Σχολικός εκφοβισμός - bulling - Β΄Δημοτικού

[newagemama]

Η μια γοργονίτσα μου πάει φέτος Β΄Δημοτικού και μένει και στο ολοήμερο Τμήμα. Φέτος έχει παρατηρηθεί το εξής: Μια συμμαθήτριά της έχει αναλάβει το ρόλο του "παλικαρά" και την εκβιάζει συναισθηματικά πως αν δεν παίζει μαζί της αποκλειστικά σε όλα τα διαλλείματα θα την απομονώσει στο ολοήμερο (που είναι λίγα τα κοριτσια) και θα καρφώνει στο διευθυντή ό,τι κι αν κάνει. Και η δικιά μου φοβάται και δεν αντιδρά και στεναχωριεται. Μίλησε σε μας τους γονείς και τηλεφώνησα στη μανα του κοριτσιού και συμφωνήσαμε να αναλαβουμε δράση.

Σκοπεύω να μιλήσω και στη δασκάλα και το διευθυντη.

Εχετε αντιμετωπίσει κάτι αντίστοιχο με αγόρια η κορίτσια? Και τι κάνατε για να αλλάξετε την κατάσταση?

[Σισσιώ]

Πράγματι είναι μία πολύ δυσάρεστη κατάσταση και έχει άσχημες επιπτώσεις στην ψυχολογία του παιδιού.

Μιλάω εκ πείρας. Όχι με την πείρα της μαμάς, αλλά του παιδιού που υπέστη τέτοιον εκβιασμό από συνομήλικη συμμαθήτρια.

Δεν είχα πει τίποτα στη μαμά μου, γιατί ντρεπόμουν που δε μπορούσα να το αντιμετωπίσω μόνη μου (παράξενο αυτό, γιατί στη μαμα μου τα έλεγα όλα, εχουμε πολύ καλή σχέση), δεν είχα όρεξη να πάω σχολείο και κάθε φορά που ερχόταν η ώρα για το διάλλειμα αγχονόμουν και στεναχωριόμουν πολύ.

Ευτυχώς αυτη η απαίσια συμμαθήτρια έφυγε στο τελος της Β δημοτικού και βρηκα την ηρεμία μου.

Είχα βρει τρόπους να το αντιμετωπίζω, κάνοντας παρέα με παιδάκια από άλλες τάξεις, είχα την τύχη να πηγαίνω σχολείο με τα ξαδέρφια μου.

Όπως βλέπεις ακόμα το θυμάμαι, δε σου το κρύβω, με πολύ άγχος και θυμό.

Θυμώνω με τον εαυτό μου που δεν την πλάκωσα στο ξύλο τότε να στρώσει και που επέτρεψα να μου φέρεται κάποιος έτσι. Καθόλου αποδεκτή συμπεριφορά βέβαια, αλλά ...

Τώρα αν αντιμετωπίσει το παιδί μου κάτι τέτοιο, ελπίζω πρώτον να το αντιληφθώ. Σίγουρα θα μιλούσα με τους γονείς του απροσάρμοστου παιδιού και στον Δ/ντη και τη δασκάλα. Αν δεν έβρισκα λύση θά έλεγα στο παιδί μου να μην αφήσει κανένα περιθώριο για εκβιασμούς με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Πρωτίστως όμως θα προσπαθήσω να βοηθήσω το παιδί μου να αποκτησει μεγάλη αυτοπεποίθηση.

Είναι πολύ σημαντικό αυτό.

[Θέλω να γίνω μαμά]

Έχω κι εγώ μια παρόμοια εμπειρία, όταν πήγαινα στη Β' Δημοτικού.

Ένας συμμαθητής μου με εκβίαζε, δε θυμάμαι για ποιο λόγο (μπορεί να μην υπήρχε καν λόγος), και μου ζητούσε να του δώσω δέκα σεντ (μηδαμινό ποσό, που εγώ όμως δε διέθετα). Το είπα στους γονείς μου, κι αυτοί μου είπαν να τον αγνοήσω. Αυτός συνέχισε, και μάλιστα, με απειλούσε ότι θα πάει να ενοχλήσει τον αδελφό μου, που τότε πήγαινε στο νηπιαγωγείο, το οποίο εφαπτόταν του δημοτικού.

Εγώ παρακαλούσα τους γονείς μου να μου δώσουν τα δέκα σεντ για να του τα δώσω, αυτοί δε μου έδιναν, γιατί κατάλαβαν ότι έτσι θα τον ενθάρρυνα.

Τελικά, να σου πω την αλήθεια, δε θυμάμαι πώς έληξε αυτό, αλλά νομίζω ότι απλά σταμάτησε, επειδή δεν του έδινα σημασία. Γενικά, αυτό δεν κράτησε πολύ καιρό.

[Βανια]

έχουμε και εμεις παιδάκια στο σχολείο τα οποία είναι άστα να πάνε το κακό είναι ότι οι γονείς αλλοδαποί και οι δυο δεν ενδιαφέρονται για τα παιδιά τι και αν η δασκάλα έχει καλέσει τι και αν ο διευθυντής έχει καλέσει τη και αν στο ολοημερο κάνουν παρατηρήσεις τίποτα αυτά .Χτυπάνε βρίζουν κάνουν χειρωνομίες μάλιστα σε ενα αγοράκι έσκισαν τη μπλουζα του με ψαλίδι χαμός μικροί εκληματίες βαριά κουβέντα αλλά τα βλέπεις δεν είναι απλά ζωηρά παιδιά και ούτε πρόκετε για ένα απλό τσακωμό.

Κάποια στιγμή το ένα άρχιζε και ζηταγε στο γιο μου διάφορά απο μολύβι -φαγητό (τις περισσότερες φορές παέι χωρίς φαι το συγκεκριμένο παιδί) και ο Σταυρος μου του έδεινε το λυπόταν και μου έλεγε μαμα 'εδωσα το κρουασαν στο Τζουλιάνο η μαμά έδωσα το χυμό έδωσα το μολύβι αρχικά μου άρεσε που μοιράζοταν πρός Θεού ειδικά για το φαί !Κάποια στιγμή όμως το άλλο άρχισε να ζητάει απαιτητικά και του έλεγε διάφορα . Ηρθε ο μικρός στεναχωρηνένος γιατι του έπαιρνε τα πράγματα με τσαμπουκά και κάποια δεν τα επέστρεφε -τότε είπα στο γιό μου ότι δνε θα του ξανανδωσεις τίποτα .όντως έτσι έκανε μια μέα είχαν ζωγραφική και η δασκάλα μας έλειπε και είχε αναλαβει η αντικαταστρατια και τότε ο άλλος πιτσιρικας απαιτούσε να του δωσει ο Σταυρος μαρκαδόρο και ο δικός μου είπε :δεν σου δίνω !η δασκάλα του λεει δώσε Σταυρο και εκεινος της είπε η μαμά μου δνε με αφήνει !όταν πήγα να τον πάρω μου το είπε αυτή και καλά το σκνηνικό και της ειπα ότι αλήθεια έλεγε ο μικρός ότι δηλαδη δνε το άφηνα και εκείνη μου έλεγε και καλά ότι πρέπει να μάθουν να μοιράζονται τότε της εξηγησα και εγω το σκηνικό και της ειπα ναι να μαθουν να μοιράζονται αλλά όχι τα δικά σου δικά μου και τα δικά μου πάλι δικά μου ..... Δεν ξέρω πως το πήρε αλλά απο τότε αλλη μια φορά τον ενόχλησε τότε αφου γονείς δεν βλέπψ είπα στο πιστιρικα να μην κολλάει στο Σταυρο και αν θέλει κάτι να το ζητάει απο μένα . Πάντως το συγκεκριμενο παιδάκι έχει φάει πολύ γύλο σπίτι του επειδή μόνι τη βια ξέρει .

[newagemama]

Είχα μέχρι τώρα την αφελή εντύπωση ότι τέτοια θέματα θα είχα σα γονιός να αντιμετωπίσω σε μεγαλύτερες ηλικίες, 2-3 χρόνια μετά. Και πίστευα επίσης ότι το παιδί μου (που υποτίθεται είναι "τσαούσα" στο σπίτι) θα είχε το θάρρος να αγνοήσει ή να διαχειριστεί στο επίπεδο αυτό (αφού το παιδί είναι μια συμμαθήτριά της ). Τελικά η ψυχολογική πίεση που νιώθει είναι μεγάλη. Χαίρομαι που ένιωσε άνετα να μας μιλήσει γι΄αυτό.

Οπως είπε και η Σισσιώ, επικεντρώνομαι κι εγώ στον πυρήνα: να γίνει πιο δυνατό το παιδί μου, να αποκτήσει περισσότερη αυτοπεποίθηση για να αντιμετωπίζει έξυπνα και αποτελεσματικά τις και τους νταήδες κάθε λογής

[Panayiota]

Σήμερα (27/03) η εκπομπη του Σ.Θεοδωρακη "Πρωταγωνιστες" πραγματευεται το συγκεκριμενο θεμα.

Μαλιστα μιλανε διασημοι για τις εμπειριες τους απο το bullying. πιστευω θα ειναι πολυ ενδιαφέρον.

[Panayiota]

θα την απομονώσει στο ολοήμερο (που είναι λίγα τα κοριτσια) και θα καρφώνει στο διευθυντή ό,τι κι αν κάνει.

Επισης δεν καταλαβα αυτο το σημειο.

Στο ολοημερο δεν τα προσεχει κανενας τα παιδιά;;;

Δηλαδη ειναι μονα τους και παίζουν και δεν υπαρχει καποιος ενηλικας να τα "επιτηρεί";;;

Και τι μπορει να κανει δηλαδή;;Ζημιές;;;

Εμενα προσωπικα θα με απασχολουσε και αυτο το θέμα.

[Βανια]

δυστυχώς Παναγιώτα μου στα περισσότερα ολοήμερα λειτουργεί το σύστημα παρκαρίσματος του παιδιού επειδή δνε υπάρχει εναλακτική λύση . Οι γονείς αναγκαστικά τα αφήνουν επειδή εργάζονται και τις πειρισσότερες φορές δνε υπάρχει κάποιος συγγενείς να τα κρατήσει και απο την άλλη σου λέει ηξ κάθε μαμά γιατί να μην το αφήσω να μου γράψει κιόλας και να έχει να διαβάσει μόνος το σπίτι . Δυστυχώς μόνο αυτό δεν γίνετε τα περισσότερα παιδάκια μαθαίνουν πως να χρησιμοποιούν την ελληνική γλώσσα με διάφορα κοσμητικά η να γυμνάζουν τα χέρια τους η τα πόδοα τους επάνω σε κάποιο συμμαθητη τους η αν φτηνουν η να φασκελώνουν . Οι υποτιθέμενες δασκάλες είναι που....; μπλε (συγνώμη αλλά έχω τσακωθει και ας μην πηγαίνειτ ο δικό μου παιδί ολοημερο κάθονται με το καφεδάκι και κουβεντούλα . Αν χρειαστεί κάποιος γονιός κάτι τηλέφωνα δνε σηκώνουν και επίσης δνε υπάρχει καμία ασφάλεια για τα παιδιά . Αναφέρω 2 περιστατικά :χάνει ο Σταύρος επί καθημερινής βάσης πράγματα μέσα απο το κουτί που αφήνουν μέσα στη τάξη με το που σχολάνε τα παιδιά στις 12,25 στις 2 αίθουσες της π΄ρωτης πάνε το ολοήμερο εκεί λοιπόν αποδειδεγμένα έχουν χαθει και έχουν εξαφανιστει ένα σωρό πράγματα μάλιστα τα καταστρέφουν κιόλας .Πάω λοιπόν να δω τη γίνετε και βλέπω στις 1,20 είχε μέσα γυρω στα 15 παιδάκια της πρώτης και η δασκάλα ήταν απ έξω γυρω στα 20 μέτρα απο τη τάξη και μίλαγε με τη σχολική τροχονόμο. Μέσα να επικρατει ο πανικός τα πιτσιρικια να χτυπιούνται να τσακώνονται να κάνουν βόλτες και κάποια στιγμη μετά απο ένα 15 λεπτό με ρωτάει τη θέλω της εξηγησα και μου λεει οτι ναιμεν έχω δκιο αλλά εκεινη δνε μπορεί να τα ελέγξει !και ήταν μόνο 15 παιδιά δηλαδή η δασκάλα που έχει 23 ; και τα έχει για 5 ώρες; τι πρέπει να κάνει ; κάποια στιγμή βγαίνει έξω ένα κοριτσακ με κλάματα κάποιο άλλο την είχε δαγκώσει και η εν λόγω δασκάλα ο Θεός να τη κάνει πάει καια ρπάει το άλλο κορίτσα΄και απο το χέρι και το ταρακούναγε και του έλεγε :γιατί δάγκωσες τη Ρέα; αυτ΄ςο ηταν ο τρόπος της για αν μάθει στο παιδάκι ότι δνε πρέπει να δαγκώνουμε με το που της το είπα μου λεει ειρωνικά :τι να κάνουεμ κυρία μου δνε είναι όλα τα παιδιά 'ησυχα σαν το δικό σας !της λέω και εγω :εύχομαι όχι ολες οι δασκάλες να είναι τόσο ανευθυνες σαν και σας ...... έμεινε με το στόμα ανοικτό το ΒΟΔΙ Δεύτερο σκηνικό :εμείς έχουμε πολλά κοντεινερ μλέσα στο σχολείο δνε φτάνουν οι αίθουσσες έχουν πάει λοιπόν κάποια παιδιά επάνω στη σκεπή ενος και πετάνε πέτρες στα απο κάτω και αντίστροφα . Το βλέπει ο γείτονας μου απο το μπαλκόνι έπιρνε τηλέφωνα κανένας δνε το σήκωνε περνάει απο εκει και της το λεει και ρε κορίτσια του έβαλαν και χέρι !ότι και καλά δεν έχει καμιά δουλειά !Επίσγς όσα παιδάκια κάθονται ολοήμερο αυτά είναι που δημιουργούν και πρόβλημα μέσα στην τάξη (τουλάχιστον στις 2 πρώτες )τυχαίο δεν νομίζω ; βέβαια δεν θέλω να πιστεύω ότι όλα είναι έτσι υπάρχουν και εξαιρεσεις!

[newagemama]

Κι εγώ δεν είμαι ευχαριστημένη από το ολοήμερο, διαπίστωσα όμως ότι έχει και καλά. Βλέπω το παιδί ότι έγινε πιο υπεύθυνο σε θέματα μελέτης και αναγκάζεται έστω και υπό αυτές τις δύσκολες συνθήκες να κοινωνικοποιείται. Οσο για τους δασκάλους, υπάρχουν αρκετές φωτεινές εξαιρέσεις ευτυχώς αλλά κυριαρχεί μάλλον μια λογική του τύπου "ας βρουν την άκρη οι γονείς".

Κατέληξα λοιπόν και πάλι στην "πρακτική" να δυναμώσει η γοργονιτσα μου για να μάθει να βάζει όρια και να λέει "οχι" χωρίς να φοβάται. Ξεκίνησα να εφαρμόζω ένα προς ένα αυτά εδω για αρχή:

http://newagemama.com/2010/08/03

Θα σας ενημερώσω για τα αποτελεσματα. Οσο κι αν φαίνεται άσχετο δεν είναι, η αυτοπεποίθηση χτίζεται με πολλά μικρά λιθαρακια και θέλει χρόνο

[Panayiota]

Ρε Βανια σοβαρα μιλάς;;;

Τι να πω;;;Κριμα γιατι σαν ιδεα το ολοημερο ειναι πολυ καλη.

ο συλλλογος γονεων και κηδεμονων δε μπορει να πει κατι;;;

newagemama πολυ καλο το αρθρο.

[newagemama]

Λοιπόν έχω νεότερα για το θέμα. Η γοργονίτσα μου χθες αντέδρασε για πρώτη φορά στην καταπιεστική συμμαθήτριά της. Την αγνόησε επιδεικτικά και έπαιξε με τη φίλη της, διαπιστώνοντας τις ώρες του ολοήμερου ότι δεν εγινε΄και τίποτα τραγικό εις βάρος της τελικά. Ετσι ράγισε η εικόνα του νταή και η δικιά μου ένιωσε πιο δυνατή να την αντιμετωπίσει.

Εχω να συστήσω ένα καταπληκτικό βιβλίο που βοήθησε πιστεύω πολύ: "Ξέρω να λέω όχι", της Χριστίνας Ρασιδάκη, εκδόσεις Πατάκη. Είναι ένας όδηγός αυτοπροστασίας για παιδιά, με σκιτσάκια και ξεκάθαρες συμβουλές στη γλώσσα των παιδιών για το πώς να διαχειρίζονται καταστάσεις παραβίασης. Λειτουργεί εξαιρετικά όταν το διαβάζεις μαζί με το παιδί (που κατά τη γνώμη μου καλό είναι να είναι από 7,5- 8 ετών και πάνω . Το συνιστώ ανεπιφύλακτα και είναι και πάμφθηνο (κάτω από 7 ευρώ)!