Elli13

Δυστυχώς υπάρχει ένας παιδικός σταθμός ιδιωτικός και δεν αξίζει να την πάω πρώτη φορά τώρα γιατί ουσιαστικά πρέπει να κάνει προσαρμογή (με το μωρό αγκαλιά πως;;) και τέλος του μήνα κλείνει. Επίσης τα παιδιά μου επειδή ήταν ανέκαθεν μόνο μαζί μου από τη μέρα που γεννήθηκαν δεν δέχονται αλλά άτομα. Η μικρή μέχρι να συνηθίσει την μητέρα μου της πήρε ακριβώς μια εβδομάδα. Μέχρι τότε και μόνο που την ακουμπούσε έκλαιγε. Αλλά και που να βρεθεί γυναίκα όταν είσαι ουσιαστικά άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Είμαι ακόμα στο 9μηνο μητρότητας ευτυχώς γιατί αν είχα και δουλειά δεν θα έβγαινε η φάση με τίποτα. Σκέφτομαι μόνο ότι θα περάσει ο αυτό, αρκεί να γίνει ο σύζυγος καλά. Απλά δεν ξέρω αν θα βγω αλοβητη στο τέλος, είτε σωματικά είτε ψυχολογικά. Είναι ο,τι πιο δύσκολο έχω περάσει ποτέ από όλες τις απόψεις. Και η μεγάλη μου ήταν ένα ζορικο παιδί από μωρό. Τετραπέρατη μεν, αλλά πολύ ζορικη. Και μέσα σε όλα αποφάσισα να της κάνω διακοπή Πάνας (δεν ξέρω που βρήκα το κουράγιο). Ευτυχώς πήγε εξαιρετικά. Εκεί που κατέληξα είναι ότι οι μαμάδες με κάποιον μαγικό τρόπο βρίσκουμε πάντα το κουράγιο, ακόμα και αν κοντευουμε να πέσουμε κάτω από την εξάντληση όταν πρόκειται για τα παιδιά μας. Αυτές οι δύο ψυχουλες είναι η δύναμη μου. Κ όταν δεν αντέχω άλλο σκέφτομαι τι πέρασα για να τις αποκτήσω και συνεχίζω...

Καλησπέρα και καλό μήνα. Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον.. Η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη τον τελευταίο καιρό. Πάρα πολύ δύσκολη. Εν συντομία, πήγαμε όλοι μαζί Αθήνα, στους δικούς μου. Εκεί κόντεψα να σαλταρω παιδιά... Δεν είχα να διαχειριστώ μόνο τη μεγάλη μου που γκρινιαζε κυριολεκτικά από την ώρα που ανοιγε τα μάτια της, είχα και το εσωτερικό μου παιδί... Όσες έχετε περάσει δύσκολα παιδικά χρόνια, θα με καταλάβετε. Δεν έτρωγα, δεν κοιμόμουν, έχασα πολλά κιλά, είχα μόνιμα νεύρα. Έκλαιγα.. Με τόση ένταση και γκρίνια, ούτε ο ο άντρας μου ήταν ήρεμος, όπως έπρεπε να είναι. Κρίσεις πανικού φουλ, από την τοξικότητα και το περιβάλλον που δεν μας χωρούσε. Δεν υπήρχε άλλη λύση, μόλις τελείωσε τις χημειοθεραπείες γυρίσαμε στο νησί. Έμεινε δύο εβδομάδες και γύρισε Αθήνα για εξετάσεις και τέλος εβδομάδας ξεκινάει ακτίνες. Προς ώρας δόξα τω Θεώ, πάει καλά. Και έχω 2,5 εβδομάδες που είμαι ολομόναχη σε ένα ξένο μέρος, με δύο μικρά 11 μηνών και η μεγάλη ούτε 3 ετών και έναν σκύλο. Δεν χρειάζεται να περιγράψω κάτι. Έχω γίνει σκιά του εαυτού μου, είναι τρομερά δυσκολο όλο αυτό. Ο μόνος φόβος μου είναι μην πάθω κάτι και μείνουν τα μικρά μόνα τους. Μην μου έρθει καμία ξαφνική λιποθυμία, γιατί είναι πολλές οι στιγμές που δεν με κρατάνε τα πόδια μου. Το πιο δύσκολο είναι όταν κλαίνε ταυτόχρονα, ειδικά μέσα στη νύχτα. Γενικά η μικρή είναι καλόβολη αλλά βγάζει και δόντια και η κατάσταση είναι τραγική. Αϋπνία, εξάντληση, νεύρα και μετά τύψεις. Άπειρες τύψεις. Μεθαύριο έρχεται η μαμά μου και θα πάρω μια ανάσα μέχρι τέλος του μήνα όπου θα ξαναμεινω μόνη μέχρι να γυρίσει ο σύζυγος μετά τον 15αυγουστο. Αυτά εν ολίγοις τα νέα μας, το σίγουρο είναι ότι θα χρειαστώ πολλή ψυχοθεραπεία όταν τελειώσει όλο αυτό. Εύχομαι να είστε όλοι υγιείς, και να έρθουν τα μωράκια σας σε όσες είστε στην αναμονή. Φιλιά!

Σας ευχαριστώ για την σκέψη σας. Προς ώρας έχει κάνει δύο χημειοθεραπείες και είναι ακόμα καλά. Το ζυσκο κομμάτι θα είναι αεγορ οι ακτίνες αλλά ελπίζουμε και προσεύχομαι να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης μια και καλή...

Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά με υγεία σε όλο τον κόσμο!! Είναι στον ρυνοφαρυγγα (με κοντινές μεταστάσεις και στους δύο λεμφαδένες στο λαιμό) και έχει κάνει ήδη την πρώτη χημειοθεραπεία. Θα μείνουμε Αθήνα 4,5 μήνες για να ολοκληρώσει τις θεραπείες. Η μεγάλη μου έχει φρικαρει με την αλλαγή περιβάλλοντος παλι και περνάω πολύ δύσκολα. Προσπαθώ να δείχνω υπομονή με όλα αυτά, ο σύζυγος δεν έχει κουράγιο ούτε υπομονή δυστυχώς με τις μικρές και έτσι το βάρος πέφτει σε μένα να σωσω την κατάσταση σε καθημερινή βάση. Ευτυχώς έχω την μαμά μου που αναλαμβάνει σε μεγάλο βαθμό το μωρό. Υγεία, αυτό το κλισέ και αυτονόητο.... Αυτό θα ευχηθώ για ολους

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ όλες. Αγίες μέρες που είναι εύχομαι να γίνει ένα θαύμα για όλους

Χριστόπουλος Παναγιώτης ονομάζεται

Εγώ είχα τον Χριστόπουλο Παναγιώτη, που το παλεύει μέχρι τέλους για φυσιολογικό τοκετό, τόσο που στην δεύτερη γέννα τον παρακαλούσα εγώ για καισαρική και δεν δέχτηκε 😅. Ναι οποιοσδήποτε μπορεί να απευθυνθεί εκεί, είναι baby friendly νοσοκομείο και επειδή γέννησα δύο φορές εκεί, το προτείνω παντού με κλειστά μάτια. Οι μαίες θα ξαναπώ ότι είναι διαμάντια, τους χρωστάω πολλά!!

Κορίτσια μου, επειδή είστε η παρέα μου αυτά τα τελευταία χρόνια με όσα δύσκολα πέρασα, και πήρα πολλή δύναμη από εσάς, μπήκα να γράψω για άλλη μια φορά, δυστυχώς, άσχημα νέα.. Ξέρετε πόσο θα έχουμε ταλαιπωρηθεί να αποκτήσουμε τα δύο μας κοριτσάκια, πόσο κλάμα και πόνο ζήσαμε, κόντεψα να χάσω τη ζωή μου από την αιμορραγία.. αλλά τα καταφέραμε, ήρθαμε και στο νησί που τόσο πολύ το θέλαμε. Και πριν καλά καλά αρχίσουμε να απολαμβάνουμε τη νέα μας ζωή, πριν ακόμα ηρεμήσουμε.... Μας χτύπησε την πόρτα και εμας το κακό. Καρκίνο ο σύζυγος και γυρνάμε άμεσα Αθήνα (εκείνος είναι ήδη εκεί εδώ και μέρες). Κάντε μια προσευχή σας παρακαλώ να πάνε όλα καλά 🙏

Καλησπέρα και με το καλό το μωρό σου!! Εγώ γέννησα και τις δύο μου κόρες στο Αρεταίειο Νοσοκομείο και έχω να πω μόνο τα καλύτερα! Οι μαίες τρομερές, υποστηρικτικές, με βοήθησαν πρακτικά και ψυχολογικά σε κάθε στάδιο. Χωρίς εκείνες δεν ξέρω αν θα είχα καταφέρει να γεννήσω φυσιολογικα. Επιπλέον υποστηρίζουν πολύ τον θηλασμό και είναι δίπλα στην κάθε μαμά εξατομικευμένα. Για εμένα κλάσεις ανώτερο το συγκεκριμένο νοσοκομείο από κάθε ιδιωτικό!

Κορίτσι μου αρχικά να σου ζήσει το μωράκι σου! Γερό και καλότυχο να είναι! Διανύεις μια δύσκολη περίοδο, εγώ και στις δύο λοχειες μου δεν ήμουν καθόλου καλά ψυχολογικά παρόλο που δεν είχα ιδιαίτερα θέματα και έναν σύζυγο υποστηρικτικό. Δεν μπορώ να φανταστώ σε όλο αυτό το χάος να είχα και νεύρα από τον σύζυγό. Θα είχα τρελαθεί. Βαλε τα όρια σου σε παρακαλώ , πέρασες πολλά και σου αξίζει ηρεμία αυτή τη στιγμή που παλεύεις με ένα νεογέννητο. Πρέπει να ενημερωθεί πως λειτουργεί ο θηλασμός, αλίμονο αν όσες θηλάζουμε αποκλειστικά, ζυγίζουμε τα γραμμάρια που πίνει το μωρό. Σαμποτάρει τον θηλασμό άθελά του, παρόλο που το κάνει με καλή πρόθεση. Το σώμα μας είναι πανέξυπνο, όπως και των μωρων μας. Σου το έχουν γράψει και πιο πάνω, λειτουργεί με ζήτηση και προσφορά. Οσο το μωρό θηλάζει, τόσο θα αυξάνεται το γάλα σου. Προσωπικά, καμία απο τις δύο κόρες μου δεν έκανε μαραθωνίους θηλασμους, δεν τις είχα δηλαδή όλη μέρα στο στήθος. Θήλαζαν (ναι συχνά τις πρώτες μέρες) και ηρεμουσαν και κοιμόντουσαν. Φυσικά στην πρώτη που ήμουν άπειρη είχα άγχος αν τρώει αρκετά, αλλά οι πάνες και η ηρεμία της (συν οι ζυγίζεις που έκανε η παιδίατρος) μου έδειξαν ότι όλα πήγαιναν τέλεια. Κάνε αυτό που θα σε κάνει ΕΣΈΝΑ ήρεμη και χωρίς να αγχώνεσαι/στεναχωριέσαι. Στην τελική σημασία έχει να απολαύσεις το μωράκι σου που πάλεψες τόσο γι'αυτό 💞

Αυτό που κατάλαβα από το σεμινάριο είναι ότι όσο είναι νεογέννητα, πίνουν από μπιμπερο λόγω του αντανακλαστικού που έχουν, να κάνουν θηλαστικη κίνηση για λόγους επιβίωσης. Αυτό κάπου στους 3 μήνες χάνεται και εκεί είναι που αν έχει χαθεί η επαφή με το μπιμπερο ή την πιπίλα, ξαφνικά δεν τα θέλουν. Έτσι την πάτησα κ γω. Επαναπαυτηκα στο ότι σαν νεογέννητο επινε και δικό μου και φόρμουλα, και σταμάτησα να δίνω (από βαρεμάρα). Τώρα το παλεύω με τις ασκήσεις που προτείνει η κα Χρυσή, και θα δούμε. Θέλει επιμονή καθημερινή χωρίς όμως πίεση, γιατί εκεί είναι που θα το συνδέσει με κάτι αρνητικό και δεν θα το δεχτεί με τίποτα..

Χαχαχα ισχύει 😅😅 Αφού αδιαθετησα πριν 1 μήνα (θηλάζω αποκλειστικά) και είπα στον σύζυγο τόσο αυθόρμητα ότι δεν θέλω να με ακουμπήσει ξανά. Πόσο οξύμωρο όμως... Δίνω τη σκυτάλη στις επόμενες τώρα με πολλές πολλές ευχές για υγιή σπορακια 🩷🩷🩷

Τώρα βρήκα λίγο χρόνο να σας διαβάσω στα γρήγορα. Αρχικά να ευχηθώ καλή χρονιά, με υγεία, αγάπη και πολλη πολλή ευτυχία στα σπιτικά σας 🩷🩷 Για τα κορίτσια που έχουν απελπιστει και έχουν χάσει την ελπίδα τους θέλω να πω ότι έχετε απόλυτο δίκιο. Είναι τρομερά ψυχοφθόρο όλο αυτό. Και δεν θα μάθουμε ποτέ το γιατί. Γιατί πεδευομαστε τόσο μερικές από μας, γιατί χάνουμε το ένα μωρό πίσω από το άλλο, γιατί δεν έρχεται το θετικο τεστ.. Κρατήστε όμως μια μικρή φλόγα ελπίδας μέσα σας αναμμένη. Μόνο έτσι θα καταφέρετε να μην το βάλετε κάτω. Το γράφω με όλη μου την αγάπη και την ενσυναίσθηση, ως μια μαμά δύο κοριτσιών που έριξα πολλά πολλά δάκρυα μέχρι να τις αποκτησω. @Elk κορίτσι μου πολύ χάρηκα που θα έρθει και το αγοράκι στην όμορφη οικογένεια σου 🩷 με το καλό!! @marinamanoulitsa να σου ζήσει ο παίδαρος! Να είναι υγιής και καλότυχος. Είσαι από τα κορίτσια που δεν θα ηρεμούσα αν δεν έπαιρνες "απολυτήριο" από το φόρουμ!! 😅🩷 Όσες είστε κοντά στον τοκετό εύχομαι ολόψυχα με το καλό, να έχετε όμορφες γέννες και υγιή μωράκια στην αγκαλιά σας!! Τα γράφω μαζεμένα γιατί δεν έχω πολύ χρόνο πλέον να μπαίνω συχνά, ωστόσο αυτό το φόρουμ είναι ένα κομμάτι μου που έχω μοιραστεί πολλά δύσκολα συναισθήματα, από το 2022 που μπήκα πρώτη φορά. Και τώρα (μην γελάσετε) είμαι στην αντίπερα όχθη και τρέμω στην ιδέα να ξανά μείνω έγκυος. Τόσο που σκέφτομαι να βάλω σπιράλ. Εγώ που τα τελευταία 3 χρόνια ήμουν με τεστ ωορρηξίας και εγκυμοσύνης κάθε μήνα (μέτοχος έπρεπε να γίνω με τόσα λεφτά που τους έχω ακουμπήσει). Ήρθε η ώρα να απολαύσω τα κορίτσια μου, να ξαναβρώ λίγο τον εαυτό μου, και να ισορροπήσω στη Νέα αυτή πραγματικότητα. Φιλιά πολλά 🥰

Χαίρομαι πάρα πολύ που σε βοήθησε ☺️ Είχα κάνει κ στην πρώτη μου κόρη, αλλού, και ατομική συνεδρία με άλλη κοπέλα (πεταμένα λεφτά), οπότε είχα ένα μέτρο σύγκρισης. Της συγκεκριμένης μάλιστα παρακολούθησα πρόσφατα και άλλα σεμινάρια (διακοπή πανας και αρνητές μπιμπερο), και δίνει τρομερές πληροφορίες!

Αυτό ακριβώς έκανα στην μεγάλη μου γιατί ήταν (και είναι) ένα παιδί δύσκολο στον ύπνο. Φτάσαμε 2 ετών για να κοιμηθεί σερί. Σε τέτοια παιδιά (velcro babies), βοηθάει τρομερά η συγκοιμηση. Είναι ο μόνος τρόπος για να κοιμηθεί η μαμά. Ευτυχώς το δεύτερο, βγήκε τελείως διαφορετικό και δεν χρειάστηκε ούτε ένα βράδυ να κοιμηθούμε μαζί. Έπιασαν τόπο τα λεφτά που είχα δώσει κάποτε για το λίκνο 😂 @Naty_ κορίτσι μου υπάρχουν κάποιοι τρόποι για να μάθει το μωράκι σιγά σιγά να κοιμάται λίγο πιο αυτόνομα, αλλά είναι τόσο μικρουλι ακόμα που έχει ανάγκη την αγκαλιά σας. Ειδικά αν πονάει... Είναι επίσης όπως έγραψα πιο πάνω και θέμα ιδιοσυγκρασίας του κάθε μωρού. Να βάζεις τον καθένα στη θέση του αν σου λένε βλακείες (γιατί βλακείες λένε ξεκάθαρα). Προσωπικά με βοήθησε πολύ το σεμινάριο βρεφικού ύπνου της m for mamma (έτσι είναι το όνομα της σελίδας στο Instagram). Τσεκαρε το αν θέλεις γιατί με την μεγάλη μου αυτό το "πάνω κάτω στο δωμάτιο" το πλήρωσα κάπως ακριβά μέχρι που πήγε 14 μηνών και μου έπεσαν τα χέρια και η μέση, και το έκοψα αναγκαστικά γιατί ήμουν έγκυος. Στέλνω αγωνιστικούς χαιρετισμούς 🩷