Νέα επιστημονική συνεργάτης στο Mammyland!

[Κάσση]

Γεια σου Βίκυ μου

Καλώς ήρθες στο φόρουμ και ευχαριστούμε για τις συμβουλές σου ..

Εγω θα ήθελα να ανοίξω ένα μεγάλο θέμα βέβαια αν θυμάμαι καλά είσαι έγγυος και δεν έχεις παιδάκι αλλα φαντάζομαι θα μπορείς να με συμβουλέψεις ...

Αφότου γέννησα αντιμετωπίζω πολύ σοβαρό πρόβλημα με το γεγονός οτι δε μεγαλώνω εγώ το παιδί μου όπως θα ήθελα μιας και δουλεύω και είμαι μαζί του καθημερινά μετα τις 5 το απόγευμα...πολύ λιγες ώρες αφού κοιμάται 10 η ώρα.

Ήξερα οτι θα ήταν δύσκολο να αποχωριστώ το παιδί μου αλλα δεν φαταζόμουν οτι θα ήταν τοσο δύσκολο οσο αποδείχτηκε..έχουν περάσει 6,5 μήνες που επέστρεψα στη δουλειά και ακόμη υποφέρει η ψυχή μου ...με αποτέλεσμα η σταναχώρια που νιώθω μέσα μου να βγαίνει σε άλλα πράγματα και σε άλλους ανθρώπους ...που τους στεναχωρώ χωρίς λόγο..

Στην προσπάθεια μου να καταλάβω οτι αυτο που κάνω εγώ το κάνουν όλες οι μανούλες και εντάξει δεν είναι υπερβολικό ..ποια μάνα θέλει να αφήνει το παιδί της αναγκαζόμαστε όλες ... γίνομαι χειρότερα πιάνοντας τον εαυτό μου να λέω δε με ενδιαφέρει τι κάνουν οι άλλοι με ενδιαφέρει πως νιώθω εγώ...

Ίσως είμαι υπερβολική γιατι όλοι έτσι μου λένε...αλλά οταν κάποιος νιώθει έτσι τι σημασία έχει αν είναι υπερβολή ή όχι...Σημασία έχει οτι εγώ νιώθω λύπη που δεν είμαι δίπλα στο μωρό έτσι όπως θέλω εγώ ...που αναγκάζομαι να κάνω τα στραβά ματια στη μαμά μου και στην πεθερά μου για όλα όσα κάνουν και με τα οποία εγω δε συμφωνώ πάντα ..

Βεβαία είμαι ευγνώμων γιατι το παιδί μου είναι σε καλά χέρια ...αλλά δεν είναι μαζί μου ...Δηλαδή θέλω να πώ οτι το πρόβλημα μου δεν είναι οτι το αφήνω στις γιαγιάδες αλλα γενικά το οτι το αφήνω...

Είμαι πλέον σε μια καλύτερη φάση μέσα μου αλλά δεν παύω να υποφέρω....ειδικά τώρα που μεγαλώνει και κλαίει όταν φεύγω...

Πολλές φορές σκέφτομαι μήπως πρέπει να μιλήσω σε ειδικό γιατί κα΄ποιες φορές δε μπορώ ουτε να ανασάνω απο τη στεναχώρια μου , κάποιες άλλες είμαι καλύτερα και λέω εντάξει το σαββατοκύριακο είμαστε μαζι και το απόγευμα μόνο μαζι του ασχολούμαι με τίποτα άλλο αλλά το 1 φέρνει το άλλο ....αυτο τα αλαλούμ που επικρατεί μέσα μου και η ανάγκη μου να αφιερώνω χρόνο στο μωρό το απο΄γευμα και το σ/κ με έχει αποτραβήξει απο όλους και όλα δεν θέλω να κάνω τίποτα μόνη μου ή με τον άνδρα μου γιατι δεν θέλω να αφήνω το μωρό καθόλου (εκτός των ωρών που δουλεύω) με αποτέλεσμα όλοι να λένε οτι πάλι είμαι υπερβολική και το μωρό δεν παθαίνει τίποτα αν πάω μια βόλτα ...εγώ όμως δε μπορώ, δεν το κάνω για να αποδείξω σε κανέναν τίποτα γιατι το άκουσα και αυτό (οτι και καλά εντάξει το ξέρουμε οτι είσαι καλή μαμα). έτσι νιώθω δε μπορώ !!

Επειδή έχω πολλά στο μυαλό μου και θα σε κουράσω το συμπέρασμα είναι οτι είμαι κάπως μετά το ξεχνάω μετα έίμαι ξανά κάπως και πάει λέγοντας ...Υπάρχει τρόπος να το ξεπεράσω αυτο το κόλλημα που έχω εφόσον δε μπορώ να σταματήσω τη δουλειά...και πως θα δώσω στους άλλους να καταλάβουν οτι αυτή τη στιγμή καλώς ή κακώς για μένα πρωτεύει μόνο το μωρό..και όχι ο εαυτός μου ....

Συγνώμη αν σε κούρασα περιμένω τη συμβουλή σου

[Κάσση]

Γεια σου Βίκυ μου

Καλώς ήρθες στο φόρουμ και ευχαριστούμε για τις συμβουλές σου ..

Εγω θα ήθελα να ανοίξω ένα μεγάλο θέμα βέβαια αν θυμάμαι καλά είσαι έγγυος και δεν έχεις παιδάκι αλλα φαντάζομαι θα μπορείς να με συμβουλέψεις ...

Αφότου γέννησα αντιμετωπίζω πολύ σοβαρό πρόβλημα με το γεγονός οτι δε μεγαλώνω εγώ το παιδί μου όπως θα ήθελα μιας και δουλεύω και είμαι μαζί του καθημερινά μετα τις 5 το απόγευμα...πολύ λιγες ώρες αφού κοιμάται 10 η ώρα.

Ήξερα οτι θα ήταν δύσκολο να αποχωριστώ το παιδί μου αλλα δεν φαταζόμουν οτι θα ήταν τοσο δύσκολο οσο αποδείχτηκε..έχουν περάσει 6,5 μήνες που επέστρεψα στη δουλειά και ακόμη υποφέρει η ψυχή μου ...με αποτέλεσμα η σταναχώρια που νιώθω μέσα μου να βγαίνει σε άλλα πράγματα και σε άλλους ανθρώπους ...που τους στεναχωρώ χωρίς λόγο..

Στην προσπάθεια μου να καταλάβω οτι αυτο που κάνω εγώ το κάνουν όλες οι μανούλες και εντάξει δεν είναι υπερβολικό ..ποια μάνα θέλει να αφήνει το παιδί της αναγκαζόμαστε όλες ... γίνομαι χειρότερα πιάνοντας τον εαυτό μου να λέω δε με ενδιαφέρει τι κάνουν οι άλλοι με ενδιαφέρει πως νιώθω εγώ...

Ίσως είμαι υπερβολική γιατι όλοι έτσι μου λένε...αλλά οταν κάποιος νιώθει έτσι τι σημασία έχει αν είναι υπερβολή ή όχι...Σημασία έχει οτι εγώ νιώθω λύπη που δεν είμαι δίπλα στο μωρό έτσι όπως θέλω εγώ ...που αναγκάζομαι να κάνω τα στραβά ματια στη μαμά μου και στην πεθερά μου για όλα όσα κάνουν και με τα οποία εγω δε συμφωνώ πάντα ..

Βεβαία είμαι ευγνώμων γιατι το παιδί μου είναι σε καλά χέρια ...αλλά δεν είναι μαζί μου ...Δηλαδή θέλω να πώ οτι το πρόβλημα μου δεν είναι οτι το αφήνω στις γιαγιάδες αλλα γενικά το οτι το αφήνω...

Είμαι πλέον σε μια καλύτερη φάση μέσα μου αλλά δεν παύω να υποφέρω....ειδικά τώρα που μεγαλώνει και κλαίει όταν φεύγω...

Πολλές φορές σκέφτομαι μήπως πρέπει να μιλήσω σε ειδικό γιατί κα΄ποιες φορές δε μπορώ ουτε να ανασάνω απο τη στεναχώρια μου , κάποιες άλλες είμαι καλύτερα και λέω εντάξει το σαββατοκύριακο είμαστε μαζι και το απόγευμα μόνο μαζι του ασχολούμαι με τίποτα άλλο αλλά το 1 φέρνει το άλλο ....αυτο τα αλαλούμ που επικρατεί μέσα μου και η ανάγκη μου να αφιερώνω χρόνο στο μωρό το απο΄γευμα και το σ/κ με έχει αποτραβήξει απο όλους και όλα δεν θέλω να κάνω τίποτα μόνη μου ή με τον άνδρα μου γιατι δεν θέλω να αφήνω το μωρό καθόλου (εκτός των ωρών που δουλεύω) με αποτέλεσμα όλοι να λένε οτι πάλι είμαι υπερβολική και το μωρό δεν παθαίνει τίποτα αν πάω μια βόλτα ...εγώ όμως δε μπορώ, δεν το κάνω για να αποδείξω σε κανέναν τίποτα γιατι το άκουσα και αυτό (οτι και καλά εντάξει το ξέρουμε οτι είσαι καλή μαμα). έτσι νιώθω δε μπορώ !!

Επειδή έχω πολλά στο μυαλό μου και θα σε κουράσω το συμπέρασμα είναι οτι είμαι κάπως μετά το ξεχνάω μετα έίμαι ξανά κάπως και πάει λέγοντας ...Υπάρχει τρόπος να το ξεπεράσω αυτο το κόλλημα που έχω εφόσον δε μπορώ να σταματήσω τη δουλειά...και πως θα δώσω στους άλλους να καταλάβουν οτι αυτή τη στιγμή καλώς ή κακώς για μένα πρωτεύει μόνο το μωρό..και όχι ο εαυτός μου ....

Συγνώμη αν σε κούρασα περιμένω τη συμβουλή σου

[Κάσση]

Γεια σου Βίκυ μου

Καλώς ήρθες στο φόρουμ και ευχαριστούμε για τις συμβουλές σου ..

Εγω θα ήθελα να ανοίξω ένα μεγάλο θέμα βέβαια αν θυμάμαι καλά είσαι έγγυος και δεν έχεις παιδάκι αλλα φαντάζομαι θα μπορείς να με συμβουλέψεις ...

Αφότου γέννησα αντιμετωπίζω πολύ σοβαρό πρόβλημα με το γεγονός οτι δε μεγαλώνω εγώ το παιδί μου όπως θα ήθελα μιας και δουλεύω και είμαι μαζί του καθημερινά μετα τις 5 το απόγευμα...πολύ λιγες ώρες αφού κοιμάται 10 η ώρα.

Ήξερα οτι θα ήταν δύσκολο να αποχωριστώ το παιδί μου αλλα δεν φαταζόμουν οτι θα ήταν τοσο δύσκολο οσο αποδείχτηκε..έχουν περάσει 6,5 μήνες που επέστρεψα στη δουλειά και ακόμη υποφέρει η ψυχή μου ...με αποτέλεσμα η σταναχώρια που νιώθω μέσα μου να βγαίνει σε άλλα πράγματα και σε άλλους ανθρώπους ...που τους στεναχωρώ χωρίς λόγο..

Στην προσπάθεια μου να καταλάβω οτι αυτο που κάνω εγώ το κάνουν όλες οι μανούλες και εντάξει δεν είναι υπερβολικό ..ποια μάνα θέλει να αφήνει το παιδί της αναγκαζόμαστε όλες ... γίνομαι χειρότερα πιάνοντας τον εαυτό μου να λέω δε με ενδιαφέρει τι κάνουν οι άλλοι με ενδιαφέρει πως νιώθω εγώ...

Ίσως είμαι υπερβολική γιατι όλοι έτσι μου λένε...αλλά οταν κάποιος νιώθει έτσι τι σημασία έχει αν είναι υπερβολή ή όχι...Σημασία έχει οτι εγώ νιώθω λύπη που δεν είμαι δίπλα στο μωρό έτσι όπως θέλω εγώ ...που αναγκάζομαι να κάνω τα στραβά ματια στη μαμά μου και στην πεθερά μου για όλα όσα κάνουν και με τα οποία εγω δε συμφωνώ πάντα ..

Βεβαία είμαι ευγνώμων γιατι το παιδί μου είναι σε καλά χέρια ...αλλά δεν είναι μαζί μου ...Δηλαδή θέλω να πώ οτι το πρόβλημα μου δεν είναι οτι το αφήνω στις γιαγιάδες αλλα γενικά το οτι το αφήνω...

Είμαι πλέον σε μια καλύτερη φάση μέσα μου αλλά δεν παύω να υποφέρω....ειδικά τώρα που μεγαλώνει και κλαίει όταν φεύγω...

Πολλές φορές σκέφτομαι μήπως πρέπει να μιλήσω σε ειδικό γιατί κα΄ποιες φορές δε μπορώ ουτε να ανασάνω απο τη στεναχώρια μου , κάποιες άλλες είμαι καλύτερα και λέω εντάξει το σαββατοκύριακο είμαστε μαζι και το απόγευμα μόνο μαζι του ασχολούμαι με τίποτα άλλο αλλά το 1 φέρνει το άλλο ....αυτο τα αλαλούμ που επικρατεί μέσα μου και η ανάγκη μου να αφιερώνω χρόνο στο μωρό το απο΄γευμα και το σ/κ με έχει αποτραβήξει απο όλους και όλα δεν θέλω να κάνω τίποτα μόνη μου ή με τον άνδρα μου γιατι δεν θέλω να αφήνω το μωρό καθόλου (εκτός των ωρών που δουλεύω) με αποτέλεσμα όλοι να λένε οτι πάλι είμαι υπερβολική και το μωρό δεν παθαίνει τίποτα αν πάω μια βόλτα ...εγώ όμως δε μπορώ, δεν το κάνω για να αποδείξω σε κανέναν τίποτα γιατι το άκουσα και αυτό (οτι και καλά εντάξει το ξέρουμε οτι είσαι καλή μαμα). έτσι νιώθω δε μπορώ !!

Επειδή έχω πολλά στο μυαλό μου και θα σε κουράσω το συμπέρασμα είναι οτι είμαι κάπως μετά το ξεχνάω μετα έίμαι ξανά κάπως και πάει λέγοντας ...Υπάρχει τρόπος να το ξεπεράσω αυτο το κόλλημα που έχω εφόσον δε μπορώ να σταματήσω τη δουλειά...και πως θα δώσω στους άλλους να καταλάβουν οτι αυτή τη στιγμή καλώς ή κακώς για μένα πρωτεύει μόνο το μωρό..και όχι ο εαυτός μου ....

Συγνώμη αν σε κούρασα περιμένω τη συμβουλή σου

[mata]

KALOS IRTHATE!!!! :P

kai kalos na mas dosete ta fota sas!!!!

[mata]

KALOS IRTHATE!!!! :P

kai kalos na mas dosete ta fota sas!!!!

[mata]

KALOS IRTHATE!!!! :P

kai kalos na mas dosete ta fota sas!!!!