το φαγητό».
Αποφύγετε να εξαφανιστείτε κρυφά για να μην κλάψει.
Μπορεί προσωρινά να φαίνεται ευκολότερο, αλλά το παιδί χρειάζεται να μάθει ότι ο γονιός φεύγει και επιστρέφει, όπως του έχει πει.
Ο αποχαιρετισμός καλό είναι να είναι σύντομος, ζεστός και σταθερός.
🌱 Πώς Μπορείτε Να Βοηθήσετε Πριν Από Την Έναρξη;
Η προετοιμασία μπορεί να ξεκινήσει πριν από την πρώτη ημέρα.
Μιλήστε στο παιδί για τον σταθμό με θετικό αλλά ρεαλιστικό τρόπο.
Μπορείτε να του πείτε:
«Θα πας σε έναν χώρο όπου θα υπάρχουν άλλα παιδάκια και παιχνίδια.
Θα γνωρίσεις τις παιδαγωγούς σου και εγώ θα έρθω μετά να σε πάρω».
Αν υπάρχει δυνατότητα, επισκεφθείτε τον χώρο μαζί πριν από την έναρξη.
Δείξτε του πού θα βρίσκεται και αφήστε το να κάνει ερωτήσεις.
Μπορείτε επίσης να παίξετε στο σπίτι ένα μικρό παιχνίδι ρόλων:
«Εσύ είσαι το παιδάκι και εγώ η παιδαγωγός».
Μέσα από το παιχνίδι μπορείτε να παρουσιάσετε με απλό τρόπο όσα πιθανότατα θα συναντήσει.
🛌 Τι Γίνεται Με Τον Ύπνο;
Αν το παιδί κοιμάται στον σταθμό, η αλλαγή μπορεί να είναι δύσκολη στην αρχή.
Το περιβάλλον, το κρεβάτι, οι ήχοι και η παρουσία άλλων παιδιών είναι διαφορετικά από όσα γνωρίζει στο σπίτι.
Μπορείτε να ενημερώσετε τις παιδαγωγούς για τις συνήθειες ύπνου του παιδιού και να συζητήσετε τι το βοηθά να χαλαρώσει.
Αν χρησιμοποιεί κάποιο αντικείμενο που το ηρεμεί και επιτρέπεται από τον σταθμό, αυτό μπορεί επίσης να βοηθήσει στη μετάβαση.
Χρειάζεται όμως χρόνος.
Δεν περιμένουμε από ένα παιδί να προσαρμοστεί σε μια εντελώς καινούργια συνθήκη από την πρώτη ημέρα.
🍎 Και Αν Δεν Τρώει Στον Σταθμό;
Και το φαγητό μπορεί να αποτελέσει πρόκληση.
Μερικά παιδιά τρώνε κανονικά, ενώ άλλα στην αρχή τρώνε λιγότερο επειδή βρίσκονται σε καινούργιο περιβάλλον.
Είναι σημαντικό να υπάρχει επικοινωνία με τις παιδαγωγούς και την οικογένεια.
Αποφύγετε να πιέζετε το παιδί ή να μετατρέπετε κάθε γεύμα σε μάχη.
Αν υπάρχει κάποια ιδιαίτερη διατροφική ανάγκη ή αλλεργία, φυσικά πρέπει να έχει ενημερωθεί ο σταθμός και να ακολουθούνται οι οδηγίες που έχουν δοθεί από τους γονείς και τους επαγγελματίες υγείας.
🗣️ Μιλήστε Με Τις Παιδαγωγούς
Η καλή επικοινωνία με τους ανθρώπους που φροντίζουν το παιδί είναι πολύ σημαντική.
Ρωτήστε πώς ήταν η ημέρα του, όχι μόνο αν «έκλαψε ή δεν έκλαψε».
Μπορείτε να ρωτήσετε:
«Έπαιξε με άλλα παιδιά;»
«Πήρε μέρος στις δραστηριότητες;»
«Πώς ήταν στο φαγητό;»
«Υπήρχε κάτι που το δυσκόλεψε;»
Με αυτόν τον τρόπο αποκτάτε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για την προσαρμογή του.
Παράλληλα, ενημερώστε τις παιδαγωγούς για σημαντικές αλλαγές ή πράγματα που μπορεί να επηρεάζουν τη συμπεριφορά του παιδιού.
Η συνεργασία οικογένειας και παιδικού σταθμού μπορεί να κάνει τη μετάβαση πολύ πιο ομαλή.
🚩 Πότε Χρειάζεται Περισσότερη Προσοχή;
Κάποια δυσκολία στην αρχή είναι αναμενόμενη.
Ωστόσο, αν παρατηρείτε ότι το παιδί παραμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα πολύ δυσκολεμένο,
δεν καταφέρνει σταδιακά να προσαρμοστεί ή εμφανίζει αλλαγές στη συμπεριφορά, στον ύπνο,
στο φαγητό ή στη διάθεσή του που σας ανησυχούν,
αξίζει να το συζητήσετε με τις παιδαγωγούς και τον παιδίατρο.
Δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος αριθμός ημερών μέσα στις οποίες «πρέπει» να έχει προσαρμοστεί κάθε παιδί.
Η προσαρμογή είναι ατομική διαδικασία.
🔦 Ήξερες Ότι…
🔦 Το παιχνίδι είναι ένας βασικός τρόπος με τον οποίο τα μικρά παιδιά μαθαίνουν και αναπτύσσουν νέες δεξιότητες.
🔦 Η σταθερή καθημερινή ρουτίνα μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να καταλάβουν τι πρόκειται να συμβεί και να νιώσουν μεγαλύτερη ασφάλεια.
🔦 Το άγχος αποχωρισμού είναι συχνό στην πρώιμη παιδική ηλικία και μπορεί να εμφανίζεται ξανά σε περιόδους αλλαγών.
🔦 Η προσαρμογή στον παιδικό σταθμό δεν εξελίσσεται με τον ίδιο τρόπο για όλα τα παιδιά.
🔦 Η συνεργασία ανάμεσα στους γονείς και τις παιδαγωγούς βοηθά να δημιουργηθεί ένα πιο σταθερό πλαίσιο για το παιδί.
💡 Μικρές Ιδέες Που Βοηθούν
✔ Μιλήστε για τον παιδικό σταθμό πριν από την πρώτη ημέρα.
✔ Επισκεφθείτε τον χώρο μαζί, αν αυτό είναι δυνατό.
✔ Δημιουργήστε μια σταθερή πρωινή ρουτίνα.
✔ Κρατήστε τον αποχαιρετισμό σύντομο, ήρεμο και σταθερό.
✔ Μην φεύγετε κρυφά από το παιδί.
✔ Δώστε χρόνο στην προσαρμογή χωρίς να συγκρίνετε το παιδί με άλλα παιδιά.
✔ Ενθαρρύνετε τις μικρές προσπάθειες αυτονομίας στο σπίτι.
✔ Διατηρήστε ανοιχτή επικοινωνία με τις παιδαγωγούς.
⚖️ Μύθοι Και Αλήθειες
❌ Μύθος: «Αν το παιδί κλαίει κάθε πρωί, σημαίνει ότι δεν περνά καλά στον παιδικό σταθμό».
✔ Αλήθεια: Το κλάμα μπορεί να αφορά κυρίως τη στιγμή του αποχωρισμού. Δεν μας δείχνει από μόνο του πώς περνά το παιδί όλη την υπόλοιπη ημέρα.
❌ Μύθος: «Όλα τα παιδιά πρέπει να προσαρμοστούν μέσα σε λίγες ημέρες».
✔ Αλήθεια: Κάθε παιδί έχει διαφορετικό χαρακτήρα, εμπειρίες και ρυθμό προσαρμογής.
❌ Μύθος: «Αν το παιδί είναι αρκετά μεγάλο, δεν θα δυσκολευτεί στον αποχωρισμό».
✔ Αλήθεια: Η ηλικία δεν καθορίζει από μόνη της το πώς θα αντιδράσει ένα παιδί σε μια μεγάλη αλλαγή.
❌ Μύθος: «Πρέπει να αφήνουμε το παιδί να κλαίει μέχρι να σταματήσει».
✔ Αλήθεια: Το παιδί χρειάζεται έναν σταθερό και υποστηρικτικό αποχωρισμό. Η συνεργασία με τις παιδαγωγούς βοηθά να βρεθεί ο κατάλληλος τρόπος για κάθε παιδί.
❌ Μύθος: «Στον παιδικό σταθμό το παιδί πρέπει να μάθει όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα».
✔ Αλήθεια: Στις μικρές ηλικίες, το παιχνίδι, η κοινωνική επαφή, η κίνηση, η επικοινωνία και η ανάπτυξη της αυτονομίας είναι εξίσου σημαντικά.
❓ Συχνές Ερωτήσεις (FAQs)
❓ Πόσο καιρό χρειάζεται ένα παιδί για να προσαρμοστεί στον παιδικό σταθμό;
Δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος χρόνος που να ισχύει για όλα τα παιδιά. Κάποια προσαρμόζονται γρήγορα, ενώ άλλα χρειάζονται περισσότερο χρόνο και σταδιακή εξοικείωση.
❓ Είναι φυσιολογικό να κλαίει όταν το αφήνω;
Ναι, ειδικά στην αρχή. Το κλάμα κατά τον αποχωρισμό είναι συχνό. Αυτό που έχει σημασία είναι πώς εξελίσσεται η εικόνα του παιδιού μετά την αποχώρηση του γονιού.
❓ Πρέπει να φεύγω κρυφά για να μην κλάψει;
Όχι. Ένας ήρεμος και σταθερός αποχαιρετισμός βοηθά το παιδί να καταλάβει ότι ο γονιός φεύγει αλλά επιστρέφει.
❓ Τι μπορώ να κάνω αν το παιδί δεν θέλει να πάει στον σταθμό;
Ακούστε το παιδί και προσπαθήστε να καταλάβετε τι το δυσκολεύει. Συζητήστε με τις παιδαγωγούς και διατηρήστε μια σταθερή καθημερινή ρουτίνα.
❓ Πρέπει να ανησυχώ αν το παιδί δεν έχει προσαρμοστεί ακόμη;
Όχι απαραίτητα. Η προσαρμογή διαφέρει από παιδί σε παιδί. Αν όμως οι δυσκολίες επιμένουν ή σας προκαλούν έντονη ανησυχία, είναι καλό να τις συζητήσετε με τις παιδαγωγούς και τον παιδίατρο.
📌 Συμπερασματικά
Ο παιδικός σταθμός μπορεί να αποτελέσει μια πολύ σημαντική εμπειρία στη ζωή ενός παιδιού.
Είναι ένας χώρος όπου μπορεί να παίξει, να γνωρίσει άλλα παιδιά, να αναπτύξει την αυτονομία του και να αποκτήσει νέες εμπειρίες μακριά από το σπίτι.
Η αρχή όμως δεν είναι πάντα εύκολη.
Λίγο κλάμα, δισταγμός ή δυσκολία στον αποχωρισμό δεν σημαίνουν ότι κάτι πάει στραβά.
Το παιδί χρειάζεται χρόνο, σταθερότητα, κατανόηση και εμπιστοσύνη.
Και ίσως το σημαντικότερο είναι να θυμόμαστε ότι δεν υπάρχει ένας «σωστός» ρυθμός προσαρμογής.
Υπάρχει ο ρυθμός του δικού μας παιδιού.
✨ Μοιραστείτε Την Εμπειρία Σας!
Η πρώτη περίοδος στον παιδικό σταθμό είναι γεμάτη μικρές αλλαγές, και κάθε οικογένεια τη βιώνει διαφορετικά.
Πώς ήταν η πρώτη εμπειρία του δικού σας παιδιού;
Τι το βοήθησε περισσότερο να νιώσει άνετα και να αποχωρίζεται πιο εύκολα;
Μοιραστείτε την εμπειρία σας μαζί μας.
Η δική σας ιστορία μπορεί να δώσει χρήσιμες ιδέες και κουράγιο σε έναν άλλο γονιό που βρίσκεται τώρα στην ίδια διαδικασία.
🩺 Ιατρική Ειδοποίηση
Το άρθρο έχει ενημερωτικό και εκπαιδευτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά εξατομικευμένη συμβουλή από παιδίατρο ή άλλο ειδικό.
Κάθε παιδί έχει τον δικό του ρυθμό ανάπτυξης και προσαρμογής.
Αν παρατηρείτε έντονες ή επίμονες αλλαγές στη συμπεριφορά, στον ύπνο, στο φαγητό ή στη διάθεση του παιδιού και αυτές σας ανησυχούν, συζητήστε τις με τον παιδίατρο ή με τον κατάλληλο επαγγελματία.
Η έγκαιρη συζήτηση μιας ανησυχίας μπορεί να βοηθήσει την οικογένεια να καταλάβει καλύτερα τι χρειάζεται το παιδί
και ποιος είναι ο καταλληλότερος τρόπος υποστήριξης του.

• Για μια μητέρα που εργάζεται ή που για άλλους λόγους δεν μπορεί να ασχοληθεί κατά τη διάρκεια της ημέρας με το παιδάκι της, μια λύση μπορεί να αποτελέσει ο παιδικός σταθμός.
  

• 0 σχόλια
• 839 εμφανίσεις

Guest

30 Μαίου, 201313 yr

Η μαμά δικαιούται όρια!

Η μαμά δικαιούται όρια!

Δεν χρειάζεται να συμπαθούμε τους πάντες, ούτε χρειάζεται να έχουμε ενοχές που δεν συμπαθούμε κάποιους ανθρώπους ή που βρίσκουμε τις ερωτήσεις τους αγενείς, μας λέει η Jodi R. R. Smith .

Όταν γίνεσαι μητέρα, όλοι μεταμορφώνονται σε ειδικούς.
Η μαμά σου, η πεθερά σου, οι φίλες σου, ο σύντροφός σου, ακόμη και τα παιδιά σου.
Τι μπορούμε να κάνουμε όταν οι άλλοι γίνονται μ' εμάς απαιτητικοί, αγενείς ή καταπιεστικοί;
Η απάντηση είναι μια: Βάζουμε όρια!

Ως γονείς η δουλειά μας είναι να διδάσκουμε τα παιδιά μας να είναι ευγενικά.
Υπάρχουν, όμως, κάποιες φορές που οι άλλοι μας φέρνουν στα όριά μας με τις απαιτήσεις ή τις παρατηρήσεις τους σχετικά με τα παιδιά μας.
Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε αυτές τις δύσκολες καταστάσεις;

Δύο ειδικοί σύμβουλοι και ψυχολόγοι σε θέματα παιδιών μας βρίσκουν τις λύσεις σε πέντε δύσκολες καταστάσεις:

1. Συνεχώς κριτικάρουν τον τρόπο που ανατρέφετε τα παιδιά

«Α, μην το μαθαίνεις αγκαλιά», «γιατί το αφήνεις να κλαίει;» «Εσύ κι ο αδελφός σου όταν ήσασταν μικροί δεν τολμούσατε να μου αντιμιλήσετε».
Η μαμά σας και η πεθερά σας από τότε που γίνατε μητέρα σάς αντιμετωπίζουν επικριτικά, σαν να κάνετε τα πάντα λάθος.
Η οικογενειακή σύμβουλος Jodi R. R. Smith και πρόεδρος του οργανισμού Mannersmith Etiquette Consulting μας λέει:

«Προσπαθήστε να αντιμετωπίσετε τις μαμάδες σας, όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Τις περισσότερες φορές -όπως όλοι οι παππούδες και γιαγιάδες- εμπλέκονται επειδή απλώς θέλουν να συμμετέχουν στην ανατροφή των εγγονιών τους.
Η εύκολη απάντηση στην κριτική τους είναι η εξής:
«Σας ευχαριστώ πολύ για τις συμβουλές σας». Αν σταματήσουν, σημαίνει ότι έλαβαν το νόημα.
Αν συνεχίσουν, πείτε τους κοφτά: «Ξέρω πως δεν είναι κακή η πρόθεσή σας, αλλά τις περισσότερες φορές οι συμβουλές αυτές μοιάζουν να απευθύνονται σε μια κακή μητέρα».

2. Οι φίλοι τους συμπεριφέρονται σαν βάνδαλοι στο σπίτι σας

Αυτό που θα πρέπει πρώτα εσείς να συνειδητοποιήσετε είναι πως στο σπίτι σας υπάρχουν κανόνες.
Η Jodi Smith μάς λέει πως οφείλουμε να δείξουμε στα παιδιά ότι στο σπίτι φερόμαστε διαφορετικά απ' ό,τι στους εξωτερικούς χώρους (που κι εκεί βεβαίως υπάρχουν κανόνες άλλου είδους).
Αν το παιδί αρνηθεί να καταλάβει, τότε θα πρέπει, δυστυχώς, να απευθυνθείτε στη μητέρα του.

Αν η μητέρα του φίλου του παιδιού είναι συνεργάσιμη, τότε θα πρέπει να της πείτε ακριβώς τι σας ενοχλεί, χωρίς να νιώσετε ενοχικά ότι είστε σπαστικιά ή καταπιεστική.
Αν δεν είναι συνεργάσιμη, τότε θα πρέπει να εξηγήσετε στον γιο σας ότι είναι προτιμότερο να συναντιούνται με τον φίλο μόνο στο σχολείο, ή σε κάποιο άλλο «ουδέτερο» έδαφος.


3. Σας επικρίνουν για το φαγητό που δίνετε στο παιδί

Κρίνει άραγε στ' αλήθεια εσάς, ή πρόκειται για δική της εμμονή;
Αν εσείς αισθάνεστε πως οι διατροφικές σας επιλογές είναι οι σωστές για το παιδί σας, μας λέει η Meagan Francis, συγγραφέας του βιβλίου The Happiest Mom, δεν υπάρχει λόγος να νιώθετε ενοχικά.

Την επόμενη φορά που θα έχετε παραγγείλει πίτσα και θα ακούσετε τη φίλη σας να κάνει τη «βαρυσήμαντη» δήλωση:
«εμείς στο σπίτι μας δεν τα τρώμε αυτά», πείτε της απλώς ότι κάθε οικογένεια αποφασίζει από μόνη της τι είναι καλό και τι όχι.
Αν συνεχίσει να σας σνομπάρει, μήπως να ξανασκεφτείτε πόσο αληθινή φίλη σας είναι; καταλήγει η Meagan Francis.


4. Αντιπαθείτε τους άλλους γονείς

Δεν χρειάζεται να συμπαθούμε τους πάντες, ούτε χρειάζεται να έχουμε ενοχές που δεν συμπαθούμε κάποιους ανθρώπους, μας λέει η Jodi R. R. Smith.
Αν μπορείτε να κανονίσετε να παίξει το παιδί σας με το άλλο παιδάκι, χωρίς να χρειαστεί να είστε παρούσες, κάντε το.
Αν σας πιέζουν να πάτε κι εσείς, πάρτε τηλέφωνο και πέστε τους ευγενικά, ότι έχετε άλλα σχέδια για εκείνη την ημέρα.
Τόσο απλά.


5. Όλοι σας ρωτούν γιατί δεν θέλετε δεύτερο παιδί

«Αχ, γιατί έχεις μόνο ένα, δεν θέλει μια παρεούλα... κι αυτό το καημένο; Δεν θέλεις κι ένα κοριτσάκι, ή ένα αγοράκι;».
Αν βαρεθήκατε αυτές τις ενοχλητικές ρωτήσεις, μην τις αντιμετωπίζετε με ευγένεια, μας λέει η Meagan Francis.
Κοιτάξτε αυτόν που σας κάνει την αγενή ερώτηση στα μάτια και πείτε του: «Συγγνώμη, τι είπατε;».

Αν εκείνος προσπαθήσει να απολογηθεί, να αστειευτεί ή να αλλάξει συζήτηση, τότε ναι, το έπιασε το νόημα. Αν επαναλάβει την ερώτηση: Πείτε του ότι δεν συνηθίζετε να απαντάτε σε αγενείς ερωτήσεις!

• Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε τη δύσκολη θέση στην οποία μας φέρνουν άτομα του περιβάλλοντός μας;
  

• 0 σχόλια
• 856 εμφανίσεις

Guest

30 Μαίου, 201313 yr

Το χαρτζιλίκι στα παιδιά !

Το χαρτζιλίκι στα παιδιά !

Μια συνηθισμένη τακτική από τους γονείς είναι να μη δίνουν εβδομαδιαία χαρτζιλίκι, αλλά σταδιακά κάποια μικρά ποσά ως αντάλλαγμα της βοήθειας στο σπίτι η της εκτέλεσης κάποιων θελημάτων.
Με τον τρόπο αυτό πιστεύουν ότι κάνουν το παιδί υπεύθυνο και ότι έτσι μπορεί να καταλάβει ότι το χρήμα κερδίζετε.

Αυτό το σύστημα αντίθετα δεν κάνει το παιδί υπεύθυνο γιατί δεν μαθαίνει τις δικές του ευθύνες σαν μέλος της οικογένειας αλλά συνεργάζεται μόνο όταν υπάρχει επιβράβευση.
Ακόμα τα παιδιά ξέρουν πολύ καλά ότι αυτός δεν είναι ένας πραγματικός τρόπος για να κερδίζουν.
Το χρήμα δε πρέπει να δεσμεύει τη συμπεριφορά του, τους σχολικούς βαθμούς, τη βοήθεια που παρέχει.

Άλλοι γονείς δίνουν στα παιδιά τους χρήματα όταν το ζητάνε, ελέγχοντας έτσι τα έξοδά του, αλλά δε συμφωνούν να διαχειρίζεται το παιδί μόνο του τα χρήματα.
Άλλοι δίνουν ένα ορισμένο ποσό κανονικά στο παιδί, παρέχοντάς του με αυτό τον τρόπο τα χρήματα που έχει ανάγκη και συγχρόνως την ευκαιρία να μάθει να διαχειρίζεται το χρήμα με καλό τρόπο.
Το παιδί αισθάνεται καλύτερα όταν διαχειρίζεται μικρά ποσά, που θα αυξάνονται ανάλογα με την ηλικία του.

Αυξάνοντας το ποσό δε σημαίνει αναγκαστικά ότι ξοδεύουμε περισσότερα για το παιδί, αλλά έτσι του δίνουμε μια μεγαλύτερη δυνατότητα να διαλέγει και να ξοδεύει από μόνο του.
Όταν το παιδάκι ζητάει χρήματα κάθε φορά που θέλει να αγοράσει κάτι, δεν κάθεται να σκεφτεί αν αυτό που θέλει αξίζει τα λεφτά του.
Αν όμως πρέπει να διαχειρίζεται τα λεφτά του, αρχίζει και σκέφτεται πώς πρέπει να τα ξοδέψει γιατί ξέρει πως δεν θα έχει άλλα μέχρι το τέλος της εβδομάδας.
Συχνά είναι πολύ δύσκολο για το παιδί να αποφασίσει και σε αυτό το κομμάτι χρειάζεται τη συμβουλή του γονέα.
Θα πρέπει να αποφεύγετε να το πιέζετε και να προσπαθείτε να περιορίζεστε μόνο στις συμβουλές.

Η απόφαση για το τι θα κάνει με τα χρήματα αφορά μόνο εκείνο, αφού όταν κάνει επιλογές από μόνο του, οι απογοητεύσεις και οι ικανοποιήσεις που προκύπτουν σαν αποτέλεσμα των επιλογών του, κάνουν το παιδί να αναπτύσσει την κριτική του ικανότητα.

Όσο μεγαλώνει το παιδί έχει ανάγκη να διαχειρίζεται περισσότερα χρήματα, όχι μόνο για την απόκτηση περιττών πραγμάτων, αλλά και για ορισμένων σημαντικών και απαραίτητων αναγκών.
Έτσι, γύρω στα 10 χρόνια, το ποσό που του δίνουμε πρέπει να συμπεριλαμβάνει κι ένα ποσό που αφορά τα βιβλία και το ρουχισμό του.

Μερικοί γονείς προσπαθούν να εμφυτεύσουν στα παιδιά, ακόμα και στα πολύ μικρά, τη συνήθεια της αποταμίευσης, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι η οικονομία δεν έχει καμία σημασία για το παιδί.
Το να βάζει στην άκρη χρήματα για μια πιθανή μελλοντική ανάγκη δεν έχει για το παιδί απολύτως κανένα νόημα.
Τέλος, πρέπει να ξέρουμε ότι ένα παιδί που δίνει υπερβολική σημασία στην οικονομία δε συμπεριφέρεται σίγουρα πιο σωστά σχετικά με το χρήμα από ένα παιδί που δεν κάνει καθόλου οικονομία.

• Είναι αρκετά κοινή η συνήθεια να δίνουμε στα παιδιά μας σε ένα ορισμένο χρονικό διάστημα ένα ποσό που μπορεί να διαθέτει όπως θέλει. Οι τρόποι όμως με τους οποίους οι γονείς δίνουν τα χρήματα είναι πολλοί.
  

• 0 σχόλια
• 965 εμφανίσεις

Guest

29 Μαίου, 201313 yr

Πάμε cinema;

Πάμε cinema;

Τις περισσότερες φορές κουράζονται εύκολα να κάθονται σε όλη τη διάρκεια ενός κοινού κινηματογραφικού θεάματος και οι ταινίες που έχουν κάτι ενδιαφέρον για αυτά είναι λίγες.

Στις μέρες μας όμως προβάλλονται πολλές ταινίες με κινούμενα σχέδια και σαφέστατα το παιδάκι βλέπει με ευχαρίστηση τους αγαπημένους παιδικούς του ήρωες.
Μερικές από αυτές τις ταινίες γίνονται κυρίως για εμπορικούς λόγους και άλλες αποτελούν ένα τέλειο θέαμα για τα παιδιά, καθώς προσφέρουν σε αυτά ένα ικανοποιητικό παιδαγωγικό και μορφωτικό περιεχόμενο.

Όταν το παιδάκι είναι μικρό η επιλογή της ταινίας εύκολα βρίσκεται υπό τον έλεγχο των γονιών.
Όσο όμως αρχίζει να μεγαλώνει η επιλογή ταινιών από τους γονείς γίνεται πολύ πιο δύσκολη υπόθεση και παραχωρεί τη θέση της στις θεαματικές επιλογές των παιδιών.
Στην ηλικία του δημοτικού ο κινηματογράφος γίνεται για το παιδί τόπος δημιουργίας κοινωνικών σχέσεων.
Το παιδί θέλει να παρακολουθεί έργα που βλέπουν όλοι οι φίλοι του.

Ο κινηματογράφος αποτελεί ένα σημαντικό μέρος της πραγματικής κουλτούρας και είναι δουλειά των γονιών να βοηθάνε τα παιδιά για να βρίσκουν το καλύτερο που έχει να τους προσφέρει.
Οι γονείς μπορούν καμιά φορά να απορρίπτουν τις ταινίες αλλά μόνο και πάντα με αιτιολόγηση.
Συχνά οι απαγορεύσεις έχουν σαν αποτέλεσμα να διεγείρουν ακόμα περισσότερο την περιέργεια του παιδιού, το οποίο θα θελήσει να δει την απαγορευμένη ταινία.

Είναι πολύ σημαντικό να μιλάμε με το παιδί για την ταινία που θα ήθελε να δει, εξηγώντας του γιατί αυτή η ταινία αξίζει ή όχι.
Με τον τρόπο αυτό θα αρχίσουμε να το συνηθίζουμε μέσα από τις ερωτήσεις του και τις δικές μας απαντήσεις να μπορεί να μπορεί διαλέγει μόνο του τις ταινίες και να βελτιώσει τις επιθυμίες του και αισθητικά του κριτήρια.

• Τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας συνήθως δεν καταφέρνουν να εκτιμήσουν τον κινηματογράφο.
  

• 0 σχόλια
• 726 εμφανίσεις

Guest

29 Μαίου, 201313 yr

Παιδί και τηλεόραση

Παιδί και τηλεόραση

Ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι και για έναν ενήλικα να αποσπάσει τη προσοχή του από την οθόνη, ακόμα και αν το πρόγραμμα δεν έχει τίποτα ενδιαφέρον, και να ασχοληθεί με κάτι άλλο.

Πως δημιουργείτε στο παιδί όμως η κακή συνήθεια να βλέπει πολύ τηλεόραση?
Είναι πιθανό πως εμείς οι ίδιοι παρακολουθούμε πολύ και το παιδί μας μιμείται.
Ένας άλλος λόγος είναι πως πολλές φορές ενθαρρύνουμε εμείς οι ίδιοι αυτή τη συνήθεια όταν βλέπουμε ότι το παιδί είναι ήσυχο παρακολουθώντας κάτι και αυτό εξυπηρετεί κι εμάς.
Πολλές φορές ακόμα χρησιμοποιούμε την τηλεόραση ως μέσο επιβράβευσης για κάποιο πράγμα που θέλουμε να πετύχουμε από το παιδί, κάνοντας έτσι την παρακολούθηση της τηλεόρασης κάτι σπουδαίο, μια αμοιβή.

Επομένως, τα παιδιά που παρακολουθούν πολύ τηλεόραση δε φταίνε.
Το φταίξιμο είναι δικό μας που χρησιμοποιούμε αυτό το μέσο για τα κρατάμε ήσυχα και δε συμμετέχουμε με τρόπο πιο δραστήριο και ουσιαστικό στα παιχνίδια τους και τα ενδιαφέροντα τους.

Το μεγαλύτερο ελάττωμα της τηλεόρασης είναι ότι δε δίνει την ευκαιρία στο παιδί να επέμβει ενεργητικά στο περιβάλλον, μα το συνηθίζει να δέχεται τον κόσμο παθητικά από τις πληροφορίες. Παρά το ελάττωμα αυτό, αν η τηλεόραση χρησιμοποιηθεί σωστά και όχι σαν μέσο για να μας απαλλάσσει από το παιδί, αντιπροσωπεύει ένα καλό μέσο πληροφοριών και ερεθισμάτων.

Το σημαντικό είναι να διαλέγουμε τα προγράμματα που μπορεί να παρακολουθήσει και να ορίσουμε τις ώρες που θα τα βλέπει, σύμφωνα πάντα με την ηλικία και την προσωπικότητα του παιδιού μας.
Τα παιδιά κατά τη σχολική ηλικία μπορούν να παρακολουθούν και προγράμματα για ενήλικες, αν και είναι καλύτερα να αποφεύγονται ταινίες και σκηνές που μπορούν να τα ταράξουν.
Τα παιδιά σε αυτή την ηλικία αγαπούν και δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση σε ταινίες δράσης με λίγο κίνδυνο και αγωνία.
Μέσα σε επιτρεπόμενα όρια είναι σωστό να σεβόμαστε τις προτιμήσεις του, αφήνοντάς το να παρακολουθήσει αυτό που του αρέσει.

Για να περιορίσετε τις αρνητικές συνέπειες της τηλεόρασης θυμηθείτε:

● Σύμφωνα με ανακοίνωση της Αμερικανικής Παιδιατρικής Εταιρίας τα παιδιά κάτω των 2 ετών θα πρέπει να αποφεύγουν την τηλεόραση καθώς αυτή επηρεάζει την ανάπτυξη του εγκεφάλου των παιδιών.

● Η ίδια ανακοίνωση αναφέρει ότι στα μεγαλύτερα παιδιά ο χρόνος έκθεσης τους σε οθόνη (τηλεόραση, υπολογιστής κτλ) δεν θα πρέπει να ξεπερνά τις δύο ώρες στο σύνολο.

● Αποφύγετε να τοποθετήσετε την τηλεόραση σε παιδικό δωμάτιο καθώς με αυτό τον τρόπο υπάρχει ο κίνδυνος να «χάσετε» τον έλεγχο».

● Ελέγχετε πάντα την ποιότητα των προγραμμάτων που παρακολουθεί το παιδί σας (μια έξυπνη λύση είναι να αφιερώσετε χρόνο κάποια στιγμή και να τα δείτε μαζί) και συμβουλευτείτε την ειδική σήμανση.

● Προτείνετε κι εσείς προγράμματα που θα μπορούσε το παιδί σας να παρακολουθήσει.

● Περιορίστε στο μικρότερο δυνατό τον χρόνο της τηλεόρασης.

● Συζητήστε πάντα ότι σας μεταφέρει το παιδί από την εμπειρία του με την τηλεόραση, και φροντίστε να του/της ξεχωρίσετε το πραγματικό από το φανταστικό.

• Η τηλεόραση στην πραγματικότητα είναι ένα ισχυρό κάλεσμα για τα παιδιά</strong> (και όχι μόνο για αυτά) αφού προσφέρει κινούμενες εικόνες, δίνει οπτικές και ακουστικές πληροφορίες χωρίς καμία ενεργητική παρέμβαση από την μεριά του θεατή και επιτρέπει να παρακολουθούμε ένα πρόγραμμα καθισμένοι αναπαυτικά στον καναπέ μας.
  

• 0 σχόλια
• 768 εμφανίσεις

Guest

29 Μαίου, 201313 yr