Πότε καταλαβαίνεις πώς το έχεις "κακομάθει" ??????

[annoula30]

Είμαι 29 ετών και πάντα απορούσα όταν έβλεπα στον δρόμο ή στο super market ή σε δημόσιο χώρο γενικά, παιδιά να ουρλιάζουν και να φωνάζουν, γιατί δεν έγινε το δικό τους.

Και θέλω να σας ρωτήσω, επειδή η Φωτεινή μου είναι 11 μηνών και προλαβαίνω να διορθώσω πράγματα, πότε καταλαβαίνουμε ότι τα έχουμε "κακομάθει" ???

Πώς θα καταφέρω να μη μου ουρλιάζει και να κάνει σαν "δαιμονισμένο" όταν πάμε κάπου και δεν της πάρω κάτι που θέλει κτλ ???.

Και στην τελική, τι κάνει ένα παιδί κακομαθημένο ???

Η υπερβολική προσοχή και φροντίδα ???

Το να μην ακούει όχι ??

Μιλάω για την ηλικία της μικρής μου πάντα.

Πως θα προλάβω τέτοιου είδους περιστατικά ??????

[bell]

Προσπαθησε να της αποσπας την προσοχη με

κατι αλλο. επισης πιανει και το "οχι αυτο! δεν ειναι δικο μας δεν μπορουμε να το παρουμε!"

[Σισσιώ]

Και εγώ αυτή την απορία έχω!!

Όταν ήμουν μικρή ήμουν και εγω ένα σκατόπαιδο απ' αυτά που ουρλιάζουν. Παρόλα αυτά οι γονείς μου δε μου έκαναν τα χατίρια και με άφηναν να χτυπιέμαι. Κάποια στιγμή μου περνούσε. Σίγουρα είναι ενοχλητικό για τους γύρω, αλλά και τί να κάνεις? Να το σκοτώσεις? Οι δικοί μου πάντως με λυπήθηκαν και με άφησαν να ζήσω!

Τώρα στο δικό μου παιδί δεν ξέρω αν θα κάνω το ίδιο.

Δεν ξέρω πότε ένα παιδί κακομαθαίνει, αλλά αν δεν κακομάθει μικρούλι πότε θα κακομάθει? Λέω εγώ τώρα... λες και γνωρίζω; Νέα μαμά είμαι! Μήπως όμως είναι και στο παιδί?

[frapedia72]

νομιζω οτι αυτη την απορια την εχουμε ολες μας

εγω παντως βλεπω καθε μερα στο σκαι τη "νταντα 1ων βοηθειων" :silly:

ενας φιλος μου ειπε να αποφευγω τις αρνητικες κουβεντες και τους εκβιασμους του τυπου " αν δεν φας δεν εχει παγωτο" και να προτιμω τις "συμφωνιες" - φαε και μετα θα σου δωσω παγωτο -

σιγουρα παιζει ρολο - φανταζομαι - και η ψυχολογια των γονιων, η ατμοσφαιρα στο σπιτι και η συμπεριφορα μεταξυ των γονιων και απεναντι στο παιδι. Αλλα ειναι και ο χαρακτηρας του παιδιου που ειναι πολυ βασικο...ΟΥΦ!!!

απλα νομιζω οτι τελικα προσπαθεις να μην κανεις το παιδι σου κακομαθημενο με το προσπαθεις συνεχεια να βρισκεις τη χρυση τομη και να διαβαζεις συνεχεια ερευνες και να μιλας με αλλους γονεις που το χουν καταφερει και να χτυπας λιγο και το κεφαλι σου στον τοιχο!!! :laugh: :laugh: :laugh: :laugh: :laugh: :laugh: :laugh:

οπως και να χει, ενα πραγμα καταλαβα το παιδι ειναι σα το σκυλι... (μη γελαταε καθολου) καταλαβαινει περισσοτερο με το να του μιλας αυστηρα και σταθερα παρα να το χτυπας

[hope_89]

Βρε κορίτσια φυσικά δεν είναι όλα αυτά;

Μπορείς άραγε να τα αποτρέψεις; Νομίζω πως όχι.

Το κακομαθημένο είναι πολύ σχετικό.Κακομαθημένο θεωρώ ένα παιδί του οποίου οι επιθυμίες γίνονται ακόμα και αν έχει κάνει κάτι μη αποδεκτό απο τους γονείς(κοινώς επιβράβευση για την σκανταλιά)

Εκεί το παιδάκι χάνει το ενδιαφέρον του αφου ξέρει πως ό,τι και να κάνει τελικά θα περάσει το δικό του και δεν θα υποστεί καμία τιμωρία για το λάθος του.

Οι αγκαλίτες,τα φιλάκια και τα χαδάκια δεν θεωρώ πως κακομαθαίνουν το παιδί(όπως έχω ακούσει πολλούς να λένε)

Εχω καταλήξει πως πρέπει να είμαστε σταθεροί και να θέτουμε όρια ώστε και τα παιδιά να νιώθουν ασφάλεια

[Argi]

Συμφωνώ με την Νέλλυ (Hope_89)

και στο δικό μου παράδειγμα: όταν πηγαίναμε όλοι μαζί (εγώ, μπαμπάς και γιος) στο σούπερ μάρκετ για τα ψώνια της εβδομάδας ο άντρας μου αγόραζε κάθε φορά ένα αυτοκινητάκι στον γιο μου.

Μέσα στην εβδομάδα τύχαινε να πάω μόνη μου με τον γιο μου στο ίδιο σούπερ μάρκετ ξανά και ο γιος μου πήγαινε κατευθείαν στο ράφι με τα αυτοκινητάκια και μου ζητούσε ένα. Του είπα όχι και ότι το Σάββατο που θα έρθουμε ξανά όλοι μαζί θα σου πάρει ο μπαμπάς! αυτός όμως ήθελε εκείνη την ώρα και άλλο, του είπα όχι και έγινε Ο ΧΑΜΟΣ, έκλαιγε, φώναζε σκύβω στο ύψος του και του ξαναεξηγώ αλλά αυτός τα ίδια, ε τότε ποιος με είδε και δεν με φοβήθηκε!!! τον παίρνω τον βάζω στο καρότσι, τον δένω και συνεχίζω τα ψώνια μου, αυτός κλάμα να φανταστείτε ότι ήρθαν οι υπεύθυνοι από το μαγαζί να ρωτήσουν αν όλα είναι καλά!!! (φοβήθηκαν μήπως και βιαιοπράγησα στο παιδί!) τελικά όταν έφτασα στο ταμείο σταμάτησε, την επόμενη φορά δεν ζήτησε αυτοκίνητο ξανά!!!

και τώρα όταν ζητά κάτι που δεν θέλω να του δώσω του εξηγώ τον λόγο και του λέω απλά εγώ φεύγω αν θέλεις έλα.....και έρχεται!!

Δεν ξέρω αν κάνω καλά αλλά πολλές φορές μου του έχω δώσει και καμμιά αλλά όχι δημόσια γιατί εδώ αν σε δουν να δίνει καμιά στο παιδί φωνάζουν την αστυνομία και μπορούν να σου πάρουν και το παιδί...!!!!

[Mina77]

Κορίτσια έχω προσπαθήσει να το ψάξω διαβάζοντας αρκετά για το θέμα. Γενικά λένε ότι δεν πρέπει να μιλάς με αρνητικές προτάσεις. Δηλαδή, έχει διαφορά να πεις "εισαι κακο παιδι με αυτο που έκανες" από το να πεις "εσυ είσαι καλό παιδι και ξερεις ότι δεν πρέπει να φέρεσαι έτσι".

Το θέμα είναι δύσκολο γιατι ξεφεύγουμε πιστεύω και εμείς εκεινη τη στιγμή λόγω κούρασης και αντί να εξηγήσουμε φωνάζουμε.

Ο μικρός μου είναι τώρα 7 μηνών και βλέπω ότι έχει αρχίσει και αποκτά δική του προσωπικότητα και θέλω. Νευριάζει εάν δεν περάσει το δικό του και αν και είναι τόσο μικρός με έχει εντυπωσιάσει η επιμονή του. Σήμερα πρώτη φορά του ψιλοφώναξα γιατί δεν ήθελε με τίποτα να κάτσει ανάσκελα να τον αλλάξω- καινούργιο κόλπο. Βέβαια έκανα βλακεία γιατί και δεν κατάφερα τίποτα και αισθάνθηκα και απαίσια. Πιστεύω ότι αργότερα το να κρατάς την ηρεμία σου και να εξηγείς στο παιδί τι έχει κάνει λάθος από το να φωνάζεις έχει μεγάλη διαφορά. Το θέμα είναι κατά πόσο και εμείς κάποιες φορές μπορούμε να κρατηθούμε..

[annoula30]

Κι εγώ τώρα τελευταία της έχω φωνάξει κάποιες φορές γιατί την ώρα που την αλλάζω κλωτσάει σαν τρελλή (κι έχω και την κοιλιά) κτλ.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, πρέπει να υπάρχει και λίγη αυστηρότητα.

Να καταλαβαίνει το παιδί τα όρια κτλ.

[dallia]

Εγώ δεν είμαι τέρας υπομονής σαν άνθρωπος και πολύ φοβάμαι ότι θα βάζω τις φωνές με το παραμικρό, ΕΝΩ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ!!! Με τις φωνές καταφέρνεις το ακριβώς αντίθετο! Κάποια στιγμή σου παίρνει και τον έλεγχο και δεν μαζεύεται με τίποτα! Πιστεύω πως πρέπει να του μιλάς σαν ενήλικας κι όχι σαν μωρό! Να του εξηγείς ότι αυτή η συμπεριφορά δεν ωφελεί κι ότι κι όσο να χτυπηθεί δεν θα περάσει το δικό του! Εγώ το εφάρμοσα στην ανιψιά μου μια φορά, ερχόταν και μου χτύπαγε την κοιλιά αλλά τ'απέφευγα, της έλεγα με σταθερό τόνο κι αυστηρότητα ότι όσο και να κάνει έτσι δεν θα της περάσει, ώσπου μετά από κάνα δεκαπεντάλεπτο βαρέθηκε κι έφυγε! Δεν το ξανακάνει! Όλα τα παιδάκια το κάνουν! Ξεκινάνε και ότι πετύχουν! Αν δουν 1-2 φορες ότι δεν τους περνάει σταματάνε! Εμένα η μαμά μου λέει ότι δεν το κάναμε, κι όταν μας έλεγε όχι υποχωρούσαμε και περιμέναμε πότε θα μπορούσαμε να το πάρουμε!

Για μένα θέλει απλά σωστό χειρισμό! Ούτε φωνές, υστερίες, ξύλο! Τα θεωρώ ακραίες καταστάσεις! Ούτε με την αγκαλιά θα κακομάθουν αλλά ούτε και με ξύλο θα συμμορφωθούν! Του εξηγείς ότι κάποια πράγματα που κάνει δεν είναι πρέπον, ότι καλό είναι να μην τα κάνει γιατί δεν φαίνονται ωραία στους άλλους τριγύρω κι ότι μ'αυτό γίνεται αντικείμενο σχολιασμού και χλευασμού!

[annoula30]

Έχω γνωρίσει γονείς, που είναι απίστευτα ήρεμοι με τα παιδιά τους, που τους μιλούν υπέροχα, που δεν τους φώναξαν ποτέ και όμως τα παιδιά τους κατέληξαν να έχουν ακραία συμπεριφορά.

Άν ρωτήσεις κάποιον ειδικό θα σου πεί πως αυτά τα παιδιά έγιναν έτσι γιατί οι γονείς τους δεν τους έδειξαν ποτέ αυστηρότητα και δεν υπήρχε πειθαρχία.

Έχω γνωρίσει και γονείς που μιλούσαν στα παιδιά τους άσχημα και που τους φώναζαν καθημερινά και πάλι αυτά είχαν ακραίες αντιδράσεις.

Τι να πώ...

Μήπως τελικά χρειάζεται λίγο απο τα δύο ???

[billpontik]

SAN MPAMPAS POU MAI EXO KATALAVEI KATI APO ALLONON TA PAIDIA KAI MALLON THA PROSPATHISO NA TA EFARMOSO STO GIOKA MOU..

TO VASIKO EINAI NA AKOLOUTHOUMAI KOINH GRAMMH KAI NA XO EPIKOINONIA ME THN GYNAIKA MOU KALOS KAI KAKOS MPATSOS DEN PAIZEI OUTE THN MANA NA MISHSEI MA OUTE KAI TO MPAMPA AKOMA KAI MIKRA POU EINAI AMA TOUS MILHSEIS SOVARA XORIS NA SKEFTESAI KALA TORA TI PROSPATHO MIKROS EINAI THA PERASEIS TO MYNHMA

AYTO ME TO AYTOKINHTAKI OK NA TOU TO PAREIS ALLA EXHGHSE TOU TOU MIKROU ENA THN VDOMADA PRIN PAS STO SUPERMARKET KATA TA ALLA TI NA KANEIS KAI ESY DEN EFTAIGES

KAKOMATHYMENO MORO GINETAI MONO APO TOUS GONEIS

KAI NA THYMASTAI DEN PROSPATHOUME NA MAS FOVOUNTAI TA PAIDIA MAS ALLA NA KATAFEROUME NA MAS SEVONTAI...........AYTO EINAI H MAGIKH LEXH SEVASMOS

[Eleny2]

ΓΛΥΚΙΕ ΜΟΥ, ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ ΟΜΩΣ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΝΑ ΣΕ ΣΕΒΑΣΤΕΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΘΕΣΕΙΣ ΟΡΙΑ! ΔΕΝ ΕΙΠΑΜΕ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΡΕΙΣ, ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΣΕΒΑΣΤΕΙ! ΔΕΝ ΕΙΠΑΜΕ ΝΑ ΟΥΡΛΙΑΖΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΟΔΕΙΡΕΣΕ, ΠΑΛΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΣΕΒΑΣΤΕΙ! ΠΡΕΠΕΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΣΥΝΟΜΗΛΙΚΟΙ. ΤΩΡΑ, ΓΙΑ ΤΟ "ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑΚΙ" ΠΟΥ ΣΥΖΗΤΑΝΕ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΠΙΤΙΑ! ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΑΙΤΗΣΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ. ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ Η ΟΧΙ! ΑΝ ΜΙΑ ΦΩΡΑ ΤΟΥ "ΠΕΡΑΣΕΙ" ΑΥΤΟ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ. ΔΕΝ ΤΟ ΛΕΣ ΚΑΚΟΜΑΘΗΜΕΝΟ, ΑΠΛΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙ ΚΑΙ ΝΑΤΟΥ ΔΕΙΞΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΦΕΡΕΤΑΙ! ΤΩΡΑ, ΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑΚΙ ΑΝ ΤΟΥ ΤΟ ΕΠΕΡΝΕ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΘΑ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ, ΘΑ ΕΚΛΑΙΓΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΥΝ ΚΙ ΑΛΛΟ! ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ? ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ, ΟΠΟΤΕ ΤΟ ΘΕΛΕΙ ΘΑ ΤΟ ΠΑΙΡΝΕΙ? ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΕ!

[Θέλω να γίνω μαμά]

Συνήθως τα κακομαθημένα παιδιά είναι αυτά που οι γονείς τους εφαρμόζουν κατά γράμμα διάφορες παιδαγωγικές μεθόδους. Να μην πω για τα παιδιά που πρόσεχε μια συγκάτοικός μου στη Θεσσαλονίκη και ήταν τέρατα με όλη τη σημασία της λέξης, θα πω για τα παιδιά μιας φιλικής οικογένειας. Είχαμε πάει για καφέ μεγάλη παρέα. Το αγόρι, 4 χρονών, είχε ανέβει πάνω στον αδελφό μου και έκανε πάρα πολλές αταξίες και πολλή φασαρία. Ο αδελφός μου ντρεπόταν να το μαλώσει μπροστά στους γονείς του, οι οποίοι θεωρούσαν πολύ φυσιολογική τη συμπεριφορά του, παρ' όλο που ενοχλούσε όλη την καφετέρια. Σε κάποια φάση δάγκωσε τον πατέρα του πολύ δυνατά και του άφησε σημάδι, και δεν του είπε κανείς απολύτως τίποτα. Έπειτα, γυρνούσε γύρω από το τραπέζι, φώναζε και μας έφτυνε όλους, αλλά πάλι δεν του είπε κανείς τίποτα. Μετά ξύπνησε και η μικρή, 2 χρονών, και πήγε να πιάσει το τσάι της μάνας της που έκαιγε. Η μάνα αμέσως της το τράβηξε, για να μην καεί, και η μικρή το ερμήνευσε ως απαγόρευση και έβαλε τα κλάματα. Τότε η μάνα άρχισε να την αγκαλιάζει και να τη φιλά, λέγοντάς της συνέχεια "όχι αγάπη μου, σ' αγαπάμε πολύ".

Σ' αυτές τις περιπτώσεις των παιδιών τους πέρασαν όλα όσα έκαναν και είναι προφανές ότι θα τα επαναλάμβαναν.

Και μια άλλη φίλη μου, όμως, προσπαθεί να μην κακομάθει την κόρη της, αλλά της την κακομαθαίνουν οι γιαγιάδες. Έτσι προσπαθεί με τους τρόπους που λέτε κι εσείς, π.χ. αν είσαι καλό κορίτσι θα σε πάω στα αλογάκια, αν φας όλο το φαγητό σου θα σου πάρω παγωτό. Αλλά τις περισσότερες φορές η μικρή δεν είναι καλό κορίτσι και κλαίει για αλογάκια, οπότε έχουμε δράματα.

Νομίζω είναι πολύ δύσκολο να βρεις τη χρυσή τομή, γιατί απ' τη μία δε θέλεις να πάθει το παιδί σου ψυχολογικά σε περίπτωση που του απαγορεύεις συνέχεια τα πάντα από φόβο μην το κακομάθεις, αλλά απ' την άλλη, θα σου βγει τερατάκι και θα σου βγάζει την ψυχή.

[Σισσιώ]

Εγώ πάλι έχω αποφασίσει να κάνω ό,τι μου πει το ένστικτο μου και ό,τι καλό έχω δει από τους γονείς μου σκέφτομαι να το κρατήσω.

Π.χ. και μου φώναξαν στην σκανδαλιά και μου τις έβρεξαν στον πισινό και τιμωρία με έβαλαν, αλλά δε νομίζω να έπαθα και τίποτα.

Αυτό που δε θα κανω όμως με τίποτα είναι βάζω στη θέση του κακού τον μπαμπά. "Περίμενε να έρθει ο πατέρας σου και θα δεις τί θα πάθεις!!"

Αυτό το θεωρώ μεγάλο λάθος, μου το έκαναν μικρή και είχα φτάσει σε σημείο να φοβάμαι τον μπαμπά μου!!!

Όπως και κάθε είδος εκφοβισμού (ο λύκος, ο μπαμπούλας κ.α.)

Επίσης νομίζω πως θα αποφύγω τις δωροδοκίες. Πώς θα καταλάβει οτι δεν υπάρχει αντάλλαγμα για τα πάντα?

Νομίζω πως χρειάζεται κοινή γραμμή απο τους γονείς

Και πολύ διάλογο! Να μιλάς στο παιδί συνέχεια και συνέχεια και συνέχεια μέχρι να μαλλιάζει η γλώσσα σου!!

Υπομονή τα πρώτα 100 χρόνια είναι δύσκολα!

Έχω όμως να πω οτι τα παιδιά σε μικρή ηλικία δεν καταλαβαίνουν ακριβώς το νόημα του σεβασμού.

Επίσης μήπως το παιδάκι στην καφετέρια αποζητούσε την προσοχή των γονιών του?

[Θέλω να γίνω μαμά]

Ναι, μπορεί το παιδάκι να ζητούσε την προσοχή των γονιών, ίσως ακόμη και να επιζητούσε υποσυνείδητα να το μαλλώσουν, για να καταλάβει ότι ενδιαφέρονται γι' αυτό! Μερικές φορές τα παιδιά προκαλούν ακόμα και το θυμό των γονιών ή και την τιμωρία, που τα προτιμούν από την αδιαφορία ή μια χλιαρή στάση!

Συμφωνώ με όλα όσα λες, Σισσιώ, αν και, στην πράξη είναι τα δύσκολα...

[Σισσιώ]

Ναι το να είσαι μαμά και μπαμπάς είναι δύσκολο επάγγελμα και κανονικα θέλει ένσημα βαρέα και ανθυγιείνα.

Τίποτα δεν είναι εύκολο σ'αυτή τη σχέση, χρειάζεται αγώνα και συνεχή ενασχόληση.

Και υπομονή!! Απ' αυτή τη ρημάδα δεν έχω, αλλά κάνω την καρδιά μου πέτρα!

[Maniamounias]

Εγώ και τ'αδέρφια μου πάλι ΠΟΤΕ δεν απαιτήσαμε κάτι σαν παιδάκια.ΟΥΤΕ ζητήσαμε.

Πρίν πάμε για ψώνια,μας μάζευε η μαμά μου και τις δύο (πριν γεννηθεί ο αδερφός μου,θα φτάσω και σ'αυτόν) και μας έλεγε το εξής (ήρεμα και πολιτισμένα) :

"Εκεί που θα πάμε τώρα,θα πάμε για ένα συγκεκριμένο λόγο.Θα ψωνίσουμε για το σπίτι.Τα χρήματα που μου άφησε ο μπαμπάς είναι ΜΟΝΟ γι'αυτό.ΔΕΝ ΕΧΩ για τίποτα άλλο"

Ήρεμα και πολιτισμένα.

Όταν θέλαμε κάποιο παιχνίδι για παράδειγμα,περιμέναμε Χριστούγεννα,Πάσχα για να μας το πάρει ο νονός ή οι παππούδες.ΠΟΤΕ δε μας έλειψε ΤΙΠΟΤΑ.Και δεν πάθαμε τίποτα που δε ζητήσαμε ποτέ.ΞΕΡΑΜΕ ότι οι γονείς μας ΔΕΝ είχαν.

Όταν ήρθε ο αδερφός μας,πέσαμε όλοι από πάνω.7 χρόνια διαφορά με μένα,5 με την αδερφή μου.ΠΟΤΕ δεν τον ζηλέψαμε.Πάντα ότι ήθελε ο Κωνσταντίνος.Με μέτρο όμως,ε;

Όταν πήγε σχολείο,εγώ ήμουν στο Γυμνασιο,κι έτσι,σαν μεγαλύτερη,πήγαινα πολλές φορές εγώ για ψώνια και έπαιρνα μαζί μου και τον μικρό.Αν (από τις ελάχιστες φορές) το παιδί ήθελε κάτι,ΔΕΝ ΕΛΕΓΕ ΚΟΥΒΕΝΤΑ.Τον έβλεπα όμως.Δε μιλούσα εκείνη τη στιγμή.Μετά από λίγες μέρες,πήγαινα και του το έπαιρνα εγώ.

Το πρώτο του κινητό του το αγόρασα ΕΓΩ,αφού μου έταξε ότι θα περάσει την τάξη.Έμεινε μεταξεταστέος σε ένα μαθημα.Δεν μου ξαναζήτησε κινητό.ΤΟΥ ΤΟ ΠΗΡΑ ΟΜΩΣ,γιατί είναι καλό παιδί και του άξιζε.

Στο άλλο άκρο τώρα.Η αδερφή του άντρα μου είναι 5 χρονών (έχει κι άλλη μία στα 25,ο ίδιος είναι 27) οπότε φανταστείται ότι αυτού του παιδιού δεν του έχει λείψει ποτέ τίποτα.Έχει 4 ΝΤΟΥΛΑΠΕΣ ΡΟΥΧΑ ΚΑΙ 70 ΖΕΥΓΑΡΙΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ (χωρίς καμία υπερβολή) .Από παιχνίδια;Αφήστε το.Ούτε στον ύπνο μου δεν τα'χω δει.

Παρ'όλα αυτά,ΜΟΝΟ ΖΗΤΑΕΙ.Και είναι ικανή να ουρλιάζει σαν δαιμονισμένη μέχρι να της το πάρεις.Αν όχι,βρίζει πολύ άσχημα.

Μια φορά το έκανε ενώ ήμουν και γω μπροστά.Ντράπηκα τόσο πολυ που έφυγα από το μαγαζί.

Όταν γύρισαν όλοι στο σπίτι (εγώ γύρισα μόνη μου,κόντεψα να πεθάνω από τη ντροπή μου) η μικρή έφαγε τόσο πολύ ξύλο που έβαλε και στις τσέπες της.

Αποτέλεσμα;ΔΕΝ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΕ ΠΟΤΕ.Τουλάχιστον από τότε,στο μέλλον δεν ξέρω.

Εν κατακλείδι,αυτό που θέλω να σου πω,είναι αυτό που έλεγε και η γιαγιά μου στη μαμά μου:

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΥΛΙ ΟΠΩΣ ΤΟ ΜΑΘΕΙΣ.

[Eleny2]

Maniamounias έγραψε:

Όταν θέλαμε κάποιο παιχνίδι για παράδειγμα,περιμέναμε Χριστούγεννα,Πάσχα για να μας το πάρει ο νονός ή οι παππούδες.ΠΟΤΕ δε μας έλειψε ΤΙΠΟΤΑ.Και δεν πάθαμε τίποτα που δε ζητήσαμε ποτέ.ΞΕΡΑΜΕ ότι οι γονείς μας ΔΕΝ είχαν.

ΒΡΕ, ΓΛΥΚΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΙ, ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΕ Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΖΗΤΑΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ! ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΤΗΣ ΛΕΩ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΚΑΙΤΟ ΠΑΙΡΝΕΙ, ΟΤΑΝ ΦΥΣΙΚΑ ΜΠΟΡΩ! ΜΟΥ ΖΗΤΗΣΕ ΚΑΤΙ ΑΚΡΙΒΟ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΙΠΑ ΟΤΑΝ ΠΛΗΡΩΘΕΙ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΘΑ ΤΗΣ ΤΟ ΠΑΡΩ! ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΜΑΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΛΕΦΤΑ! ΠΑΛΙ ΤΟ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΜΕ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΩ! ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΚΑΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΕ ΣΗΜΕΙΟ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ, ΜΑΜΑ ΕΧΟΥΜΕ ΛΕΦΤΑ ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΟΥΜΕ? ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ, ΔΕΝ ΕΙΧΑΝΕ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΖΗΤΟΥΣΑ! ΑΛΛΑ ΜΕ ΣΤΕΝΑΧΩΡΟΥΣΕ ΠΟΛΥ ΑΥΤΟ, ΤΟ Ν ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΩ! ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΜΑΙ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΚΑΤΙ ΑΠΛΟ ΚΑΙ ΕΓΩ ΝΑ ΤΗΣ ΠΩ ΔΕΝ ΕΧΩ ΝΑ ΣΟΥ ΤΟ ΠΑΡΩ!

[gilie]

Maniamounias έγραψε:

Όταν γύρισαν όλοι στο σπίτι (εγώ γύρισα μόνη μου,κόντεψα να πεθάνω από τη ντροπή μου) η μικρή έφαγε τόσο πολύ ξύλο που έβαλε και στις τσέπες της.

Αποτέλεσμα;ΔΕΝ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΕ ΠΟΤΕ.Τουλάχιστον από τότε,στο μέλλον δεν ξέρω.

το καημενο το παιδακι...πληρωσε με ξυλο την αδυναμια και την ανοριμοτητα των γονιων του

[Maniamounias]

Καντινού,καλημέρα.Και γω θα στεναχωριόμουν στη θέση σου,αλλά και τι να κάνω.Δε ξέρω πως θα αντιδράσω όταν κάνω δικά μου παιδάκια.Εμείς από την άλλη,δε στεναχωριόμασταν.Ότι θελαμε το είχαμε,αλλά λίγο πιο μετά.ΞΕΡΑΜΕ ότι θα το αποκτήσουμε,ίσως γι'αυτό και δε στεναχωριόμασταν.Αυτό το έχω ακόμη και σήμερα.Δε δουλεύω και αν χρειάζομαι κάτι το ζητάω από τον άντρα μου.Αισθάνομαι ΑΠΑΙΣΙΑ,αλλά και τι να κάνω,από τη στιγμή που δε θέλει να πάω για δουλειά.Πολλές φορές με ρωτάει μόνος του αν θέλω κάτι και αν του πω "ναι" μου λέει "καλά,και δε μπορούσες να μου το ζητήσεις;" .Έλα ντε.Δε μπορούσα;Μπορούσα.Δεν ήθελα.Όχι για τίποτ'άλλο,αλλά έχουμε και ένα γάμο να κανονίσουμε.Η μπλούζα ή η φούστα π.χ μπορούν να περιμένουν.

gilie συμφωνώ μαζί σου μέχρι και "...την ανωριμότητα" .Δε φταίνε οι γονείς της,Τ'ΑΔΕΡΦΙΑ ΤΗΣ φταίνε που ποτέ δεν είπαν "οχι" και μετά η μικρή βγάζει το λάδι των γονιών της.Τ'αδέρφια της δηλαδή γιατί δεν ήταν ποτέ έτσι;Γιατί οι γονείς τους τούς βάζαν όρια.Καλημέρα!

[gilie]

Maniamounias έγραψε:

gilie συμφωνώ μαζί σου μέχρι και "...την ανωριμότητα" .Δε φταίνε οι γονείς της,Τ'ΑΔΕΡΦΙΑ ΤΗΣ φταίνε που ποτέ δεν είπαν "οχι" και μετά η μικρή βγάζει το λάδι των γονιών της.Τ'αδέρφια της δηλαδή γιατί δεν ήταν ποτέ έτσι;Γιατί οι γονείς τους τούς βάζαν όρια.Καλημέρα!

και παλι οι γονεις φταινε, κατα την γνωμη μου.

[bebadomama]

Mina77 έγραψε:

Κορίτσια έχω προσπαθήσει να το ψάξω διαβάζοντας αρκετά για το θέμα. Γενικά λένε ότι δεν πρέπει να μιλάς με αρνητικές προτάσεις. Δηλαδή, έχει διαφορά να πεις "εισαι κακο παιδι με αυτο που έκανες" από το να πεις "εσυ είσαι καλό παιδι και ξερεις ότι δεν πρέπει να φέρεσαι έτσι".

Το θέμα είναι δύσκολο γιατι ξεφεύγουμε πιστεύω και εμείς εκεινη τη στιγμή λόγω κούρασης και αντί να εξηγήσουμε φωνάζουμε.

αυτο για αρχη πιστευω και εγω οτι ειναι σωστο.Δεν λεμε πολλα "μη","οχι""κακο" και λοιπες παρομοιες φρασεις.Ειναι στο χαρακτηρα του παιδιου αλλα επισης τα περισσοτερα παιδακια αν οχι ολα θα δοκιμασουν τα ορια των γονιων τους,αν δουν οτι τους "παιρνει" θα χρησιμοποιουν τα ιδια μεσα.Η argi με το παραδειγμα του super market εδωσε στον γιο της να καταλαβει οτι δεν υποκυπτει σε εκβιασμους.Καταλαβαινουν οτι μπορει να ντραπουμε μπροστα σε αλλους γι αυτο και οι περισσοτερες αντιδρασεις αυτου του τυπου γινονται εξω απο το σπιτι.

[Θέλω να γίνω μαμά]

Κι εγώ πιστεύω ότι και σ' αυτήν την περίπτωση φταίνε οι γονείς, γιατί συνήθως τα μικρότερα παιδιά τα παραχαϊδεύουν πολύ περισσότερο από τα μεγαλύτερά τους. Πόσο μάλλον αν έχουν τόσο μεγάλη διαφορά.

Κι εμείς μικροί είχαμε μεν ό,τι θέλαμε, αλλά όχι με εκβιασμούς και τέτοια. Οι γονείς μου τότε είχαν αρκετά λεφτά, αλλά πάλι, δε θα μας αγόραζαν επώνυμα ρούχα ή παιγνίδια, γιατί διαφωνούσαν με αυτόν τον καταναγκασμό που προκαλεί η μόδα και η κοινωνία. Θεωρούσαν ότι το ίδιο καλά θα ήταν και άλλα ρούχα, που δεν είχαν μια στάμπα 3 μέτρα με κάποια γνωστή μάρκα. Έτσι και τώρα, έμαθα και δεν τα κοιτάω καθόλου αυτά. Επίσης, κάθε χρόνο αριστεύαμε, και ο αδελφός μου κι εγώ, και τα δώρα που παίρναμε ήταν κανένα βιβλίο, και τέτοια, και πάλι δεν τα ζητούσαμε, ούτε και τα περιμέναμε, γιατί δεν είμασταν καλοί μαθητές για τα δώρα, ούτε που μας περνούσε κάτι τέτοιο απ' το μυαλό.

Απ' την άλλη, βέβαια, ένας φίλος μου, που οι γονείς του είχαν ίδια νοοτροπία με τα επώνυμα ρούχα, τώρα είναι λες του έχει μείνει ψυχολογικό, και συνέχεια πάει και αγοράζει επώνυμα και πανάκριβα. Είναι στον άνθρωπο τελικά. Άλλωστε, πώς γίνεται ο άντρας μου να απέχει από τα αδέλφια του μια απόσταση ίση με αυτήν της Γης από τον Πλούτωνα, ενώ πήραν την ίδια ανατροφή; Είναι θέμα ανθρώπου και χαρακτήρα.