Η Δικη Μου Αληθεια Για Την Αμνιοπαρακεντηση

[kozi]

22/3/2015

Γράφω γιατί νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ την εμπειρία μας (εμένα και του συζύγου μου) μετά την αμνιοπαρακέντηση, η οποία έχει κάποιο εύρημα, και γιατί φυσικά θέλω όλες οι μέλλουσες μαμάδες ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ!!

τι εννοώ με το "Να γνωρίζουν";

Είμαι 33 ετών και ο σύζυγός μου 34, βρίσκομαι στον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης στο πρώτο μας παιδί το οποίο είναι αγόρι. Είχα ήδη πριν κάποιους μήνες μια παλίνδρομη εγκυμοσύνη όπου έκανα και απόξεση και μετά ήρεμα και χωρίς βιασύνη ξεκινήσαμε προσπάθεια για επόμενη εγκυμοσύνη. Μέσα Νοεμβρίου (2014) έμαθα ότι είμαι έγκυος κ από κει και ύστερα ξεκίνησε η εγκυμοσύνη για εμάς με όλες τις απαραίτητες εξετάσεις που οι περισσότεροι γνωρίζετε. Ξεκινήσαμε με την ψυχολογία ότι θα προσπαθήσουμε να είμαστε χαλαροί και ήρεμοι σε ο,τι κ να συμβεί ακριβώς επειδή είχε προκύψει η εγκυμοσύνη με την παλίνδρομη πριν κάποιους μήνες. Όλα κύλησαν ομαλά, χωρίς ευρήματα στους υπερήχους μας και στις αιματολογικές, το έμβρυο είχε και έχει φυσιολογική ανάπτυξη και όλα προχωρούσαν μια χαρά, νιώθαμε κ εμείς πιο σίγουροι ότι όλα θα πάνε καλά. Και ήρθε η περίοδος να αποφασίσουμε αν θα κάνουμε αμνιοπαρακέντηση!!! Είχαμε μια πολύ καλή αυχενική διαφάνεια και οι γιατροί δεν μας πίεσαν να κάνουμε αμνιοπαρακέντηση. Αποφασίσαμε ότι θέλαμε να την κάνουμε γιατί πλησιάζουμε τα 35, γιατί η αυχενική διαφάνεια στηρίζετε μόνο σε πιθανότητες, γιατί ο σύζυγός μου είναι μαθηματικός ειδικής αγωγής και έχει δει και έχει βιώσει πολλά σε αυτό το περιβάλλον και επιπλέον είμαι ένας άνθρωπος που είμαι λεπτολόγος, ψάχνομαι πολύ, σκέφτομαι πολύ, δεν μου αρέσει να έχω απορίες και πάνω απ' όλα θέλαμε να γνωρίζουμε για την υγεία του εμβρύου, αν όλα είναι καλά. Προχωρήσαμε στην εξέταση τη 18η εβδομάδα της εγκυμοσύνης, επιλέξαμε ένα πολύ γνωστό μαιευτήριο της Αθήνας επειδή ζούμε σε νησί και θέλαμε να νιώθουμε πιο ασφαλής με όλα και επειδή η γυναικολογός μου συνεργάζεται με αυτό το μαιευτήριο.Είχα άγχος για την εξέταση μήπως και κουνηθώ την ώρα εκείνη και δημιουργήσω πρόβλημα στη δουλειά του γιατρού. Η γυναικολόγος μου ήταν δίπλα μου συνέχεια, ο γιατρός που μου έκανε την εξέταση ήταν και είναι εξαιρετικός, δεν κοίταξα καθόλου την ώρα που με τρύπησε, δεν πόνεσα καθόλου παρά μόνο ένιωσα ένα πολύ μικρό τσίμπημα, φυσικά και δεν κουνήθηκα και η διαδικασία κράτησε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Έφυγα χαρούμενη και ανακουφισμένη που όλα πήγαν καλά, έμεινα την ίδια μέρα ξαπλωμένη, την επόμενη σηκώθηκα για λίγο και την τρίτη μέρα πια φύγαμε από την Αθήνα για να επιστρέψουμε σπίτι μας στο νησί. Στις δυο μέρες από την εξέταση βγαίνουν τα πρώτα και σημαντικά αποτελέσματα για κάποια σοβαρά σύνδρομα όπου ήταν αρνητικά και πήραμε ακόμα μια βαθιά ανάσα ότι όλα θα πάνε καλά ως το τέλος. Δεκαπέντε μέρες μετά με πήρε η γυναικολόγος μου τηλέφωνο όπου και μου είπε ότι στα υπόλοιπα αποτελέσματα της αμνιοπαρακέντησης υπάρχει ένα εύρημα σε κάποιο χρωμόσωμα και μου έδωσε το τηλέφωνο του εργαστηρίου για να μιλήσω με τη γενετίστρια εκεί.Ήταν μια ευγενική κυρία η οποία με ενημέρωσε ότι υπάρχει κάποιο εύρημα, ότι το έχουν συναντήσει αρκετές φορές σε εξετάσεις, να μην ανησυχούμε, ότι μάλλον είναι κληρονομικό και ότι αν εμείς είμαστε υγιείς θα είναι και το μωρό αλλά πρέπει να το εξετάσουν περισσότερο. Η συζήτηση αυτή έγινε για να μας πουν ότι πρέπει να καταβάλουμε ακόμη ένα ποσό (360 ευρώ), εκτός από τα 750 ευρώ που δώσαμε για την αμνιοπαρακέντηση, για να εξετάσουν τα αίματα μας τα οποία είχαν πάρει, με αιμοληψία λίγο πριν κάνω την αμνιοπαρακέντηση. Αυτό έπρεπε να γίνει για να εξετάσουν αν το εύρημα ήταν κληρονομικό από εμάς ή αν ήταν ένα νέο εύρημα. Κάναμε την κατάθεση, προχώρησαν στην ανάλυση, εμείς κοντεύαμε να τρελαθούμε, εγώ είχα γίνει ράκος ψυχολογικά, ο άνδρας μου προσπαθούσε όσο μπορούσε να με στηρίξει γιατί κι αυτός δεν ήταν καλά κτλ. Μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα ο σύζυγός μου επικοινώνησε ξανά με το εργαστήριο για να πάρει περισσότερες πληροφορίες, τους ρωτούσε αν πρόκειται για κάτι σοβαρό σε περίπτωση που είναι κληρονομικό, τους εξήγησε ότι είναι το πρώτο μας παιδί και έχουμε μεγάλη αγωνία, αν υπάρχει περίπτωση να προχωρήσουμε σε διακοπή κτλ. Οι απαντήσεις τους ήταν πάντα σε θεωρητικό επίπεδο, ήταν και λίγο "σφιγμένοι" για το τι πρέπει να μας πούνε γιατί όπως ξέρετε κανείς γιατρός δεν αναλαμβάνει το ρίσκο μια κατάστασης και ότι εν τέλει θα μας δώσουν το αποτέλεσμα σε λίγες μέρες. Άρχισα να προετοιμάζομαι για το χειρότερο, φοβόμουν ότι θα μας πάρουν και θα μας πουν τα "τέρατα",σκεφτόμουν σενάρια για νοητική στέρηση και άλλα τέτοια. Μας πήραν τηλέφωνο 3 μέρες μετά και μας είπαν ότι είναι κληρονομικό από τον άνδρα μου. Ότι πρόκειται για ένα μικρό διπλασιασμό ενός χρωμοσώματος με τον κωδικό τάδε και ότι θεωρείται φυσιολογικός πολυμορφισμός που τον φέρει και ο πατέρας. Το αστείο είναι ότι και πάλι απάντηση σαφή δεν πήραμε, γιατί όταν ρωτούσαμε απελπισμένα με τι σχετίζεται και τι μπορεί να εκδηλώσει το παιδί η απάντηση που πήραμε είναι ότι δεν γνωρίζουν γιατί είναι εργαστηριακοί γενετιστές και θα πρέπει να πάμε σε κλινικό γενετιστή για να μας λύσει τις απορίες!!! Ο άνδρας πια είχε γίνει  έξω - φρενών.....μου είπε να μην ασχοληθούμε άλλο, ότι και σε κλινικό γενετιστή να πάμε, πάλι με πιθανότητες θα μας μιλήσει, ότι κανείς δεν ξέρει να σου πει ακριβώς τι είναι αυτό, γιατί κανείς δεν γνωρίζει ακριβώς κτλ. Η γυναικολόγος μου από τη μεριά της προσπαθούσε να με καθησυχάσει λέγοντάς μου ότι δεν της φαίνεται σοβαρό αφού ο άνδρας μου είναι υγιής. Μια στενή μου φίλη παιδίατρος που είναι στο Αγία Σοφία επίσης προσπαθούσε να με πείσει ότι δεν φαίνεται κάτι σοβαρό αλλά όλοι πρότειναν να πάμε σε κλινικό γενετιστή. Μέχρι να ηρεμήσουμε από την όλη αναστάτωση καταλαβαίνεται ότι περάσαν κάποιες μέρες κι εγώ εξακολουθούσα να έχω ερωτηματικά αναπάντητα. Εκείνες τις μέρες έπρεπε να γίνει η Β' επιπέδου και αποφασίσαμε να την κάνουμε στο νησί, στο γυναικολόγο που με έβλεπε έτσι κι αλλιώς, με μια πολύ καλή εμβρυολόγο που συνεργάζεται πολλά χρόνια με όλους σχεδόν τους γυναικολόγους εδώ. Είχα ένα προαίσθημα ότι εκείνη κάτι περισσότερο θα έχει να μας πει με τα τόσα χρόνια εμπειρίας της και δεν είχα άδικο!! Παρότι δεν κάναμε μαζί της την αμνιοπαρακέντηση, πήρε τηλέφωνο αμέσως τον κλινικό γενετιστή στην Αθήνα με τον οποίο και συνεργάζεται και του διάβασε το αποτέλεσμα. Ο κλινικός γενετιστής, πολύ γνωστός στην Αθήνα και ίσως ο καλύτερος, της είπε ότι δεν είναι κάτι να μην ανησυχούμε και όταν θέλουμε να τον επισκεφτούμε για να μας λύσει τις απορίες από κοντά. Καταλαβαίνεται ότι μου ήρθε να ουρλιάξω, ο άνδρας μου, μου έλεγε: εγώ στα είπα, ο γυναικολόγος ήταν επίσης καθησυχαστικός και η Β επιπέδου μια χαρά σε όλα. Όμως λίγες μέρες μετά κ ενώ προσπαθούσαμε να αποβάλουμε τις κακές αναμνήσεις με πήρε η παιδίατρος φίλη μου από το Αγία Σοφία να μου πει ότι η γενετίστρια εκεί που της είχε δώσει η φίλη μου το αποτέλεσμα, ήταν "κουμπωμένη". Της είπε ότι σχετίζεται με νευροαναπτυξιακές διαταραχές τύπου: δυσλεξία, μαθησιακές δυσκολίες, αυτισμό κτλ. και ότι έχει δει περιστατικά παιδιών που παρότι είναι κληρονομικό σαν το δικό μας, τα παιδιά εκδηλώνουν κάτι στην πορεία της ζωής τους!! Μου κόπηκαν τα πόδια, επηρεάστηκα και άρχισαν πάλι οι αμφιβολίες μέσα μου. Μίλησα στον άνδρα μου και του είπα ότι θέλω να πάμε στην Αθήνα στο γενετιστή που είχε μιλήσει η εμβρυολόγος που μας έκανε τη Β' επιπέδου, ώστε να μιλήσουμε μαζί του και να τελειώσει αυτό το θέμα. Κι έτσι κλείσαμε το ραντεβού.

ΣΗΜΕΡΑ:

αν με ρωτάτε, είμαι διχασμένη για την αμνιοπαρακέντηση. Αν δεν την κάναμε δεν θα το βρίσκαμε ποτέ, δεν θα περνούσαμε τίποτε απ' όλα αυτά, θα είχα κ εγώ και το μωρό πολύ καλή ψυχολογία και θα είμαστε ευτυχείς ότι όλα είναι μια χαρά που στην τελική ίσως και να είναι μια χαρά γιατί μπορεί το μωρό να μην εμφανίσει ποτέ τίποτε!! Η γνώμη μου μετά από όλο αυτό είναι να κάνετε την αμνιοπαρακέντηση αν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος, να την κάνετε με γιατρό που να γνωρίζετε ότι συνεργάζεται και με κλινικό γενετιστή για να σας δώσει αμέσως απαντήσεις, γιατί όλο αυτό που συνέβη σε εμάς είναι κωμωδία ακριβώς επειδή ο ένας μας έστειλε στον άλλο. Θεωρώ ότι είναι απαράδεκτο για ένα μεγάλο ιδιωτικό μαιευτήριο στο οποίο πληρώνεις πολλά, να μην παρέχει ή να μην συνεργάζεται με κλινικό γενετιστή ο οποίος να μπορεί να δίνει απαντήσεις. Σκεφτείτε λίγο ότι ουσιαστικά πληρώσαμε για την αμνιοπαρακέντηση και αποτέλεσμα δεν πήραμε γιατί για το εύρημα που βρέθηκε δεν μπόρεσαν ποτέ να μας απαντήσουν ακριβώς τι σημαίνει. Ότι φύγαμε να πάμε στην Αθήνα για καλύτερα και για σιγουριά και την απάντηση του κλινικού γενετιστή μας την έδωσε η εμβρυολόγος στο νησί και όχι οι γιατροί της Αθήνας.....δεν είναι τραγελαφικό?? Να μην αναφέρω βέβαια και το κόστος όλης αυτής της κατάστασης, τα λεφτά που πληρώσαμε σε τέτοιες εποχές.....και για τις εξετάσεις και για τα εισιτήρια να πηγαινοερχόμαστε στην Αθήνα. Αυτό που έχω εγώ να προτείνω είναι να κάνετε εξετάσεις πριν την εγκυμοσύνη και να μην περιμένετε να φτάσουν τα πράγματα σε τέτοιο σημείο. Και δεν εννοώ τον προγεννητικό έλεγχο γιατί δεν δίνει πολλές απαντήσεις. Υπάρχουν γιατροί εξειδικευμένοι που ασχολούνται με εξετάσεις DNA και πληρώνοντας περίπου 300 ευρώ, με μια αιμοληψία σας κάνουν ανάλυση του δικού σας DNA. Έτσι μαθαίνετε αν έχετε κάποια γενετική η χρωμοσωμική ανωμαλία που δεν το γνωρίζατε και μπορεί να κληρονομηθεί στο παιδί σας. Αλλά όλα αυτά πριν την εγκυμοσύνη.....κάτι που κ εμείς δεν κάναμε γιατί δεν το είχαμε ψάξει αρκετά και δεν ξέραμε ότι μπορεί κάποιος από τους δυο μας να έχει κάτι τέτοιο, ακριβώς επειδή δεν έχουμε εκδηλώσει κάτι μέχρι τώρα. Όσο για την τελική απάντηση του κλινικού γενετιστή θα μπορέσω να σας τη μεταφέρω την επόμενη εβδομάδα που θα την μάθουμε κ εμείς....αν και ο άνδρας μου ακόμη πιστεύει ότι θα μας μιλήσει με πιθανότητες γιατί είναι μια καινούρια επιστήμη και γιατί κανείς ακόμη δεν γνωρίζει ΑΚΡΙΒΩΣ τι συμβαίνει με το DNA μας και τα χρωμοσώματα!!!         

[Aristina]

Καλημέρα!Με το καλό ενα υγιές μωρακι το αγοράκι σας!

Αρχικα να πω οτι έχω ακούσει πολλές περιπτωσεις σαν και την δική σας!

Πολλοί πατανε στο γεγονος οτι ενα ζευγαρι δεν γνωρίζει πολλά και οτι θα έκανε τα παντα για να μην υπάρχει αμφιβολια στο αν το μωρο τους είναι καλά για να βγάλουν χρημτα.Υπάρχουν κι αυτοί, είναι μια εξέταση πολυ καλη αλλά πραγματικά καλό είναι να υπάρχει λογος για να γινει!.βέβαια πολλοί γιατροί βάζουν στην διαδικασία και υγιείς γονεις χωρίς ενδείξεις απο το μωρό γιατί έχει γίνει ρουτίνα γιατί όπως μου ειχε πει ενας να είμαστε σιγουροι όσο πιο πολύ γίνεται οτι δεν θα υπαρξει κάποιο προβλημα.του τύπου όσο πιο πολλές εξετάσεις τοσο το καλυτερο!μεγαλύτερη ασφάλεια !

Τι να πω το καλυτερο όπως λες είναι ενας σωστός προγεννητικός.

Με το καλο σε όλες τις μανουλες!Υγιή μωρακια.