Κατάθλιψη;

[Mamaofbill]

Γειά σας κι από μένα! Είναι πολύς καιρός που αισθάνομαι μεγάλο άγχος και να γίνω πιο συγκεκριμένη τι εννοώ. Μετά τον ερχομό του δεύτερου παιδιού μου κι ενώ στην αρχή ένιωθα μια χαρά κλπ.  άρχισα να νιώθω μεγάλο άγχος για διάφορα πράγματα που στην αρχή μου φαίνονταν τίποτα.  Άρχισα να έχω ταχυπλαμιες, να νιώθει ταραγμένη, να μην μπορώ να κοιμηθώ. Πολλά νεύρα κλπ. Να σημειώσω πως με το μικρό παιδί μου τα πάω πολύ καλά, εννοώ δεν με στεναχωρεί σε κάτι, κοιμάται, είναι γενικά ήσυχο και το αγαπώ πάρα πολύ. Δεν αναγνωρίζω όμως πια τον εαυτό μου. Τελευταία μετακόμισαμε και στην πόλη του συζύγου και το πραγμα νομίζω πως έγινε χειρότερο. Δεν θέλω να βγω ιδιαίτερα από το σπίτι, αλλά κι όταν βγαίνω δεν νιώθω ικανοποίηση. Ο άντρας μου κάνει ο, τι μπορεί ο άνθρωπος για να με ευχαριστήσει, αλλά νομίζω πως μέσα μου υπάρχει πάντα ένα κομμάτι που σαν να μην με αφήνει να χαρώ ολοκληρωτικά την κάθε μου στιγμή. Σαν να έχω μια μόνιμη θλίψη. Να πω πως αυτό το διάστημα δεν δουλεύω λόγω άδειας. Κανονικά εργάζομαι. Και ξέρω και από το πρώτο μου παιδί πως η έλλειψη εργασίας σίγουρα με επηρεάζει αρνητικά. Έχω αρχίσει να πιστεύω πως μπορεί να έχω κατάθλιψη. Να επισκεφτώ κάποιον ειδικό; Να πω πως δεν έχω ιδιαίτερο χρόνο για μένα, μιας και φροντίζω σχεδόν αποκλειστικά τα 2 παιδιά κάθε μέρα. Το έχει νιώσει καμία; Ποια είναι η γνώμη σας; Συγνώμη για το σεντόνι. 

[evaioan]

στις πριν 7 ώρες, ο/η Mamaofbill είπε:

Γειά σας κι από μένα! Είναι πολύς καιρός που αισθάνομαι μεγάλο άγχος και να γίνω πιο συγκεκριμένη τι εννοώ. Μετά τον ερχομό του δεύτερου παιδιού μου κι ενώ στην αρχή ένιωθα μια χαρά κλπ.  άρχισα να νιώθω μεγάλο άγχος για διάφορα πράγματα που στην αρχή μου φαίνονταν τίποτα.  Άρχισα να έχω ταχυπλαμιες, να νιώθει ταραγμένη, να μην μπορώ να κοιμηθώ. Πολλά νεύρα κλπ. Να σημειώσω πως με το μικρό παιδί μου τα πάω πολύ καλά, εννοώ δεν με στεναχωρεί σε κάτι, κοιμάται, είναι γενικά ήσυχο και το αγαπώ πάρα πολύ. Δεν αναγνωρίζω όμως πια τον εαυτό μου. Τελευταία μετακόμισαμε και στην πόλη του συζύγου και το πραγμα νομίζω πως έγινε χειρότερο. Δεν θέλω να βγω ιδιαίτερα από το σπίτι, αλλά κι όταν βγαίνω δεν νιώθω ικανοποίηση. Ο άντρας μου κάνει ο, τι μπορεί ο άνθρωπος για να με ευχαριστήσει, αλλά νομίζω πως μέσα μου υπάρχει πάντα ένα κομμάτι που σαν να μην με αφήνει να χαρώ ολοκληρωτικά την κάθε μου στιγμή. Σαν να έχω μια μόνιμη θλίψη. Να πω πως αυτό το διάστημα δεν δουλεύω λόγω άδειας. Κανονικά εργάζομαι. Και ξέρω και από το πρώτο μου παιδί πως η έλλειψη εργασίας σίγουρα με επηρεάζει αρνητικά. Έχω αρχίσει να πιστεύω πως μπορεί να έχω κατάθλιψη. Να επισκεφτώ κάποιον ειδικό; Να πω πως δεν έχω ιδιαίτερο χρόνο για μένα, μιας και φροντίζω σχεδόν αποκλειστικά τα 2 παιδιά κάθε μέρα. Το έχει νιώσει καμία; Ποια είναι η γνώμη σας; Συγνώμη για το σεντόνι. 

Λοιπόν από χτες που είδα το θέμα με τα πεθερικά και σου απάντησα νομίζω πως το πρόβλημα σου δεν είναι η κατάθλιψη. Έχεις μια τάση να κάνεις τα πάντα εσύ, μάλλον είσαι δυναμικός χαρακτήρας, δε θέλεις να φορτώνεσαι σε άλλους για δουλειές που μπορείς να κάνεις μόνη σου και πιθανόν κάπως τελειομανής δηλ. σκέφτεσαι άσε εγώ τα κάνω τόσα χρόνια όλα μόνη μου ο σύζυγος δε θα τα καταφέρει. Επίσης, θέλεις να είσαι άψογη με όλους πχ τα πεθερικά σου και ας υποφέρεις με αυτό.

Λοιπόν δεν χρειάζεται να κάνεις τα πάντα εσύ. Υπάρχει σύζυγος που εκτός από γιος των γονιών του που μπορεί να τους φροντίζει έχει και παιδιά που οφείλει να φροντίζει και να συνεισφέρει με πρακτική βοήθεια. Μέσα μας όλες έχουμε μια πατριαρχικη αντίληψη "έλα μωρέ άντρας είναι τι θα κάνει με το μωρό", σε πληροφορώ ο αδερφός μου έμεινε χηρος με ένα μωρό 11 μηνών και κάνει τα πάντα. Άλλαγμα, μπάνιο, ύπνο, τάισμα κλπ. Δουλεύει, τοβ βοηθάει η μητέρα μας αλλά αν του αφήσεις το μωρό ξέρει να κάνει τα πάντα. Εσύ τον έχεις αφήσει ποτέ μια ολόκληρη μέρα με τα παιδιά σας να πας να βγεις με φίλες ετσι για να δεις αν μπορεί. Τώρα είστε κοντά στα πεθερικά σου, αυτό δε θα είναι μόνο υπέρ των πεθερικων, στο χέρι σου είναι. Πες του να αφήσετε τα παιδιά μια ημέρα στους γονείς του να πάτε μια εκδρομή. 

Είμαι σίγουρη πως όταν επιστρέψεις στη δουλειά σου θα συνέλθεις. Ωστόσο μην φορτώνεσαι όλο το βάρος της οικογένειας μόνη σου, είστε δύο σε αυτή την υπόθεση. 

[Tokyo]

στις πριν 11 ώρες, ο/η Mamaofbill είπε:

Γειά σας κι από μένα! Είναι πολύς καιρός που αισθάνομαι μεγάλο άγχος και να γίνω πιο συγκεκριμένη τι εννοώ. Μετά τον ερχομό του δεύτερου παιδιού μου κι ενώ στην αρχή ένιωθα μια χαρά κλπ.  άρχισα να νιώθω μεγάλο άγχος για διάφορα πράγματα που στην αρχή μου φαίνονταν τίποτα.  Άρχισα να έχω ταχυπλαμιες, να νιώθει ταραγμένη, να μην μπορώ να κοιμηθώ. Πολλά νεύρα κλπ. Να σημειώσω πως με το μικρό παιδί μου τα πάω πολύ καλά, εννοώ δεν με στεναχωρεί σε κάτι, κοιμάται, είναι γενικά ήσυχο και το αγαπώ πάρα πολύ. Δεν αναγνωρίζω όμως πια τον εαυτό μου. Τελευταία μετακόμισαμε και στην πόλη του συζύγου και το πραγμα νομίζω πως έγινε χειρότερο. Δεν θέλω να βγω ιδιαίτερα από το σπίτι, αλλά κι όταν βγαίνω δεν νιώθω ικανοποίηση. Ο άντρας μου κάνει ο, τι μπορεί ο άνθρωπος για να με ευχαριστήσει, αλλά νομίζω πως μέσα μου υπάρχει πάντα ένα κομμάτι που σαν να μην με αφήνει να χαρώ ολοκληρωτικά την κάθε μου στιγμή. Σαν να έχω μια μόνιμη θλίψη. Να πω πως αυτό το διάστημα δεν δουλεύω λόγω άδειας. Κανονικά εργάζομαι. Και ξέρω και από το πρώτο μου παιδί πως η έλλειψη εργασίας σίγουρα με επηρεάζει αρνητικά. Έχω αρχίσει να πιστεύω πως μπορεί να έχω κατάθλιψη. Να επισκεφτώ κάποιον ειδικό; Να πω πως δεν έχω ιδιαίτερο χρόνο για μένα, μιας και φροντίζω σχεδόν αποκλειστικά τα 2 παιδιά κάθε μέρα. Το έχει νιώσει καμία; Ποια είναι η γνώμη σας; Συγνώμη για το σεντόνι. 

Μου ακούγεται περισσότερο σαν στρες όλο αυτό - χωρίς να είμαι βέβαια ειδικός. Ίσως έχεις φορτωθεί πολλά όπως αναφερθηκε κ από την @evaioan αλλά κυρίως μην ξεχνάμε ότι ο πρώτος χρόνος ενός μωρού (κ αν κατάλαβα το 2ο είναι μικρούλι) είναι πολύ απαιτητικός. Θηλασμός, ξενύχτι, φροντίδα πόσο μάλλον όταν έχεις κ άλλο παιδί. Συν την κλεισούρα (αφού είσαι σε άδεια) είναι πολύ εύκολο να σε πάρει από κάτω. Κ γω το ένιωσα κάποια στιγμή. Είμαι σίγουρη ότι με την επιστροφή στη δουλειά θα νιώσεις πιο καλά. Ως τότε προτείνω να βγεις κ συ χωρίς παιδιά αλλά ακομα κ μαζι τιυς. Επίσης δεν είναι καθόλου κακή ιδέα ο ψυχολόγος. Κάτι σε έχει πιέσει πολύ κ θα κάνεις τη ζωή σου εύκολη αν το αναγνωρίσεις κ το λύσεις. Εγώ σε περίοδο στρες (άσχετο κ πολύ πριν το παιδί) φρίκαρα με πράγματα που κάποτε μου φαίνονταν παιχνίδι. Επίσης ξυπναγα στη μέση της νύχτας κ εκανα ταραγμένο ύπνο ενώ είχα κ κάποιες δυσπνοιες. Με βοήθησε πολύ ο ψυχολόγος...

Σου εύχομαι το καλύτερο! 

[Mamaofbill]

στις πριν 7 ώρες, ο/η evaioan είπε:

Λοιπόν από χτες που είδα το θέμα με τα πεθερικά και σου απάντησα νομίζω πως το πρόβλημα σου δεν είναι η κατάθλιψη. Έχεις μια τάση να κάνεις τα πάντα εσύ, μάλλον είσαι δυναμικός χαρακτήρας, δε θέλεις να φορτώνεσαι σε άλλους για δουλειές που μπορείς να κάνεις μόνη σου και πιθανόν κάπως τελειομανής δηλ. σκέφτεσαι άσε εγώ τα κάνω τόσα χρόνια όλα μόνη μου ο σύζυγος δε θα τα καταφέρει. Επίσης, θέλεις να είσαι άψογη με όλους πχ τα πεθερικά σου και ας υποφέρεις με αυτό.

Λοιπόν δεν χρειάζεται να κάνεις τα πάντα εσύ. Υπάρχει σύζυγος που εκτός από γιος των γονιών του που μπορεί να τους φροντίζει έχει και παιδιά που οφείλει να φροντίζει και να συνεισφέρει με πρακτική βοήθεια. Μέσα μας όλες έχουμε μια πατριαρχικη αντίληψη "έλα μωρέ άντρας είναι τι θα κάνει με το μωρό", σε πληροφορώ ο αδερφός μου έμεινε χηρος με ένα μωρό 11 μηνών και κάνει τα πάντα. Άλλαγμα, μπάνιο, ύπνο, τάισμα κλπ. Δουλεύει, τοβ βοηθάει η μητέρα μας αλλά αν του αφήσεις το μωρό ξέρει να κάνει τα πάντα. Εσύ τον έχεις αφήσει ποτέ μια ολόκληρη μέρα με τα παιδιά σας να πας να βγεις με φίλες ετσι για να δεις αν μπορεί. Τώρα είστε κοντά στα πεθερικά σου, αυτό δε θα είναι μόνο υπέρ των πεθερικων, στο χέρι σου είναι. Πες του να αφήσετε τα παιδιά μια ημέρα στους γονείς του να πάτε μια εκδρομή. 

Είμαι σίγουρη πως όταν επιστρέψεις στη δουλειά σου θα συνέλθεις. Ωστόσο μην φορτώνεσαι όλο το βάρος της οικογένειας μόνη σου, είστε δύο σε αυτή την υπόθεση. 

Eχεις μεγάλο δίκιο. Έχω πάρει πραγματικά όλο το βάρος των παιδιών επάνω μου. Επειδή ο σύζυγος εδώ εργάζεται αυτή τη στιγμή σε ένα νέο περιβάλλον εργασίας και ψάχνει ακόμα τα πατήματα του, ανέλαβα εγώ τα μικρά. Αυτό όμως μάλλον με έχει κουράσει. Τα αγαπώ πολύ, χαίρομαι που περνάω χρόνο μαζί τους, γιατί ξέρω πως σε λίγο καιρό δεν θα έχω πια τόσο χρόνο, μιας και θα δουλεύω, όμως κάπου ή έλλειψη επικοινωνίας με ενήλικες (μόνο με το σύζυγό μιλάω και στο τηλέφωνο με την αδερφή μου, τη μαμά μου κλπ.) με έχει καταβάλει. 

Όχι δεν τον έχω αφήσει μια μέρα με τα μικρά. Τι μέρα δηλαδή; Εδώ να πάω κομμωτήριο θέλω και σκέφτομαι πως να λείψω 2 ώρες. Έχει διάθεση να τα κοιτάξει, απλά δεν μου δίνει και την εντύπωση πως εντάξει πήγαινε και μην νοιάζεσαι για μας. Για να είμαι ξςγνοιαστη και γω. Όλες τις ανάγκες των παιδιών τις έχω εγώ. Αντε να ταισει τον μεγάλο καμία φορά και κυρίως να παίξουνε. Μπάνιο , φαγητό, ρούχα ζ ντύσιμο όταν βγαίνουμε κλπ. Όλα τα έχω εγώ. Λέτε από αυτό να τα παθαίνω όλα αυτά; Και να μην είναι κατάθλιψη; 

[Mamaofbill]

στις πριν 4 ώρες, ο/η Tokyo είπε:

Μου ακούγεται περισσότερο σαν στρες όλο αυτό - χωρίς να είμαι βέβαια ειδικός. Ίσως έχεις φορτωθεί πολλά όπως αναφερθηκε κ από την @evaioan αλλά κυρίως μην ξεχνάμε ότι ο πρώτος χρόνος ενός μωρού (κ αν κατάλαβα το 2ο είναι μικρούλι) είναι πολύ απαιτητικός. Θηλασμός, ξενύχτι, φροντίδα πόσο μάλλον όταν έχεις κ άλλο παιδί. Συν την κλεισούρα (αφού είσαι σε άδεια) είναι πολύ εύκολο να σε πάρει από κάτω. Κ γω το ένιωσα κάποια στιγμή. Είμαι σίγουρη ότι με την επιστροφή στη δουλειά θα νιώσεις πιο καλά. Ως τότε προτείνω να βγεις κ συ χωρίς παιδιά αλλά ακομα κ μαζι τιυς. Επίσης δεν είναι καθόλου κακή ιδέα ο ψυχολόγος. Κάτι σε έχει πιέσει πολύ κ θα κάνεις τη ζωή σου εύκολη αν το αναγνωρίσεις κ το λύσεις. Εγώ σε περίοδο στρες (άσχετο κ πολύ πριν το παιδί) φρίκαρα με πράγματα που κάποτε μου φαίνονταν παιχνίδι. Επίσης ξυπναγα στη μέση της νύχτας κ εκανα ταραγμένο ύπνο ενώ είχα κ κάποιες δυσπνοιες. Με βοήθησε πολύ ο ψυχολόγος...

Σου εύχομαι το καλύτερο! 

Έχω όλα αυτά που αναφέρεις. Δυσπνοια, ταχυπαλμια, ταραχή. Εκεί που λέω οκ σήμερα είμαι καλά και όλα εντάξει κλπ. Ξαφνικά τσουπ πάλι επανέρχεται η κακή διάθεση. Ψυχολόγο ή ψυχίατρο; Γιατί κάποια φίλη μου παλιότερα μου είπε πως αν δεν είναι ψυχοθεραπευτης, δεν γίνεται δουλειά. Δεν ξέρω,αλλα είμαι ανοιχτή να κάνω ο, τι χρειάζεται για να νιώσω καλύτερα και να είμαι πιο ήρεμη. 

[Tokyo]

στις πριν 6 λεπτά, ο/η Mamaofbill είπε:

Eχεις μεγάλο δίκιο. Έχω πάρει πραγματικά όλο το βάρος των παιδιών επάνω μου. Επειδή ο σύζυγος εδώ εργάζεται αυτή τη στιγμή σε ένα νέο περιβάλλον εργασίας και ψάχνει ακόμα τα πατήματα του, ανέλαβα εγώ τα μικρά. Αυτό όμως μάλλον με έχει κουράσει. Τα αγαπώ πολύ, χαίρομαι που περνάω χρόνο μαζί τους, γιατί ξέρω πως σε λίγο καιρό δεν θα έχω πια τόσο χρόνο, μιας και θα δουλεύω, όμως κάπου ή έλλειψη επικοινωνίας με ενήλικες (μόνο με το σύζυγό μιλάω και στο τηλέφωνο με την αδερφή μου, τη μαμά μου κλπ.) με έχει καταβάλει. 

Όχι δεν τον έχω αφήσει μια μέρα με τα μικρά. Τι μέρα δηλαδή; Εδώ να πάω κομμωτήριο θέλω και σκέφτομαι πως να λείψω 2 ώρες. Έχει διάθεση να τα κοιτάξει, απλά δεν μου δίνει και την εντύπωση πως εντάξει πήγαινε και μην νοιάζεσαι για μας. Για να είμαι ξςγνοιαστη και γω. Όλες τις ανάγκες των παιδιών τις έχω εγώ. Αντε να ταισει τον μεγάλο καμία φορά και κυρίως να παίξουνε. Μπάνιο , φαγητό, ρούχα ζ ντύσιμο όταν βγαίνουμε κλπ. Όλα τα έχω εγώ. Λέτε από αυτό να τα παθαίνω όλα αυτά; Και να μην είναι κατάθλιψη; 

Μάλλον εξάντληση κυρίως ψυχολογική κ άγχος νομίζω έχεις! Πάντως Άστον ένα Σάββατο! Μπορεί να εκπλαγείς. Καμία φορά τα θέλουμε εμείς όλα όπως τα θέλουμε κ δε δίνουμε κ ευκαιρία να τα κάνεις άλλος! 

Έχω σε ψυχολόγο είχα πάει κ με είχε βοηθήσει. Είναι κ ποιος θα σιυ κάνει κλικ! 

[evaioan]

στις πριν 4 ώρες, ο/η Mamaofbill είπε:

Eχεις μεγάλο δίκιο. Έχω πάρει πραγματικά όλο το βάρος των παιδιών επάνω μου. Επειδή ο σύζυγος εδώ εργάζεται αυτή τη στιγμή σε ένα νέο περιβάλλον εργασίας και ψάχνει ακόμα τα πατήματα του, ανέλαβα εγώ τα μικρά. Αυτό όμως μάλλον με έχει κουράσει. Τα αγαπώ πολύ, χαίρομαι που περνάω χρόνο μαζί τους, γιατί ξέρω πως σε λίγο καιρό δεν θα έχω πια τόσο χρόνο, μιας και θα δουλεύω, όμως κάπου ή έλλειψη επικοινωνίας με ενήλικες (μόνο με το σύζυγό μιλάω και στο τηλέφωνο με την αδερφή μου, τη μαμά μου κλπ.) με έχει καταβάλει. 

Όχι δεν τον έχω αφήσει μια μέρα με τα μικρά. Τι μέρα δηλαδή; Εδώ να πάω κομμωτήριο θέλω και σκέφτομαι πως να λείψω 2 ώρες. Έχει διάθεση να τα κοιτάξει, απλά δεν μου δίνει και την εντύπωση πως εντάξει πήγαινε και μην νοιάζεσαι για μας. Για να είμαι ξςγνοιαστη και γω. Όλες τις ανάγκες των παιδιών τις έχω εγώ. Αντε να ταισει τον μεγάλο καμία φορά και κυρίως να παίξουνε. Μπάνιο , φαγητό, ρούχα ζ ντύσιμο όταν βγαίνουμε κλπ. Όλα τα έχω εγώ. Λέτε από αυτό να τα παθαίνω όλα αυτά; Και να μην είναι κατάθλιψη; 

Κοριτσι μου οι γυναίκες δεν μας αγαπάμε, μας υποβαλλουμε σε μια μόνιμη θυσία για τον σύζυγο, τα παιδιά, τα εγγόνια και όλο αυτό μας καταβάλλει λίγο λίγο μέσα στα χρόνια. Και δεν τολμάμε να ζητήσουμε μια ανάσα ελευθερίας γιατί έχουμε ενοχές για όλα. Ο σύζυγος είναι σε νέο εργασιακό περιβάλλον εσύ με το μικρό νέο μέλος του σπιτιού μήπως και εσύ είσαι σε νέα οικογενειακη κατάσταση; 

Κάποτε η δουλειά τελειώνει, γερνάμε, παίρνουμε μια μούντζα από εκεί που ήμασταν 30+++ χρόνια υπάλληλοι και τι μένει; αυτή η ρημάδα η οικογένεια, τα παιδιά μας. Βοήθησε τον να κτίσει μια καλή σχέση με τα παιδιά του, να είναι κοντά τους από τώρα, θα του κάνεις μεγάλο καλό, εσύ ξέρεις τα κουμπιά των μικρών, βοήθησε τον για να βοηθήσεις και τον εαυτό σου να ελαφρωσει από το βάρος που σηκώνει υπομονετικά κάθε μέρα. Όσο δε μιλάς γεμίζεις ενοχές για τα αισθήματα κούρασης σου και θα σου βγει πίκρα χωρίς να το καταλάβεις. 

[Lia5]

στις On 2/3/2022 at 1:24 ΠΜ, ο/η Mamaofbill είπε:

Γειά σας κι από μένα! Είναι πολύς καιρός που αισθάνομαι μεγάλο άγχος και να γίνω πιο συγκεκριμένη τι εννοώ. Μετά τον ερχομό του δεύτερου παιδιού μου κι ενώ στην αρχή ένιωθα μια χαρά κλπ.  άρχισα να νιώθω μεγάλο άγχος για διάφορα πράγματα που στην αρχή μου φαίνονταν τίποτα.  Άρχισα να έχω ταχυπλαμιες, να νιώθει ταραγμένη, να μην μπορώ να κοιμηθώ. Πολλά νεύρα κλπ. Να σημειώσω πως με το μικρό παιδί μου τα πάω πολύ καλά, εννοώ δεν με στεναχωρεί σε κάτι, κοιμάται, είναι γενικά ήσυχο και το αγαπώ πάρα πολύ. Δεν αναγνωρίζω όμως πια τον εαυτό μου. Τελευταία μετακόμισαμε και στην πόλη του συζύγου και το πραγμα νομίζω πως έγινε χειρότερο. Δεν θέλω να βγω ιδιαίτερα από το σπίτι, αλλά κι όταν βγαίνω δεν νιώθω ικανοποίηση. Ο άντρας μου κάνει ο, τι μπορεί ο άνθρωπος για να με ευχαριστήσει, αλλά νομίζω πως μέσα μου υπάρχει πάντα ένα κομμάτι που σαν να μην με αφήνει να χαρώ ολοκληρωτικά την κάθε μου στιγμή. Σαν να έχω μια μόνιμη θλίψη. Να πω πως αυτό το διάστημα δεν δουλεύω λόγω άδειας. Κανονικά εργάζομαι. Και ξέρω και από το πρώτο μου παιδί πως η έλλειψη εργασίας σίγουρα με επηρεάζει αρνητικά. Έχω αρχίσει να πιστεύω πως μπορεί να έχω κατάθλιψη. Να επισκεφτώ κάποιον ειδικό; Να πω πως δεν έχω ιδιαίτερο χρόνο για μένα, μιας και φροντίζω σχεδόν αποκλειστικά τα 2 παιδιά κάθε μέρα. Το έχει νιώσει καμία; Ποια είναι η γνώμη σας; Συγνώμη για το σεντόνι. 

Γεια σου @Mamaofbill αν δε με θυμάσαι μιλουσαμε στο θέμα με τα καλοκαιρινά μωρακια 21. Πλέον έχουμε ομαδική στο messenger με κάποιες από τις κοπέλες και έχουμε κάνει καλή παρέα. Σε σκεφτόμαστε γιατί είχες να μας γράψεις από πριν μετακομίσεις. Είδαμε το ποστ σου και πιστευουμε πως ισως σου κανει καλο να μιλας. Άμα θέλεις μπορείς να μου στείλεις το όνομα σου στο messenger και να σε βάλω στην ομάδα να μιλαμε. 

[Giasemi_92]

στις On 2/3/2022 at 1:24 ΠΜ, ο/η Mamaofbill είπε:

Γειά σας κι από μένα! Είναι πολύς καιρός που αισθάνομαι μεγάλο άγχος και να γίνω πιο συγκεκριμένη τι εννοώ. Μετά τον ερχομό του δεύτερου παιδιού μου κι ενώ στην αρχή ένιωθα μια χαρά κλπ.  άρχισα να νιώθω μεγάλο άγχος για διάφορα πράγματα που στην αρχή μου φαίνονταν τίποτα.  Άρχισα να έχω ταχυπλαμιες, να νιώθει ταραγμένη, να μην μπορώ να κοιμηθώ. Πολλά νεύρα κλπ. Να σημειώσω πως με το μικρό παιδί μου τα πάω πολύ καλά, εννοώ δεν με στεναχωρεί σε κάτι, κοιμάται, είναι γενικά ήσυχο και το αγαπώ πάρα πολύ. Δεν αναγνωρίζω όμως πια τον εαυτό μου. Τελευταία μετακόμισαμε και στην πόλη του συζύγου και το πραγμα νομίζω πως έγινε χειρότερο. Δεν θέλω να βγω ιδιαίτερα από το σπίτι, αλλά κι όταν βγαίνω δεν νιώθω ικανοποίηση. Ο άντρας μου κάνει ο, τι μπορεί ο άνθρωπος για να με ευχαριστήσει, αλλά νομίζω πως μέσα μου υπάρχει πάντα ένα κομμάτι που σαν να μην με αφήνει να χαρώ ολοκληρωτικά την κάθε μου στιγμή. Σαν να έχω μια μόνιμη θλίψη. Να πω πως αυτό το διάστημα δεν δουλεύω λόγω άδειας. Κανονικά εργάζομαι. Και ξέρω και από το πρώτο μου παιδί πως η έλλειψη εργασίας σίγουρα με επηρεάζει αρνητικά. Έχω αρχίσει να πιστεύω πως μπορεί να έχω κατάθλιψη. Να επισκεφτώ κάποιον ειδικό; Να πω πως δεν έχω ιδιαίτερο χρόνο για μένα, μιας και φροντίζω σχεδόν αποκλειστικά τα 2 παιδιά κάθε μέρα. Το έχει νιώσει καμία; Ποια είναι η γνώμη σας; Συγνώμη για το σεντόνι. 

οχι οτι εχω παιδια και ξερω, αλλα εχω φιλες με παιδια.. και βλεπω και τον εαυτο μου. αν δε δουλεψω καμια μερα με παιρνει απο κατω. ειδικοι δεν ειμαστε σιγουρα εδω, αλλα ενδεχομενως οπως ειπαν οι αλλες κοπελες, να σου βγαινει η κουραση το αγχος το στρες στο καινουριο περιβαλλον, πολη. 

εχεις φορτωθει και τα παντα μονη, εγω σας θαυμαζω ολες δεν ξερω πως το κανετε. κ τωρα που προσπαθουμε για παιδακι ακομα αναρωτιεμαι πως ακριβως θα ειναι η καθημερινοτητα μου.

κανω μια απιατητικη δουλεια, ειμαι διοικητικο στελεχος εχω να κανω με πολλους ανθρωπους καθε μερα ολη μερα. Συνεπως μηπως σου συμβαινει επειδη εχεις ΄΄ρουτινιάσει λιγο; δοκιμασε οταν κοιμουνται να παρακολουθησεις καποιο σεμιναριο, να εξελιξεις καποια ικανοτητα σου. να βρεις δλδ ενα νοημα στη ζωη σου. Διαφωνω οτι με το που γενναμε πρεπει ο κοσμος ολος της γυναικας να γινεται το παιδι της. γιατι αν δεν εισαι εσυ ολοκληρωμενη και χαρουμενη πως θα ειναι αυτα; 

 

ζητα βοηθεια. δεν ειναι κακο. γονεις, αδερφια, φιλοι, συζυγος. δεν εισαι μονη. 

και γενικα.. νομιζω ολοι δινουμε αγωνα το πρωι για να σηκωθουμε απο το κρεβατι και να ξεκινησουμε την ημερα γιατι ειναι δυσκολα για ολους πια. αλλα σκεψου πως αν ειχες κατι να σε εξιταρει να κανεις-κατι καινουριο-η κατι ενδιαφερον θα πεταγοσουν απο το κρεβατι οπως καναμε οταν ειμαστε μικρα.. Επισης δε θεωρω κακο να μιλησεις σε καποιον ειδικο. 

 

 

Ευχομαι αυτη η φαση να περασει γρηγορα και να λαμψεις ξανα με ενθουσιασμο!