Μετάβαση σε περιεχόμενο

Recommended Posts

Δημοσίευση

«Το μωράκι ήταν στη θάλασσα. Βρεγμένο και παγωμένο. Φορούσε μόνο ένα φορμάκι. Ο συνάδελφος που το περισυνέλεξε έβγαλε αμέσως τη μπλούζα του και το τύλιξε. Μας το έδωσε πάνω στο σκάφος, το σκεπάσαμε με κουβέρτες, τρέξαμε να βρούμε τα αερόθερμα που έχουμε για τον χειμώνα, για να επανέλθει η θερμοκρασία του».

Στα ξενοδοχεία όπου διαμένουν οι 99 διασωθέντες Σύροι και Ιρακινοί με τη μέριμνα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, ο ανείπωτος πόνος για όσους χάθηκαν συγκατοικεί με την ανακούφιση για όσους σώθηκαν

Η ιστορία του βρέφους, που μετρά λίγο περισσότερο από έναν μήνα ζωής και σώθηκε μαζί με πολλά άλλα παιδιά από το φρικτό ναυάγιο στο Φαρμακονήσι, είναι η άλλη πλευρά της μεγαλύτερης προσφυγικής τραγωδίας στο Αιγαίο.

Ο Σπύρος Μπαλόπητος, κυβερνήτης το περιπολικού σκάφους του Λιμενικού που έσπευσε στο σημείο της τραγωδίας μαζί με το 25μελές πλήρωμά του, έζησαν τη νύχτα του Σαββάτου προς Κυριακή, καταστάσεις που θα θυμούνται για πάντα.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας «Έθνος», όταν έφτασαν στο σημείο του ναυαγίου, με δύσκολες καιρικές συνθήκες, είδαν το ξύλινο ιστιοφόρο προσαραγμένο πολύ κοντά στα βράχια του Φαρμακονησίου. Στη θάλασσα ήταν πολλοί άνθρωποι, που κρατούσαν ψηλά τα παιδιά τους και φώναζαν πανικόβλητοι για βοήθεια.

«Είδαμε πολλά παιδιά. Ορισμένα φορούσαν σωσίβια, άλλα όχι». Λίγο πριν περισυλλέξουν το σχεδόν παγωμένο βρέφος, που κατάφερε τελικά να κρατηθεί στη ζωή, είχαν μαζέψει τη σορό ενός νεκρού μωρού. Κάναμε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό να σώσουμε το βρέφος, όπως και όλα τα άλλα παιδιά» διηγείται στο «Έθνος» ο κ. Μπαλόπητος.

Kp69uAZ.jpg

Δεν ξεχνά την ανακούφιση στα πρόσωπα των γονιών όταν ανέβαιναν στο σκάφος και έβλεπαν τα παιδιά τους. Τα είχαμε σε κλειστό χώρο, με τις θερμάστρες, να είναι ζεστά. Όποιος ανέβαινε έτρεχε να πάρει το παιδί του, έκλαιγε, μας φιλούσε τα χέρια». Φυσικά δεν ξεχνά και τις εντελώς αντίθετες εικόνες, των γονιών που δεν έβλεπαν τα παιδιά τους ανάμεσα στα διασωθέντα...

Χθες, το «Δίκτυο Αλληλεγγύης Λέρου» μοίρασε στους διασωθέντες πρόσφυγες ρούχα, παπούτσια, παιχνίδια. «Με τα παιχνίδια, τα πρόσωπα των παιδιών σαν να έλαμψαν ξανά. Ήταν λίγες στιγμές αισιοδοξίας στο βαρύ πένθος. Πρέπει να δράσουμε για να μπορούμε να φροντίσουμε τους πρόσφυγες που φτάνουν στον τόπο μας» σημειώνει η Ματίνα Κατσίβελη, ψυχή του Δικτύου.

Στα ξενοδοχεία όπου διαμένουν οι 99 διασωθέντες Σύροι και Ιρακινοί με τη μέριμνα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, ο ανείπωτος πόνος για όσους χάθηκαν συγκατοικεί με την ανακούφιση για όσους σώθηκαν.

«Οι άνθρωποι είναι ακόμη σοκαρισμένοι. Πολλοί δεν έχουν συνειδηοποιήσει τί συνέβη» λέει ο Βαγγέλης Ορφανουδάκης, συντονιστής κλιμακίου των Γιατρών Χωρίς Σύνορα.

Σήμερα, αναμένεται να γραφτεί η δεύτερη πράξη της τραγωδίας στη Ρόδο, όπου θα μεταβούν για αναγνώριση των σορών τουλάχιστον 26 διασωθέντες.

Ανάμεσα τους η τραγική μάνα από το Ιράκ, που έχασε τρία παιδιά και τον σύζυγο της...

Πηγή: ΕΘΝΟΣ


Δείτε ολόκληρο το άρθρο

  • Απαντήσεις

    • Πίστευα ότι μέχρι το βράδυ θα μου τα στείλει.. συνήθως έτσι κανει...μήπως δεν πρόλαβε..τη Δευτέρα πια...
    • Μια χαρά σε βρίσκω φίλη, κάνεις αυτό που ταιριάζει σε εσάς και στην καθημερινότητά σας 💕 Όλα θα πάνε υπεροχα, εφόσον δε πιέζεις τον εαυτό σου για κάτι, έχεις ήδη σκεφτεί εναλλακτικές, αυτό είναι το πιο σημαντικό 🙏
    • Α! και για τους ημερίσιους που ανέφερες, εκτός από contact naps, το οποίο καταλαβαίνω είναι φουλ δεσμευτικό, ειδικά όταν κοιμούνται 2ωρα και 3ωρα πάνω σου, έχεις δοκιμάσει να βγαίνεις βόλτα με το καρότσι να κοιμάται εκεί; Είχα μπουχτίσει κι εγώ να είμαι κολλημένη στον καναπέ 2ωρα και 3ωρα και να μη μπορώ ούτε καλά καλά να φάω μεσημεριανό, οπότε βγήκα μια μέρα με το καρότσι στο πάρκο, τον θήλασα και μετά τον έβαλα στο καρότσι και δώστου βόλτες μέχρι που αποκοιμήθηκε.  έκτοτε το έκανα συστηματικά, προσπαθούσα να το κάνω κάθε μέρα - θηλασμός στο πάρκο, μετ'α μέσα στο αυγό/καρ΄οτσι/καλαθούνα μόλις γλάρωνε, 2-3 γύρες και είχε κοιμηθεί. Μετά καθόμουν με το ταπεράκι μου κι απολάμβανα το φαγητό μου, βιβλίο, ό,τι χρειάζεται κανείς! ή πολλές φορές απλά έβαζα μουσική στα ακουστικά και περπατούσα με τις ώρες. Μου έκανε πολύ καλό και για τη δική μου ψυχική υγεία, οπότε το προτείνω φουλ! Και με τον καιρό, μετά τον 3ο μ΄ήνα άρχισα να τον πηγαίνω και σε μολ, κάτι άκυρες Τετάρες 10 το πρωί, ήμουν εγώ κι ο κούκος 🤣 Κι ενώ κοιμόταν το μωρό έκανα κι εγώ τις βόλτες μου στα μαγαζία. Η λοχεία είναι τόσο απομονωτική περίοδος, κι αν δεν έχεις να αφήσεις το μωρό, απλά πάρτο μαζί σου! Χαρούμενη μαμά = χαρούμενο μωρό 💕🫂
    • Στους νυχτερινούς ύπνους τότε είσαι κομπλέ - μη το πεις ούτε του παππά, έτσι μου λέγανε και μένα! 🤣 2-3 αφυπνίσεις είναι απόλυτα φυσιολογικό ως και πολυτέλεια όπως καταλαβα από άλλους γονείς στον περίγυρο 🤪 Επίσης συμφωνώ ότι ρουτίνα/πρόγραμμα δύσκολα να εφαρμόσεις τώρα, είναι πολύ νωρίς όπως και σου έγραψα και παράπανω, αυτή η φάση νεογέννητου είναι απλά ό,τι λειτουργεί, φουλ survival mode, δεν υπάρχει ούτε λάθος ούτε σωστό κατ εμέ.  Αυτό με το κλάμα που λες πάντως, ακούγεται όντως ζόρικο, εγώ δε θυμάμαι να το είχαμε συστηματικά πέρα από κάποιες νύχτες που είτε είχε κολικούς είτε κάτι θα τον ταλαιπωρούσε γενικά. Θυμάμαι και τις "ώρες της μάγισσας" (witching hours) εμένα έκλαιγε πολύ έντονα 7-10μμ, δλδ μπορεί να αποκοιμόταν και να ξυπνούσε ο καημενος μες τον ύπνο του κλαίγοντας σπαραχτικά. Η μαία ή η σύμβουλος θηλασμός (τώρα δε θυμάμαι ποιά μου το είπε) που το συζητούσαμε τότε μου ε΄ιχε πει ότι τα νεογέννητα το χουν αυτό γιατί περνούν και το σοκ της προσαρμογής στη ζωή εκτός μήτρας. Γενικά πολλά μπορούν να συμβαίνουν, αλλά δυστυχώς δε μπορούμε να ξέρουμε.  Υπομονή, πολ΄λά contact naps, και καφέ 😅❤️
  • Νέες συζητήσεις

×
×
  • Προσθήκη...