καλό η όχι τελικά?

[liberty81]

Όταν γέννησα δεν είχα καμία απολύτως βοήθεια....ήμουν εντελώς μονη απο τη πρώτη κιόλας μερα...ούτε πεθερά ουτε μαμα...Ναι ήταν πααααρα πολύ δυσκολο και ήταν και ο λόγος που δε καταφερα τον θηλασμό..αν και το ήθελα οσο τιποτα αλλο....Τώρα που πέρασε ο καιρος ο πρωτος και ειμαστε 1 ετους περιπου λέω πως ισως να ειναι καλυτερα μονος σου απο την αρχη...Εχω την εντυπωση πως οι αλλοι απλα σε τρελαινουν...

[annoula1987]

Αγαπήτή φίλη,γνώμη μου ότι σε όλα υπάρχουν καλά και άσχημα...Δηλαδή ναι μεν θα έιχες κάποια βοήθεια αν είχες,αλλά θα είχες και κάποιον να μπλέκεται στα πόδια σου..Αν δεν έχεις βοήθεια,κουράζεσαι πολύ παραπάνω αλλά δεν σε πρήζει κανείς!

Κι εγώ μόνη μου μεγαλώνω το αντράκι μου,έχω βέβαια και τον άντρα μου που με βοηθάει αλλά πόσο να σε βοηθήσει ένας άντρας?!!!

[Θέλω να γίνω μαμά]

Συμφωνώ με την Αννούλα. Υπάρχουν και καλά και κακά. Κι εγώ έχω τον άντρα μου που δε δουλεύει, οπότε θα βοηθά οπωσδήποτε. Αλλά πάλι, αλλιώς θα σε βοηθήσει μια γυναίκα.

Εγώ πιστεύω ότι το καλύτερο είναι να έχεις κάποιον να βοηθά στις δουλειές του σπιτιού. Καθάρισμα, μαγείρεμα, πλύσιμο ρούχων, σιδέρωμα, και την αποκλειστική ευθύνη του μωρού να την έχουν οι γονείς.

Τώρα ο άντρας μου κάνει σχεδόν όλες τις δουλειές μόνος του, αλλά με "αντρικό" τρόπο. Δηλαδή είναι το σπίτι ένα χάλι, κι αυτός το βλέπει τέλειο, πεντακάθαρο και συγυρισμένο. Οπότε, μπορείς να καταλάβεις τη συχνότητα του καθαρίσματος.

Πάντως ολομόναχη χωρίς τον άντρα μου τουλάχιστον, δε νομίζω να τα καταφέρω, όοοοοοοοταν αποφασίσει ο μικρός να γεννηθεί!