Μετάβαση σε περιεχόμενο

Recommended Posts

Δημοσίευση

Ειχα πλεον φθασει 39 εβδομαδων και πεντε ημερων, ειχα περασει μια σουπερ δραστηρια εγκυμοσυνη, δουλευα καθ'όλη τη διαρκεια της, οδηγουσα, πηγαινα σε πανκ συναυλιες, σε μαγαζια παντου μα παντου... Ολοι μου ελεγαν λοιπον οτι αποκλειεται να φαω ολο το μηνα, απο οχτω μιση μηνων αρχισα καιι τις αθλοπαιδειες, μιλαμε για περπατημα οχι αστεια...

και ομως και το μωρο εμπεδωνοταν με ρυθμους χελωνας και οι πονοι απουσιαζαν και οι μερες περνουσαν και ειχα βαρυνει και οι ορμονες μου ηταν φουξια και ηθελα να δω την κορη μου τελος παντων!

ΠΡΑΞΗ 1η: παω την τριτη 17-5 στο γυναικολογο η θεση της αννουλας μου τελεια και κουτσοεμπεδωνοταν ομως τα αμνιακα στερευαν και μου λεει ο ανθρωπος οτι αμα δε σε πιασουν οι πονοι και ερθεις την πεμπτη και εχουν λιγοστεψει κι αλλο τα νερα το σαββατο σε βαζω για προκληση.. εγω να πεσω να πεθανω...

ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ: γυρναω σπιτι κατεβαζω ολα τα βιβλια βοτανολογιας και πινω και κατι χορταρικα φυλλα σμεουριας που επιταχυνουν τις συσπασεις τζαμπα κοπος, ωστοσο μου λεει μια γνωστη οτι εκεινη ειχε φαει ολο το μηνα και μολις εφαγε παστουρμα γεννησε, και το θεωρω εντελως κουφο

ΠΡΑΞΗ 2η: πεμπτη απογευμα παω στο γυναικολογο, χαρωπη χαρωπη ειχα περπατησει παλι ενα τριωρο και ποναγε πολυ η μεση μου και ειχα ελπιδες και μου λεει πως το μωρο εχει γυρισει αναποδα και λιγο στο πλαι :o:o:o:o:o:o Σοκ και δεος! Αυτο σας λεω μονο, μου λεει λοιπον οτι το σαββατο το πρωι μπαινουμε για προκληση και μου γραφει και το παραπεμπτικο.. Εγω φευγω απο το γυναικολογο ετοιμη να με παρει απο κατω, αλλα λεω οχι κι κανονιζω να παμε να φαμε εξω το βραδυ με τον λατρεμενο μου αντρουλη, οπου περαν των ψητων κρεατικων παραγγελνω και μια παστουρμαδοπιτα για να σπασω πλακα οτι το εκανα κι αυτο 8-)8-)8-)

ΠΡΑΞΗ 3η: πεμπτη 19-05 23.20 το βραδυ , παρκαρω το αμαξι και ανεβαινουμε σπιτι, αρχιζω λοιπον τη μιζερια οτι εγω το ειχα ονειρευτει αλλιως να με πιασουν οι πονοι κλπ κλπ... Παω λοιπον να κανω ενα μπανιο για να χαλαρωσω και τσουπ να ενας οξυτατος πονος περιοδου... λεω μπαααα

ενα τεταρτακι μετα τσουπ τσουπ αλλος ενας κτλ κτλ. Δεν ημουν σιγουρη ομως κατα τις 12.30 λεω στο Γιαννη μου, παμε για υπνο αποκλειεται να γενναω αφου ο γιατρος ειπε δυσκολα ξεκινα ετσι τοκετος. Ξαπλωνουμε δεκα λεπτα και επειτα πεταγομαι λεγοντας: Ποναω, γενναω , σηκω... ε μετα ηρθαν οι γονεις μου ποναγα ... Δε θυμομουν τις αναπνοες καλα

ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ: Ο Γιαννης με βιντεοσκοπουσε χαρωπος και εγω ειχα αφηνιασει

ΠΡΑΞΗ 4η και ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ: 3 η ωρα φθανουμε στο ιασω... αφου απαντησα με ειλικρινεια στις ερωτησεις για το ιστορικο, μονο στην ερωτηση: τι εχετε φαει; απεκρυψα τον πασουρμα, με βαζουν στα γνωστα δωματιακια στη διαστολη 4 ζητω επισκληριδιο, ο γυναικολογος μου μου λεει οτι θα κανουμε μικρη δωση γιατι θελει να νιωθω για να γυρισουμε τη μπεμπα... 6.45 η επισκληριδιος σταματα να με πιανει και ζητω κι αλλη αλλα ο γιατρος μου μου λεει οτι απο δω και περα οχι γιατι αλλως δεν τη γλιτωνουμε την καισαρικη και απο τοτε αρχιζω να ποναωωωω ...

απο τις 7.15 μεχρι τις 10 καναμε εξωθησεις και μου πιεζαν δυο μαιες την κοιλια , δεκα μπαινουμε χειρουργειο σπρωχνω και κλαιω γιατι ειχα εξαντληθει ακουσα και οτι πεφτουν οι παλμοι του μωρου και τελικα 10.05 και με τη βοηθεια εμβρυουλκου εξοδου(λεει η ηβικη μου συμφυση ειναι ασυνηθιστα χαμηλα και δυσκολευοταν το μωρο) ακουσα το κλαμα της ενω ετρεμα ... μου την εφεραν πανω ομως ποναγα οταν μου εκαναν τα ραμματα και δε θηλασα στο χειρουργειο, την αννα μου τη χορτασα και την ερωτευτηκα στην ανανηψη οπου και θηλασαμε αμεσως για μιση ωρα... Παρ ολα αυτα το αστερακι μου βγηκε ατσαλακωτο!

Ο Γιαννης μου ηταν διπλα μου καθ'ολη τη διαρκεια και μεσα στο χειρουργειο και τα ενιωσε ολα απο κοντα και αυτο σημαινε πολλα για εμενα... Τωρα ειμαστε ηδη δυο εβδομαδων!

Ελπιζω να μην κουρασα ευχομαι σε ολες και ολους τα καλυτερα

Δημοσίευση

Κατ΄αρχάς δεν μας κούρασες ΚΑΘΟΛΟΥ γιατί τα περιέγραψες όλα πάρα πολύ ωραία!!!! Να σου ζήσει λοιπόν η μικρή σου η Αννούλα και εύχομαι η ζωούλα της να είναι γεμάτη υγεία,αγάπη και ευτυχία!!!! Και κάτι τελευταίο. Τα παιδάκια που γεννήθηκαν 20-05 είναι φοβερά παιδιά!!! Στο λέει αυτό η μικρή Ανθούλα (μεγάλη πλέον :lol::lol::lol: ) που γεννήθηκε επίσης 20-05!!!! Η μικρή Ανθούλα είμαι εγώ :lol::lol::lol: !

Να σας ζήσει και πάλι!

Δημοσίευση

ρε τον παστουρμα επιτυχεια!!!!μετα την ανακαλυψη του η καισαρικες απο 51%θα μειωθουν στο 2% :lol::lol::lol:

τελεια η περιγραφη σου αφρο μου!!!!!!!!!!

να σας ζησει το αστερακι σας κουκλιτσα μου!!!!να την καμαρωσετε οπως επιθυμητε!!!

  • 3 weeks later...

Συμμετοχή στη συζήτηση

Μπορείτε να γράψετε τώρα το μήνυμά σας και να εγγραφείτε μετά. Αν έχετε ήδη λογαριασμό, συνδεθείτε τώρα για να δημοσιεύσετε το μήνυμα με το ψευδώνυμό σας.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Απαντήστε σε αυτή τη συζήτηση...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

  • Απαντήσεις

    • Καλημερα κοριτσι μου. Θα με ακουσεις λιγο αυστηρη αλλα εφοσον δεν εχεις καποιον ανθρωπο στο περιβαλλον σου να το κανει, ας γινω εγω. Θελω σε παρακαλω να βρεις αμεσα εναν ειδικο ψυχικης υγειας και να απευθυνθεις. Δε θα σου χαιδεψω τα αυτια, το αγχος, η κουραση και η αγωνια, ναι, σαφως και υπαρχουν στο 80% των μαμαδων. Δεν ειναι ομως μονιμα, ουτε αγουν την καθημερινοτητα μας. Οι αυτοκαταστροφικες σκεψεις, η μονιμη μελαγχολια, η πεποιθηση οτι η ζωη σου τελειωσε, η δυσφορια που αυξανεται τη νυχτα, οι φοβιες για το παιδι το σκοταδι κλπ ομως δειχνουν οτι κατι παθολογικο ελλοχευει. Προφανως κι ολα μπορουν να βελτιωθουν αλλα πρεπει να φροντισεις τον εαυτο σου και την ψυχικη σου υγεια κι ισορροπια. Κι εφοσον δεν εχεις υποστηρικτικο περιβαλλον να το κανει για σενα και να σε παρει απ το χερι να σε παει σε εναν εξειδικευμενο ψυχιατρο η εστω ψυχολογο, πρεπει να το κανεις μονη σου εσυ. Τωρα ειναι η στιγμη. Μην το αφηνεις αλλο να σε τρωει. Ολα θα βελτιωθουν, αλλα πρεπει να αναλαβεις δραση. 
    • Καλησπερα. Οπως σου εγραψε και η αλλη κοπελα οι περισσοτερες γυναικες περναμε απο αυτην τη φαση αργα η γρηγορα. Ειτε απευθειας μετα τον τοκετο ειτε καποιους μηνες μετα. Θα σου γραψω για την προσωπικη μου εμπειρια επειδη καποια πραγματα που ειπες τα νιωθω κι εγω. Εχω ενα παιδι,τωρα ειναι 16 μηνων και καθε μερα νιωθω οτι δεν μπορω να παρω τα ποδια μου. Βλεπω αλλες μανουλες που ειναι παντα περιποιημενες ενω εγω οταν βγαινουμε συνηθως επειδη δεν προλαβαινω βγαινω οπως να ναι. Τωρα π ξεκινησα τη δουλεια εχω εξαντληθει με αποτελεσμα να ειμαι πολυ συχνα αρρωστη και πολλες φορες σκεφτομαι οτι το παιδι μου θα ηταν καλυτερα αν ειχε αλλη μαμα. Αυτες οι σκεψεις ειναι στιγμιαιες, οταν παρεις μια ανασα και δωσεις λιγο χρονο στον εαυτο σου θα δεις τα πραγματα πιο καθαρα. Για το μωρακι σου εισαι ολος του ο κοσμος προσπαθεις καθε μερα να του δωσεις το καλυτερο κι αυτο ειναι πολυ σπουδαιο. Μη συγκρινεις τον εαυτο σου με αλλες γυναικες,η καθεμια εχει τις δικες της αντοχες και αυτο δεν ειναι κακο. Αλλωστε να σου πω και κατι τα παιδακια θελουν απλα πραγματα και λιγα για να ειναι χαρουμενα. Δε χρειαζεται να πασχιζουμε παντα για το τελειο. Φροντισε τον εαυτο σου γιατι το μωρο σου πιο πολυ αυτο εχει αναγκη μια χαρουμενη μαμα.
    • Καλησπερα,οχι δεν εχω δωσει ψαρι. Της δινω λιγο μοσχαρι και μεχρι στιγμης το εχει δεχτει και απλα εισαγω λαχανικα για να εχω επιλογες. Θα την δοκιμασουμε παλι λιγο κοτοπουλο αλλα τωρα που ειναι αρρωστουλα δεν θα εισαγω κατι νεο. Σημερα το απογευμα μου σηκωσε και 38 πυρετο αλλα ισως ειναι τα δοντακια της γιατι και στο φαγητο αν ακουμπησει το κουταλακι στα πρησμενα ουλα αρχιζει και κλαει με λυγμους. 
    • Μακαρι μακαρι μακαρι! Η αληθεια ειναι οτι φοβομαστε να παραδεχτούμε οτι νιώθουμε ολα αυτά σε μια απ τις πιο ευτυχισμένες περιόδους της ζωής μας που τελικά δεν ειναι ακριβώς έτσι..λογω των ορμονών και των απαιτητικων συνθηκών. Φανταζόμουν βέβαια οτι με το πέρασμα του καιρού ολα αυτα τα ψυχικά βαρη θα εξασθενούν ενώ σε μενα πχ συμβαίνει το ανάποδο. Ευελπιστώ να επιστρέψω σε λιγο διάστημα και να ξαναγράψω με πιο καθαρο μυαλό την εξέλιξη γιατι θεωρώ οτι πολλες γυναίκες εχουν αναγκη απο αυτό. Οπως κι εγω που άνοιξα αυτο το θέμα διαβαζοντας κι αλλα παρομοια. Εχω απευθυνθεί στην φαιναρετη και ελπίζω ολα καλα! Επισης ,δυστυχώς στον κυκλο μου καμια φιλη μου δεν εχει παιδι ακόμα οποτε θεωρω οτι θα καταλάβουν μόνο οσες εχουν βιώσει οτι βιωνει μια μαμά. Αυτός ειναι και ο λογος που ενιωσα την αναγκη να το συζητήσω με σας
  • Νέες συζητήσεις

×
×
  • Προσθήκη...