Ηρθε το θαυματάκι μας!Η κορούλα μας!Να γεμίσει την ζωή μας!

Ακόλουθοι

Δημοσίευση 9 Νοεμβρίου, 201015 yr

Δεν το πιστεύω ότι σας γράφω κι εγώ εδώ! Κι όμως ναι έχω ένα μωράκι πλέον.

Πριν μια βδομάδα ακριβώς, ημέρα Τρίτη, και ενώ την προηγούμενη μέρα έχω πάει στην γιατρό μου, έχω πάρει τους δρόμους όλου του Μενιδίου μαζί με την κουμπάρα μου και περπατάω-περπατάω για ώρες εφόσον μου το συνέστησε η γιατρός επειδη η μικρή είχε εμπεδωθει και ήταν θέμα ημερών να βγει (και τελικά απ' ότι αποδείχθηκε θέμα ωρών).

Δεν κουράστηκα καθόλου. Είχα κάτι πονάκια βέβαια το απόγευμα αλλά ελαφριά. Κάθησα με τον άντρα μου εώς τις 12.30 το βράδυ και βλέπαμε τηλεόραση. Μία παρά πήγαμε να ξαπλώσουμε και με το που ξαπλώνω νιώθω μια πίεση πολύ χαμηλά στην κοιλιά μου και αυτομάτως τρέχανε νερά στο κρεβάτι. Λεω στον Βασίλη "Μπίλι τρέχουν νερά πολλά μου φαίνεται δεν είναι υγρά! "πήγαινε στην τουαλέτα μου λέει να δεις είναι πολλά; και έτσι ξεκινήσαν όλα...

Πήρα την μαία μου τηλέφωνο και μου είπε να ξεκινήσουμε για το Μητέρα σιγά - σιγά. Εκανα ένα ντουζάκι, πήρα την βαλιτσούλα μου που είχα έτοιμη κι ο άντρας μου με έβγαζε φωτογραφίες!

Φτάσαμε στο Μητέρα στις 1.30. Η μαία μου ήταν ήδη εκεί. Ξεκινήσαμε τις ετοιμασίες. Μου πήραν ιστορικό, Μου δώσαν να βάλω μία ρόμπα, μου κάνανε κλίσμα (το ξύρισμα το γλύτωσα γιατί το είχα κάνει εγώ την προηγούμενη μέρα μιας και που ήξερα ότι θα με εξετάσει η γιατρός από κάτω).

Μέχρι στιγμής δεν πονούσα και είχα διαστολή 3 προς 4 απ' ότι είδε η μαία μου. Εντομεταξύ ερχόταν και η γυναικολόγος μου.

Πήγαμε στην αίθουσα τοκετού όπου και ήρθε και ο άντρας μου ντυμένος σαν γιατρός! Πιάσαμε κουβεντούλα με την μαία και τον Βασίλη και περνούσε η ώρα ευχάριστα παρ' όλο τα μικρο-πονάκια που άρχισαν πλέον από κάποιο σημείο και ύστερα.

Κατα τις τέσσερις όμως οι πόνοι ήταν δυνατότεροι και ζήτησα επισκληρίδιο. Από έκεί και ύστερα δεν είχα όρεξη για κουβέντα. Προσπαθούσα να κάνω τις αναπνοές που είχα μάθει. Κάπως με ανακουφίζανε. Ο Βασίλης με βοηθούσε πολύ. Μόλις μου έκαναν την επισκληρίδιο ο πόνος ήταν διαφορετικός και κάθε φορά που τον ένιωθα έπρεπε να σπρώχνω.

Η μικρούλα μου είχε πολύ καλούς και σταθερούς παλμούς. Ήταν αποφασισμένη να βοηθήσει την μανούλα της και να βγεί φυσιολογικά παρ' όλο που ήταν τυλιγμένη με τον λώρο.

Έσπρωχνα όσο μπορούσα! Ο Βασίλης είχε πιάσει απ' τους παλμούς του παιδιού πότε έκανα συσπάσεις και με καθοδηγούσε τέλεια ώστε να σπρώχνω καλύτερα. Μ' αφου κάποια στιγμή η γυναικολόγος μου είπε στην μαία και σε μια προϊσταμένη που είχε μπει μέσα να μην μου μιλάνε γιατί άκουγα καλύτερα τον άντρα μου και έσπρωχνα καλύτερα. Το έκανα αυτό 6 με 7 φορές. Η ώρα είχε πάει 6.30 όσπου η γιατρός μου είπε "είναι έτοιμη να βγει βλέπω το μαλλάκι της και είναι και μπόλικο".

Με πήγαν στην αίθουσα χειρουργίου (δεν ξέρω αν το λεω σωστά). Ο άντρας μου πάντα δίπλα μου. Εκεί χρειαστηκε να σπρώξω άλλες δύο φορές και αυτό ήταν! Μετά ανακούφηση, ευτυχία, γαλήνη, ηρεμία σαν να μην είχα περάσει τίποτα. Ακουσα το κλάμα της μπέμπας μου και ανασηκώθηκα. Ο άντρας μου γέλαγε και έκλαιγε μαζί. Μου έλεγε " ήρθε το παιδάκι μας " και εγώ έλεγα " δεν το πιστεύω αυτό το θαυματάκι το είχα 9 μήνες στην κοιλιτσά μου;;;; την πήραμε αγκαλιά και όλα αλλάξαν από τότε. Ακόμη και τώρα όποτε την κρατάμε αγκαλιά είμαστε άλλοι άνθρωποι. Δεν μπορώ να σας το εξηγήσω ακριβώς αυτό το συναίσθημα. Δεν ξέρω πως λέγεται δεν είναι μόνο αγάπη είναι κάτι παραπάνω πιστεύω. Ότι κι αν είναι, όπως κι αν λέγεται είναι το ωραιότερο συναίσθημα που έχουμε νιώσει ποτέ!!!!

Αυτή ήταν η εμπειρία μου που θα μου μείνει αξέχαστη! Εύχομαι στα θαυματάκια που είναι ακόμα στις κοιλίτσες να βγούν εύκολα και υγιείς πάνω απ' όλα και τα θαυματάκια που έχουν βγει να είναι γερά και ευτιχισμένα για να κάνουν και τους γονείς ευτιχισμένους σαν κι εμάς!!!!!!

Σύνδεση

Συμμετοχή στη συζήτηση

Configure browser push notifications

Chrome (Android)

Chrome (Desktop)

Safari (iOS 16.4+)

Safari (macOS)

Edge (Android)

Edge (Desktop)

Firefox (Android)

Firefox (Desktop)