εχω ένα παράπονο...ο αντρας ειναι πολυ καλός και γενικά δεν έχω να του προσάψω κατι και όλα τα χατηρια μου κάνει και με προσέχει και με νοιαζεται..ομως στο θέμα του παιδιου βλλεπω μια αδιαφορία...ενα θέλει κι εκεινος σαντρελόσ ενα παιδακι δε τον ενδιαφέρουν πρακτικα θέματα...τι εννοω;;εγω κάθομαι και ψάχνω και μαθαίνω διαφορα ,για τις γόνιμες μέρες,για την επιβίωση του σπέρματοσ μεσα στο σώμα της γυναικας κτλ κτλ...συν ότι πήγα στο γιατρό και για παπ και για ορμονικο έλεγχο αν και προσπαθούμε μόνο 4-5 μήνες.Εκείνος όμως δεν ασχολείται με τίποτα,από μένα ξέρει όλα όσα ξέρει γι αυτό το θέμα.Είμαι παράλογη που θέλω να δω πως κι εκεινος ασχολείται;;;

Εσας πως είναι οι άντρες σας??

:laugh: :laugh: :laugh: . ΠΡΙΝ ΜΕΙΝΩ ΕΓΚΥΟΣ ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΝΟΙΑΖΕ... ΕΜΕΙΝΑ ΕΓΚΥΟΣ ΕΕ... ΚΑΠΩΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ.

ΓΕΝΝΗΣΑ?? ΕΧΕΙ ΧΕΣΤΕΙ ΠΑΝΩ ΤΟΥ... :woohoo: :woohoo:

Nana μου καταρχήν με το καλό να φουσκώσει η κοιλίτσα σου και πολύ πολύ σύντομα εύχομαι!!! Μήπως βρε κοπέλα μου, λέω μήπως δεν θέλει να σε αγχώσει;; Στο λέω γιατί κι εμένα ο άντρας μου έτσι αδιάφορος φαινόταν όσο προσπαθούσαμε, σαν να μην τον νοιάζει κι όταν γκρίνιαζα για την περίοδο που ερχόταν ήταν πολύ αδιάφορος, λες και δεν ενδιαφερόταν και δεν στενοχωριόταν! Μου έκανε εντύπωση! Όταν έμεινα τελικά έγκυος κατάλαβα και την αγωνία που είχε τόσο καιρό και δεν την έδειχνε και φυσικά την χαρά του! Μην στενοχωριέσαι.. Ο κάθε άνθρωπος αντιδρά διαφορετικά!!! Και πάλι με το καλό... σου εύχομαι!!!

κοιτα, και μενα λιγο πολυ ετσι ειναι. Αν ειναι βσε ολα τα αλλα καλος μην ανησυχεις. ξερω ειναι νλιγο σπαστικο αλλα αυτες ειναι οι διαφορες αντρων- γυναικων

Νανα κοπελα μου ετσι ειναι οι αντρες...δεν ασχολουνται με τετοια.δε πολυ ψαχνουν γενικοτερα τα θεματα...εμεις ειμαστε της λεπτομερειας,της αναλυσηςκλπ..αυτοι χαλαρααααα..η ιδια μανα τους εβγαλε ολους..

Σας ευχαριστω πολυ για τις απαντήσεις σας και οπως ειπατε ειναι σπαστικη η τοση αδιαφορία και στιγμές νιωθω πως περναω μόνη μου όλη αυτή την αδιαφορία.Δεν έχω και φίλες που να βρ΄λισκονται στην ίδια φάση και γι αυτο έθιξα το θέμα εδω στο μαμμυ να δω τι έχετε να μου πείτε κι εσεις.Αλλα όντως αυτες είναι οι διαφορές μας με τους άντρες.

με αυτα που λες ειναι σαν να περιγραφεις τον δικο μου αντρα!οταν προσπαθουσαμε για παιδακι ενοιωθα οτι αυτος δεν το ηθελε πραγματικα,οταν του ανακοινωσα την εγκυμοσυνη δεν ειπε τι πο τα!!!!!!!!και να σκεφτεις οτι δεν ηταν ποτε αδιαφορος!οταν γεννηθηκε χεστηκε πανω του!τωρα που ξαναπροσπαθουμε το θελει σαν τρελος,το περιμενει σαν παλαβος αλλα δεν κανει και πολλα γι αυτο!και δεν εννοω τις επαφες αλλα ολα τα υπολοιπα που σε ενοχλουν κι εσενα!μην στεναχωριεσαι ομως!δυστυχως για εμας τις "ρομαντικες ψυχες" αυτοι ειναι .... σκετα γαιδουρια σε θεματα ψυχολογιας γυναικων!σου ευχομαι με το καλο να φουσκωσει η κοιλιτσα σου!

Μάλλον έτσι είναι οι άντρες κορίτσια, ίσως με ελάχιστες εξερέσεις.Το μωράκι και την συγκίνηση της γέννησης την νιώθουν ...αργότερα.Θέλουν τον χρόνο τους και ίσως είναι λογικό.Ο δικός μου έδειχνε σχετική αδιαφορία όταν προσπαθούσαμε-ίσως για να μην με αγχώσει.Οταν είχα μια αποβολή το καλοκαίρι στάθηκε διπλα μου και κατάλαβα πόσο τον νοιάζει.Τώρα που περιμένουμε βλέπω μικρές διαφορές όσο περνάει ο καιρός(πχ όταν άκουσε την καρδούλα του μωρού πρώτη φορά).Φαντάζομαι οτι με την γέννα θα τα καταλάβει όλα.Θέλουν τον χρονο τους...

Νομίζω ότι άντρες και γυναίκες αγχωνόμαστε για διαφορετικά θέματα. εγώ όσες ξέρω όταν είναι να κάνουμε μωρό το ψάχνουμε, ρωτάμε, διαβάζουμε, υπολογίζουμε μέρες, κάνουμε εξετάσεις....οι άντρες....σαν να μην τρέχει τίποτα!!! δεν πάει το μυαλό τους...απλά!!!