Μετάβαση σε περιεχόμενο

Recommended Posts

Δημοσίευση
Πρόσφατα είδα μία έκθεση φωτογραφίας η οποία πραγματοποιήθηκε στην Καμάρα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων.

Η έκθεση, σκιαγράφησε ιστορίες προσφυγιάς ανθρώπων που πέρασαν από τη χώρα μας μεταξύ 1915 και 2017. Την ιστορία αυτή «διηγείται» η PRAKSIS για τη σημερινή, Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, μέσα από την υπαίθρια έκθεση στην Καμάρα.

Η οργάνωση παρουσιάζει μία συρραφή ιστοριών και εικόνων που έχουν στόχο να δείξουν ότι το φαινόμενο των προσφυγικών ροών στη χώρα μας δεν είναι καινούργιο και στη διάρκεια των χρόνων δείχνει ότι κάποιες ιστορίες, ίσως και να επαναλαμβάνονται.

Κι εγώ όπως πολλοί ακόμη, «κρατάω» από Μικρά Ασία και το προσφυγικό ζήτημα με αφορά… Έμαθα να με αφορά αλλά περιέργως μεγαλώνοντας με τη γιαγιά τη Μικρασιάτισσα, έμαθα να νιώθω περηφάνια που κατάγομαι από εκεί. Που είμαι Έλληνας με καταγωγή από Μικρά Ασία, που έχω γιαγιά που μαγειρεύει Μικρασιάτικα κ.λπ. κ.λπ. Για αυτούς και χίλιους λόγους ακόμη η καταγωγή μου ήταν μία εξωτική πληροφορία την οποία με χαρά μοιραζόμουν.

Στο «σήμερα» το κίνημα των προσφύγων δεν αισθάνεται έτσι και σίγουρα η πληροφορία αυτή δεν προκαλεί ανυπομονησία για τις γεύσεις που μπορεί να έχουν οι «κουζίνες» των προσφύγων, αγωνία για το ταξίδι που έκαναν μέχρι να φτάσουν εδώ, τα υπάρχοντα που άφησαν πίσω, το πώς ζούσαν στη χώρα τους κ.ο.κ.

Σήμερα, η προσφυγιά αντιμετωπίζεται αλλιώς. ΤΑΜΠΟΥ. Ένα ακόμη ταμπού μέσα σε άλλα. Κυρίως από τους γονείς. Κάθε γονέας είναι σοφός. Με τον δικό του τρόπο, επιλέγει να γίνει το πρότυπο, να μεταφέρει τα σωστά για εκείνον, μηνύματα στο παιδί του. Αν λοιπόν, ως γονέας έχεις ΤΑΜΠΟΥ τότε τα μεταφέρεις. Δεν το κρίνω. Καθένας έχει τους λόγους του και δεν θέλω να πω περισσότερα από το: «εγώ θέλω να προσφέρω, το νιώθω, το πιστεύω». Ο καθένας ας επιλέξει τη σοφία που θέλει να μεταφέρει.

Μέσα από αυτή την έκθεση ζωγραφικής έμαθα περισσότερα για το σωματείο  PRAKSIS

Η ΜΚΟ PRAKSIS είναι μία ανεξάρτητη Μη Κυβερνητική Οργάνωση, με τη μορφή μη κερδοσκοπικού σωματείου, που έχει σαν κύριο στόχο τη δημιουργία, εφαρμογή και υλοποίηση προγραμμάτων ανθρωπιστικής και ιατρικής δράσης.

Οι ωφελούμενοι συνάνθρωποί μας από τη δράση της PRAKSIS είναι Έλληνες άποροι, άστεγοι, ανασφάλιστοι,  οικονομικοί μετανάστες, αιτούντες άσυλο / πρόσφυγες, ασυνόδευτα παιδιά, θύματα διεθνικής σωματεμπορίας (trafficking), εκδιδόμενες,  παιδιά του δρόμου, χρήστες ναρκωτικών ουσιών, roma, οροθετικοί (HIV/AIDS)/ PLWA, πάσχοντες σε ηπατίτιδα Β, C, msm (men having sex with men), κρατούμενοι, αποφυλακισμένοι, Ελληνικές οικογένειες που πλήττονται από την οικονομική κρίση εξαιτίας της σύγχρονης οικονομικής πραγματικότητας και γενικότερα κάθε συνάνθρωπός μας που βιώνει κοινωνικό ή/ και οικονομικό αποκλεισμό και αποκλείεται από βασικά αγαθά.

Κύριος στόχος των προγραμμάτων και της δράσης, είναι η καταπολέμηση του κοινωνικού και οικονομικού αποκλεισμού των ευπαθών κοινωνικά ομάδων και η υπεράσπιση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων τους.

Σαν γονέας που έχω αισθανθεί αποκλεισμό μεγαλώνοντας (ήμουν παχύσαρκος) το ζήτημα του κοινωνικού αποκλεισμού με αφορά.

Είναι μία από τις «σοφίες» που ως γονέας θέλω να μεταφέρω σωστά στο παιδί μου. Να διασφαλίσω πως δεν θα υποφέρει αλλά δεν θα κάνει και κανέναν άνθρωπο να υποφέρει εξαιτίας συνθηκών, επιλογών, περιστάσεων ζωής.

Το σωματείο αυτό παρέχει βασικές υπηρεσίες (βάσει συγκεκριμένων προγραμμάτων) όπως:

  • άμεση και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη
  • βασικές υπηρεσίες υγιεινής (ντους, κιτ υγιεινής, ρούχα κλπ.)
  • ψυχολογική υποστήριξη
  • κοινωνική υποστήριξη
  • εργασιακή συμβουλευτική και προώθηση στην εργασία
  • νομική συμβουλευτική
  • οικονομική ενίσχυση σε συγκεκριμένα προγράμματα
  • συνοδευτικές υποστηρικτικές υπηρεσίες
  • στέγαση

Η PRAKSIS, δραστηριοποιείται σε όλη την Ελλάδα και κυρίως στην Αττική, στην Κεντρική Μακεδονία, στο νησί της Λέσβου και στην περιοχή της Πάτρας. Ταυτόχρονα, με Ιατρικές Κινητές Μονάδες ταξιδεύουμε στα νησιά Βορείου Αιγαίου, στα Δωδεκάνησα, καθώς και στη Βόρειο Ελλάδα, Θεσσαλονίκη μέχρι Προμαχώνα κα πάντα ανάλογα με τις ανάγκες που προκύπτουν. Φέτος, το σωματείο θα στηριχθεί οικονομικά από το πρόγραμμα αλληλεγγύης της Visa καθώς, μαζί με τις συνεργαζόμενες τράπεζες προσφέρει 1.000.000€ για 2η χρονιά σε 15 ΜΚΟ.

Πέρυσι, στην πρώτη χρονιά του προγράμματος, επωφελήθηκαν περίπου 300.000 συνάνθρωποί μας.

Το βρίσκω εξαιρετικό παράδειγμα προς μίμηση. Και εξαιρετική αφορμή για να μην αρνείται κανένας από εμάς την αξία της προσφοράς σε όζους ζητούν ή δεν ζητούν βοήθεια.  


Δείτε ολόκληρο το άρθρο

  • Απαντήσεις

    • Καλημερα κοριτσι μου. Θα με ακουσεις λιγο αυστηρη αλλα εφοσον δεν εχεις καποιον ανθρωπο στο περιβαλλον σου να το κανει, ας γινω εγω. Θελω σε παρακαλω να βρεις αμεσα εναν ειδικο ψυχικης υγειας και να απευθυνθεις. Δε θα σου χαιδεψω τα αυτια, το αγχος, η κουραση και η αγωνια, ναι, σαφως και υπαρχουν στο 80% των μαμαδων. Δεν ειναι ομως μονιμα, ουτε αγουν την καθημερινοτητα μας. Οι αυτοκαταστροφικες σκεψεις, η μονιμη μελαγχολια, η πεποιθηση οτι η ζωη σου τελειωσε, η δυσφορια που αυξανεται τη νυχτα, οι φοβιες για το παιδι το σκοταδι κλπ ομως δειχνουν οτι κατι παθολογικο ελλοχευει. Προφανως κι ολα μπορουν να βελτιωθουν αλλα πρεπει να φροντισεις τον εαυτο σου και την ψυχικη σου υγεια κι ισορροπια. Κι εφοσον δεν εχεις υποστηρικτικο περιβαλλον να το κανει για σενα και να σε παρει απ το χερι να σε παει σε εναν εξειδικευμενο ψυχιατρο η εστω ψυχολογο, πρεπει να το κανεις μονη σου εσυ. Τωρα ειναι η στιγμη. Μην το αφηνεις αλλο να σε τρωει. Ολα θα βελτιωθουν, αλλα πρεπει να αναλαβεις δραση. 
    • Καλησπερα. Οπως σου εγραψε και η αλλη κοπελα οι περισσοτερες γυναικες περναμε απο αυτην τη φαση αργα η γρηγορα. Ειτε απευθειας μετα τον τοκετο ειτε καποιους μηνες μετα. Θα σου γραψω για την προσωπικη μου εμπειρια επειδη καποια πραγματα που ειπες τα νιωθω κι εγω. Εχω ενα παιδι,τωρα ειναι 16 μηνων και καθε μερα νιωθω οτι δεν μπορω να παρω τα ποδια μου. Βλεπω αλλες μανουλες που ειναι παντα περιποιημενες ενω εγω οταν βγαινουμε συνηθως επειδη δεν προλαβαινω βγαινω οπως να ναι. Τωρα π ξεκινησα τη δουλεια εχω εξαντληθει με αποτελεσμα να ειμαι πολυ συχνα αρρωστη και πολλες φορες σκεφτομαι οτι το παιδι μου θα ηταν καλυτερα αν ειχε αλλη μαμα. Αυτες οι σκεψεις ειναι στιγμιαιες, οταν παρεις μια ανασα και δωσεις λιγο χρονο στον εαυτο σου θα δεις τα πραγματα πιο καθαρα. Για το μωρακι σου εισαι ολος του ο κοσμος προσπαθεις καθε μερα να του δωσεις το καλυτερο κι αυτο ειναι πολυ σπουδαιο. Μη συγκρινεις τον εαυτο σου με αλλες γυναικες,η καθεμια εχει τις δικες της αντοχες και αυτο δεν ειναι κακο. Αλλωστε να σου πω και κατι τα παιδακια θελουν απλα πραγματα και λιγα για να ειναι χαρουμενα. Δε χρειαζεται να πασχιζουμε παντα για το τελειο. Φροντισε τον εαυτο σου γιατι το μωρο σου πιο πολυ αυτο εχει αναγκη μια χαρουμενη μαμα.
    • Καλησπερα,οχι δεν εχω δωσει ψαρι. Της δινω λιγο μοσχαρι και μεχρι στιγμης το εχει δεχτει και απλα εισαγω λαχανικα για να εχω επιλογες. Θα την δοκιμασουμε παλι λιγο κοτοπουλο αλλα τωρα που ειναι αρρωστουλα δεν θα εισαγω κατι νεο. Σημερα το απογευμα μου σηκωσε και 38 πυρετο αλλα ισως ειναι τα δοντακια της γιατι και στο φαγητο αν ακουμπησει το κουταλακι στα πρησμενα ουλα αρχιζει και κλαει με λυγμους. 
    • Μακαρι μακαρι μακαρι! Η αληθεια ειναι οτι φοβομαστε να παραδεχτούμε οτι νιώθουμε ολα αυτά σε μια απ τις πιο ευτυχισμένες περιόδους της ζωής μας που τελικά δεν ειναι ακριβώς έτσι..λογω των ορμονών και των απαιτητικων συνθηκών. Φανταζόμουν βέβαια οτι με το πέρασμα του καιρού ολα αυτα τα ψυχικά βαρη θα εξασθενούν ενώ σε μενα πχ συμβαίνει το ανάποδο. Ευελπιστώ να επιστρέψω σε λιγο διάστημα και να ξαναγράψω με πιο καθαρο μυαλό την εξέλιξη γιατι θεωρώ οτι πολλες γυναίκες εχουν αναγκη απο αυτό. Οπως κι εγω που άνοιξα αυτο το θέμα διαβαζοντας κι αλλα παρομοια. Εχω απευθυνθεί στην φαιναρετη και ελπίζω ολα καλα! Επισης ,δυστυχώς στον κυκλο μου καμια φιλη μου δεν εχει παιδι ακόμα οποτε θεωρω οτι θα καταλάβουν μόνο οσες εχουν βιώσει οτι βιωνει μια μαμά. Αυτός ειναι και ο λογος που ενιωσα την αναγκη να το συζητήσω με σας
  • Νέες συζητήσεις

×
×
  • Προσθήκη...