Κινδυνοι εξωσωματικης

Κίνδυνοι της Εξωσωματικής

Είναι λογικό όταν ένα ζευγάρι ξεκινήσει τη διαδικασία της εξωσωματικής γονιμοποίησης να έχει πολλές αμφιβολίες σχετικά με τους κινδύνους που μπορεί να έχει αυτή. Ευσταθούν όμως αυτοί οι φόβοι του σήμερα;

Σύμφωνα με τους ειδικούς και βάσει έγκυρων επιστημονικών μελετών που έχουν διεξαχθεί διεθνώς, η διαδικασία εξωσωματικής γονιμοποίησης και ορμονοθεραπείας που απαιτείται για την ωοθυλακική ανάπτυξη δεν σχετίζεται με την ανάπτυξη νεοπλασιών στις γυναίκες, ακόμη και εάν έχουν προηγηθεί αρκετές προσπάθειες και κύκλοι θεραπείας.

Απαραίτητη προϋπόθεση κατά την εφαρμογή των τεχνικών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, όπως άλλωστε και σε κάθε είδος θεραπείας, είναι η σωστή λήψη ιστορικού, ο απαραίτητος κλινικός έλεγχος και η διενέργεια εξετάσεων, ώστε να αποκλειστούν περιπτώσεις γυναικών για τις οποίες η χρήση ορμονικών σκευασμάτων αντενδείκνυται.

Επίσης απαιτείται η συστηματική προσεκτική παρακολούθηση της εξέλιξης κάθε περιστατικού, η λελογισμένη χρήση των σχετικών φαρμάκων και η αποφυγή άσκοπων υπερβολών, ώστε η όλη αγωγή να ολοκληρώνεται στα πλαίσια της μέγιστης επιθυμητής ασφάλειας.

Το πιο συχνό ίσως πρόβλημα που μπορεί να αντιμετωπίσουν οι γυναίκες που υπόκεινται σε θεραπεία εξωσωματικής γονιμοποίησης είναι η μη ελεγχόμενη υπερδιέγερση των ωοθηκών (εκδηλώνεται με τη δημιουργία ωοθηκικών κύστεων και εμφάνιση ζάλης, ναυτίας και κοιλιακής διάτασης) εξαιτίας της υπερβολικής αντίδρασης στη φαρμακευτική αγωγή. Συνήθως, αυτή η κατάσταση αντιμετωπίζεται ικανοποιητικά με την τροποποίηση ή διακοπή της αγωγής και την περαιτέρω παρακολούθηση της γυναίκας, ενώ είναι σπάνιες οι περιπτώσεις εκείνες όπου απαιτείται νοσηλεία.

Εξάλλου είναι εξαιρετικά σημαντικό να επισημανθεί ότι η αλματώδης πρόοδος και ανάπτυξη της επιστημονικής έρευνας προσφέρει πια τη βασική ορμονική αγωγή που χρησιμοποιεί για την ωοθυλακική διέγερση και ωρίμανση των ωαρίων με τη μορφή σύγχρονων ανασυνδυασμένων σκευασμάτων. Αυτά, παραγόμενα με την τεχνική του ανασυνδυασμένου DNA και τη βοήθεια της Γενετικής Μηχανικής είναι ιδιαίτερα ακριβή και αξιόπιστα, απολύτως απαλλαγμένα από οποιαδήποτε πρόσμειξη απροσδιόριστης προέλευσης και διακρίνονται για την ελαχιστοποίηση τυχόν ανεπιθύμητων τοπικών αντιδράσεων και παρενεργειών. Έτσι πλέον, η θεραπεία δεν είναι μόνο εύκολη και αποτελεσματική, αλλά ταυτόχρονα γίνεται «φιλική» για την ασθενή.

Εκτός όμως από τους πιθανούς κινδύνους που μπορεί να συνδέονται με την υγεία της γυναίκας που υποβάλλεται σε θεραπεία Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής, ένα σημαντικό ερώτημα που προκύπτει σχετίζεται με την υγεία των νεογνών που γεννιούνται με τις διαδικασίες αυτές.

Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία, είναι σαφές ότι δεν έχουν καταγραφεί αυξημένα ποσοστά συγγενών και μη ανωμαλιών στα παιδιά που γεννήθηκαν με τη βοήθεια των τεχνικών αυτών.

Άλλωστε, ήδη διανύουμε το 27ο έτος από τη γέννηση της Λουίζ Μπράουν, του πρώτου IVF μωρού, και είναι σαφές ότι υπήρξε αρκετός χρόνος ώστε να διερευνηθεί η ανάπτυξη αυτών των παιδιών και να επιβεβαιωθεί στην πράξη η καλή τους υγεία: τα τελευταία 10 χρόνια, το 4% περίπου των παιδιών που γεννιούνται στην Ευρώπη προέρχονται από την εφαρμογή κάποιας τέτοιας μεθόδου, έτσι λοιπόν μπορούμε πια να μιλάμε για τεχνικές και θεραπευτικές παρεμβάσεις που προσφέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα με την απαραίτητη ασφάλεια.