Μήπως παραλογίζομαι;

[Ραφαελα23]

Καλησπερα! Δεν ξέρω πως να ξεκινησω κ πως να θέσω την όλη κατάσταση, αλλά θα προσπαθήσω. Γέννησα πριν λίγο καιρό ενα γλυκο αγοράκι. Το περιμέναμε πως κ πως αυτό το μωρό, μετά σπο τέσσερις εξωσωματικές. Πολλά φάρμακα για μένα, ενα ψυχοφθόρο ταξίδι, με μια εγκυμοσυνη που τον τελευταίο μήνα της, ηταν γεμάτη αγωνία κ αβεβαιότητα. Τον περασα στο νοσοκομείο, λόγω πλακουντιακης ανεπάρκειας. Με βάλαν αρον αρον στο χειρουργείο, όταν έγινε μια εξέταση ρουτίνας κ αποδείχθηκε πως πρέπει επείγοντος να γεννήσω. Ο μικρός γεννήθηκε λίγο πρόωρα, με αποτέλεσμα να πρέπει κατευθείαν να μπει στην εντατική νεογνών. Ευτυχώς πήγαν όλα καλά κ τον έχουμε πλέον στο σπίτι μας! Το θέμα είναι ο σύζυγος μου. Πολλές θα σκεφτούν ότι θα έπρεπε να χαίρομαι, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ κ είμαι συνέχεια μέσα στο σγχος. Προτιμώ πλέον να λείπει ο ανδρασ Μου από το σπίτι. Από τη στιγμή που τον πήραμε, έχει φαγωθεί ότι θηλάζω τον μικρό πολύ, μου λέει όταν πάω να απλώσω τι χέρι μου να τον αγγίξω, να τον αφήσω γιατί κοιμάται, μου λέει συνέχεια πως θα ήθελε να έχει εκεινος ένα στήθος, επειδή θεωρει πως αυτο είναι το αντίδοτο για όλα κ δεν το έχει εκείνος. Προσπαθούσε συνέχεια να με πείσει να του δίνω κ ξένο γαλα, κάτι το οποίο δεν θέλω κ είναι περιττό, γιατί έχω αρκετό. Το παιδί έχει κολικούς κ είπε στην παιδίατρο μήπως να κόβαμε τον θηλασμό, να δούμε μήπως τον ενοχλεί το γαλα μου. Ενώ το μωρό θηλάζει κ κοιμάται στο κρεβάτι μαζί μου κ ξυπνάει τη νύχτα για να το ταΐσω, ήθελε να το πάρει όλη νύχτα, να κοιμηθεί εκείνος μαζί του. (Το μωρό δεν ήταν ούτε ενάμιση μηνών) Συνέχεια μου απλώνει τα χέρια να μου πάρει το παιδί από τα δικά μου. Μη δει να κάνω κάτι με το παιδί, την επόμενη μερα θα κάνει ακριβώς τα ίδια εκείνος μαζί του. Όταν κλαίει το παιδί όταν τον έχει εκείνος πολύ ώρα, αντί να μου τον δώσει, προσπαθεί με τις ώρες να του μάθει την πιπίλα, λέγοντας μου πως είναι απλά συνήθεια πως ψάχνει στήθος κ όταν μια φορά έκλαιγε πολύ ο μικρός μόλις τον έπιασα μετά από ένα τετράωρο που εκανα δουλειές κ του είπα ότι μάλλον κουράστηκε χωρίς τη μυρωδιά μου κ την επαφή μαζί μου κ πως υπερβάλλω, μου είπε πως αποκλείεται, γιατί ήταν εκείνος μαζί του. Ούτε το καρότσι έξω δεν μ αφήνει να πιάσω, στην παιδίατρο χώνεται μπροστά μου να πάει να παρηγορήσει το παιδι. Με λίγα λόγια αν μπορούσε θα αναλάμβανε τα πάντα εκείνος, αν τον άφηνα κ στην ουσία είμαι περιττή. Έχει κανείς ακουστά για παρόμοια κατάσταση; Ξέρει κανείς πως μπορώ να το χειριστώ ή αν υπερβάλλω; 

[Tokyo]

στις πριν 4 ώρες, ο/η Ραφαελα23 είπε:

Καλησπερα! Δεν ξέρω πως να ξεκινησω κ πως να θέσω την όλη κατάσταση, αλλά θα προσπαθήσω. Γέννησα πριν λίγο καιρό ενα γλυκο αγοράκι. Το περιμέναμε πως κ πως αυτό το μωρό, μετά σπο τέσσερις εξωσωματικές. Πολλά φάρμακα για μένα, ενα ψυχοφθόρο ταξίδι, με μια εγκυμοσυνη που τον τελευταίο μήνα της, ηταν γεμάτη αγωνία κ αβεβαιότητα. Τον περασα στο νοσοκομείο, λόγω πλακουντιακης ανεπάρκειας. Με βάλαν αρον αρον στο χειρουργείο, όταν έγινε μια εξέταση ρουτίνας κ αποδείχθηκε πως πρέπει επείγοντος να γεννήσω. Ο μικρός γεννήθηκε λίγο πρόωρα, με αποτέλεσμα να πρέπει κατευθείαν να μπει στην εντατική νεογνών. Ευτυχώς πήγαν όλα καλά κ τον έχουμε πλέον στο σπίτι μας! Το θέμα είναι ο σύζυγος μου. Πολλές θα σκεφτούν ότι θα έπρεπε να χαίρομαι, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ κ είμαι συνέχεια μέσα στο σγχος. Προτιμώ πλέον να λείπει ο ανδρασ Μου από το σπίτι. Από τη στιγμή που τον πήραμε, έχει φαγωθεί ότι θηλάζω τον μικρό πολύ, μου λέει όταν πάω να απλώσω τι χέρι μου να τον αγγίξω, να τον αφήσω γιατί κοιμάται, μου λέει συνέχεια πως θα ήθελε να έχει εκεινος ένα στήθος, επειδή θεωρει πως αυτο είναι το αντίδοτο για όλα κ δεν το έχει εκείνος. Προσπαθούσε συνέχεια να με πείσει να του δίνω κ ξένο γαλα, κάτι το οποίο δεν θέλω κ είναι περιττό, γιατί έχω αρκετό. Το παιδί έχει κολικούς κ είπε στην παιδίατρο μήπως να κόβαμε τον θηλασμό, να δούμε μήπως τον ενοχλεί το γαλα μου. Ενώ το μωρό θηλάζει κ κοιμάται στο κρεβάτι μαζί μου κ ξυπνάει τη νύχτα για να το ταΐσω, ήθελε να το πάρει όλη νύχτα, να κοιμηθεί εκείνος μαζί του. (Το μωρό δεν ήταν ούτε ενάμιση μηνών) Συνέχεια μου απλώνει τα χέρια να μου πάρει το παιδί από τα δικά μου. Μη δει να κάνω κάτι με το παιδί, την επόμενη μερα θα κάνει ακριβώς τα ίδια εκείνος μαζί του. Όταν κλαίει το παιδί όταν τον έχει εκείνος πολύ ώρα, αντί να μου τον δώσει, προσπαθεί με τις ώρες να του μάθει την πιπίλα, λέγοντας μου πως είναι απλά συνήθεια πως ψάχνει στήθος κ όταν μια φορά έκλαιγε πολύ ο μικρός μόλις τον έπιασα μετά από ένα τετράωρο που εκανα δουλειές κ του είπα ότι μάλλον κουράστηκε χωρίς τη μυρωδιά μου κ την επαφή μαζί μου κ πως υπερβάλλω, μου είπε πως αποκλείεται, γιατί ήταν εκείνος μαζί του. Ούτε το καρότσι έξω δεν μ αφήνει να πιάσω, στην παιδίατρο χώνεται μπροστά μου να πάει να παρηγορήσει το παιδι. Με λίγα λόγια αν μπορούσε θα αναλάμβανε τα πάντα εκείνος, αν τον άφηνα κ στην ουσία είμαι περιττή. Έχει κανείς ακουστά για παρόμοια κατάσταση; Ξέρει κανείς πως μπορώ να το χειριστώ ή αν υπερβάλλω; 

Ομολογώ ότι ξεκίνησα να διαβάζω περιμένοντας να πεις ο άντρας μου δεν ασχολείται κ δεν με βοηθάει, μήπως υπερβάλω; αυτό που περιγράφεις είναι όντως περίεργο! Κ μένα στην αρχή έλεγε ότι θα ήθελε να έχει στήθος να μπορεί να ηρεμισει τη μικρή αλλά το έλεγε γελώντας! Έκανε ό,τι μπορούσε να περνάει χρόνο μαζί της (κ να ηρεμώ κ γω λίγο) αλλά ποτέ ανταγωνιστικα. Νομίζω πρέπει να του μιλήσεις. Από κάπου πηγάζει όλο αυτό. Μήπως εκείνος είναι πολύ δεμένος με τη μητέρα του αλλά όχι με τον πατέρα του κ φοβάται ότι τώρα θα του συμβεί το ίδιο; το να σε αποκλείει συνεχώς δεν είναι λογικό πάντως. Αν δεν βγει πουθενά με τη συζήτηση απλά όταν απλώσει να σου πάρει το παιδί μην το δώσεις. Να καταλάβει δλδ ότι σε ενοχλεί. Αν κ νομίζω η συζήτηση με ηρεμία είναι το καλύτερο για αρχή... 

[Sofia86]

Καλησπερα κοριτσι μου! Η αληθεια ειναι οτι κι εγω περιμενα να διαβασω το ακριβως αντιθετο!

Παντως ετσι οπως τα διαβαζω,μονο υπερβολικη δεν εισαι..Και μεχρι ενα σημειο οκ,πες οτι απο τον ενθουσιασμο του προσπαθει να ειναι συνεχεια κοντα του,αλλα το σημειο οτι δεν θελει να δινεις το δικο σου γαλα και προτιμαει το ξενο μου χτυπαει ενα καμπανακι οτι για καποιον λογο,πιθανως απο βιωματα του,δεν θελει το παιδι να "σε εχει αναγκη"..Σιγουρα πρεπει να κανετε μια κουβεντα,κανενας ρολος δεν μπορει να υποκατασταθει απο τον αλλο κι ειδικα της μανας σε ενα μικρο βρεφακι που σε εχει αναγκη!

[Ραφαελα23]

στις πριν 17 ώρες, ο/η Tokyo είπε:

Ομολογώ ότι ξεκίνησα να διαβάζω περιμένοντας να πεις ο άντρας μου δεν ασχολείται κ δεν με βοηθάει, μήπως υπερβάλω; αυτό που περιγράφεις είναι όντως περίεργο! Κ μένα στην αρχή έλεγε ότι θα ήθελε να έχει στήθος να μπορεί να ηρεμισει τη μικρή αλλά το έλεγε γελώντας! Έκανε ό,τι μπορούσε να περνάει χρόνο μαζί της (κ να ηρεμώ κ γω λίγο) αλλά ποτέ ανταγωνιστικα. Νομίζω πρέπει να του μιλήσεις. Από κάπου πηγάζει όλο αυτό. Μήπως εκείνος είναι πολύ δεμένος με τη μητέρα του αλλά όχι με τον πατέρα του κ φοβάται ότι τώρα θα του συμβεί το ίδιο; το να σε αποκλείει συνεχώς δεν είναι λογικό πάντως. Αν δεν βγει πουθενά με τη συζήτηση απλά όταν απλώσει να σου πάρει το παιδί μην το δώσεις. Να καταλάβει δλδ ότι σε ενοχλεί. Αν κ νομίζω η συζήτηση με ηρεμία είναι το καλύτερο για αρχή... 

Tokyo κ sofia86, όντως είχε κάποια βιώματα στην παιδική του ηλικία, με τον πατέρα του να μην δίνει ιδιαίτερη σημασία κ λείποντας συνέχεια λόγω δουλειας κ αργότερα κ για έξοδο από το σπίτι, αφού πρώτα όμως η μητέρα του προσκλήθηκε πολύ επάνω στον άνδρα μου, κάνοντας τον σύμμαχο της. Το θέμα είναι ότι καταλαβαίνω πως θέλει να τα κάνει διαφορετικά τα πράγματα από τον πατέρα του, όμως δρν καταλαβαίνω, γιατί προσπαθεί να σ σκάβει τον ρόλο της μάνας του. Τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται. Σα να θέλει να γίνει ένα με το παιδί, όπως το είχε κάνει παλιότερα εκείνη. 

[Ραφαελα23]

Όσο για να το συζητήσω μαζί του, δε νομίζω να βγάλω κάτι, εκτός του ότι θα μου πει πως είμαι παράλογη. 

[Ραφαελα23]

στις πριν 2 ώρες, ο/η Ραφαελα23 είπε:

Tokyo κ sofia86, όντως είχε κάποια βιώματα στην παιδική του ηλικία, με τον πατέρα του να μην δίνει ιδιαίτερη σημασία κ λείποντας συνέχεια λόγω δουλειας κ αργότερα κ για έξοδο από το σπίτι, αφού πρώτα όμως η μητέρα του προσκλήθηκε πολύ επάνω στον άνδρα μου, κάνοντας τον σύμμαχο της. Το θέμα είναι ότι καταλαβαίνω πως θέλει να τα κάνει διαφορετικά τα πράγματα από τον πατέρα του, όμως δρν καταλαβαίνω, γιατί προσπαθεί να σ σκάβει τον ρόλο της μάνας του. Τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται. Σα να θέλει να γίνει ένα με το παιδί, όπως το είχε κάνει παλιότερα εκείνη. 

Δεν μπορώ να μιλήσω όμως με εκείνον γι αυτό, χωρίς να το αρνείται κ να με χαρακτηρίσεις παράλογη. 

[Tokyo]

στις πριν 2 ώρες, ο/η Ραφαελα23 είπε:

Tokyo κ sofia86, όντως είχε κάποια βιώματα στην παιδική του ηλικία, με τον πατέρα του να μην δίνει ιδιαίτερη σημασία κ λείποντας συνέχεια λόγω δουλειας κ αργότερα κ για έξοδο από το σπίτι, αφού πρώτα όμως η μητέρα του προσκλήθηκε πολύ επάνω στον άνδρα μου, κάνοντας τον σύμμαχο της. Το θέμα είναι ότι καταλαβαίνω πως θέλει να τα κάνει διαφορετικά τα πράγματα από τον πατέρα του, όμως δρν καταλαβαίνω, γιατί προσπαθεί να σ σκάβει τον ρόλο της μάνας του. Τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται. Σα να θέλει να γίνει ένα με το παιδί, όπως το είχε κάνει παλιότερα εκείνη. 

Νομίζω απάντησες ήδη... Θέλει να είναι διαφορετικός από τον πατέρα του (λογικό ως εδώ) και ο μόνος άλλος τρόπος που ξέρει είναι της μητέρας του (κ καπου εδώ παύει να είναι λογικό). Εξακολουθώ να θεωρώ ότι πρέπει να κάνεις μια κουβέντα κ να καταλάβει ότι είστε ομάδα κ όχι αντίπαλοι (όπως οι γονείς του). Είναι βαθιά βιώματα αυτά κ δεν λύνονται βέβαια με μια συζήτηση αλλά ίσως του δώσεις μια οπτική για το θέμα, να καταλάβει τι κάνει! Αν αυτό δε φέρει αποτέλεσμα θα πρότεινα ψυχολόγο, προφανώς του βγαίνουν άσχημα τα παιδικά του βιώματα. Είναι πολύ δύσκολο αυτό που περιγράφεις κ θέλει πολλή υπομονή. Αν συνεχίσει έτσι δεν ξέρω που θα βγάλει... Οι γονείς του κ ειδικά η μαμά του λένε κάτι; οι δικοί σου; μήπως έχουν δλδ καμία ιδέα... 

[Ραφαελα23]

στις πριν 2 ώρες, ο/η Tokyo είπε:

Νομίζω απάντησες ήδη... Θέλει να είναι διαφορετικός από τον πατέρα του (λογικό ως εδώ) και ο μόνος άλλος τρόπος που ξέρει είναι της μητέρας του (κ καπου εδώ παύει να είναι λογικό). Εξακολουθώ να θεωρώ ότι πρέπει να κάνεις μια κουβέντα κ να καταλάβει ότι είστε ομάδα κ όχι αντίπαλοι (όπως οι γονείς του). Είναι βαθιά βιώματα αυτά κ δεν λύνονται βέβαια με μια συζήτηση αλλά ίσως του δώσεις μια οπτική για το θέμα, να καταλάβει τι κάνει! Αν αυτό δε φέρει αποτέλεσμα θα πρότεινα ψυχολόγο, προφανώς του βγαίνουν άσχημα τα παιδικά του βιώματα. Είναι πολύ δύσκολο αυτό που περιγράφεις κ θέλει πολλή υπομονή. Αν συνεχίσει έτσι δεν ξέρω που θα βγάλει... Οι γονείς του κ ειδικά η μαμά του λένε κάτι; οι δικοί σου; μήπως έχουν δλδ καμία ιδέα... 

Σ ευχαριστώ πολύ για την απάντηση σου! Κ εγώ ακριβώς έτσι το νιώθω όπως το λες, γι αυτό άνοιξα αυτό το θέμα, γιατί άρχισα να σκέφτομαι μήπως αρχίζω κ το χάνω σιγά σιγά  κ μήπως αν βάλω φρένο, να νιώσει ότι θέλω να του στερήσω το μωρό κ το θέλω μόνο για μένα. Μου βγάζει ανταγωνισμό η συμπεριφορά του κ φοβάμαι για το πως θα γίνουμε. Πρέπει να βρω τον σωστό τρόπο να το θίξω. Είναι πράγματι πολύ δύσκολο κ ψυχοφθόρο. Φανταζόμουν να είναι φυσιολογικά τα πράγματα. Η μητέρα του το επικροτεί απ ο,τι βλέπω κ οι σχέσεις μας δεν είναι η καλύτερες μ εκείνη. Θα μπορούσαν άνετα να πηγάζουν απο εκείνη όλα αυτά, είναι ένας πολύ ανώριμος  άνθρωπος γενικά με αλλοπρόσαλλες ιδέες. Χωρίς να θέλω να την θίξω κ να τη μειώσω. Έχουν γίνει πολλές παρεξηγήσεις λόγω της ελαφρότητας της μεταξύ μας. Όποτε στήριξη δεν μπορεί να υπάρξει. Ο πατερας μου δεν θα μπορούσε να αναμειχθεί σε αυτό. Δεν θα ήταν σωστό πιστεύω. 

[Ραφαελα23]

στις πριν 3 ώρες, ο/η Tokyo είπε:

Νομίζω απάντησες ήδη... Θέλει να είναι διαφορετικός από τον πατέρα του (λογικό ως εδώ) και ο μόνος άλλος τρόπος που ξέρει είναι της μητέρας του (κ καπου εδώ παύει να είναι λογικό). Εξακολουθώ να θεωρώ ότι πρέπει να κάνεις μια κουβέντα κ να καταλάβει ότι είστε ομάδα κ όχι αντίπαλοι (όπως οι γονείς του). Είναι βαθιά βιώματα αυτά κ δεν λύνονται βέβαια με μια συζήτηση αλλά ίσως του δώσεις μια οπτική για το θέμα, να καταλάβει τι κάνει! Αν αυτό δε φέρει αποτέλεσμα θα πρότεινα ψυχολόγο, προφανώς του βγαίνουν άσχημα τα παιδικά του βιώματα. Είναι πολύ δύσκολο αυτό που περιγράφεις κ θέλει πολλή υπομονή. Αν συνεχίσει έτσι δεν ξέρω που θα βγάλει... Οι γονείς του κ ειδικά η μαμά του λένε κάτι; οι δικοί σου; μήπως έχουν δλδ καμία ιδέα... 

όσο για το ότι το ξέρει μόνο τον τρόπο Της μητέρας του, δεν το χωράει το μυαλό μου, γιατί είναι του αντιθέτου φίλου. Δεν έχω καταλάβει, θέλει να είναι η μάνα η ο πατέρας του παιδιού; 

[Sofia86]

Πιστευω οτι θα βοηθουσε πολυ να το συζητησεις με εναν ψυχολογο χωρις τον αντρα σου παρον,δεν πιστευω οτι θα το δεχοταν κιολας...Η προσεγγιση του ισως σε βοηθησει πως να το χειριστεις το θεμα,γιατι στο δικο του το κεφαλι εισαι παραλογη,δεν μπορει να το δει,το θεωρει φυσιολογικο ολο αυτο..

[Tokyo]

στις πριν 12 ώρες, ο/η Ραφαελα23 είπε:

όσο για το ότι το ξέρει μόνο τον τρόπο Της μητέρας του, δεν το χωράει το μυαλό μου, γιατί είναι του αντιθέτου φίλου. Δεν έχω καταλάβει, θέλει να είναι η μάνα η ο πατέρας του παιδιού; 

Εννοώ ότι ο μόνος τρόπος γονεικοτητας που έχει δει είναι αυτός. Δλδ με ανταγωνισμό, αποκλειστικοτητα κ έριδες. Όχι ότι θέλει να είναι η μαμά του μωρού αλλά ότι θέλει αυτός να είναι κυρίαρχος κ να τον έχει ανάγκη το παιδί περισσότερο. Είναι πολύ παράλογο δεν το συζητώ κ απορώ με την υπομονή σου γιατί κ για σένα η πρώτοι μήνες ζωής του μωρού είναι έτσι κ αλλιώς δύσκολοι! Εύχομαι να βρείτε την άκρη μαζί κ να ηρεμισεις! 

[Ραφαελα23]

στις πριν 3 ώρες, ο/η Tokyo είπε:

Εννοώ ότι ο μόνος τρόπος γονεικοτητας που έχει δει είναι αυτός. Δλδ με ανταγωνισμό, αποκλειστικοτητα κ έριδες. Όχι ότι θέλει να είναι η μαμά του μωρού αλλά ότι θέλει αυτός να είναι κυρίαρχος κ να τον έχει ανάγκη το παιδί περισσότερο. Είναι πολύ παράλογο δεν το συζητώ κ απορώ με την υπομονή σου γιατί κ για σένα η πρώτοι μήνες ζωής του μωρού είναι έτσι κ αλλιώς δύσκολοι! Εύχομαι να βρείτε την άκρη μαζί κ να ηρεμισεις! 

Μάλλον όντως θα πρέπει να απευθυνθώ σε ειδικό. Tokyo να είσαι καλά που ασχολήθηκες! Σου εύχομαι όλα τα καλά! Καλή συνέχεια σε ο,τι κ αν κανείς! 

[Tokyo]

στις πριν 20 ώρες, ο/η Ραφαελα23 είπε:

Μάλλον όντως θα πρέπει να απευθυνθώ σε ειδικό. Tokyo να είσαι καλά που ασχολήθηκες! Σου εύχομαι όλα τα καλά! Καλή συνέχεια σε ο,τι κ αν κανείς! 

Σε ευχαριστώ πολύ! Σου εύχομαι και σένα ο,τι καλύτερο!