Φοβούνται μήπως πεθάνω

[newagemama]

Τα παιδιά μου με ρωτούν συνέχεια εδώ και δυο μέρες για τον θάνατο. Ανησυχούν μήπως πεθάνω εγώ ή ο μπαμπάς τους και έχουν διάφορες απορίες.Εχουν ξαναπεράσει παρόμοια φάση, λόγω του θανάτου της μαμάς ενός παιδιού στο σχολείο τους.

Ειχα τότε γράψει σχετικά εδώ γι΄αυτό το φόβο:

http://newagemama.com/2011/02/02/%CE%BF ... %BF%CF%82/

Αυτή τη φορά στεναχωρήθηκαν γιατί πέθανε από κάποια ασθένεια ο σκύλος των παππούδων. Σας έχει συμβεί κάτι σχετικό? Προσπαθώ να τα αφήνω να ρωτάνε και να τους μιλάω με μια φυσικότητα για το θάνατο, ότι είναι μέρος της ζωής κι αυτός. Ωστόσο πιάνω τον εαυτό μου να φορτίζεται συναισθηματικά για το θέμα αυτό

[mwroudenia]

h alitheia einai pws mikra den mas fovizei o thanatos...

ena mikro paidi den mporei na niwsei thn apwleia toso entona oso enas megalos anthrwpos...

[juliet]

Eγώ δεν έχω παρόμοια εμπειρία με παιδάκια αλλά θυμάμαι πολύ καλά τον ευατό μου κ το πως ένιωθα σαν παιδί για αυτό το θέμα του θανάτου!

Σίγουρα προκαλεί φόβο κ ανασφάλεια στα παιδιά το να χάσουν ένα γονέα κ να αλλάξει η καθημερινή ρουτίνα που είναι η ομπρέλα ασφαλείας τους!

Πιστεύω πως το καλύτερο σ΄αυτήν την περίπτωση είναι αυτό που κάνεις,δηλ.να τους μιλάς με τη γλώσσα της αλήθειας αλλά με γλυκο τρόπο για να μπορούν να το διαχειριστούν...δηλ.ότι είναι κάτι φυσικό,ότι αυτοί που πεθαίνουν πηγαίνουν στο θεούλη κτλ

Αχ αυτές οι αθώες οι ψυχούλες είναι τόσο ευαίσθητες!!!!!!!!!!!!!!!1

[newagemama]

Αυτό που με εντυπωσιάζει πιο πολύ είναι ότι μου πατιούνται και μένα κουμπιά και ενεργοποιούνται αντίστοιχοι φόβοι: ότι οι γονείς μου έχουν μεγαλώσει, κάποια στιγμή θα φύγουν από τη ζωή και τι θα κάνω κοκ κοκ.

Νιώθω δηλαδή κι εγώ σαν μικρό παιδί...

[annoula1987]

Εγώ θυμάμαι εμένα στην ηλικία 10-11 ετών που κάθε βράδυ έκλαιγα γιατί φοβόμουν ότι θα πεθάνει η μαμά μου,κάποια στιγμή το ξεπέρασα,με βοήθησε πολύ το γεγονός ότι είχα πολλά κατοικίδια τα οποία "χάθηκαν" και ενώ στην αρχή το βίωνα πολύ άσχημα όλο αυτό,σιγά σιγά άρχισα να το δέχομαι σαν κάτι το φυσικό.Ο φόβος ξαναγεννήθηκε όταν γέννησα το μπουμπούκι μου αλλά κι αυτό το ξεπέρασα.Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι κι αν μου περάσει από το μυαλό να το δέχομαι σαν κάτι πολύ φυσιολογικό.Έτσι κι αλλιώς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτό,ότι είναι να γίνει,θα γίνει.Πρέπει να μάθουμε τα παιδάκια μας ότι είναι μέσα στη ζωή όλο αυτό.

[toniantoni]

ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΕΜΑ. ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕ ΡΩΤΑΝΕ ΑΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΕΓΩ Ή ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΤΡΠΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΞΗΓΗΣΩ ΠΩΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΖΩΝΤΑΝΟ ΠΛΑΣΜΑ ΟΤΑΝ ΓΕΡΑΣΕΙ ΠΟΛΥ ΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΤΗ ΤΗ ΖΩΗ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΘΕΟΥΛΗ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΒΛΕΠΕΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ. ΟΜΩΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΑ ΣΤΕΝΑΧΩΡΕΙ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΛΕΝΕ ΜΕ ΚΛΑΜΑΤΑ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΣ, ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΓΕΡΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΕΤΟΙΑ. ΕΛΕΙΚΡΙΝΑ ΟΥΤΕ ΕΓΩ ΞΕΡΩ ΤΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΩ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΩ, ΑΦΟΥ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΜΑΣ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΟΝΤΑΣ ΚΑΤΙ ΟΡΙΣΤΙΚΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΦΟΒΟ ΑΛΛΑ ΓΕΝΙΚΑ ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΔΕΧΤΟΥΜΕ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΚΑΤΙ ΤΟΣΟ ΑΠΛΟ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΤΕΛΙΚΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΟΥΤΕ ΕΣΥ Ο ΙΔΙΟΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙΣ??????

[newagemama]

Αχ, toniantoni, αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημά μου και μένα. Επειδή δεν το έχω αντιμετωπίσει με φορτίζει και με στεναχωρεί. Χρειάζεται πιθανόν μια "φυσικότητα" (που δεν έχω) και μια διάθεση αποδοχής του μυστηρίου της ζωής και του θανάτου

[mpempakos85]

ειχα διαβασει καπου προσφατα οτι στην ερωτηση τον παιδιων που πηγαινουμε οταν πεθαινουμε πρεπει να απανταμε με ειλικρινεια οτι δεν ξερουμε ακριβως που αλλα παντα με εναν αισιοδοξο τονο οτι εκει θα ειναι καλυτερα και θα ειμαστε καλα.ελπιζω να βοηθησα καπως.εγω δεν εχω αντιμετωπισει ακομα αυτα τα ερωτηματα...σε μερικα χρονακια θα βρεθω και γω αντιμετωπη με αυτα.