Μετάβαση σε περιεχόμενο

Recommended Posts

Δημοσίευση

Είναι ημέρα Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2012 και βρίσκομαι αισίως στις 40 + 5 εβδομάδες της εγκυμοσύνης μου. Τις τελευταίες 5 εβδομάδες πάω κι έρχομαι στο γιατρό και στο μαιευτήριο για καρδιοτοκογραφήματα αλλά η μπέμπα μου δε λέει να έρθει. Εντωμεταξύ έχω ρίξει πολύ περπάτημα και από το άλλο… (ξέρετε…) αλλά δεν έχω αισθανθεί ούτε ένα πόνο , ούτε μια συσπασούλα … Ανυπομονώ για τη μεγάλη στιγμή , ενώ παράλληλα σκέφτομαι και ψιλοφοβάμαι τη διαδικασία του τοκετού.

Ο γιατρός μου ήταν της άποψης να περιμένουμε τη φύση να κάνει τη δουλειά της καθώς έτσι όλα είναι πιο ομαλά και εύκολα. Όλα αυτά βέβαια αφού ελέγχει συχνά μωρό , πλακούντα, υγρά κτλ και είναι όλα οκ.

Τελικά αποφασίσαμε από κοινού να προκαλέσουμε τον τοκετό , οπότε έχουμε ραντεβού στο μαιευτήριο πλέον , τη Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου στις 6:30 το πρωί .

Κυριακή , λοιπόν , μια μέρα πριν , κι ενώ όλη η οικογένεια (μαμάδες , μπαμπάδες , αδέλφια κτλ) έχει ψιλοφρικάρει , εγώ παραδόξως βρίσκομαι στην κοσμάρα μου. Πάω τη βολτίτσα μου , τρώω το αγαπημένο μου το φαγητάκι , κάνω το beaute μου και κάθομαι ήσυχα να δω τηλεόραση η οποία δεν έδειχνε τίποτα παρά την Αθήνα να καίγεται κι έτσι γυρνάω πλευρό και ρίχνω έναν ξεγυρισμένο ύπνο. Ούτε αγωνία , ούτε ξενύχτι όπως θα ήταν αναμενόμενο για μένα. Έτσι κι αλλιώς ένας από τους μεγάλους φόβους μου έχει ξεπεραστεί κλείνοντας αυτό το ραντεβού. Δε χρειάζεται να ανησυχώ πια για το αν θα μου σπάσουν τα νερά και που θα βρίσκομαι και αν θα καταλάβω ότι γεννάω κτλ.

Το πρωί φορτωνόμαστε όλοι στα αυτοκίνητα (11 άτομα συνολικά) και πάμε στο μαιευτήριο. Μάταια έλεγα στους υπόλοιπους να έρθουν λίγο αργότερα γιατί η διαδικασία θα καθυστερούσε. Ήθελαν να ζήσουν όλη την εμπειρία…Τελικά τους βγήκε ξινό αφού χρειάστηκε να περιμένουν περί τις 12 ώρες!

Τους χαιρετώ με συνοπτικές διαδικασίες και κατεβαίνω στο χώρο της προετοιμασίας. Έτοιμη να αντιμετωπίσω έναν άλλο μεγάλο φόβο μου : το ξύρισμα και το κλύσμα. Για καλή μου τύχη εκεί βρίσκω μια από τις μαίες που είχα γνωρίσει κάποια φορά που πήγα για καρδιοτοκογράφο και με την οποία είχαμε ρίξει πολύ γέλιο. Αμέσως η ψυχολογία μου ανέβηκε! Όταν μάλιστα μου είπαν ότι δε χρειάζομαι ξύρισμα (τα είχα καταφέρει καλά στο σπίτι με τα καθρεφτάκια μου και τα ακροβατικά μου) , πέταξα από τη χαρά μου. Το κλύσμα δεν το γλίτωσα αλλά ήταν τόσο διακριτικές και τόσο γρήγορη και απλή διαδικασία που τελικά άδικα αγχωνόμουν τόσο καιρό…Έτοιμη λοιπόν στο καροτσάκι μου ένα άλλο ευγενικό παιδί με μεταφέρει στο δωμάτιο τοκετών.

Εκεί με ανέλαβε ένα άλλο υπέροχο κορίτσι (μαία) με την οποία γελάσαμε πολύ. Να σου και ο γιατρούλης. Μου βάζουν τους ορούς και τα φάρμακα (δεν με πόνεσαν καθόλου αν και δεν έβλεπα όταν μου έβαλαν την πεταλούδα) , τον καρδιοτοκογράφο και ο γιατρός ξεκινάει να μου σπάσει τα νερά. Έχοντας διαβάσει ιστορίες άλλων γυναικών του λέω να μου κάνει πρώτα επισκληρίδιο για να μην πονέσω. Μου λέει ότι δεν πονάει. Κι όντως δεν πόνεσε όταν η μαία έβαλε το χεράκι της τελικά και τα έσπασε. Πόνεσε αρκετά όμως όταν πριν είχε επιχειρήσει ο ίδιος να το κάνει με τις χερούκλες του! Το αν πονάει ή όχι δηλαδή για μένα είναι καθαρά θέμα μεγέθους χεριού! Κι όπως του είπα , θα έπρεπε να τους κόβουν στο Πανεπιστήμιο ανάλογα με το μέγεθος του χεριού τους – Γιατί τους πιλότους πως τους κόβουν αν έχουν μυωπία ε;

Από αυτή τη στιγμή ξεκινάει μια πολύωρη αναμονή να φτάσουμε στην πολυπόθητη τέλεια διαστολή. Ο αντρούλης μου δίπλα , η αγαπημένη μου μαία κοντά μου , ο γιατρός μέσα έξω μαζί με την προϊσταμένη. Τραγούδια στο iphone του γιατρού , γέλια (πολλά!) , οι ώρες να περνούν πολύ ευχάριστα θα έλεγα. Κάποια στιγμή βέβαια ένιωσα και κάποια πονάκια ανεκτά αλλά ζήτησα επισκληρίδιο για καλό και για κακό μήπως κάτι γίνει και καθυστερήσει να με πιάσει κι έτσι αναγκαστώ να καταλάβω και περισσότερους πόνους.

Άλλος ένας φόβος καταρρίπτεται για μένα : η διαδικασία της επισκληριδίου – το απόλυτο τίποτα! Δεν κατάλαβα τίποτα απολύτως όταν η αναισθησιολόγος μου έβαλε τον καθετήρα και ήταν υπόθεση δευτερολέπτων. Η ανακούφιση δε που ακολουθεί όλα τα λεφτά κορίτσια! (Θα ήθελα πολύ να έχω μερικές δόσεις και στο σπίτι όταν με πιάνουν οι πόνοι της περιόδου ή κανένας πονόδοντος…)

Δεν ξέρω αν τα φάρμακα , η επισκληρίδιος ή η ωραία ατμόσφαιρα με είχαν χαλαρώσει τόσο. Πραγματικά χαιρόμουν την όλη διαδικασία και η μόνη μου έννοια πλέον ήταν να κρατήσω στην αγκαλιά το μωράκι μου. Εκείνες τις στιγμές λάτρευα όλο τον κόσμο : τον άντρα μου , το γιατρό μου , τις μαίες… Ακόμα και η αγωνία που είχα τις προηγούμενες μέρες για τον αν είναι καλά το μωρό μου , είχε εξαφανιστεί. Ήμουν σίγουρη ότι όλα θα πήγαιναν καλά , όπως κι έγινε!

Κι οι ώρες περνούσαν , κι όλο να μου αλλάζουν στάσεις στο κρεβάτι εεεε… και να μου βάζουν και λίγο χεράκι (ντροπές και τέτοια δεν αισθανόμουν ούτε κατά διάνοια κι ας είχε παρελάσει όλο το νοσηλευτικό προσωπικό μπροστά από τα σκέλια μου – Ποια εγώ , που για να πάω για τεστ-παπ μια φορά το χρόνο το σκεφτόμουν 6 μήνες προκαταβολικά!). Και η διαστολή να προχωράει με αργούς ρυθμούς και το μωρό να είναι ακόμα ψηλά … Ο γιατρός λέει θα δούμε μέχρι τις 14:00 το μεσημέρι θα ξεκαθαρίσει το πράγμα . Στις 14:00 με εξετάζει και λέει θα περιμένουμε μέχρι τις 16:00 και θα δούμε . Στις 15:00 ωστόσο αλλάζει η βάρδια , μαίες φεύγουν και άλλες έρχονται , βάζουν κι αυτές τα χεράκια τους (Περάστε κόσμε!) , μαζεύονται όλες στο δωμάτιό μας αφού δεν υπάρχει καμία άλλη να γεννάει εκείνη την ώρα. Όσες είχαν έρθει είχαν ξεμπερδέψει πολύ νωρίτερα από μένα. Μα τι στο καλό , εγώ γιατί αργώ τόσο; Ο γιατρός τηλεφωνάει στο ιατρείο του και ακυρώνει τα ραντεβού. Μάλλον θα το ξημερώσουμε σήμερα…

Γύρω στις 16:00 η διαστολή φτάνει στο 8 και η δόση της επισκληριδίου έχει περάσει οπότε αισθάνομαι πια πόνους. Είναι σαν πολύυυ δυνατοί πόνοι περιόδου αλλά δε σταματάνε και ξαναέρχονται , είναι συνέχεια εκεί! Μου λένε μην βάλουμε άλλη δόση για λίγο για να προχωρήσει πιο γρήγορα η διαδικασία. Σφίγγω τα δόντια και περιμένω…Δεν ξέρω πόση ώρα άντεξα , πάντως όχι και πολύ μέχρι που φώναξα «Βάλτε τη δόση μου τώρα!».Ανακούφιση και πάλι αναμονή , όχι για πολύ αυτή τη φορά. Σε καμιά ώρα η διαστολή στο 10 και βρίσκομαι με τα πόδια ψηλά να σπρώχνω και να σπρώχνω αλλά … χωρίς αποτέλεσμα. Το μωρό δεν κατέβαινε – Δυσαναλογία λέει ο γιατρός – δεν πρόκειται να βγει έτσι – πάμε για καισαρική….

Όσα ακολούθησαν τα θυμάμαι θολά καθώς δε μπορούσα με τίποτα να σταματήσω τα κλάματα . Χαιρετάω τον άντρα μου , κλαίω εγώ , κλαίει κι αυτός. Αυτός γιατί με είδε έτσι εγώ …γιατί άραγε; Ακόμα και σήμερα δεν μπορώ να καταλήξω. Ήταν γιατί «απέτυχα» να γεννήσω φυσιολογικά , ήταν λόγω της έντασης , λόγω του φόβου για το χειρουργείο που θα ακολουθούσε…δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι έλεγα από μέσα μου «καλά να πάθεις χαζή-ξινά θα σου βγουν τα γέλια τελικά».

Στο χειρουργείο όλα έγιναν αστραπιαία. Εγώ να κλαίω απαρηγόρητη σε όλη τη διαδικασία. Να με ρωτούν γιατί κλαις και να μην μπορώ να τους απαντήσω. Η αναισθησιολόγος πάνω από το κεφάλι μου όλη την ώρα να με χαϊδεύει και να μου μιλάει για να ηρεμήσω αλλά εγώ τίποτα. Από κάπου ακούγονταν τραγούδια , πολύς κόσμος να μπαινοβγαίνει και σε μια στιγμή ακούω κλάμα και ένα μωρό χρώματος μωβ αιωρείται από πάνω μου και φτάνει στο κουνάκι δίπλα μου όπου και το αναλαμβάνουν οι μαίες. Στο τεράστιο ρολόι γράφει 17:40. Είναι η στιγμή της γέννησης της μπεμπούλας μου. Μου τη φέρνουν τυλιγμένη σε σεντονάκι να τη δω και να της μιλήσω αλλά το δάκρυ κορόμηλο. Δεν μπορώ να ηρεμήσω με τίποτα. Τώρα πια έχω λόγο να κλαίω…Τι στιγμή είναι αυτή ρε κορίτσια! Είναι ένα θαύμα!

Την είχα 9 μήνες στην κοιλιά μου και τώρα βρίσκεται στην αγκαλιά μου. Δεν είναι εύκολο να το συλλάβει ο νους. Δεν πίστευα ποτέ πως θα είναι έτσι και πως εγώ θα ανέπτυσσα τέτοια συναισθήματα. Δύο εβδομάδες μετά δε μπορώ να τη χορτάσω ακόμα. Είμαι τόσο ευτυχισμένη και ικανοποιημένη από το πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα. Είμαι ικανοποιημένη ακόμα και που προσπάθησα να γεννήσω φυσιολογικά κι ας ταλαιπωρήθηκα κάποιες ώρες , είμαι βαθιά υποχρεωμένη στο γιατρό μου που με σεβάστηκε και εξάντλησε όλα τα περιθώρια , τη στιγμή που οι περισσότεροι θα είχαν προχωρήσει κατευθείαν σε καισαρική. Σκέφτομαι όμορφα για την εγκυμοσύνη και τον τοκετό μου κι ενώ δεν πίστευα πως θα το έλεγα ποτέ εγώ αυτό …. Θα ήθελα να το ξαναζήσω…

Δημοσίευση

Κοριτσακι με συγκινησες!Να χαιρεσαι το παιδακι σου, πάντα γερο κ καλοτυχο να ειναι.Καλη λοχεια να εχεις../

Η πιο ομορφη στιγμη ειναι ο τοκετος...συναισθηματα που ουτε να τα περιγραψεις μπορεις1

Δημοσίευση

να σου ζησει το κοριτσακι σου γερο και καλοτυχο να ειναι...καλη λοχεια να εχετε...τα συναισθηματα της γεννας ειναι απεριγραπτα τα εχω νιωσει και σε καταλαβαινω απολυτα...σε λιγο καιρο θα τα ξαναζησω με το καλο...

Δημοσίευση

να το χαίρεστε το μπουμπουκάκι σας! σε καταλαβαίνω, γιατί κ εγώ για φυσιολογικό πήγαινα κ τελικά άλλα σχέδια είχε ο μπέμπης μου, αλλά χαλάλι!! τα μωράκια μας πάνω απ' όλα! καλή λοχεία κοριτσάκι!

Δημοσίευση

Να σου ζήσει η μπουμπούκα σου!!!!! Τα περιέγραψες όλα τόσο όμορφα, τόσο παραστατικά...Λες και ήμουν εκεί ένιωσα..Καλή λοχεία!!! Είναι απερίγραπτα τα συναισθήματα που νιώθει μια γυναίκα όταν γεννά το παιδί της..Απερίγραπτα!

Δημοσίευση

καλημερα και καλο μηνα να σου ζησει η μπεμπουλα σου και να εχεις μια πολυ καλη λοχιααααααααα

εκλεγες στην γεννα εκλεγα και γω τωρα που διαβαζα την ιστορια σου στην πρωτη μου γεννα τα ιδια σχεδον ειχα περασει πολλες ωρες και τελικα καταλληξαμε σε καισαρικη αφου εβλεπα ολες να ερχονται και να φευγουν πριν απο μενα και να λεω εγω ποτε και αυτο με τα νερααααααααααααα πα πα πα πα πα ολο το νοσοκομειο να εχει περασει να "βαλει ενα χερακι"!!!!!!!!!!!!αλλα τι να κανεις που πρεπει να το υποστεις και αυτο βεβαια οταν ακουσεις το κλαμματακι αυτα ολα τα ξεχνας ........................

ειδα οτι γεννησες στο ρεα επειδη και γω με το καλο εκει θα γεννησω θα μπορουσες να μου πεις πως σου φανηκε γενικα δωμματια κτλ σε ευχαριστω πολυ και παλι να σου ζησει

Δημοσίευση

Ευχαριστώ πολύ όλες σας για τις ευχές!

rapanaki όντως γέννησα στο Ρέα και μπορώ να πω ότι είμαι σούπερ ευχαριστημένη από όλα! Τα δωμάτια πεντακάθαρα και ολοκαίνουρια - λίγο στριμωχτά αλλά και που δεν είναι; Η καθαριότητα σε πολύ καλό επίπεδο , διαρκώς καθάριζαν το μπάνιο , κάθε μέρα αλλαγή στα σεντόνια και τις πετσέτες. Το φαγητό ΥΠΕΡΟΧΟ! και οι κοπέλες όλες ευγενέστατες και πρόθυμες να βοηθήσουν : μαίες , προϊσταμένες , καθαρίστριες , τραπεζοκόμοι... Δεν έχεις την αίσθηση ότι είσαι σε νοσοκομείο... Έκαναν την εμπειρία μου ακόμα καλύτερη...

Συμμετοχή στη συζήτηση

Μπορείτε να γράψετε τώρα το μήνυμά σας και να εγγραφείτε μετά. Αν έχετε ήδη λογαριασμό, συνδεθείτε τώρα για να δημοσιεύσετε το μήνυμα με το ψευδώνυμό σας.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Απαντήστε σε αυτή τη συζήτηση...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

  • Απαντήσεις

    • Εγώ γέννησα  φυσιολογικά με πρόκληση!!! Πονεσα πολύ δεν στο κρύβω.  Στο τέλος πονάει πολύ το έντερο χαμηλά.  Ολη μέρα πονοι.  Μου έσπασε ο γιατρός τα νερά.  Αλλά τώρα μετά από 2μιση μήνες όλο αυτό,εγώ που είμαι γκρινιάρα, το βλέπω σαν μια πάρα πολύ όμορφη και πάρα πολύ γλυκιά  ανάμνηση!! Γιατί έτσι γνώρισα την  πανέμορφη κόρη μου!!! Όπως και να γίνει εύκολα δύσκολα  αξίζει 1000 φορές να έχεις αυτό το πλασματάκι στην αγκαλιά σου! Ζήσε το και μην φοβάσαι τίποτα 
    • Μπράβο σούπερ το μωράκι!!! Συμφωνώ να γεννήσεις 7 ή 10!! Όσο περισσότερο κάτσει τόσο καλύτερα! Κ από θέμα υγείας αν το σκεφτείς όσες μέρες μένει κέρδος είναι! Κ μια χαρά ημερομηνίες είναι κι αυτές ☺️💕
    • Κοιτα έχω κάνει 3 φυσιολογικούς τοκετούς, αλλά μόνο ο δεύτερος ξεκίνησε μόνος του κ μπορώ να σου πω. Στον πρώτο κ στην τρίτη πήγα με πρόκληση γιατί δεν έβγαιναν. Στη μεσαία επειδή ρωτάς πώς το καταλαβαίνουμε, εγώ δεν το κατάλαβα. Δεν είχα κ την εμπειρία από το πρώτο γιατί είχα πάει με πρόκληση. Μου είχε πει κ μια φίλη μου που είχε μιλήσει με τη μαία τις εκείνες τις μέρες, ότι όταν έχεις πόνους που δεν είναι τακτικοί είναι ψευτόπονοι, δεν είναι γέννα, οπότε μου είχε κάτσει αυτό. Κ ότι έτσι θα καταλάβεις τη γέννα είπε γιατί θα είναι ανά συγκεκριμένα διαστήματα οι πόνοι, πχ ανά 5 λεπτά, ανά 3 λεπτά, ανά 8 λεπτά. Οπότε μου είχε μείνει αυτό. Εμένα εκείνη την νύχτα με έπιασε κ ποναγα, από τις 1-2 τη νύχτα νομίζω αλλά δεν πέρναγε (καμπανάκι). Επίσης δε μπορούσα να ξαπλώσω, ένιωθα καλύτερα όρθια (επίσης καμπανάκι όπως κατάλαβα μετά). Αφού είχε πάει 3 κ δεν πέρναγε κ πήγαινα πάνω κάτω, λέω ας μετρήσω να δω. Αλλά ήταν ακανόνιστοι πόνοι. Δηλαδή μετά από 5 λεπτά, μετά ο άλλος μετά από 2 λεπτά, μετά ο άλλος μετά από 8 λεπτά. Δεν ήταν τακτικοί δηλαδή. Ξυπνάω τον άντρα μου του λέω πονάω, αλλά δεν είναι γέννα είναι ψευτόπονοι. Μου λέει ξάπλωσε να ηρεμήσεις. Του λέω δε μπορώ, πάω να κάνω μπάνιο(είχα κ το άγχος μη με πιάσει γέννα κ πάω άπλυτη🤣). Μου λέει τέτοια ώρα; Ναι του λέω. Τελικά ήταν η καλύτερη απόφαση που πήρα, το ζεστό νερό με ανακούφιζε πολύ. Βγαινω λέω ας πάρω τη μαμά που έχει κάνει 2 παιδιά κ ξέρει. Την παίρνω της λέω αν δε γεννάω, μπορώ να πάω στο μαιευτήριο να με δουν που πονάω; Ναι μου λέει βέβαια. Οπότε ήρθε να κρατήσει το μικρό, δεν ήθελα να πάρω τη μαία μου γιατί την άλλη μέρα είχα ραντεβού στο γιατρό κ λέω αν τους πάρω 4 τη νύχτα με τι μούτρα θα πάω αύριο; Έρχεται η μαμά , με έβλεπε πως διπλωνόμουν όποτε άρχιζε ο πόνος κ κατάλαβε. Πήρε το σεσουάρ μου στέγνωσε τα μαλλιά εκείνη, κ πάμε να φύγουμε μου λέει η βαλίτσα σου; Καλά της λέω να με δουν πάω, δε γεννάω. Καλά μου λέει πάρτην καλού κακού 🤣 Άντε φερτη της λέω. Στο δρόμο πήραμε τη μαία, ας την ενημερώσω λέω να ξέρει, της μίλησε ο άντρας μου της λέει πάμε μαιευτήριο να τη δουν αλλά δε γεννάει, είναι ψευτόπονοι(τον είχα πείσει κι αυτόν🤣). Καλά καλά λέει η μαία πάτε κ έρχομαι. Στην είσοδο εγώ μπαίνω διπλωμένη, του λέω του κυρίου στην υποδοχή ήρθα να με δουν δε γεννάω. Εντάξει μου λέει με το ασανσέρ πας κάτω. Ωραία του λέω κ μόλις φεύγω κάνει του άντρα μου, εισαγωγή κάνω έτσι;😂 Κι αυτός το κατάλαβε. Ερχεται εκεί μια μαία με βλέπει είχα διαστολή 5 ήδη. Εντωμεταξύ έβηχα γιατί ήμουν κρυωμένη, κ δε μου έκαναν επισκληρίδειο μέχρι να βγει το κοβιντ τεστ. Τους έλεγα δεν έχω κοβιντ σας παρακαλώ κάντε μου, γιατί όσο περναγε η ώρα οι πόνοι ήταν πιο δυνατοί. Τίποτα αυτοί ανένδοτοι. Ήρθε κ η μαία μου εκεί γρήγορα δηλαδή μόλις πήγα στο μισάωρο είχε έρθει κι ούτε. Μ λέει θυμάσαι να σπρώχνεις; Δε ξέρω της λέω. Μου λέει για δοκίμασε. Πάω να σπρώξω μου λέει μη, βγαίνει το κεφάλι, περίμενε να έρθει ο γιατρός. Μου έκαναν κ επισκληρίδειο επιτέλους, ηρέμησα, ήρθε ο γιατρός με πήγαν στο άλλο δωμάτιο μου λέει νταξει τώρα σπρώξε. Πάω να σπρώξω κ μου βγαίνει βήξιμο κ έβηξα. Κ λέει ο γιατρός νταξει βγήκε. Κυριολεκτικά με ένα βήξιμο δηλαδή🤣ούτε να σπρώξω δεν πρόλαβα. Ο άντρας μου δεν το πίστευε, γιατί στον πρώτο είχα κάνει πολλές ώρες με την πρόκληση κ είχα ταλαιπωρηθεί πολύ. Αλλά του δείχνουν το μωρό κ έπαθε σοκ.  Αυτή ήταν η εμπειρία μου αυτή σου λέω γιατί ήταν κ η καλύτερη γέννα. Τα καμπανάκια είναι αν σε πιάσουν πόνοι που δεν περνάνε αλλά δυναμώνουν αποτι κατάλαβα. Ή αν σου σπάσουν τα νερά οκ. Εγώ δεν ένιωσα ποτέ να μου σπάνε τα νερά, αλλά στο μαιευτήριο μου είπε η μαία ότι δε μου τα έσπασαν αυτοί, ήταν ήδη σπασμένα όταν πήγα. Οπότε ίσως έσπασαν όταν μπήκα για μπάνιο σκέφτομαι.  Τώρα την πρώτη γέννα δε στη λέω δεν υπάρχει λόγος🤣 δεν ήταν κάτι τραγικό αλλά πέρασα τις 40 εβδ, πήγα με πρόκληση, ταλαιπωρήθηκα γιατί έκανα πολλές ώρες δεν υπάρχει λόγος τώρα να σε αγχώνω. Είχα πάει από το προηγούμενο βράδυ θυμάμαι 11.30 η ώρα κ γέννησα την άλλη μέρα 7 παρά 10 το απόγευμα. Κ στην τρίτη γέννα πάλι πήγα με πρόκληση αλλά καμία σχέση. Δηλαδή πήγα 9 το πρωί κ 3 παρά είχα γεννήσει. Δεν ταλαιπωρήθηκα πολύ.  Γενικά τα σεμινάρια δε βοηθανε τόσο αποτι κατάλαβα, είχα κάνει κι εγώ στο πρώτο παιδί, αλλά το σίγουρο είναι ότι όταν έρθει εκείνη η ώρα κάπως θα το καταλάβεις. Κ εκ πείρας σου λέω ότι είναι πιο εύκολο αν ξεκινήσει μόνος του ο τοκετός από το να πας για πρόκληση(πονάει κ περισσότερο η πρόκληση αποτι κατάλαβα).  Ό,τι άλλο θες κ μπορώ να βοηθήσω, ρώτα με ευχαρίστως !! ☺️🙏
    • Αντε, είσαι στην τελική ευθεία!! Με το καλό!!!😍🙏💕
    • Εγώ κανονικά ΠΗΤ έχω 28/2, αλλά μέχρι 14/02 θα γεννήσω αν φτάσω μέχρι εκεί, γιατί είναι πολύ πιθανό να βγει νωρίτερα 
  • Νέες συζητήσεις

×
×
  • Προσθήκη...