Με τη γυναίκα μου αποκτήσαμε διδυμάκια, 11 μηνών ειναι τώρα. Είμαι ελληνοαμερικανός (μπαμπάς Αμερικανός, μαμά μισή μισή). Γεννήθηκα μεγάλωσα Αμερική. Ελληνικά μιλάω σαν μητρική (δίγλωσσος είμαι) αλλά έχω λίγη προφορά. Για να είμαι ειλικρινής νιώθω ξένος εδώ (3 χρόνια έχω στην Ελλάδα, τη γυναίκα μου τη γνώρισα Αμερκική). Με τα πεθερικά έχω χείριστες σχέσεις. Με αντιπαθούν γιατί 1) είμαι ξένος 2) είμαι καθολικός 3) μιλάω "παράξενα" 4) θα με μισούσαν έτσι κι αλλιώς γιατί παντρεύτηκα την κόρη τους. Η γυναίκα μου έχει επιλόχειο κατάθλιψη και την περνάει πολύ βαριά. Την παρακολουθεί ψυχίατρος. Είχε κατάθλιψη και πιο μικρή αλλά τώρα είναι το χειρότερο. Στο ιατρικό κομμάτι θεωρώ κάνουμε ότι μπορούμε γιατί τη βλέπει ειδικός και κάνουμε ότι μας λέει. Παρόλα αυτά νιώθω μεγάλη ανασφάλεια. Τα μικρά δεν τα αφήνω μόνα μαζί της. Βοηθάει η μητέρα της αλλά και αυτή δεν ξέρω. Δεν θέλω να έχω κάποιον στο σπίτι που με αντιπαθεί. Νιώθω σε ένα αδιέξοδο. Οικονομικά είμαστε έτσι και έτσι. Έχω καλή δουλειά σε αμερικανικη εταιρεια. Αλλά είμαστε 4 άτομα + ιατρικά έξοδα. Χρήματα από αυτούς δεν θέλω. Θα μπορούσα να βγάζω περισσότερα αν γύρναγα πίσω στην πόλη μου (όλοι μαζί) και που έχω σπίτι. Αγχώνομαι ότι δεν ξ΄έρω ποτέ θα τελειώσει όλο αυτό. Δεν μπορώ να έχω διαρκώς υπό επίβλεψη εκεινη και τα μικρά μας. Νομίζω θέλω να πάμε Αμερική που θα έχω και τους δικούς μας να βοηθάνε. Αυτό ηθελα να συζητησω..

στις πριν 12 ώρες, ο/η RichieT είπε:

Με τη γυναίκα μου αποκτήσαμε διδυμάκια, 11 μηνών ειναι τώρα. Είμαι ελληνοαμερικανός (μπαμπάς Αμερικανός, μαμά μισή μισή). Γεννήθηκα μεγάλωσα Αμερική. Ελληνικά μιλάω σαν μητρική (δίγλωσσος είμαι) αλλά έχω λίγη προφορά. Για να είμαι ειλικρινής νιώθω ξένος εδώ (3 χρόνια έχω στην Ελλάδα, τη γυναίκα μου τη γνώρισα Αμερκική). Με τα πεθερικά έχω χείριστες σχέσεις. Με αντιπαθούν γιατί 1) είμαι ξένος 2) είμαι καθολικός 3) μιλάω "παράξενα" 4) θα με μισούσαν έτσι κι αλλιώς γιατί παντρεύτηκα την κόρη τους. Η γυναίκα μου έχει επιλόχειο κατάθλιψη και την περνάει πολύ βαριά. Την παρακολουθεί ψυχίατρος. Είχε κατάθλιψη και πιο μικρή αλλά τώρα είναι το χειρότερο. Στο ιατρικό κομμάτι θεωρώ κάνουμε ότι μπορούμε γιατί τη βλέπει ειδικός και κάνουμε ότι μας λέει. Παρόλα αυτά νιώθω μεγάλη ανασφάλεια. Τα μικρά δεν τα αφήνω μόνα μαζί της. Βοηθάει η μητέρα της αλλά και αυτή δεν ξέρω. Δεν θέλω να έχω κάποιον στο σπίτι που με αντιπαθεί. Νιώθω σε ένα αδιέξοδο. Οικονομικά είμαστε έτσι και έτσι. Έχω καλή δουλειά σε αμερικανικη εταιρεια. Αλλά είμαστε 4 άτομα + ιατρικά έξοδα. Χρήματα από αυτούς δεν θέλω. Θα μπορούσα να βγάζω περισσότερα αν γύρναγα πίσω στην πόλη μου (όλοι μαζί) και που έχω σπίτι. Αγχώνομαι ότι δεν ξ΄έρω ποτέ θα τελειώσει όλο αυτό. Δεν μπορώ να έχω διαρκώς υπό επίβλεψη εκεινη και τα μικρά μας. Νομίζω θέλω να πάμε Αμερική που θα έχω και τους δικούς μας να βοηθάνε. Αυτό ηθελα να συζητησω..

Σου εστειλα προσωπικο μηνυμα 

στις πριν 14 ώρες, ο/η RichieT είπε:

Με τη γυναίκα μου αποκτήσαμε διδυμάκια, 11 μηνών ειναι τώρα. Είμαι ελληνοαμερικανός (μπαμπάς Αμερικανός, μαμά μισή μισή). Γεννήθηκα μεγάλωσα Αμερική. Ελληνικά μιλάω σαν μητρική (δίγλωσσος είμαι) αλλά έχω λίγη προφορά. Για να είμαι ειλικρινής νιώθω ξένος εδώ (3 χρόνια έχω στην Ελλάδα, τη γυναίκα μου τη γνώρισα Αμερκική). Με τα πεθερικά έχω χείριστες σχέσεις. Με αντιπαθούν γιατί 1) είμαι ξένος 2) είμαι καθολικός 3) μιλάω "παράξενα" 4) θα με μισούσαν έτσι κι αλλιώς γιατί παντρεύτηκα την κόρη τους. Η γυναίκα μου έχει επιλόχειο κατάθλιψη και την περνάει πολύ βαριά. Την παρακολουθεί ψυχίατρος. Είχε κατάθλιψη και πιο μικρή αλλά τώρα είναι το χειρότερο. Στο ιατρικό κομμάτι θεωρώ κάνουμε ότι μπορούμε γιατί τη βλέπει ειδικός και κάνουμε ότι μας λέει. Παρόλα αυτά νιώθω μεγάλη ανασφάλεια. Τα μικρά δεν τα αφήνω μόνα μαζί της. Βοηθάει η μητέρα της αλλά και αυτή δεν ξέρω. Δεν θέλω να έχω κάποιον στο σπίτι που με αντιπαθεί. Νιώθω σε ένα αδιέξοδο. Οικονομικά είμαστε έτσι και έτσι. Έχω καλή δουλειά σε αμερικανικη εταιρεια. Αλλά είμαστε 4 άτομα + ιατρικά έξοδα. Χρήματα από αυτούς δεν θέλω. Θα μπορούσα να βγάζω περισσότερα αν γύρναγα πίσω στην πόλη μου (όλοι μαζί) και που έχω σπίτι. Αγχώνομαι ότι δεν ξ΄έρω ποτέ θα τελειώσει όλο αυτό. Δεν μπορώ να έχω διαρκώς υπό επίβλεψη εκεινη και τα μικρά μας. Νομίζω θέλω να πάμε Αμερική που θα έχω και τους δικούς μας να βοηθάνε. Αυτό ηθελα να συζητησω..

Καλημέρα, να σας ζήσουν τα μωράκια σας!! Πιστεύω πως ο πρώτος άνθρωπος που θα έπρεπε να το συζητήσεις αυτό (εκτός από την ίδια τη γυναίκα σου) είναι ο θεράποντας της.... καταλαβαίνω την πίεση κ πως στο δικό σου περιβάλλον θα νιώθεις πιο σίγουρος να αντιμετωπίσεις όσα έχουν προκύψει, αλλά ίσως για εκείνη κάτι τέτοιο να ήταν καταστροφικό, δεν ξέρω αν είναι ιδανική στιγμή να αλλάξει περιβάλλον. Οπότε συζήτησε κ μαζί του αυτή την εναλλακτική.... 

Εύχομαι ότι κ αν αποφασίσετε να είναι το καλύτερο για την οικογένεια σας!!!

Καλημέρα! Θεωρώ και εγώ καταστροφικό την αλλαγή περιβάλλοντος. Η γυναίκα σου σίγουρα χρειάζεται σταθερό δικό της περιβάλλον στη δική της χώρα/πόλη κτλ και τη δική σου συμπαράσταση όσο και αν ειναι δύσκολο και για σένα γιατι καταλαβαίνω πως έχεις και εσύ να διαχειριστείς τα δικά σου.
Θα παραμερίσεις την αντιπάθεια σου για τη μητέρα της και θα κάνεις λίγο υπομονή και θα την αφήνεις να σας βοηθάει μέχρι να βελτιωθεί η σύζυγος..

Προσπάθησε να μην της δείχνεις πως δεν την εμπιστεύεσαι με τα παιδιά και πως πρέπει να την έχεις υπό επίβλεψη.. 
Θεωρώ και εγώ πως πρέπει να συνεργαστείς με τον θεραπευτή της και πως χρειάζεσαι και εσύ βοήθεια για να βρεις τον τρόπο να αντιμετωπίζεις την κατάσταση χωρίς να την κάνεις άθελα σου χειρότερη.. Η συμβίωση με κάποιον με κατάθλιψη, ειδικά επιλόχεια είναι δύσκολη.. Θέλει ειδικούς χειρισμούς και βοήθεια. Κυρίως θέλει τεράστια κατανόηση απο τον σύντροφο.. 
Και αν θέλουν οι γονείς της να βοηθήσουν οικονομικά μπορείς να τους αφήσεις να το κα΄νουν.. Δεν είναι ώρα για πείσματα.. Το βασικό είναι να βελτιωθέι η ζωή σας.