Μετάβαση σε περιεχόμενο

Recommended Posts

Δημοσίευση

SO SAD...ότι κ να σου πούμε δε θα μειώσει ως δια μαγείας τον πόνο σου...

Είναι πολύ σκληρό αυτό που σου συνέβη...

Δυστυχώς η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια πολλές φορές.

Της φίλης μου ο άντρας σκοτώθηκε σε τροχαίο,έξω από το σπίτι τους,5 μερες μετά που γέννησε το δεύτερο τους παιδάκι...Τα λόγια δεν φτάνουν...

Ότι καλύτερο σου εύχομαι πραγματικά..Είμαστε εδώ ό,τι χρειαστεις.

  • Απαντήσεις 197
  • Created
  • Τελευταία απάντηση

Top Posters In This Topic

Δημοσίευση

SO SAD...ότι κ να σου πούμε δε θα μειώσει ως δια μαγείας τον πόνο σου...

Είναι πολύ σκληρό αυτό που σου συνέβη...

Δυστυχώς η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια πολλές φορές.

Της φίλης μου ο άντρας σκοτώθηκε σε τροχαίο,έξω από το σπίτι τους,5 μερες μετά που γέννησε το δεύτερο τους παιδάκι...Τα λόγια δεν φτάνουν...

Ότι καλύτερο σου εύχομαι πραγματικά..Είμαστε εδώ ό,τι χρειαστεις.

Δημοσίευση

SO SAD...ότι κ να σου πούμε δε θα μειώσει ως δια μαγείας τον πόνο σου...

Είναι πολύ σκληρό αυτό που σου συνέβη...

Δυστυχώς η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια πολλές φορές.

Της φίλης μου ο άντρας σκοτώθηκε σε τροχαίο,έξω από το σπίτι τους,5 μερες μετά που γέννησε το δεύτερο τους παιδάκι...Τα λόγια δεν φτάνουν...

Ότι καλύτερο σου εύχομαι πραγματικά..Είμαστε εδώ ό,τι χρειαστεις.

Δημοσίευση

Συλληπητηρια,κοπελα μου.Πραγματικα δεν ξερω τι να σου πω....Εχω συγκλονιστει...Μακαρι να μπορουσαμε να κανουμε κατι να σου απαλυνουμε τον πονο.Αυτες ειναι οι αδικιες της ζωης...Κανε κουραγιο,οσο μπορεις για το αγγελουδι σου που θα ερθει στον κοσμο.Απο αυτο το πλασματακι θα παρεις δυναμη, πιστεψε με..Για ο,τι χρειαστεις να ξερεις οτι ολες εδω ειμαστε διπλα σου...

Δημοσίευση

Συλληπητηρια,κοπελα μου.Πραγματικα δεν ξερω τι να σου πω....Εχω συγκλονιστει...Μακαρι να μπορουσαμε να κανουμε κατι να σου απαλυνουμε τον πονο.Αυτες ειναι οι αδικιες της ζωης...Κανε κουραγιο,οσο μπορεις για το αγγελουδι σου που θα ερθει στον κοσμο.Απο αυτο το πλασματακι θα παρεις δυναμη, πιστεψε με..Για ο,τι χρειαστεις να ξερεις οτι ολες εδω ειμαστε διπλα σου...

Δημοσίευση

Συλληπητηρια,κοπελα μου.Πραγματικα δεν ξερω τι να σου πω....Εχω συγκλονιστει...Μακαρι να μπορουσαμε να κανουμε κατι να σου απαλυνουμε τον πονο.Αυτες ειναι οι αδικιες της ζωης...Κανε κουραγιο,οσο μπορεις για το αγγελουδι σου που θα ερθει στον κοσμο.Απο αυτο το πλασματακι θα παρεις δυναμη, πιστεψε με..Για ο,τι χρειαστεις να ξερεις οτι ολες εδω ειμαστε διπλα σου...

Δημοσίευση

Τα λόγια ειναι περιττα σε τετοιες στιγμές αλλα μπορουν εστω για λίγα λεπτά να απαλύνουν το πόνο σου.Πραγματικά λυπάμαι,ειναι οτι χειρότερο να εισαι αναμεσα σε 2 τοσο διαφορετικες καταστάσεις.Να πρέπει να χαρεις αλλα ο πόνος για το χαμό του ανθρώπου σου να μην σε αφηνει.Θα συμφωνησω κι εγω με τα κορίτσια οτι ο Θεος σου πήρε τη μια σου αγάπη αλλα σου στέλνει μια άλλη.Σιγουρα δεν αναπληρωνεται το κενό,αλλα το μωράκι σου θα σου δωσει τοσες ευχάριστες στιγμές που θα περάσει ο χρόνος πιο ηρεμα και πιο γλυκά.

Οσο για το αν εισαι η μονη στην Ελλάδα που το περνάει αυτό εχω να σου πω οτι μια γνωστή(43 ετων σημερα) εχει περάσει ακριβως το ιδιο.Εκείνη είχε 3 παιδιά,1 κοριτσι κ 2 αγορια εκ των οποιον το ενα το κοριτσακι με διανοητικη στερηση και ηταν και εγκυος στο 4ο παιδι στον 9ο μηνα.Πηγαίνανε λοιπον οικογενειακος για Πρωτομαγια στη μητερα της,ο αντρας της ειχε το κακο ελλατωμα να τρεχει στο δρομο ακομα και με τα παιδια μεσα.Κατα τη διαρκεια της διαδρομης του φωναζε-"Μην τρεχεις,θα σκοτωθούμε"!! κι εκεινος της απαντησε μεταξυ αστειου και σοβαρου-"Δε πειράζει,κι αν κοτωθουμε,θα σκοτωθουμε ολοι μαζι"!!

Φτανουνε σοοι στο προορισμο τους κι εκεινος φευγει πίσω για δουλεια(ηταν οικοδομος και πηγε για ενα μερεμετακι),δεν περνάνε 2 ωρες και χτυπάει το τηλεφωνο και της λενε οτι ο αντρας σου σκοτωθηκε στην οικοδομη,επεσε απο τη σκαλωσια!!!!!

Εχω μιλήσει πολλες φορες με τη συγκεκριμενη γυναικα για το πως το ξεπερασε,πως μεγάλωσε 4 παιδια χωρις τον αντρα της?Ηταν μολις 23 οταν εμεινε χηρα.Και ζει και σε χωριο.Ξερεις πια απαντηση μου εδωσε?Δεν ειχα περιθωρια για κλάμματα,επρεπε να μεγαλώσω τα παιδια μου.Στην αρχη ναι κλειστηκα σπιτι,μεχρι να "ξεπεταχτει" και ο μικρός(ο οποιος πηρε και το ονομα του πατερα του κι ας μην τον γνωρισε ποτέ).Αργότερα ανοιξε ενα μαγαζακι εδω στο χωριο και σιγα σιγα στάθηκε στα πόδια της.Πριν απο 5-6 χρονια εχασε και τη κορη της κι ετσι τωρα εχει τα 3 αγορια της.Προσπάθησε να ξαναφτιαξει τη ζωη της αλλα επεσε σε λάθος ανθρωπο κι εκτος αυτού οι συγγενεις του αντρα της επεσαν να τη φάνε.Ετσι τωρα 18 χρονια μετα,εχει την επιχειρηση της και ζει μονη με τα παιδια της τα οποια μεγάλωσε αξια και εχουν γινει τα καλλίτερα παιδια.Αν τη ρωτησεις τωρα για τον αντρα της,σου μιλάει για εκεινον και λάμπει το προσωπο της,θυμαται με τοση αγάπη ολες τους τις στιγμες σαν να μην παρασε μια μέρα.

Ο Θεος της πηρε αντρα και κορη της εδωσε ομως αρκετο κουράγιο για να συνεχισει....Το ιδιο θα ευχηθω και σε'σενα.Πρωτα απ'ολα με το καλο να ερθει το μωράκι σου και να σου δίνει ο Θεος κουράγιο!!!

Δημοσίευση

Τα λόγια ειναι περιττα σε τετοιες στιγμές αλλα μπορουν εστω για λίγα λεπτά να απαλύνουν το πόνο σου.Πραγματικά λυπάμαι,ειναι οτι χειρότερο να εισαι αναμεσα σε 2 τοσο διαφορετικες καταστάσεις.Να πρέπει να χαρεις αλλα ο πόνος για το χαμό του ανθρώπου σου να μην σε αφηνει.Θα συμφωνησω κι εγω με τα κορίτσια οτι ο Θεος σου πήρε τη μια σου αγάπη αλλα σου στέλνει μια άλλη.Σιγουρα δεν αναπληρωνεται το κενό,αλλα το μωράκι σου θα σου δωσει τοσες ευχάριστες στιγμές που θα περάσει ο χρόνος πιο ηρεμα και πιο γλυκά.

Οσο για το αν εισαι η μονη στην Ελλάδα που το περνάει αυτό εχω να σου πω οτι μια γνωστή(43 ετων σημερα) εχει περάσει ακριβως το ιδιο.Εκείνη είχε 3 παιδιά,1 κοριτσι κ 2 αγορια εκ των οποιον το ενα το κοριτσακι με διανοητικη στερηση και ηταν και εγκυος στο 4ο παιδι στον 9ο μηνα.Πηγαίνανε λοιπον οικογενειακος για Πρωτομαγια στη μητερα της,ο αντρας της ειχε το κακο ελλατωμα να τρεχει στο δρομο ακομα και με τα παιδια μεσα.Κατα τη διαρκεια της διαδρομης του φωναζε-"Μην τρεχεις,θα σκοτωθούμε"!! κι εκεινος της απαντησε μεταξυ αστειου και σοβαρου-"Δε πειράζει,κι αν κοτωθουμε,θα σκοτωθουμε ολοι μαζι"!!

Φτανουνε σοοι στο προορισμο τους κι εκεινος φευγει πίσω για δουλεια(ηταν οικοδομος και πηγε για ενα μερεμετακι),δεν περνάνε 2 ωρες και χτυπάει το τηλεφωνο και της λενε οτι ο αντρας σου σκοτωθηκε στην οικοδομη,επεσε απο τη σκαλωσια!!!!!

Εχω μιλήσει πολλες φορες με τη συγκεκριμενη γυναικα για το πως το ξεπερασε,πως μεγάλωσε 4 παιδια χωρις τον αντρα της?Ηταν μολις 23 οταν εμεινε χηρα.Και ζει και σε χωριο.Ξερεις πια απαντηση μου εδωσε?Δεν ειχα περιθωρια για κλάμματα,επρεπε να μεγαλώσω τα παιδια μου.Στην αρχη ναι κλειστηκα σπιτι,μεχρι να "ξεπεταχτει" και ο μικρός(ο οποιος πηρε και το ονομα του πατερα του κι ας μην τον γνωρισε ποτέ).Αργότερα ανοιξε ενα μαγαζακι εδω στο χωριο και σιγα σιγα στάθηκε στα πόδια της.Πριν απο 5-6 χρονια εχασε και τη κορη της κι ετσι τωρα εχει τα 3 αγορια της.Προσπάθησε να ξαναφτιαξει τη ζωη της αλλα επεσε σε λάθος ανθρωπο κι εκτος αυτού οι συγγενεις του αντρα της επεσαν να τη φάνε.Ετσι τωρα 18 χρονια μετα,εχει την επιχειρηση της και ζει μονη με τα παιδια της τα οποια μεγάλωσε αξια και εχουν γινει τα καλλίτερα παιδια.Αν τη ρωτησεις τωρα για τον αντρα της,σου μιλάει για εκεινον και λάμπει το προσωπο της,θυμαται με τοση αγάπη ολες τους τις στιγμες σαν να μην παρασε μια μέρα.

Ο Θεος της πηρε αντρα και κορη της εδωσε ομως αρκετο κουράγιο για να συνεχισει....Το ιδιο θα ευχηθω και σε'σενα.Πρωτα απ'ολα με το καλο να ερθει το μωράκι σου και να σου δίνει ο Θεος κουράγιο!!!

Δημοσίευση

Τα λόγια ειναι περιττα σε τετοιες στιγμές αλλα μπορουν εστω για λίγα λεπτά να απαλύνουν το πόνο σου.Πραγματικά λυπάμαι,ειναι οτι χειρότερο να εισαι αναμεσα σε 2 τοσο διαφορετικες καταστάσεις.Να πρέπει να χαρεις αλλα ο πόνος για το χαμό του ανθρώπου σου να μην σε αφηνει.Θα συμφωνησω κι εγω με τα κορίτσια οτι ο Θεος σου πήρε τη μια σου αγάπη αλλα σου στέλνει μια άλλη.Σιγουρα δεν αναπληρωνεται το κενό,αλλα το μωράκι σου θα σου δωσει τοσες ευχάριστες στιγμές που θα περάσει ο χρόνος πιο ηρεμα και πιο γλυκά.

Οσο για το αν εισαι η μονη στην Ελλάδα που το περνάει αυτό εχω να σου πω οτι μια γνωστή(43 ετων σημερα) εχει περάσει ακριβως το ιδιο.Εκείνη είχε 3 παιδιά,1 κοριτσι κ 2 αγορια εκ των οποιον το ενα το κοριτσακι με διανοητικη στερηση και ηταν και εγκυος στο 4ο παιδι στον 9ο μηνα.Πηγαίνανε λοιπον οικογενειακος για Πρωτομαγια στη μητερα της,ο αντρας της ειχε το κακο ελλατωμα να τρεχει στο δρομο ακομα και με τα παιδια μεσα.Κατα τη διαρκεια της διαδρομης του φωναζε-"Μην τρεχεις,θα σκοτωθούμε"!! κι εκεινος της απαντησε μεταξυ αστειου και σοβαρου-"Δε πειράζει,κι αν κοτωθουμε,θα σκοτωθουμε ολοι μαζι"!!

Φτανουνε σοοι στο προορισμο τους κι εκεινος φευγει πίσω για δουλεια(ηταν οικοδομος και πηγε για ενα μερεμετακι),δεν περνάνε 2 ωρες και χτυπάει το τηλεφωνο και της λενε οτι ο αντρας σου σκοτωθηκε στην οικοδομη,επεσε απο τη σκαλωσια!!!!!

Εχω μιλήσει πολλες φορες με τη συγκεκριμενη γυναικα για το πως το ξεπερασε,πως μεγάλωσε 4 παιδια χωρις τον αντρα της?Ηταν μολις 23 οταν εμεινε χηρα.Και ζει και σε χωριο.Ξερεις πια απαντηση μου εδωσε?Δεν ειχα περιθωρια για κλάμματα,επρεπε να μεγαλώσω τα παιδια μου.Στην αρχη ναι κλειστηκα σπιτι,μεχρι να "ξεπεταχτει" και ο μικρός(ο οποιος πηρε και το ονομα του πατερα του κι ας μην τον γνωρισε ποτέ).Αργότερα ανοιξε ενα μαγαζακι εδω στο χωριο και σιγα σιγα στάθηκε στα πόδια της.Πριν απο 5-6 χρονια εχασε και τη κορη της κι ετσι τωρα εχει τα 3 αγορια της.Προσπάθησε να ξαναφτιαξει τη ζωη της αλλα επεσε σε λάθος ανθρωπο κι εκτος αυτού οι συγγενεις του αντρα της επεσαν να τη φάνε.Ετσι τωρα 18 χρονια μετα,εχει την επιχειρηση της και ζει μονη με τα παιδια της τα οποια μεγάλωσε αξια και εχουν γινει τα καλλίτερα παιδια.Αν τη ρωτησεις τωρα για τον αντρα της,σου μιλάει για εκεινον και λάμπει το προσωπο της,θυμαται με τοση αγάπη ολες τους τις στιγμες σαν να μην παρασε μια μέρα.

Ο Θεος της πηρε αντρα και κορη της εδωσε ομως αρκετο κουράγιο για να συνεχισει....Το ιδιο θα ευχηθω και σε'σενα.Πρωτα απ'ολα με το καλο να ερθει το μωράκι σου και να σου δίνει ο Θεος κουράγιο!!!

Δημοσίευση

SO SAD περιέγραψες εναν απο τους χειρότερους εφιάλτες μου. Πολλες φορές εχω σκεφτεί αυτή την πιθανότητα να μου συμβεί οτι συμβαίνει σε σενα, και σκεφτομαι τι θα εκανα αν βρισκόμουν σε αυτή την κατάσταση. Είναι πολύ, πάρα πολύ δύσκολο...

Δώσε στην αρχή στον εαυτό σου ενα περιθώριο να πενθήσει, πες "θα κλάψω ενα μήνα, δυο μήνες" οσο χρειαστείς. Αλλα μόλις αυτό περάσει, σφίξε τα δόντια σου και πες: "θα τα καταφέρω! είναι δύσκολο, αλλα εγώ θα τα καταφέρω!" και μην κλάψεις πια. Σκέψου τι θα ηθελε και ο άντρας σου. Αν ηξερε τι θα συμβεί, θα ηθελε να είσαι δυνατη και να προσέχεις το παιδάκι σας σαν τα μάτια σου.

Ακόμα και αν σε κακολογήσουν, να μη φορέσεις μαύρα, τουλάχιστον αφού γεννηθεί το παιδί σου. Ενα παιδάκι-κάθε παιδάκι-εχει ανάγκη να το υποδέχονται με χαρά και αγάπη στον κόσμο. Μπορεί να είναι μικρό, αλλα καταλαβαίνει. Μόνο χαρά πρέπει να προκαλέσει ο ερχομός του. Και μόνο χαράς δάκρυα. Αν ήξερες οτι θα χάσεις τον άντρα σου, δε θα ένιωθες τυχερή που έστω σου άφησε ένα κομμάτι απο τον εαυτό του;

Μπορεί να είναι χαζό, αλλα θα σου επαναλάβω μια φράση που άκουσα σε μια ξένη σειρά και μου άρεσε πολύ: "μια μέρα ξύπνησα και κατάλαβα πως ο ήλιος έλαμπε, τα παιδιά έπαιζαν στο δρόμο... και αποφάσισα να δώσω άλλη μια ευκαρία στον κόσμο".

Δημοσίευση

SO SAD περιέγραψες εναν απο τους χειρότερους εφιάλτες μου. Πολλες φορές εχω σκεφτεί αυτή την πιθανότητα να μου συμβεί οτι συμβαίνει σε σενα, και σκεφτομαι τι θα εκανα αν βρισκόμουν σε αυτή την κατάσταση. Είναι πολύ, πάρα πολύ δύσκολο...

Δώσε στην αρχή στον εαυτό σου ενα περιθώριο να πενθήσει, πες "θα κλάψω ενα μήνα, δυο μήνες" οσο χρειαστείς. Αλλα μόλις αυτό περάσει, σφίξε τα δόντια σου και πες: "θα τα καταφέρω! είναι δύσκολο, αλλα εγώ θα τα καταφέρω!" και μην κλάψεις πια. Σκέψου τι θα ηθελε και ο άντρας σου. Αν ηξερε τι θα συμβεί, θα ηθελε να είσαι δυνατη και να προσέχεις το παιδάκι σας σαν τα μάτια σου.

Ακόμα και αν σε κακολογήσουν, να μη φορέσεις μαύρα, τουλάχιστον αφού γεννηθεί το παιδί σου. Ενα παιδάκι-κάθε παιδάκι-εχει ανάγκη να το υποδέχονται με χαρά και αγάπη στον κόσμο. Μπορεί να είναι μικρό, αλλα καταλαβαίνει. Μόνο χαρά πρέπει να προκαλέσει ο ερχομός του. Και μόνο χαράς δάκρυα. Αν ήξερες οτι θα χάσεις τον άντρα σου, δε θα ένιωθες τυχερή που έστω σου άφησε ένα κομμάτι απο τον εαυτό του;

Μπορεί να είναι χαζό, αλλα θα σου επαναλάβω μια φράση που άκουσα σε μια ξένη σειρά και μου άρεσε πολύ: "μια μέρα ξύπνησα και κατάλαβα πως ο ήλιος έλαμπε, τα παιδιά έπαιζαν στο δρόμο... και αποφάσισα να δώσω άλλη μια ευκαρία στον κόσμο".

Δημοσίευση

SO SAD περιέγραψες εναν απο τους χειρότερους εφιάλτες μου. Πολλες φορές εχω σκεφτεί αυτή την πιθανότητα να μου συμβεί οτι συμβαίνει σε σενα, και σκεφτομαι τι θα εκανα αν βρισκόμουν σε αυτή την κατάσταση. Είναι πολύ, πάρα πολύ δύσκολο...

Δώσε στην αρχή στον εαυτό σου ενα περιθώριο να πενθήσει, πες "θα κλάψω ενα μήνα, δυο μήνες" οσο χρειαστείς. Αλλα μόλις αυτό περάσει, σφίξε τα δόντια σου και πες: "θα τα καταφέρω! είναι δύσκολο, αλλα εγώ θα τα καταφέρω!" και μην κλάψεις πια. Σκέψου τι θα ηθελε και ο άντρας σου. Αν ηξερε τι θα συμβεί, θα ηθελε να είσαι δυνατη και να προσέχεις το παιδάκι σας σαν τα μάτια σου.

Ακόμα και αν σε κακολογήσουν, να μη φορέσεις μαύρα, τουλάχιστον αφού γεννηθεί το παιδί σου. Ενα παιδάκι-κάθε παιδάκι-εχει ανάγκη να το υποδέχονται με χαρά και αγάπη στον κόσμο. Μπορεί να είναι μικρό, αλλα καταλαβαίνει. Μόνο χαρά πρέπει να προκαλέσει ο ερχομός του. Και μόνο χαράς δάκρυα. Αν ήξερες οτι θα χάσεις τον άντρα σου, δε θα ένιωθες τυχερή που έστω σου άφησε ένα κομμάτι απο τον εαυτό του;

Μπορεί να είναι χαζό, αλλα θα σου επαναλάβω μια φράση που άκουσα σε μια ξένη σειρά και μου άρεσε πολύ: "μια μέρα ξύπνησα και κατάλαβα πως ο ήλιος έλαμπε, τα παιδιά έπαιζαν στο δρόμο... και αποφάσισα να δώσω άλλη μια ευκαρία στον κόσμο".

Δημοσίευση

ΟΤΙ ΚΑΙ ΕΑΝ ΣΟΥ ΓΡΑΨΟΥΜΕ ΟΤΙ ΚΑΙ ΕΑΝ ΣΟΥ ΠΟΥΜΕ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΠΟΝΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ.ΕΓΩ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΧΩ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΚΡΑΤΗΘΕΙΣ ΔΥΝΑΤΗ ΚΑΙ ΓΕΡΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΟΥΛΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΤΑ ΣΠΛΑΧΝΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΕ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΓΓΕΛΟ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΛΑΗ ΚΑΙ ΕΣΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΩΡΑΚΙ ΣΟΥ.

ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΓΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΣΥΝΕΒΗ.

Δημοσίευση

ΟΤΙ ΚΑΙ ΕΑΝ ΣΟΥ ΓΡΑΨΟΥΜΕ ΟΤΙ ΚΑΙ ΕΑΝ ΣΟΥ ΠΟΥΜΕ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΠΟΝΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ.ΕΓΩ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΧΩ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΚΡΑΤΗΘΕΙΣ ΔΥΝΑΤΗ ΚΑΙ ΓΕΡΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΟΥΛΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΤΑ ΣΠΛΑΧΝΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΕ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΓΓΕΛΟ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΛΑΗ ΚΑΙ ΕΣΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΩΡΑΚΙ ΣΟΥ.

ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΓΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΣΥΝΕΒΗ.

Δημοσίευση

ΟΤΙ ΚΑΙ ΕΑΝ ΣΟΥ ΓΡΑΨΟΥΜΕ ΟΤΙ ΚΑΙ ΕΑΝ ΣΟΥ ΠΟΥΜΕ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΠΟΝΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ.ΕΓΩ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΧΩ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΚΡΑΤΗΘΕΙΣ ΔΥΝΑΤΗ ΚΑΙ ΓΕΡΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΟΥΛΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΤΑ ΣΠΛΑΧΝΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΕ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΓΓΕΛΟ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΛΑΗ ΚΑΙ ΕΣΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΩΡΑΚΙ ΣΟΥ.

ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΓΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΣΥΝΕΒΗ.

Δημοσίευση

[b]

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΣΑΣ. ΕΣΕΙΣ ΚΛΑΙΤΕ ΜΕ ΤΟ ΜΥΝΗΜΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΑΣ.

ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΖΩΣ ΣΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΑΣ ΦΟΡΤΙΣΩ ΜΕ ΚΑΤΙ ΤΟΣΟ ΘΛΙΒΕΡΟ. ΕΠΕΙΔΗ ΟΜΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΕ ΒΟΗΘΑΤΕ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΣΕ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΕ ΕΧΟΥΝ ΦΟΡΤΙΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ " ΨΥΧΟΠΡΟΦΥΛΑΧΘΩ" ΣΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΟΥ ΤΟΚΕΤΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΜΕΡΕΣ ΜΕ ΤΗ ΜΙΚΡΟΥΛΑ....

1)Ο άντρας μου ήταν μαζί μου στο 1το τοκετό και με βοήθαγε ουσιαστικά.

Αυτή τη φορά θα είναι μεν Αγγελικά αλλά δεν θέλω να κλαίω και να " τραβάω" επάνω ενώ κανονικά θα πρέπει να σπρώχνω. Είπαμε με το γιατρό μου πως παρ' όλη τη φορτισμένη συναισθηματικά κατάσταση θα κάνουμε μια προσπάθεια Φ.Τ.

Μια συμβουλή ήταν να έχω μαζί μου ένα προσωπικό του αντικέιμενο. Π.χ τη μπλούζα του.

2) Πώς θα τα καταφέρω τις πρώτες 2-3 μέρες στο μαιευτήριο, βλέποντας τους άλλους μπαμπάδες που θα κρατάνε γεμάτοι ευτιχία τα ζουζουνάκια τους αγκαλιά κι εγώ θα πλαντάζω απο το κλάμμα και όλοι θα με κοιτάνε λες και ήρθα απο άλλο πλανήτη;

3) Τί θα κάνω με τα μυνήματα που θα λένε " Να σου ζήσει" ενώ εγώ θέλω να δω " ΝΑ ΣΑΣ ΖΗΣΕΙ;"

Ίσως να είναι απορρίες παράλογες αλλά και το συμβάν όλο δεν έχει και κάποια λογική.

Σας ευχαριστώ ολόψυχα για την ανταποκρισή σας και επειδή έχετε ΚΑΘΑΡΟ ΜΥΑΛΟ και είμαστε και οι περισσότερες σε μια πολύ γλυκιά φάση εγκυμοσύνης , είμαι ήδη κάπως " καλλίτερα" με τις απαντήσεις σας.

SO SAD AND SO UNFAIR

Δημοσίευση

[b]

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΣΑΣ. ΕΣΕΙΣ ΚΛΑΙΤΕ ΜΕ ΤΟ ΜΥΝΗΜΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΑΣ.

ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΖΩΣ ΣΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΑΣ ΦΟΡΤΙΣΩ ΜΕ ΚΑΤΙ ΤΟΣΟ ΘΛΙΒΕΡΟ. ΕΠΕΙΔΗ ΟΜΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΕ ΒΟΗΘΑΤΕ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΣΕ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΕ ΕΧΟΥΝ ΦΟΡΤΙΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ " ΨΥΧΟΠΡΟΦΥΛΑΧΘΩ" ΣΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΟΥ ΤΟΚΕΤΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΜΕΡΕΣ ΜΕ ΤΗ ΜΙΚΡΟΥΛΑ....

1)Ο άντρας μου ήταν μαζί μου στο 1το τοκετό και με βοήθαγε ουσιαστικά.

Αυτή τη φορά θα είναι μεν Αγγελικά αλλά δεν θέλω να κλαίω και να " τραβάω" επάνω ενώ κανονικά θα πρέπει να σπρώχνω. Είπαμε με το γιατρό μου πως παρ' όλη τη φορτισμένη συναισθηματικά κατάσταση θα κάνουμε μια προσπάθεια Φ.Τ.

Μια συμβουλή ήταν να έχω μαζί μου ένα προσωπικό του αντικέιμενο. Π.χ τη μπλούζα του.

2) Πώς θα τα καταφέρω τις πρώτες 2-3 μέρες στο μαιευτήριο, βλέποντας τους άλλους μπαμπάδες που θα κρατάνε γεμάτοι ευτιχία τα ζουζουνάκια τους αγκαλιά κι εγώ θα πλαντάζω απο το κλάμμα και όλοι θα με κοιτάνε λες και ήρθα απο άλλο πλανήτη;

3) Τί θα κάνω με τα μυνήματα που θα λένε " Να σου ζήσει" ενώ εγώ θέλω να δω " ΝΑ ΣΑΣ ΖΗΣΕΙ;"

Ίσως να είναι απορρίες παράλογες αλλά και το συμβάν όλο δεν έχει και κάποια λογική.

Σας ευχαριστώ ολόψυχα για την ανταποκρισή σας και επειδή έχετε ΚΑΘΑΡΟ ΜΥΑΛΟ και είμαστε και οι περισσότερες σε μια πολύ γλυκιά φάση εγκυμοσύνης , είμαι ήδη κάπως " καλλίτερα" με τις απαντήσεις σας.

SO SAD AND SO UNFAIR

Δημοσίευση

[b]

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΣΑΣ. ΕΣΕΙΣ ΚΛΑΙΤΕ ΜΕ ΤΟ ΜΥΝΗΜΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΑΣ.

ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΖΩΣ ΣΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΑΣ ΦΟΡΤΙΣΩ ΜΕ ΚΑΤΙ ΤΟΣΟ ΘΛΙΒΕΡΟ. ΕΠΕΙΔΗ ΟΜΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΕ ΒΟΗΘΑΤΕ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΣΕ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΕ ΕΧΟΥΝ ΦΟΡΤΙΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ " ΨΥΧΟΠΡΟΦΥΛΑΧΘΩ" ΣΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΟΥ ΤΟΚΕΤΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΜΕΡΕΣ ΜΕ ΤΗ ΜΙΚΡΟΥΛΑ....

1)Ο άντρας μου ήταν μαζί μου στο 1το τοκετό και με βοήθαγε ουσιαστικά.

Αυτή τη φορά θα είναι μεν Αγγελικά αλλά δεν θέλω να κλαίω και να " τραβάω" επάνω ενώ κανονικά θα πρέπει να σπρώχνω. Είπαμε με το γιατρό μου πως παρ' όλη τη φορτισμένη συναισθηματικά κατάσταση θα κάνουμε μια προσπάθεια Φ.Τ.

Μια συμβουλή ήταν να έχω μαζί μου ένα προσωπικό του αντικέιμενο. Π.χ τη μπλούζα του.

2) Πώς θα τα καταφέρω τις πρώτες 2-3 μέρες στο μαιευτήριο, βλέποντας τους άλλους μπαμπάδες που θα κρατάνε γεμάτοι ευτιχία τα ζουζουνάκια τους αγκαλιά κι εγώ θα πλαντάζω απο το κλάμμα και όλοι θα με κοιτάνε λες και ήρθα απο άλλο πλανήτη;

3) Τί θα κάνω με τα μυνήματα που θα λένε " Να σου ζήσει" ενώ εγώ θέλω να δω " ΝΑ ΣΑΣ ΖΗΣΕΙ;"

Ίσως να είναι απορρίες παράλογες αλλά και το συμβάν όλο δεν έχει και κάποια λογική.

Σας ευχαριστώ ολόψυχα για την ανταποκρισή σας και επειδή έχετε ΚΑΘΑΡΟ ΜΥΑΛΟ και είμαστε και οι περισσότερες σε μια πολύ γλυκιά φάση εγκυμοσύνης , είμαι ήδη κάπως " καλλίτερα" με τις απαντήσεις σας.

SO SAD AND SO UNFAIR

Δημοσίευση

Αχ κοπέλα μου βίωσα την απώλεια ενός αγαπημένου μου προσώπου σε τροχαίο ακριβώς πριν ένα χρόνο. Δεν ήταν ο σύζυγός μου αλλά ο πόνος ειναι πολύ μεγάλος. Πόσο μάλλον του συζύγου και ειδικά όταν περιμένεις και το παιδάκι του!

Πολλές φορές σκέφτηκα τι θα γινόταν αν ο σύζυγός μου έφευγε από τη ζωή και τρελαίνομαι,γιατί παρόλου που είμαστε πολλά χρόνια παντρεμένοι δεν έχουμε παιδάκι...Έλεγα ότι αν είχα έστω ένα παιδάκι δικό του,θα ήταν αλλιώς...

Ο Θεός σου έδωσε αυτό το παιδάκι από εκείνον και σκέψου ότι είναι ένα δώρο. Αυτός θα σου λείψει, αλλά στο χαμόγελο από το αγγελούδι σου θα βλέπεις εκείνον.

Είναι πάρα πολύ δύσκολο αυτό που βιώνεις αλλά ΠΙΣΤΕΨΕ ΜΕ ο χρόνος γιατρεύει...αργά, αλλά θα γίνει..

Έχε στο μυαλό σου το μωράκι σου,με το καλό ναρθεί και γέμισε από αγάπη γιαυτό...Δώσε αγάπη στο μωράκι σου και προσπάθησε να σταθείς στα πόδια σου γιατί εσένα χρειάζεται...

Όταν κάτι δεν μπορούμε να το αλλάξουμε και πρέπει να το δεχτούμε αναγκαστηκά είναι πολύ δύσκολο, όμως ο Θεός μας δίνει τόσο όσο να μπορούμε να αντέξουμε!

Κάνε κουράγιο!!!

Δημοσίευση

Αχ κοπέλα μου βίωσα την απώλεια ενός αγαπημένου μου προσώπου σε τροχαίο ακριβώς πριν ένα χρόνο. Δεν ήταν ο σύζυγός μου αλλά ο πόνος ειναι πολύ μεγάλος. Πόσο μάλλον του συζύγου και ειδικά όταν περιμένεις και το παιδάκι του!

Πολλές φορές σκέφτηκα τι θα γινόταν αν ο σύζυγός μου έφευγε από τη ζωή και τρελαίνομαι,γιατί παρόλου που είμαστε πολλά χρόνια παντρεμένοι δεν έχουμε παιδάκι...Έλεγα ότι αν είχα έστω ένα παιδάκι δικό του,θα ήταν αλλιώς...

Ο Θεός σου έδωσε αυτό το παιδάκι από εκείνον και σκέψου ότι είναι ένα δώρο. Αυτός θα σου λείψει, αλλά στο χαμόγελο από το αγγελούδι σου θα βλέπεις εκείνον.

Είναι πάρα πολύ δύσκολο αυτό που βιώνεις αλλά ΠΙΣΤΕΨΕ ΜΕ ο χρόνος γιατρεύει...αργά, αλλά θα γίνει..

Έχε στο μυαλό σου το μωράκι σου,με το καλό ναρθεί και γέμισε από αγάπη γιαυτό...Δώσε αγάπη στο μωράκι σου και προσπάθησε να σταθείς στα πόδια σου γιατί εσένα χρειάζεται...

Όταν κάτι δεν μπορούμε να το αλλάξουμε και πρέπει να το δεχτούμε αναγκαστηκά είναι πολύ δύσκολο, όμως ο Θεός μας δίνει τόσο όσο να μπορούμε να αντέξουμε!

Κάνε κουράγιο!!!

Δημοσίευση

Αχ κοπέλα μου βίωσα την απώλεια ενός αγαπημένου μου προσώπου σε τροχαίο ακριβώς πριν ένα χρόνο. Δεν ήταν ο σύζυγός μου αλλά ο πόνος ειναι πολύ μεγάλος. Πόσο μάλλον του συζύγου και ειδικά όταν περιμένεις και το παιδάκι του!

Πολλές φορές σκέφτηκα τι θα γινόταν αν ο σύζυγός μου έφευγε από τη ζωή και τρελαίνομαι,γιατί παρόλου που είμαστε πολλά χρόνια παντρεμένοι δεν έχουμε παιδάκι...Έλεγα ότι αν είχα έστω ένα παιδάκι δικό του,θα ήταν αλλιώς...

Ο Θεός σου έδωσε αυτό το παιδάκι από εκείνον και σκέψου ότι είναι ένα δώρο. Αυτός θα σου λείψει, αλλά στο χαμόγελο από το αγγελούδι σου θα βλέπεις εκείνον.

Είναι πάρα πολύ δύσκολο αυτό που βιώνεις αλλά ΠΙΣΤΕΨΕ ΜΕ ο χρόνος γιατρεύει...αργά, αλλά θα γίνει..

Έχε στο μυαλό σου το μωράκι σου,με το καλό ναρθεί και γέμισε από αγάπη γιαυτό...Δώσε αγάπη στο μωράκι σου και προσπάθησε να σταθείς στα πόδια σου γιατί εσένα χρειάζεται...

Όταν κάτι δεν μπορούμε να το αλλάξουμε και πρέπει να το δεχτούμε αναγκαστηκά είναι πολύ δύσκολο, όμως ο Θεός μας δίνει τόσο όσο να μπορούμε να αντέξουμε!

Κάνε κουράγιο!!!

Δημοσίευση

Καταλαβαίνω την απώλεια γιατι το έχω ζήσει..όχι με το σύζυγο μου αλλα με το παιδί μου.Θέλει κουράγιο και δύναμη να προχωρήσεις και η ανταμοιβή σου θα είναι να μεγαλώσεις σωστά το παιδί σου και να βγάλεις έναν σωστό άνθρωπο στην κοινωνία..Όσο για τα πρακτικά θέματα μπορείς στη γέννα μαζί σου να έχεις καποιον δικό σου(π.χ την μητέρα σου)..Κουράγιο και σου εύχομαι αυτή να είναι η τελευταία πίκρα στη ζωή σου και απο δω και πέρα να έχεις μόνο χαρές

Δημοσίευση

Καταλαβαίνω την απώλεια γιατι το έχω ζήσει..όχι με το σύζυγο μου αλλα με το παιδί μου.Θέλει κουράγιο και δύναμη να προχωρήσεις και η ανταμοιβή σου θα είναι να μεγαλώσεις σωστά το παιδί σου και να βγάλεις έναν σωστό άνθρωπο στην κοινωνία..Όσο για τα πρακτικά θέματα μπορείς στη γέννα μαζί σου να έχεις καποιον δικό σου(π.χ την μητέρα σου)..Κουράγιο και σου εύχομαι αυτή να είναι η τελευταία πίκρα στη ζωή σου και απο δω και πέρα να έχεις μόνο χαρές

Δημοσίευση

Καταλαβαίνω την απώλεια γιατι το έχω ζήσει..όχι με το σύζυγο μου αλλα με το παιδί μου.Θέλει κουράγιο και δύναμη να προχωρήσεις και η ανταμοιβή σου θα είναι να μεγαλώσεις σωστά το παιδί σου και να βγάλεις έναν σωστό άνθρωπο στην κοινωνία..Όσο για τα πρακτικά θέματα μπορείς στη γέννα μαζί σου να έχεις καποιον δικό σου(π.χ την μητέρα σου)..Κουράγιο και σου εύχομαι αυτή να είναι η τελευταία πίκρα στη ζωή σου και απο δω και πέρα να έχεις μόνο χαρές

Συμμετοχή στη συζήτηση

Μπορείτε να γράψετε τώρα το μήνυμά σας και να εγγραφείτε μετά. Αν έχετε ήδη λογαριασμό, συνδεθείτε τώρα για να δημοσιεύσετε το μήνυμα με το ψευδώνυμό σας.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Απαντήστε σε αυτή τη συζήτηση...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


  • Απαντήσεις

    • Συνήθως λένε ότι στα δεύτερα η κοιλιά είναι μεγαλύτερη. Εμείς καλά τα πάμε. Έχει πολύ πλάκα γιατί είναι παπαγάλος. Μιλάει πάρα πολύ σε σημείο που κάνουμε συζήτηση. Ρωτάς κ απαντάει τα πάντα. Έχει κόλλημα με την καθαριότητα, δεν του αρέσει με τίποτα να κάνει παζλ παρα μόνο να τα πετάει. Τον έβαλα να κάνουμε μπισκότα κ έκλαιγε από το ζυμάρι γιατί λέρωσε τα χέρια του. Δεν μπορούμε να αφήσουμε μπουκάλι με νερό για τα ξεβιδωνει. Στη δουλειά είμαι σπαστό 8ωρο, οπότε τον βλέπω το πρωί, το μεσημέρι κ το απόγευμα κ με βολεύει αυτό το πρόγραμμα, γιατί τον βλέπω όλη τη μέρα! Με το καλό να έρθει και η δεύτερη κόρη!!! Να σας ζήσει η Αργυρώ σας!!!
    • Ναι να το ξεκινήσετε χωρίς πίεση κλασικά με υπομονή.. τα ξέρεις.. θέλει χρόνο και εξάσκηση να συνηθίσει και να μάθει το καλαμάκι.. Ναι ισχύει ότι είναι προτιμότερο, για εμένα λόγο ορμονών που έχει το αγελαδινό.. σκέψου το αγελαδινό είναι για να μεγαλώσει το μοσχαράκι σε αγελάδα.. πόσες ορμόνες έχει για να μεγαλώσει αυτό το ζώο το μωρό του.. γενικότερα προσπαθώ να αποφεύγω τα αγελαδινα και σε γιαούρτι/τυριά.. όπου μπορώ περισσότερο βέβαια.. Ναι εννοείται ότι είναι και το στυλ της κάθε οικογένειας! Για αυτό κιόλας λέω ότι για εμένα το ιδανικό είναι εκεί κάπου στις 10-10:30.. γιατί αυτή θέλει να με ακουμπάει κιόλας και δεν μπορώ να με φανταστώ να κάθομαι στο κρεβάτι αγαλματάκια ακίνητα αμίλητα και αγέλαστα από τις 7-7:30 πχ 😂😂 Και σου κοιμάται και αρκετές ώρες!! Μωρέ μπράβο το παιδί!! Φτου φτου φτου!! Όχι εμένα σου λέω, πόσες ώρες είναι.. 7 ώρες το βράδυ και 2 ώρες το μεσημέρι.. εκεί δηλαδή συνολικά περίπου 9-9:30 ώρες/24ωρο, τέλος.. και πάνω μου κολλημένη πάντα αγκαλίτσα, αλλιώς δεν.. το κυριότερο είναι ότι δεν το χωράει κάν ο νους μου το πως σου ξανακοιμαται..🤯 όχι μόνο εσένα δηλαδή, που διαβάζω λέτε αφυπνίσεις.. εμάς οι "αφυπνίσεις" της συνοδεύονται από 4-5 ώρες τουλάχιστον, όρθια στο πόδι να "χοροπηδάει"..🥴 Μωρέ και εμάς κάπου εκεί 2 μηνών περίπου στον ύπνο ζούσαμε την ουτοπία.. το παιδί κοιμόταν σερί από τις 10 το βράδυ μέχρι τις 6-6:30 το πρωί σερί.. και ανά 3ωρο κοιμόταν ένα 2:30ωρο τουλάχιστον.. σου μιλάω για ουτοπία.. 🥹 πόσο μου λείπει.. 6 μηνών έγινε το πρώτο μεγάλο sleep regression με το άλμα.. καταφέραμε με πολύ κόπο πολύ αργά και με πισογυρισματα φυσικά να κοιμάται κάπου 11:30-12 το βράδυ.. κράτησε 1-1,5 μήνα περίπου Σεπτέμβρη - Οκτώβρη και με το που μπήκε ο Νοέμβρης με την αλλαγή της ώρας όμως σχεδόν άμεσα σε 1-2 μέρες από την αλλαγή της ώρας, γμθκε ο Δίας όμως.. και από τότε παλεύουμε πάλι να το φέρουμε σιγά σιγά.. και πολλές φορές μας φέρνει στα όρια μας δηλαδή.. τίποτα, υπομονή μόνο.. αφού το διάβαζα στον άντρα μου που γράφεις για τον ύπνο και δεν το πίστευε σκέψου.. μου λέει δεν το κοιμίζει όλη μέρα; Και τι ώρα σηκώνεται το πρωί από τις 4; 🤣🤣 Είναι και στο παιδί καταλαβαίνω.. μιας φίλης μου ο πρώτος γιός της ήταν το όνειρο θερινής νυκτός κάθε μαμάς στον ύπνο από την γέννηση.. λες και δεν υπήρχε παιδί στο σπίτι.. ο δεύτερος τής έχει αλλάξει τα φώτα!! 😅😅 Ίδιος με την δικιά μου από τις περιγραφές της.. 🫣🤭
    • Κορίτσια λ,Μ έστειλε σήμερα τα αποτελέσματα..απορώ πώς...92 157 105..όμως από φέτος Μ είπε άλλαξαν τα όρια κ εκεί που ήταν 160 ή 180 την πρώτη ώρα έγινε 140 κ είμαι πάνω από τα όρια στη μια μέτρηση..τα έχω στείλει στον γιατρό..δεν απάντησε κάτι..αν δεν απαντήσει κάτι,θα περιμένω την Παρασκευή να Μ πει στο ραντεβού...
    • Σχετικά με τον ύπνο τι να σου πω... Κάπως ο ίδιος μας υπέδειξε αυτο το ωράριο. Δλδ από 2/3 μηνών κάναμε πάντα τη ρουτίνα του μπάνιου κάπου 7/8μμ και μετά γλαρωνε, θήλαζε και κοιμόταν το μεγαλύτερο stretch ύπνου (4-5 ώρες και καμιά φορά και 6 ώρες σερί). Οπότε το τηρήσαμε έκτοτε και χτίσαμε τις ρουτίνες γύρω απ' αυτο το ωράριο του νυχτερινού ύπνου. Ειδικά απ' όταν ξεκίνησε βρεφικό αυτό το ωράριο όχι απλά εδραιώθηκε αλλά απ' τις 6.30μμ είναι ήδη κουρασμένος φουλ, κι αν χάσουμε το παράθυρο μπάνιο-γαλα-νανι θα πέσει το ταβάνι να μας πλακώσει απ' τις κραυγές του 😂😂  Κάνει και 2 ημερήσιους ακόμα (πρωί περίπου 30/45λεπτα και μεσημέρι 1/2ωρες), από τον 15ο/18ο μήνα θα αφαιρέσουμε σταδιακά τον πρωινό και θα μείνει ο μεσημεριανος μόνο που τον κάνει ούτως ή άλλως στο σχολείο.  Σε γενικές γραμμές η βραδινή του ρουτίνα είναι η εξής (το έγραψα και πρόσφατα σε άλλη ενότητα, κάνω αντιγραφή εδώ): 5.30/6μμ (βραδινό) - 6/6.30μμ τα φώτα και οι φωνές στο σπίτι χαμηλώνουν/κατεβάζουμε παντζούρια, μπάνιο + μασαζάκι (δε βάζουμε σαπούνια καθε μέρα, απλά σε ζεστό νερό να ηρεμεί και να παίζει) - 7μμ μπιμπερό στο σαλόνι, όχι στο κρε΄βατι του + ιστοριούλα - 7/730μμ στο κρεβάτι για ύπνο.  Από εκεί και πέρα, συνήθως κάνει 2 αφυπνίσεις, μια στις 00:00/01:00 και μετά 03:00/04:00. Ξυπνάει 6/6:30 για πρωί 🫠 ιδανικά θα ήθελα να ξυπνάει 7/7.30 αλλά όσες φορές και να προσπαθήσαμε να καθυστερήσουμε τον βραδινό ύπνο έβγαζε τρομερή γκρίνια, ήταν υπέρ κουρασμένος και υπέρ νευριασμένος που μετά κάναμε αμάν να τον κοιμίσουμε, Ενώ άμα μένουμε πιστοί στο πρόγραμμα του πλέον τον ακουμπάμε στο κρεβάτι του, κάνουμε πατ πατ στο πωπουδακι μαξ 5 λεπτά και γεια σας. Οπότε καταλαβαίνεις ότι δύσκολα να ξεβολευτουμε κι εμείς 😂😂😂  Πάντως έχει να κάνει και με το στυλ ζωής της κάθε οικογένειας ρε συ - έχουμε κι εμείς φιλικό ζευγάρι που βάζουν τον μικρό τους το νωρίτερο 11μμ γτ έτσι τους βολεύει επειδή μετά ξυπνάει 9 το πρωί. Εμείς ούτως ή άλλως ξεκινάμε δουλειά 8πμ και κοιμόμαστε κι οι ίδιοι νωρίς, οπότε λειτουργεί όπως έχει. 
    • Εγω βάζω από αρκετά νωρίς το λαδάκι της  weleda κ είμαι πολύ ευχαριστημένη. Όχι τόσο για ραγαδες γιατί είχα ηδη απο προηγούμενες εγκυμοσύνες, όμως ενυδατώνει εξαιρετικά το δέρμα κ αφήνει ωραία αίσθηση 
  • Νέες συζητήσεις

×
×
  • Προσθήκη...