Μετάβαση σε περιεχόμενο

Recommended Posts

Δημοσίευση

Η ιστορία που θα διαβάσετε είναι μια αληθινή ιστορία, γεμάτη πολλά και βαθιά συναισθήματα, που εγείρουν -τι άλλο;- τη συγκίνησή μας. Μια ιστορία ποτισμένη με μητρικό φίλτρο, πόνο, απόγνωση αλλά πάνω από όλα με αισιοδοξία. Είναι η ιστορία μιας 18χρονης μανούλας που προτίμησε να μην ακολουθήσει αγωγή με χημειοθεραπείες, όταν έμαθε ότι έχει καρκίνο, προκειμένου το παιδί που κυοφορούσε να μην υποστεί κάποια βλάβη και να γεννηθεί υγιές. Η ίδια προτίμησε να πεθάνει…

Η Jenni Lake ήταν ένα χαρούμενο κορίτσι που απολάμβανε τη ζωή. Ερωτεύτηκε μικρή και διατήρησε τη σχέση που είχε μέχρι να παντρευτεί. Όταν έγινε 18, αποφάσισε να συζήσει με το φίλο της, στο ίδιο σπίτι αφού και οι δυο φοιτούσαν στο ίδιο πανεπιστήμιο. Η Jenni, όλο αυτό τον καιρό έπασχε από τρομερούς πονοκεφάλους, αλλά δεν είχε πει τίποτε σε κανένα. Πήγε και έκανε εξετάσεις και εκεί ο γιατρός της είπε ότι είναι έγκυος.

Επέστρεψε στο σπίτι πετώντας από τη χαρά της. Το ίδιο βράδυ αποφάσισε με τον μελλοντικό της άνδρα και πατέρα του παιδιού της να βγουν έξω να το γιορτάσουν. Η ζωή της άλλαξε προς το καλύτερο. Μέχρι και οι πονοκέφαλοι δεν ήταν τόσο έντονοι. Ύστερα από 2 μήνες σε ένα εστιατόριο που δειπνούσε ο πονοκέφαλος ξανάρθε. Δυνατότερος από ποτέ… Δεν άντεξε και λιποθύμησε. Στο νοσοκομείο οι γιατροί είπαν ότι χρειάζονται επιπλέον εξετάσεις για να εντοπίσουν το πρόβλημα. Οι μαγνητικές το αποκάλυψαν. Η Jenni, είχε όγκο τόσο στον εγκέφαλο όσο και στη σπονδυλική στήλη.

Ο θεράπων ιατρός της είπε ότι πρέπει να ξεκινήσει χημειοθεραπείες το συντομότερο δυνατόν. “Και το μωρό μου; διατρέχει κίνδυνο; θα υποστεί τις παρενέργειες;” κατάφερε να ψελλίσει. Η απάντηση ήταν αποστομωτική: “ναι διατρέχει κίνδυνο, και πολύ πιθανόν οι παρενέργειες να είναι ανεπανόρθωτες. Θα πρέπει να το ρίξετε” της είπε ο γιατρός της.

Η 18χρονη μητέρα δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά: “Γιατρέ, δεν θα κάνω καμία θεραπεία. Ακόμη και με αυτές το ξέρετε πολύ καλά ότι στο τέλος δεν θα τα καταφέρω. Θα προχωρήσω κανονικά να γεννήσω. Ελπίζω μόνο να προλάβω…”

Μήνα με το μήνα η κατάσταση της χειροτέρευε. Οι γιατροί έκριναν ότι δεν θα τα κατάφερνε. Έπρεπε να πάρουν το παιδί. Εξάλλου είχε μπει ήδη στο μήνα της. Λίγο πριν τον τοκετό η jenny, δυσκολευόταν και να αναπνεύσει. Οι δυνάμεις της, την είχαν εγκαταλείψει. Ερχόταν και χανόταν, ήταν λες και ζούσε μόνο για να περιμένει να γεννήσει.

Όταν οι γιατροί της έφεραν τον γιο της στην αγκαλιά της, δεν μπορούσε καν να μιλήσει. Τον μύρισε βαθιά σαν να ήθελε να έχει για πάντα την μυρωδιά του και ύστερα έκλεισε τα μάτια και δάκρυσε. Έπειτα από 2 ημέρες και ενώ η νοσοκόμα της έφερνε το φαγητό της, την άγγιξε απαλά στο χέρι.

Η νοσοκόμα τα έχασε, νόμιζε ότι η Jenni κοιμόταν. Έσκυψε πάνω της και την άκουσε να ψιθυρίζει: “Φεύγω…το χρέος μου το έκανα…ελπίζω ο γιος μου να έχει καλύτερη τύχη… Ελπίζω να με θυμάται…”

Εκείνο το βράδυ η Jenni, ξεψύχησε. Ο γιος της τώρα μεγαλώνει με τη γιαγιά του, τη μητέρα της Jenni, αλλά και με τον μπαμπά του, που συνέχεια του μιλάει για εκείνη όταν τον βάζει για ύπνο. Η γιαγιά του μικρού Michael, λέει ότι μοιάζει στην κόρη της. Και όταν την ρωτούν για τη ιστορία της απαντάει αποστομωτικά: “Δεν είναι μια δραματική ιστορία. Είναι η ιστορία μιας μητέρας που θυσιάστηκε για το σπλάχνο της…”

ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΩ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ!!!!!!ΠΟΝΕΣΕ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ!!!

Συμμετοχή στη συζήτηση

Μπορείτε να γράψετε τώρα το μήνυμά σας και να εγγραφείτε μετά. Αν έχετε ήδη λογαριασμό, συνδεθείτε τώρα για να δημοσιεύσετε το μήνυμα με το ψευδώνυμό σας.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Απαντήστε σε αυτή τη συζήτηση...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

  • Απαντήσεις

    • Αυτό που κατάλαβα από το σεμινάριο είναι ότι όσο είναι νεογέννητα, πίνουν από μπιμπερο λόγω του αντανακλαστικού που έχουν, να κάνουν θηλαστικη κίνηση για λόγους επιβίωσης. Αυτό κάπου στους 3 μήνες χάνεται και εκεί είναι που αν έχει χαθεί η επαφή με το μπιμπερο ή την πιπίλα, ξαφνικά δεν τα θέλουν. Έτσι την πάτησα κ γω. Επαναπαυτηκα στο ότι σαν νεογέννητο επινε και δικό μου και φόρμουλα, και σταμάτησα να δίνω (από βαρεμάρα). Τώρα το παλεύω με τις ασκήσεις που προτείνει η κα Χρυσή, και θα δούμε. Θέλει επιμονή καθημερινή χωρίς όμως πίεση, γιατί εκεί είναι που θα το συνδέσει με κάτι αρνητικό και δεν θα το δεχτεί με τίποτα..
    • Και εμείς ακριβώς το ίδιο απίστευτο !!!
    • @Stavroula24 εγώ πάντως τον καταλαβαίνω τον άντρα σου αγάπη, γιατί όταν είσαι μεγαλωμένος σε δεμένη οικογένεια έτσι νιώθεις. Δεν σημαίνει ότι είσαι εξαρτημένος. Όσο για τη μαμά του λογικό να θέλεις εσύ τη δική σου. Και εγώ τι δική μου θέλω,  άσχετα που αν ερχόταν και η πεθερά μου δεν θα είχα θέμα γιατί την αγαπώ πάρα πολύ. Σε περίπτωση δηλαδή που η μάνα μου ήταν μακρυά θα ήθελα την πεθερά μου τις πρώτες μέρες. Ότι και να λέμε πάντως αν είναι το πρώτο σου και δεν το έχεις ξανά ζήσει όλο αυτό δεν ξέρεις τι σε περιμένει.. Θεωρώ ότι τουλάχιστον για τις πρώτες μέρες χρειάζεται μια βοήθεια από ανθρώπους που ξέρουν γενικά τι να κάνουν με ένα νεογέννητο στο σπίτι. 
    • Αχ ρε συ αυτό με το μπιμπερο!  Η δικιά μου τέλος του μήνα κλείνει τους 2 μήνες. Στην αρχή που έδινα κάποιες φορές συμπλήρωμα έπαιρνε μπιμπερο μετά το γύρισα σε αποκλειστικό θηλασμό και τώρα που αντλώ κάποιες φορές για να έχω γάλα αν λειψω η δώσει κάποιος άλλος δεν το θέλει! Άλλαξα και μπιμπερο και σήμερα πχ της έδωσα λίγο ήπιε και μετά με τίποτα ήθελε μόνο στήθος. Υπάρχει περίπτωση να μην το ξανά θελήσει; Η όσο προσπαθώ θα το μάθει πάλι; 
    • Καλημέρα!! Οπότε αναμένουμε  @Pinacolada 2/2  @Stavroula24 10/2  @elen. 23/2  @melitiniღ 7/3  @Princess28 ? @Παρασκευαιδου ? Για να δούμε.... Εγώ όντως @Stavroula24 το βράδυ κοιμήθηκα πολυ καλά!! Πάντως έβγαλα και σήμερα ένα κομμάτι βλεννη λιγο μεγαλύτερο απο το χθεσινό.  
  • Νέες συζητήσεις

×
×
  • Προσθήκη...