Σήμερα μετά από 2 χρόνια σχεδόν καθησιού επέστρεψα στη δουλειά.Και ναι ήταν σαν να έφυγα εχθές.Τίποτα δεν άλλαξε..Μόνο εγώ που τώρα είμαι μαμά και το μυαλό μου έτρεχε συνεχώς στο μωρό μου που το άφησα να κοιμάται και θα ξυπνούσε με την κυρία που βρήκαμε για να τον προσέχει.Μόνο τα κλάματα δεν έβαλα φεύγοντας.Ρε κορίτσια είναι πολύ δύσκολο να αφήνεις το παιδί σου σε κάποιον "ξένο" και να φεύγεις.Απορώ άλλες που δεν έχουν ανάγκη τα χρήματα να πάνε στη δουλειά και αφήνουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν με νταντάδεςΔεν ξερω..Δεν θέλω να προσβάλω κάποια λέγοντας αυτό όμως εγώ αν δεν είχα ανάγκη τα χρήματα δεν θα άφηνα ποτέ το μικρό μου..

Μου είπε οτι τα πηγαν πολύ καλά οι 2 τους.Αφου να φανταστείτε όταν μπήκα στο σπίτι εντάξει δεν τρελλάθηκε που με είδε και όταν έφευγε η κυρία ήθελε να πάει και μαζί της..Θέλω να πιστεύω καλό δείγμα

Και είμαι κ εντελ'ώς μ'ονη σήμερα ο σύζυγος όλη μέρα στη δουλειά και να μην έχω κάπου να πω πώς πέρασα την μέρα μου μια και είμαστε μακριά από τους δικούς μας. Είμαι πολύ αγχωμένη για το πώς θα πάει η κατάσταση

Σας ευχαριστώ που με "ακούσατε" γιατί είστε η μόνη μου παρέα εδώ..

κοριτσάκι μου μπορώ να φανταστώ πως αισθάνεσαι αλλά δεν το έχω περάσει ακόμα τουλάχιστον γιατί και εγώ αν δεν μπορέσει να τα κοιτάει τα μωρά μου η πεθερά μου όταν κάνω μάλλον σε νταντά θα καταλήξω.

αχ δύσκολα πολύ δύσκολα...

εύχομαι όλα να πάνε καλά

καλή συνέχεια...

Το γεγονός οτι τα πήγαν πολύ καλά οι 2 τους, είναι πολύ καλό!

ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΡΑΤΑ ΜΙΑ ΞΕΝΗ. ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΡΑΤΑ ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΣ (ΓΙΑΓΙΑ ΠΧ) ΠΑΛΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΕΙΝΑΙ. ΚΑΙ ΕΓΩ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΜΑΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΦΕΥΓΩ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ...ΟΤΑΝ ΓΥΡΝΑΩ ΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΜΟΥ ΤΡΕΜΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΧΑΡΟΥΛΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΠΛΩΝΕΙ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟ ΤΑ ΧΕΡΑΚΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΩ...ΚΛΑΨ.

Είναι πολύ δύσκολο να αποχωρίζεσαι το νινί σου. Όσο σκέφτομαι ότι το Φεβρουάριο θα γυρίσω στη δουλειά, που θα το κρατάει η μαμά μου το μωρό, τρελαίνομαι. Αν δεν έπρεπε να γυρίσω λόγω χρημάτων, δε νομίζω ότι θα το έκανα...

Πάντως είναι πολύ καλό σημάδι ότι ήθελε να φύγει μαζί της! Είσαι πολύ τυχερή αν πέτυχες τόσο καλό άνθρωπο!

δυστυχως ετσι ειναι τα πραγματα απλα πρπει αν προσπαθησουμε οσο γινετε να βγαλουμε απο μεσα το αισθημα της ενοχης ειμαι σιγουρη οτι ολες οσες αφηνετε

τα παιδια σας δε το κανετε επιδη θελετε αλλα επεδη οι ανγκες ειναι τετοιες.Εγω μεχρι τα δυο του χρονια που ειχα την αδερφη μου κοντα μπορουσεκαι το κρατγε και δνε ειχα προβλημα ηξερα οτι ηταν σε καλα τα χερια οτα ομως μετακομισα τον αφησα σε μια κοπελα διπλα και μετα απο καποιους μηνες ειδα αλλαγη στο χαρακτηρα του και επειδη δνε μιλαγε δνε μπορουσε να μιλησει .Μια μερα η αδερφη της τον χαστουκισε ναι 19 ετων μουλαρα χαστουκισε τριν ετων παιδακι εειδη εριξε κατω ενα ποτηρι καφε και εγω ημουν διπλα σπιτι ειχα παει να δω το φαι στο φουρνο .Μετα μπηκα στη φρικη το τη μπορει αν ειχε υποστει ολο αυτο το διαστημα το παιδι μου ειχα τρελλαθει εκτοτε το επαιρνα σ ολα τα ραντβου μαζι αν ειχα καποια αλλη δουλεια ειλικρινα δνε ξερω τι θα εκανα .Ομως προσπαθω αν το δω και απο την αλλη μερια οτι υπαρχουν και γυναικες που πραγματι αγαπουν τ παιδακια και εγω πιο μικρη κραταγα παιδακι αλλα ποτε δεν το ειχα χτυπησει ακομα και οταν εκανε κατι πολυ σοβαρο .