vicky86

Το ηλεκτρονικό τσιγάρο ως γνωστόν παρέχει στο χρήστη ποσότητα νικοτίνης με στόχο τη σταδιακή απεξάρτηση από το κάπνισμα, χωρίς να παρέχει τις υπόλοιπες βλαπτικές ουσίες του συμβατικού τσιγάρου οι οποίες ενοχοποιούνται για νοσήματα του καρδιαγγειακού συστήματος ή για καρκίνο του πνεύμονα. Η νικοτίνη όμως προκαλεί σπασμό των αρτηριών του πλακούντα και ως εκ τούτου ενοχοποιείται για την μείωση του παρεχομένου οξυγόνου και των θρεπτικών ουσιών που είναι άκρως απαραίτητες για την ανάπτυξη του μωρού. Εξάλλου, η νικοτίνη εισέρχεται στην κυκλοφορία του μωρού και αυξάνει τις πιθανότητες εθισμού του. Αυτό έχει ποικίλες συνέπειες, από το να είναι αργότερα ευερέθιστο και να κοιμάται δύσκολα, μέχρι να καταλήξει να είναι και το ίδιο καπνιστής στην εφηβεία και στην ενήλικο ζωή. Ας σημειώσουμε εδώ ότι η δράση αυτή είναι δοσοεξαρτώμενη, όπως και με το συμβατικό τσιγάρο. Επομένως, όσο λιγότερα, τόσο καλύτερα. Πρέπει εδώ να συμπληρώσουμε ότι το κάπνισμα δεν επιτρέπεται ούτε στην περίοδο της λοχείας, γιατί οι βλαπτικές ουσίες του τσιγάρου περνούν στο μωρό με το μητρικό γάλα. Πηγή: Faysbook.gr

Οι δυσκολίες στη λήψη τροφής κατά τη βρεφική και πρώτη παιδική ηλικία ανησυχούν αρκετές μητέρες. Συχνά παρουσιάζονται μετά από τον αποθηλασμό, μια αλλαγή στο διαιτολόγιο, την προσθήκη νέων τροφών, μια ίωση. Εμφανίζονται ως μια παθητική ή ενεργητική άρνηση του βρέφους ή του μικρού παιδιού να δεχτεί την τροφή που του προσφέρει η μητέρα του. Πιο συχνή είναι η ενεργητική άρνηση του παιδιού, που φέρνει καταστάσεις εκνευρισμού και έντονες συγκρούσεις ανάμεσα στη μητέρα, η οποία δοκιμάζει τα πάντα για να κάνει το παιδί να φάει, και στο παιδί που αρνείται πεισματικά. Η αντιδραστική αυτή συμπεριφορά του παιδιού προκαλεί ιδιαίτερα έντονο άγχος στη μητέρα, ανησυχία για τη σωματική του ανάπτυξη και απογοήτευση γιατί το παιδί αρνείται την τροφή που του προσφέρει. Αυτή η συμπεριφορά συνήθως εκφράζει μια αντίδραση προς τη μητέρα κυρίως, (που μπορεί να έχει σχέση με το αναπτυξιακό στάδιο που βρίσκεται το παιδί ή μπορεί να σχετίζεται με δυσκολίες στη σχέση μεταξύ των δύο) και όχι τόσο πραγματική έλλειψη όρεξης για φαγητό. Ωστόσο, πριν αποφανθεί κανείς για αυτό, χρειάζεται να αποκλειστούν ιατρικοί λόγοι στους οποίους μπορεί να οφείλεται, όπως η δυσανεξία σε συγκεκριμένες τροφές ή κάποια ιατρική νόσος. Σε κάποιες περιπτώσεις, η ανορεξία μπορεί να αποτελεί επίσης, σύμπτωμα μιας πιο γενικευμένης ψυχικής δυσκολίας. Στην απλή μορφή της η δυσκολία υποχωρεί όταν κατευναστεί το άγχος της μητέρας, σταματήσει η πίεση και αλλάξει η στάση προς τη διατροφή γενικά. Θα πρέπει να σημειωθεί, ότι έχει βρεθεί ότι οι συγκρούσεις γύρω από το θέμα της διατροφής και οι μάχες την ώρα του φαγητού κατά την παιδική ηλικία συνδέονται με τη διάγνωση της ανορεξίας στην εφηβεία και στην αρχή της ενήλικης ζωής. Γι’ αυτό το λόγο είναι σημαντικό όταν η δυσκολία παραμένει και η ώρα του φαγητού γίνεται ολοένα και πιο δραματική, οι γονείς να απευθύνονται σε κάποιον ειδικό που θα μπορέσει να βοηθήσει, όπως ένας παιδίατρος ενημερωμένος για θέματα διατροφής και ένας ψυχολόγος ή παιδοψυχίατρος. Πηγές: Λαζαράτου Ε. Από την βρεφική ηλικία στην ενήλικη ζωή: Η αναπτυξιακή πορεία της ψυχογενούς ανορεξίας, Εγκέφαλος. Σουμάκη Ε. Διαταραχές διατροφής. http://enarthro.blogspot.gr

Κάθε παιδί που βρίσκεται για διάφορους λόγους χωρίς τους βιολογικούς γονείς του, ή με βιολογικούς γονείς που αδυνατούν να ανταποκριθούν στο γονεϊκό τους ρόλο, είναι δυνάμει ένα παιδί προς υιοθεσία. Η υιοθεσία μπορεί να ορισθεί ως η σύμπτωση της επιθυμίας ενός ζευγαριού για απόκτηση ενός παιδιού με την πραγματική ανάγκη ενός παιδιού να αποκτήσει ένα νέο και σταθερό οικογενειακό περιβάλλον. Αναμφίβολα, η υιοθεσία συμβαίνει προς όφελος του παιδιού. Παιδιά σε θετή οικογένεια Συχνά, υπάρχει η τάση να γενικεύεται ο τρόπος με τον οποίο πιστεύουμε ότι ένα παιδί βιώνει την ένταξή του σε μια θετή οικογένεια, σαν να πρόκειται για μια ιδιαίτερη κατηγορία ή “είδος” παιδιών. Ωστόσο, είναι ουσιώδες να συνειδητοποιήσουμε ότι το υιοθετημένο παιδί θα πρέπει καταρχήν να αντιμετωπίζεται ως παιδί με ανάγκες που δεν διαφοροποιούνται σημαντικά από τις ανάγκες κάθε άλλου παιδιού, ανάγκες βιολογικές, ακαδημαϊκές και κυρίως συναισθηματικές. Οι ανάγκες των παιδιών Ο όρος συναισθηματικές ανάγκες αναφέρεται κατά κύριο λόγο στο σεβασμό της ιδιαίτερης ατομικότητας του παιδιού εκ μέρους των θετών γονιών αλλά και του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος και στην ουσιαστική αποδοχή αυτού που το παιδί είναι. Η αποδοχή του παιδιού συνδέεται με μια γενική συναισθηματική στάση με την οποία αναγνωρίζεται ότι κάθε παιδί υιοθετημένο ή μη έχει δικαίωμα να έχει επιθυμίες και ανησυχίες, με λίγα λόγια να είναι ο εαυτός του. Βέβαια, η αποδοχή αυτή δεν ταυτίζεται με την κάλυψη των υλικών αναγκών και τη μη διαπραγμάτευση των ουσιωδών ενδοοικογενειακών ζητημάτων (για παράδειγμα, τη θέσπιση κανόνων, την εφαρμογή ορίων την άσκηση κριτικής). Οι γονείς έχουν την ευθύνη και χρειάζεται να αναλαμβάνουν ρόλους ενηλίκων απέναντι στα παιδιά τους. Ενημέρωση για την υιοθεσία Είναι πλέον ευρέως αποδεκτό ότι τα παιδιά που έχουν υιοθετηθεί θα πρέπει να ενημερώνονται όσο το δυνατόν νωρίτερα για την υιοθεσία. Σημαντικό είναι να πούμε στα παιδιά τι συμβαίνει χρησιμοποιώντας απλά λόγια, ανάλογα και με το επίπεδο ανάπτυξής τους και την ηλικία τους. Δεν υπάρχει συγκεκριμένος τρόπος και «έτοιμες» φράσεις αναφορικά με το τι και πώς μιλάμε σε ένα παιδί για την υιοθεσία. Κάθε οικογένεια έχει άλλωστε τους δικούς της ξεχωριστούς τρόπους να διαπραγματεύεται τα ζητήματα που την αφορούν. Είναι σημαντικό οι γονείς να χρησιμοποιήσουν τον αυθορμητισμό τους και να εμπιστευτούν τον προσωπικό τους τρόπο να μιλούν με το παιδί τους. Είναι, λοιπόν, καλό να διηγούνται με απλά λόγια σταδιακά στο παιδί την ιστορία του και να είναι ανοιχτοί στις ερωτήσεις του, συζητώντας μαζί του με φυσικό τρόπο. Αποφεύγοντας να μιλήσουμε για την υιοθεσία Στην αντίθετη περίπτωση, το γεγονός της υιοθεσίας, κινδυνεύει να μετατραπεί σε οικογενειακό μυστικό, φορτισμένο με αισθήματα ντροπής και ενοχής, που θα επηρεάζει αρνητικά τις σχέσεις γονιών και παιδιού. Τα παιδιά ερμηνεύουν ενδείξεις του περιβάλλοντος, όπως τις σιωπές και την αμηχανία των γονιών, και αντιλαμβάνονται ότι κάτι σημαντικό κρύβουν οι γονείς τους απ’ αυτά και αυτό μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τη φυσιολογική τους περιέργεια. Μάλιστα, η αποκάλυψη του μυστικού της υιοθεσίας από κάποιο τρίτο πρόσωπο μπορεί να επηρεάσει την εμπιστοσύνη που έχουν τα παιδιά στους γονείς τους. Η ειλικρίνεια σε ό,τι αφορά την καταγωγή και την ιστορία ενός παιδιού, μπορούν να παίξουν πολύ σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς του και δημιουργούν κλίμα ασφάλειας μέσα στην οικογένεια. Οι γονείς που αποφασίζουν να μην μιλήσουν είναι καλό να αναλάβουν την ευθύνη να εξηγήσουν στο παιδί για ποιο λόγο σιωπούν και μέχρι πότε. Μιλώντας για τους βιολογικούς γονείς Ένα ευαίσθητο θέμα είναι το πώς θα μιλήσουν οι θετοί γονείς στο παιδί για τους βιολογικούς του γονείς. Το ερώτημα "Γιατί με εγκατέλειψαν;" προκαλεί ιδιαίτερη αμηχανία, αλλά οι θετοί γονείς θα πρέπει να προσπαθήσουν να είναι ειλικρινείς και να φροντίσουν ώστε τα λόγια και οι εξηγήσεις τους να μην θίγουν την αξιοπρέπεια των βιολογικών γονιών στα μάτια του παιδιού. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι και η πράξη της εγκατάλειψης ενός παιδιού είναι από μια πλευρά μια πράξη φροντίδας και προστασίας για το παιδί. Ένα παιδί που έχει πολύ αρνητικές εικόνες, μέσω των αφηγήσεων των θετών γονιών του για τους βιολογικούς του γονείς, μπορεί να πιστεύει ότι και το ίδιο δεν αξίζει, με αποτέλεσμα να πλήττεται σοβαρά η εκτίμηση που έχει για τον εαυτό του. Βιολογία και κληρονομικότητα Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να λάβουμε υπόψη μας ότι η οικογένεια και ο γονικός ρόλος δεν αποτελούν καταστάσεις που ορίζονται αποκλειστικά και μόνο από τη βιολογία. Ουσιαστικό ρόλο διαδραματίζουν η ποιότητα της αλληλεπίδρασης μεταξύ του παιδιού και των γονέων, ο βαθμός ζεστασιάς στις ενδοοικογενειακές σχέσεις και το γενικό συναισθηματικό κλίμα μέσα στο οποίο διαμορφώνονται και δομούνται οι σχέσεις και οι δεσμοί. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι καμία βιολογική λειτουργία δεν ασκείται ικανοποιητικά ως προς την ανάπτυξη ενός παιδιού αν δεν επενδυθεί με συναίσθημα. Για τον λόγο αυτό η "κληρονομικότητα" και η "βιολογία" παίζουν πολύ λιγότερο ρόλο από αυτόν που συνήθως πιστεύουμε ως προς τη διαμόρφωση ενός παιδιού και κακώς αποδίδονται σε αυτές συμπεριφορές των παιδιών που σε μεγάλο βαθμό στηρίζονται σε άλλους παράγοντες. Βιβλιογραφική πηγή: Αμπατζόγλου Γ. (Επιμ.) (2002). Αλλάζοντας χέρια: Διεπιστημονική προσέγγιση της διακίνησης και της τοποθέτησης των παιδιών. University Studio Press. http://enarthro.blogspot.gr

Η αρχή του σχολείου είναι μια σημαντική στιγμή στην ανάπτυξη ενός παιδιού. Μπορεί να προκαλεί ενθουσιασμό αλλά και φόβο τόσο στο παιδί, όσο και στους γονείς. Για το παιδί μπορεί να σημαίνει γνωριμία με νέα μέρη, καινούριους ανθρώπους και νέους κανόνες. Για σας μπορεί να σηματοδοτεί την επιστροφή στην εργασία ή στα οικιακά, χωρίς το παιδί. Ίσως να είναι η πρώτη φορά που αποχωρίζεστε το παιδί σας για τόσες ώρες. Το παιδί σας μπορεί να είναι ενθουσιασμένο που πηγαίνει σχολείο, χωρίς ίχνος άγχους, και να τρέξει έτοιμο από την πρώτη μέρα αφήνοντάς σας μόνη και θλιμμένη που το αποχωρίζεστε. Αν συμβαίνει αυτό, το παιδί σας αισθάνεται δυνατό, ασφαλές και ικανό να αντιμετωπίσει αυτή τη νέα πρόκληση. Ωστόσο, είναι σημαντικό οι γονείς να σκεφτούν τον αντίκτυπο του ξεκινήματος του σχολείου στους ίδιους, καθώς αυτή μπορεί να είναι μια δύσκολη περίοδος για εκείνους. Για κάποιους γονείς το ξεκίνημα του σχολείου σημαίνει ότι δεν είναι απαραίτητοι πια συνεχώς στο παιδί τους, κάτι που μπορεί να είναι δύσκολο να αντιμετωπίσουν. Μπορεί να είναι πολύ επίπονο να ρωτάς το παιδί σου τι έκανε στο σχολείο όλη μέρα και να σου απαντά “τίποτα!”. Μπορεί να λέει τίποτα, αλλά έκανε ίσως τόσα πολλά που δεν έχει τον τρόπο να τα μοιραστεί. Θυμηθείτε ότι είστε ακόμα το πιο σημαντικό πρόσωπο για το παιδί σας, ακόμα και αν δεν φαίνεται όταν μιλάει συνέχεια για τους φίλους ή τη δασκάλα του. Μπορείτε να συμμετέχετε και εσείς σ' αυτό αν ασχοληθείτε με το σχολείο και γνωρίσετε αυτούς τους νέους φίλους. Μπορεί να βοηθήσει να θυμάστε ότι πολλοί άλλοι γονείς αφήνουν τα παιδιά τους στο σχολείο για πρώτη φορά και έχουν παρόμοια συναισθήματα. Η δημιουργία σχέσεων μαζί τους μπορεί να είναι βοηθητική. Μπορείτε να μοιραστείτε τα συναισθήματά σας σε μια συνάντηση μαζί τους και μπορείτε να το βρείτε διασκεδαστικό ότι έχετε επιτέλους χρόνο για τον εαυτό σας και συναναστρέφεστε με άλλους ενήλικες, κάτι που πριν δεν προλαβαίνατε να κάνετε. Αν γυρίζετε στην εργασία σας μπορεί να σας δυσκολεύει να φέρετε βόλτα τη δουλειά και την οικογένεια. Σε περίπτωση που πιστεύετε ότι δεν τα καταφέρνετε μπορείτε να ζητήσετε τη βοήθεια ανθρώπων που εμπιστεύεστε όπως του συζύγου σας, φίλων, ή της οικογένειας. Όταν συνηθίσετε αυτή τη ρουτίνα τα πράγματα θα πηγαίνουν πιο ομαλά. Μην πιέζεστε να είστε η τέλεια μαμά. Καμιά δεν είναι. Όλοι οι εργαζόμενοι γονείς δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα. Understanding your child... Starting primary school, The Tavistock and Portman NHS foundation trust. http://enarthro.blogspot.gr

Τα μωράκια μπορεί στον ύπνο τους να ροχαλίζουν δυνατά και να αναπαράγουν ήχους και μπορεί να κοιμούνται τόσο ήσυχα που η μητέρα να χρειάζεται να σκύψει πάνω από το κεφαλάκι τους για να ακούσει αν αναπνέουν. Οι φυσιολογικές αναπνοές στα παιδάκια είναι γύρω στις 30-40 το λεπτό. Τις περισσότερες φορές δεν χρειάζεται να ανησυχείτε για την ακανόνιστη αναπνοή του μωρού σας. Η συμβολή του παιδιάτρου είναι απαραίτητη στις εξής περιπτώσεις: - Όταν διαπιστώσετε ότι το μωράκι έχει κάτω από 10 ή πάνω από 60 αναπνοές το λεπτό. - Όταν το μωρό δυσκολεύεται να αναπνεύσει, δηλαδή αν το στήθος του ανεβοκατεβαίνει έντονα και τα ρουθουνάκια του ανοίγουν ως τα όρια τους. - Αν ακούσετε εισπνευστικό συριγμό (σφυρίζει αναπνέοντας). - Αν την ώρα που αναπνέει το μωράκι το χρώμα γύρω από τα χείλη του ή οι άκρες των δαχτύλων του αρχίζουν να μελανιάζουν. Σε περίπτωση που διαπιστώσουμε ότι το μωρό μας δεν αναπνέει το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να ελευθερώσουμε την αναπνευστική οδό. Τοποθετήστε το ένα χέρι στο μέτωπο του μωρού όπως όταν το ελέγχουμε γιο πυρετό και γείρετε ελαφρώς το κεφάλι του προς τα πίσω. Αν στο στόμα του υπάρχει κάποιο ξένο σώμα, προσπαθήστε να το βγάλετε προσεκτικά με τα δύο σας δάκτυλα. Με το δάχτυλο του άλλου χεριού σηκώνετε το σαγόνι για να κρατήσετε την αναπνευστική οδό ανοιχτή. Αν γνωρίζετε πώς να κάνετε καρδιοαναπνευστική ανάνηψη ξεκινήστε αμέσως για 2 λεπτά. Αν όχι ζητήστε τη βοήθεια κάποιου που ξέρει. Ταυτόχρονα καλέστε αμέσως τα επείγοντα και συνεχίστε να δίνετε πρώτες βοήθειες.

Αν το εύρημα επιβεβαιωθεί, μπορεί να οδηγήσει σε διαγνωστικά τεστ και τρόπους θεραπείας των γυναικών που κινδυνεύουν να γεννήσουν το μωρό τους πριν την ώρα του. Οι ερευνητές του Duke βασίζουν τα ευρήματά τους σε εξετάσεις που έκαναν στους αμνιακούς σάκους 48 γυναικών, άλλες εκ των οποίων είχαν γεννήσει αιφνιδίως πρόωρα, άλλες είχαν γεννήσει στην ώρα τους και κάποιες που γέννησαν πρόωρα για ιατρικούς λόγους. Όπως εξηγούν στην επιθεώρηση «PLoS One», σχεδόν ο ένας στους τρεις πρόωρους τοκετούς οφείλεται στο ότι «σπάνε» πολύ νωρίς τα νερά. Επιστημονικά αυτό σημαίνει ότι υφίσταται ρήξη ο αμνιακός σάκος μέσα στον οποίο επιπλέει το μωρό, καθώς είναι γεμάτος με ένα ζωτικής σημασίας υγρό (λέγεται αμνιακό υγρό). Οι μεμβράνες του αμνιακού σάκου κανονικά υφίστανται ρήξη κατά την έναρξη του τοκετού. Αν η ρήξη τους αρχίσει πρόωρα, υπάρχουν πολλές πιθανότητες να οδηγήσουν σε πρόωρο τοκετό. Οι ερευνητές του Duke ανακάλυψαν ότι σε όλους τους αμνιακούς σάκους υπήρχαν βακτήρια, αλλά όσο υψηλότερα ήταν τα επίπεδά τους, τόσο πιο λεπτές ήταν οι μεμβράνες - και αυτό ίσχυε κυρίως στις γυναίκες οι οποίες είχαν γεννήσει πρόωρα. Εάν τα βακτήρια είναι η αιτία της λέπτυνσης και συνακόλουθης ρήξης και όχι η συνέπειά της, τότε είναι πιθανό να επινοηθούν νέοι τρόποι διάγνωσης και θεραπείας, εκτιμούν οι ερευνητές. «Επειδή τα βακτήρια που εντοπίσαμε είναι συγκεκριμένα, θα μπορούσαμε να ελέγχουμε τις εγκύους γι’ αυτά νωρίς στην εγκυμοσύνη και να τους χορηγούμε αντιβιοτική αγωγή, ούτως ώστε να αποτραπεί ένας πρόωρος τοκετός», δήλωσε η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Έιμι Μάρθα, αναπληρώτρια καθηγήτρια Μαιευτικής & Γυναικολογίας στο Duke. «Ωστόσο πριν φτάσουμε σε αυτό το στάδιο, θα πρέπει να επιβεβαιώσουμε το εύρημά μας σε μεγαλύτερες μελέτες, καθώς και να βεβαιωθούμε ότι τα βακτήρια προκαλούν την ρήξη και ότι δεν συσσωρεύονται στην περιοχή όταν αυτή έχει ήδη συμβεί», πρόσθεσε. Web Only

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται αύξηση των μονογονεϊκών οικογενειών, δηλαδή των οικογενειών στις οποίες υπάρχει μόνο ένας γονέας. Το φαινόμενο αυτό μπορεί να οφείλεται σε μια σειρά παραγόντων, όπως η αύξηση του αριθμού των διαζυγίων, ο αιφνίδιος ή μη θάνατος ενός γονέα ή η γέννηση παιδιών εκτός γάμου. Στο σύνολό τους, οι περισσότερες μονογονεϊκές οικογένειες έχουν επικεφαλής τη μητέρα, μια και, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις διαζυγίου, είναι συνηθέστερο να δίνεται η κηδεμονία των παιδιών σε αυτή. Παρόλα αυτά, υπάρχουν και αρκετές μονογονεϊκές οικογένειες με επικεφαλής τον πατέρα. Η γονεϊκότητα αποτελεί μια σημαντική πτυχή στη ζωή ενός ατόμου και επιφέρει μια σειρά αλλαγών στην καθημερινότητά του. Πολλές από τις δυσκολίες των μονογονεϊκών οικογενειών είναι παρόμοιες με εκείνες που παρατηρούνται σε μια οικογένεια με δύο γονείς. Η φροντίδα των βασικών αναγκών, η παροχή των αναγκαίων, η αντιμετώπιση των αναπτυξιακών δυσκολιών των παιδιών, η βοήθεια στα σχολικά καθήκοντα είναι μερικές από αυτές. Ωστόσο, τα προβλήματα αυτά μπορεί να φαίνονται πιο δύσκολο να τα διαχειριστεί ο γονέας που είναι μόνος και δεν έχει κάποιο υποστηρικτικό δίκτυο συγγενών ή φίλων. Η μονογονεϊκότητα ενδέχεται να δημιουργεί στο γονέα επιπρόσθετες πιέσεις, καθώς καλείται να αναπροσαρμόσει τη ζωή και τις προτεραιότητές του σε σημαντικό βαθμό. Ιδιαίτερα, στις μονογονεϊκές οικογένειες οι οποίες προκύπτουν μετά από ένα διαζύγιο μερικές από τις προκλήσεις που παρουσιάζονται είναι τα προβλήματα επίσκεψης και επιμέλειας, οι επιπτώσεις της συνεχιζόμενης σύγκρουσης μεταξύ των γονέων, η αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης δυσκολιών των παιδιών αναφορικά με την ψυχο-συναισθηματική τους προσαρμογή και τα προβλήματα που προκαλούνται, όταν ο γονέας αρχίζει να δημιουργεί νέες σχέσεις. Δεν είναι, μάλιστα, σπάνιο να γίνει αποδέκτης του μεγαλύτερου μέρους του αρνητισμού, της επαναστατικότητας και του θυμού των παιδιών εξαιτίας της διάλυσης της οικογένειας. Για τους λόγους αυτούς, χρειάζεται να διαχειριστεί τα προσωπικά του αρνητικά συναισθήματα προς τον/την πρώην σύζυγο και να φροντίσει έτσι, ώστε τα παιδιά να βρουν το χώρο να εκφράσουν την πικρία και το θυμό για τη νέα κατάσταση, καθώς και την επιθυμία τους να επικοινωνούν με τον άλλο γονέα. Επιπρόσθετα, ο γονέας επικεφαλής της μονογονεϊκής οικογένειας χρειάζεται να προβεί σε διαφοροποίηση αναφορικά με τον εργασιακό του ρόλο, ώστε να μπορεί να εξισορροπήσει τις αυξημένες οικονομικές ανάγκες της οικογένειας. Ιδιαίτερα, στις περιπτώσεις που ο άλλος γονέας δεν συμμετέχει ενεργά, έχει αποσυρθεί πλήρως από τη φροντίδα των παιδιών ή δεν υπάρχει, ενδέχεται να βιώνει υψηλά επίπεδα στρες και άγχους. Ιδιαίτερα, οι γυναίκες επικεφαλής αντιμετωπίζουν συχνότερα δυσκολίες αναφορικά με την εύρεση ή τη διατήρηση της εργασίας τους, με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται σημαντικά η οικονομική κατάσταση της οικογένειας. Αντίθετα, οι άνδρες επικεφαλής μονογονεϊκών οικογενειών φαίνεται να έχουν καλύτερες ευκαιρίες εργασίας και υψηλότερες χρηματικές απολαβές. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι η μονογονεϊκότητα δεν ασκεί και σε αυτούς πιέσεις. Ένας άνδρας συχνά –αν και όχι πάντα- δεν είναι κατάλληλα προετοιμασμένος να αντιμετωπίζει και να φέρει σε πέρας της πολλαπλές απαιτήσεις της γονεϊκότητας, που περιλαμβάνουν τη συνεχή φροντίδα, την επιτήρηση, τη βοήθεια στα μαθήματα και την οριοθέτηση της συμπεριφοράς των παιδιών, καθήκοντα που παραδοσιακά είναι συνδεδεμένα με το μητρικό ρόλο. Συνεπώς, η μονογονεϊκότητα απαιτεί αναπροσδιορισμό και επανακαθορισμό των ενδο-οικογενειακών ρόλων. Επιπλέον, οι ανάγκες των παιδιών σε σχέση με την ηλικία και το αναπτυξιακό τους επίπεδο αποτελούν μια ακόμη δυσκολία. Για παράδειγμα, τα περισσότερα παιδιά κατά την εφηβεία ενδεχομένως να αισθάνονται κάποια εχθρότητα προς τους γονείς τους, καθώς μεγαλώνουν και προσπαθούν να ανεξαρτητοποιηθούν. Όμως, όταν η οργή και η εξέγερση κατευθύνεται στο σύνολό της προς ένα πρόσωπο, μπορεί η κατάσταση να επιδεινωθεί. Επομένως, είναι σημαντικό ο γονέας και τα παιδιά να υιοθετήσουν νέα πρότυπα επικοινωνίας και να διαπραγματευθούν από την αρχή τη μεταξύ τους σχέση. Τα παιδιά έχουν ανάγκες που χρειάζεται να ικανοποιηθούν και απαιτούν την προσοχή και το συνεχές ενδιαφέρον του γονέα, με αποτέλεσμα να περιορίζεται ο χρόνος που έχει στη διάθεσή του για να ασχοληθεί με τα προσωπικά του ενδιαφέροντα και να διατηρήσει τις κοινωνικές του επαφές. Η ύπαρξη προσωπικού χρόνου είναι απαραίτητη και αναγκαία προϋπόθεση ώστε ο γονέας να μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικότερα μέσα στο πλαίσιο της οικογένειας, καθώς παρέχει την ευκαιρία για ανασυγκρότηση των δυνάμεων, χαλάρωση και αποστασιοποίηση από τις καθημερινές δυσκολίες. Όλα τα παραπάνω καθιστούν σαφές το γεγονός ότι ο/η επικεφαλής μιας μονογονεϊκής οικογένειας αντιμετωπίζει ένα ευρύ φάσμα πιέσεων και δυνητικών προβλημάτων σε διάφορα επίπεδα. Ωστόσο, η μονογονεϊκότητα αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία για το γονέα να δοκιμάσει νέους ρόλους, να ενισχύσει τις δεξιότητες και τις ικανότητές του και να επιτύχει προσωπική ολοκλήρωση. Το σημαντικότερο είναι ότι η εμπειρία αυτή μπορεί να λειτουργήσει ως ένα βασικό σημείο επαφής μεταξύ του γονέα και των παιδιών, φέρνοντας τους πιο κοντά και ενδυναμώνοντας τους οικογενειακούς δεσμούς. Αποτελεί, λοιπόν, πολύ περισσότερο μια πρόκληση παρά μια δυσκολία. http://enarthro.blogspot.gr

Πως εκδηλώνεται αυτή η ανασφάλεια κατα την διάρκεια της μαθησιακής διαδικασίας στο σπίτι και στο σχολείο: - Ανάγκη για συνεχή επιβεβαίωση για να λύσει και να ολοκληρώσει μια άσκηση μέχρι το τέλος πχ.μια άσκηση γραμματικής. - Ανάγκη για συνεχή παρουσία του γονιού που τον διαβάζει για να ξεκινήσει, ολοκληρώσει και τελικά παραδώσει την άσκηση στην/στον δασκάλα/ο. - Συνεχείς ερωτήσεις κατά την εκτέλεση της άσκησης “αν το κάνει καλά”. - Με την εκφώνηση της άσκησης η αίσθηση ότι δεν την κατάλαβε πλήρως τον οδηγεί σε επιτόπου ερώτηση πχ. “Κυρία δηλ. τι κάνω εδώ; Έτσι να το κάνω;” ακόμα και αν πολλές φορές έχει καταλάβει την εκφώνηση. - Σε ερώτηση μουρμουρίζει την απάντηση και όταν του ζητείται να την πει φωναχτά δεν δίνει καμία απάντηση επειδή είναι σίγουρος ότι κάνει λάθος. - Αν έχει δώσει μια προφορική απάντηση και του ζητηθεί να την εξηγήσει καλύτερα η συνήθης αντίδραση είναι: “Αφήστε το κυρία λάθος είναι”. - Αν σε μια γραπτή άσκηση του ζητηθεί να εξηγήσει γιατί έγραψε την συγκεκριμένη απάντηση η συνήθης αντίδραση είναι να πάρει την γόμα στο χέρι και να σβήσει αυτό που είχε γράψει χωρίς να περιμένει να επιβεβαιώσει αν είναι λάθος ή όχι. - Δεν συμμετέχει στην τάξη, δεν σηκώνει χέρι ακόμα και αν γνωρίζει την απάντηση εξαιτίας της βεβαιότητας ότι δεν θα δώσει την σωστή απάντηση ή ότι θα ακυρωθεί από τον εκπαιδευτικό/συμμαθητές του. - Σε ένα παιχνίδι γνώσεων δεν θα πάρει μέρος. - Σε ένα παιχνίδι που έχει ανάγνωση και ορθογραφία δεν θα πάρει μέρος. - Στην τάξη συνήθως προτιμάει να κάθεται σιωπηλό και η μόνη συμμετοχή να είναι η αντιγραφή από τον πίνακα. - Στα διαγωνίσματα/τεστ του προκαλείται περισσότερο άγχος να μην δουν οι συμμαθητές του τι έγραψε παρά η προσωπική του επίδοση. Με αυτούς τους τρόπους παρουσιάζεται συνήθως, η χαμηλή αυτοπεποίθηση που έχουν τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες/δυσλεξία κατά την διάρκεια της μαθησιακής διαδικασίας. Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι ακόμα και παιδιά με δυσλεξία/μαθησιακές δυσκολίες που εμφανίζονται κοινωνικά και ευχάριστα αν διερευνήσουμε λίγο πιο βαθιά την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους θα αντιληφθούμε ότι είναι πολύ πιο ανασφαλή για τις σχολικές τους δεξιότητες από ότι πιστεύαμε. Άσπα Μητρακάκη Ειδική Παιδαγωγός - Κοινωνική Ανθρωπολόγος ειδικευμένη στην αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολιών/δυσλεξίας http://dyslexiaathome.blogspot.gr/2011/10/blog-post_4547.html email: amitrakaki@gmail.com

Σύμφωνα με έρευνα που έκαναν επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο του Swansea, στη Μεγάλη Βρετανία, φαίνεται ότι τα μωρά που ταΐζονται για πολύ μεγάλο διάστημα με λιωμένα φαγητά κινδυνεύουν να γίνουν παχύσαρκα και να έχουν κακές διατροφικές συνήθειες μεγαλώνοντας. Αντιθέτως οι γονείς που ακολουθούν τη μέθοδο babyled κατά την οποία τα μωρά επιλέγουν το τι και κυρίως το πόσο θα φάνε, καταφέρνουν να μεγαλώσουν παιδιά που δεν θα καταλήξουν να γίνουν υπέρβαρα και που θα έχουν μία πιο υγιή σχέση με το φαγητό. Σύμφωνα με τους ειδικούς, το να δίνουμε στο μωρό τη δυνατότητα να ελέγχει το ίδιο την πείνα του και τον κορεσμό του έχει επίδραση τόσο στο βάρος του όσο και στον τρόπο που τρώει, συνήθειες που θα συνεχιστούν και στην παιδική ηλικία. Η Δρ Amy Brown και η Michelle Lee από το Πανεπιστήμιο του Swansea μελέτησαν 298 παιδιά, μεταξύ 6 και 12 μηνών, που προχώρησαν στον απογαλακτισμό με τη μέθοδο «babyled» - που είναι αρκετά διαδεδομένη στη Μεγάλη Βρετανία - σε σχέση με όσα ταΐζονταν με την παραδοσιακή μέθοδο με λιωμένα φαγητά. Στην αρχή κατέγραψαν τον τρόπο με τον οποίο εισήχθησαν τα εν λόγω παιδιά στη στερεή τροφή και στη συνέχεια συνέκριναν το βάρος και τη διατροφική τους συμπεριφορά όταν ήταν μεταξύ 18 και 24 μηνών. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα παιδιά που δεν είχαν φάει λιωμένα φαγητά όταν ήταν μωρά είχαν πιο φυσιολογικό βάρος (δεν ήταν υπέρβαρα) και μπορούσαν να σταματούν το φαγητό όταν ένοιωθαν ότι είχαν χορτάσει. Μάλιστα, αυτά τα χαρακτηριστικά ήταν ανεξάρτητα από άλλους παράγοντες, όπως για παράδειγμα το βάρος της μητέρας, ο θηλασμός, η ηλικία που ξεκίνησαν τις στερεές τροφές κλπ. Η Δρ Amy Brown εξήγησε τα αποτελέσματα εικάζοντας ότι έπαιξε ρόλο το ότι τα παιδιά αυτά είχαν μάθει να τρώνε μόνα τους, χωρίς πίεση, όσο ήθελαν, μπορούσαν να σταματήσουν όποτε είχαν χορτάσει κλπ. Η μέθοδος «babyled» που μας φαίνεται πιθανώς περίεργη, ακόμη και επικίνδυνη για τόσο μικρά μωρά, γίνεται όλο και πιο δημοφιλής στο Ηνωμένο Βασίλειο και προτρέπει τις μαμάδες αντί για λιωμένα φαγητά να δίνουν στα μωρά τους κομματάκια από διάφορες τροφές (ωμών ή μαγειρεμένων με τρόπο ώστε να έχουν μαλακή υφή) και εκείνα να επιλέγουν τι και πόσο θέλουν να καταναλώσουν παίρνοντας τον χρόνο τους, και βέβαια προκαλώντας… χάος στην κουζίνα. Πηγή: vita.gr

Επειδή όλα τα ζευγάρια τσακώνονται κάποιες φορές, σχεδόν όλα τα παιδιά θα δουν τους γονείς τους να μαλώνουν κάποια στιγμή. Αν καταφέρετε να αντιδράσετε κατάλληλα το παιδί σας μπορεί να πάρει ένα σημαντικό μάθημα για το πώς επιλύονται οι διαφωνίες με υγιή τρόπο. Ωστόσο, συνήθως αυτές οι καταστάσεις έχουν αρνητική επίδραση στο συναισθηματικό κόσμο των παιδιών. Η πιο συνηθισμένη αγωνία των παιδιών είναι να βλέπουν τους γονείς τους να μαλώνουν. Αναφέρουν ότι τα κάνει να νιώθουν ανήσυχα, φοβισμένα και μπερδεμένα. Ανησυχούν μήπως φταίνε τα ίδια για τον καβγά ή μήπως οι γονείς χωρίσουν. Τα παιδιά δεν μπορούν να ξεχωρίσουν ένα μικρό καβγαδάκι για τα πιάτα από μια σοβαρή διαφωνία που απειλεί τη σταθερότητα της σχέσης σας. Οι περισσότεροι γονείς τσακώνονται για παρόμοια θέματα. Είναι συνηθισμένο ο ένας γονιός να έχει διαφορετικές ιδέες για τη διαπαιδαγώγηση του παιδιού από τον άλλο. Για παράδειγμα, κάποιος μπορεί να δέχεται το παιδί του να τρώει μπροστά στην τηλεόραση, ενώ ο/η σύζυγος να θεωρεί ότι πρέπει όλοι να τρώνε στο τραπέζι. Κάποιοι μπορεί να διαφωνούν αν η καθημερινή μελέτη πρέπει να γίνεται πριν την τηλεόραση ή μετά. Άλλα συνηθισμένα θέματα τσακωμών είναι σχετικά με τις δουλειές του σπιτιού και τα οικονομικά. Οι διαφωνίες και οι τσακωμοί είναι αναπόφευκτοι λοιπόν. Ωστόσο, για ο,τιδήποτε κι αν μαλώνετε, υπάρχουν πράγματα που μπορείτε να κάνετε και άλλα που μπορείτε να αποφύγετε, ώστε να ελαχιστοποιήσετε την αρνητική επίπτωση στα παιδιά. Κάνετε συμφωνία με τον/την σύζυγό σας να μην μαλώνετε μπροστά στα παιδιά. Αν υπάρξει μια διαφωνία, σταματήστε την εκεί και συνεχίστε όταν τα παιδιά δεν θα είναι εκεί ή έχουν πάει για ύπνο. Είναι σημαντικό να σταματήσετε αληθινά και να μην συνεχίσετε να αρπάζεστε με το παραμικρό όλη την υπόλοιπη μέρα. Όταν το συζητήσετε αργότερα θα είστε και οι δυο πιο ήρεμοι και θα είναι ευκολότερο να βρείτε μια λύση. Προσπαθήσετε να συμφωνήσετε σε θέματα διαπαιδαγώγησης. Σίγουρα θα έχετε διαφωνίες αλλά μπορείτε να κάνετε κάποιους συμβιβασμούς από τις δύο πλευρές. Αν τα παιδιά σας ήταν παρόντα στον καυγά, καθησυχάστε τα λέγοντας ότι αγαπάτε ο ένας τον άλλο και εκείνα. Εξηγείστε τους ότι ο καυγάς δεν είχε σχέση μαζί τους. Ζητήστε συγγνώμη ο ένας από τον άλλο για να δείξετε ότι δεν κρατάτε κακία και είστε εντάξει. Συζητήστε ανοιχτά, ώστε να μάθουν πώς επιλύονται οι διαφορές. Αν ξέρετε ότι μαλώνετε για συγκεκριμένα θέματα ή ορισμένες ώρες, προσπαθήστε να καθίσετε μόνοι σας και να τα λύσετε όταν θα είστε ήρεμοι. Συζητήστε τι σας εκνευρίζει και πώς μπορείτε να είστε πιο ήρεμοι για να κάνετε το κλίμα στο σπίτι πιο ευχάριστο. Μην υποθέτετε ότι το παιδί σας είναι πολύ μικρό για να καταλάβει τις λεπτομέρειες του τσακωμού και γι’ αυτό το λόγο δεν θα επηρεαστεί. Ακόμα και τα βρέφη μπορούν να καταλάβουν αν όχι τα λόγια, τα αρνητικά συναισθήματα που υπάρχουν μεταξύ σας. Μην ζητάτε από το παιδί να διαλέξει «στρατόπεδο». Αυτό μπορεί να προκαλέσει μεγάλο άγχος στο παιδί, κάτι που έχει αρνητικές συνέπειες στον ψυχισμό του. Αποφύγετε να διαφωνείτε και να τσακώνεστε για τη διαπαιδαγώγηση του παιδιού μπροστά στο ίδιο το παιδί. Προσπαθήστε αν ο/η σύζυγός σας έχει μια συμπεριφορά με την οποία διαφωνείτε να μην το εκφράσετε μπροστά στο παιδί. Όταν είστε μόνοι μπορείτε να συζητήσετε για αυτά τα θέματα και να συμφωνήσετε, ώστε να παρουσιάζετε μια κοινή στάση στο παιδί. Αποφύγετε να τσακώνεστε μπροστά στο παιδί για το ποιος είναι σωστός στη διαπαιδαγώγηση και έχει δίκιο. Εξάλλου συνήθως δεν υπάρχει σωστό και λάθος σε αυτές τις καταστάσεις, οπότε θα ήταν καλύτερα να έρθετε σε έναν συμβιβασμό για τα θέματα που διαφωνείτε. Αποφύγετε να τσακώνεστε συνεχώς για μικρά πράγματα. Είναι σίγουρο πως θα έχετε κάποιες διαφωνίες για σοβαρά θέματα που πρέπει να λύσετε, αλλά δεν χρειάζεται να αρπάζεστε για λεπτομέρειες που δεν έχουν σημασία. Σκεφτείτε πως αν μαλώνετε συχνά για ασήμαντα θέματα, ίσως υπάρχει κάποιος άλλος λόγος για την εχθρότητα ανάμεσά σας, κάτι για το οποίο δεν μιλάτε. Αν υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στη σχέση σας που δεν καταφέρνετε να λύσετε μεταξύ σας, ίσως θα ήταν καλό να απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό. Τα παιδιά που οι γονείς τους μαλώνουν συχνά έχουν περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν συναισθηματικές δυσκολίες και προβλήματα συμπεριφοράς. Επομένως είναι σημαντικό οι γονείς να προσέχουν για αλλαγές στη συμπεριφορά τους που δείχνουν ότι χρειάζονται κάποια βοήθεια. Πηγή: Understanding your child... Parental arguments, The Tavistock & Portman NHS Foundation Trust. http://enarthro.blogspot.gr

Ήδη από τα πρώτα χρόνια της ζωής, τα αδέλφια δημιουργούν στενούς και ισχυρούς δεσμούς μεταξύ τους. Τα παιδιά έχει παρατηρηθεί ότι συνήθως εκδηλώνουν λύπη και στενοχώρια όταν αποχωρίζονται από τα αδέλφια τους και χαρά και ενθουσιασμό όταν ξαναβρίσκονται μαζί τους. Οι αδελφικές σχέσεις παρέχουν ένα σημαντικό πλαίσιο εκμάθησης κοινωνικών δεξιοτήτων για τα παιδιά. Μέσα από την καθημερινή αλληλεπίδραση τους δίνεται η ευκαιρία να επικοινωνήσουν, να συνεργαστούν και να μοιραστούν. Για τα μικρότερα παιδιά τα μεγαλύτερα αδέλφια αποτελούν πρότυπα, δηλαδή πρόσωπα τα οποία μπορούν να μιμηθούν και από τα οποία μπορούν να μάθουν συμπεριφορές, κοινωνικές συνήθειες και οικογενειακές αξίες. Τα μικρότερα παιδιά παρατηρώντας τα αδέρφια τους αρχίζουν να κατανοούν τους ρόλους που αναμένεται να αναλάβουν μέσα στην οικογένεια αλλά και τους ρόλους που σχετίζονται με το φύλο τους. Αυτό, βέβαια, μπορεί να επιτευχθεί και μέσα από τα παιχνίδια που παίζουν, όταν για παράδειγμα σχεδιάζουν φανταστικές ιστορίες και εμπλέκονται σε συμβολικό παιχνίδι. Επίσης, οι αδελφικές σχέσεις παρέχουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο τα παιδιά πειραματίζονται με τα συναισθήματά τους. Οι έρευνες καταδεικνύουν ότι τα αδέλφια συχνά μοιράζονται μεταξύ τους όσα νιώθουν και μάλιστα σε μεγαλύτερο βαθμό από ότι μοιράζονται αυτές τις σκέψεις με τους γονείς τους. Έτσι, μέσα από την καθημερινή αλληλεπίδραση με τα αδέλφια τους μαθαίνουν να συζητούν για πράγματα που τους απασχολούν και να συναισθάνονται τους άλλους, να μπορούν δηλαδή να κατανοούν πώς νιώθουν οι άλλοι σε μια δεδομένη συνθήκη. Μια άλλη πλευρά των αδελφικών σχέσεων είναι το χιούμορ. Τα αδέλφια χαίρονται και διασκεδάζουν μεταξύ τους παίζοντας παιχνίδια. Ειδικά τα μεγαλύτερα παιδιά μπορεί να προτρέπουν τα μικρότερα αδέλφια τους σε παιχνίδια λέξεων, αστεϊσμούς ή φανταστικά παιχνίδια και πειράγματα που αποτελούν μια αστείρευτη πηγή γέλιου. Γενικά, οι συζητήσεις και τα παιχνίδια μεταξύ των αδελφών διευρύνουν τις γλωσσικές δεξιότητες των παιδιών και εμπλουτίζουν το λόγο τους. Η βοήθεια και η αλληλεγγύη μεταξύ των αδελφών μπορεί να έχει σημαντικές θετικές επιπτώσεις σε περιπτώσεις που η οικογενειακή ζωή είναι τεταμένη ή υπάρχει ένταση στις συζυγικές σχέσεις. Τα αδέλφια μπορεί να αποτελούν το ένα για το άλλο ένα βασικό «χώρο» συναισθηματικής ασφάλειας, υποστήριξης και αλληλοβοήθειας, από όπου μπορούν να αντλήσουν τα απαραίτητα συναισθηματικά αποθέματα για να ανταπεξέλθουν με επιτυχία στις αντίξοες οικογενειακές συνθήκες που μπορεί να βιώνουν. Είναι εντυπωσιακό ότι μεγαλύτερη έμφαση έχει δοθεί –τόσο σε έρευνες όσο και στις καθημερινές συζητήσεις- στις αρνητικές διαστάσεις των αδελφικών σχέσεων. Για παράδειγμα, συχνά γίνεται λόγος για την αντιπαλότητα και τους καβγάδες μεταξύ των αδελφών, αλλά και την αίσθηση των μεγαλύτερων παιδιών ότι χάνουν τα προνόμια που είχαν ως πρωτότοκα παιδιά από τα νεοφερμένα αδέρφια τους. Πολλοί γονείς παρατηρούν ότι τα παιδιά τους αντιδρούν άμεσα όταν αυτοί απευθύνουν την προσοχή σε ένα από τα αδέλφια τους, το οποίο αποδίδουν σε αντιζηλία. Πράγματι τέτοιες διαστάσεις στις αδελφικές σχέσεις δεν είναι σπάνιες, ωστόσο, στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύουν την ποικιλία των ανθρώπινων σχέσεων και θα μπορούσαμε να τις θεωρούσαμε περισσότερο ως τρόπους να πειραματιστούν τα παιδιά μέσα στις σχέσεις, να κατανοήσουν τις αλλαγές που συμβαίνουν, να προσπαθήσουν να προσαρμοστούν σε νέες συνθήκες, πρόσωπα, αλλά και στις μεταβαλλόμενες σχέσεις με τους σημαντικούς γι’ αυτά ανθρώπους, δηλαδή τους γονείς. Στο σημείο αυτό αξίζει να επισημάνουμε ότι είναι ιδιαίτερος ο ρόλος που διαδραματίζουν οι γονείς και το πώς αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους σε αυτές τις περιπτώσεις, εν ολίγοις πώς «στέκονται» απέναντι σε δυο αδέλφια που μπορεί να μαλώνουν. Το να αφήνουμε κάποιες φορές τα παιδιά μας να διαπραγματευτούν τις διαφορές τους μόνα τους, μπορεί να τα βοηθήσει να έχουν εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους και στον εαυτό τους ώστε να μπορούν να διεκδικούν τα ίδια για τον εαυτό τους τη θέση τους καταρχήν μέσα στην οικογένεια και κατ’ επέκταση σε άλλες κοινωνικές ομάδες αργότερα. Επομένως, η αξία των αδελφικών σχέσεων για την ανάπτυξη του παιδιού είναι αδιαμφισβήτητη. Τα αδέλφια αλληλεπιδρώντας εμπλουτίζουν τις γνωστικές, γλωσσικές, κοινωνικές και συναισθηματικές τους δεξιότητες. Μαθαίνουν να συνυπάρχουν και να εξοικειώνονται με τον «άλλο». Και, συνήθως, τα αδέλφια αποτελούν για το άτομο ένα σταθερό συνοδοιπόρο για την υπόλοιπη ζωή. Βιβλιογραφική πηγή: Judy Dunn. Οι στενές προσωπικές σχέσεις των μικρών παιδιών. Εκδόσεις: Τυπωθήτω-ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΡΔΑΝΟΣ. http://enarthro.blogspot.gr

Τα παιδιά που έχουν γεννηθεί με εξωσωματική γονιμοποίηση, αντιμετωπίζουν σχεδόν διπλάσιο κίνδυνο επιπλοκών (σε σχέση με τα παιδιά που έχουν συλληφθεί φυσιολογικά), όπως να γεννηθούν πρόωρα ή να πεθάνουν κατά τον πρώτο μήνα της ζωής τους, σύμφωνα με μια νέα αυστραλιανή επιστημονική έρευνα. Μια δεύτερη αμερικανική έρευνα διαπίστωσε ότι για τον πρόωρο τοκετό, πολύ συχνά, φταίνε βακτήρια εξαιτίας των οποίων «σπάνε τα νερά» της εγκύου πριν την ώρα τους. Η πρώτη μελέτη, με επικεφαλής τον Μάικλ Ντέιβις του πανεπιστημίου της Αδελαΐδας, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «PLoS One», σύμφωνα με τη βρετανική «Γκάρντιαν», ανέλυσε πάνω από 300.000 γεννήσεις. Οι ερευνητές επισήμαναν πως δεν μπορούν να αποκλείσουν ότι, πέρα από την ίδια την τεχνική της εξωσωματικής γονιμοποίησης, τα παιδιά μπορεί να αντιμετωπίζουν μεγαλύτερους κινδύνους εξαιτίας και άλλων λόγων, για παράδειγμα εξαιτίας των προβλημάτων υγείας ή της προχωρημένης ηλικίας των γονέων τους. Όπως είπε ο Ντέιβις, «κατά πάσα πιθανότητα, παίζουν ρόλο και οι δύο παράγοντες, τόσο η εξωσωματική τεχνική, όσο και οι γονείς». Η έρευνα έδειξε ότι οι πρόωροι τοκετοί αποτελούσαν το 4,7% στις περιπτώσεις γυναικών που είχαν συλλάβει φυσιολογικά, ενώ το ποσοστό αύξανε στο 8% στις περιπτώσεις εξωσωματικής γονιμοποίησης. Τα αντίστοιχα ποσοστά θανάτου των παιδιών λίγο μετά τη γέννησή τους, ήσαν 0,3% (φυσιολογική σύλληψη) και 0,5% (με εξωσωματική). Η νέα μελέτη επιβεβαιώνει τα ευρήματα προηγούμενων ερευνών, που επίσης έχουν διαπιστώσει αυξημένο κίνδυνο υγείας και πρόωρου θανάτου των «παιδιών του σωλήνα». Οι Αυστραλοί ερευνητές επισημαίνουν ότι η κατάψυξη των εμβρύων πριν την εμφύτευσή τους στη μήτρα (κάτι που συμβαίνει όλο και συχνότερα πλέον), μπορεί να αποτρέψει τον κίνδυνο του πρόωρου τοκετού. Η δεύτερη έρευνα, με επικεφαλής την καθηγήτρια γυναικολογίας Άμι Μούρθα της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου Ντιουκ, η οποία δημοσιεύτηκε στο ίδιο επιστημονικό περιοδικό, σύμφωνα με το BBC, συμπέρανε πως μια συχνή αιτία για τον πρόωρο τοκετό είναι η δράση συγκεκριμένων βακτηρίων, τα οποία οδηγούν στη διάρρηξη της μεμβράνης του αμνιακού σάκου που συγκρατεί το έμβρυο, με συνέπεια να «σπάνε τα νερά» πριν την ώρα τους. Εκτιμάται ότι η πρόωρη ρήξη της μεβράνης είναι η αιτία για περίπου το ένα τρίτο όλων των πρόωρων τοκετών. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι στο μέλλον θα είναι δυνατό να καταπολεμούνται με φάρμακα (πχ αντιβιοτικά) τα εν λόγω βακτήρια, ώστε να αποφεύγονται αρκετές πρόωρες γέννες. Προς το παρόν πάντως, οι γιατροί θα πρέπει να καταλάβουν τον ακριβή μηχανισμό με τον οποίο τα βακτήρια προκαλούν το «σπάσιμο των νερών». protothema.gr

Οι έφηβοι των οποίων οι γονείς πάσχουν από χρόνιο πόνο μπορεί να είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν συνεχή πόνο, ειδικά όταν οι γονείς τείνουν να καταστροφολογούν ,σύμφωνα με νέα έρευνα. Σύμφωνα με τα ευρήματα της μελέτης που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Journal of Pediatric Psychology, ένας γονέας που νιώθει πόνο και ένας γονέας που μεγεθύνει τη σημασία του πόνου αυξάνει τον κίνδυνο ότι ένα παιδί θα δώσει περισσότερη έμφαση στη σημασία του πόνου του. Τα παιδιά είναι προσεκτικοί παρατηρητές του κάθε τι που κάνουν οι γονείς , δήλωσε η επικεφαλής της μελέτης Άννα Γουίλσον και προσέθεσε ότι μερικές φορές οι γονείς ανησυχούν για το πώς αισθάνεται το παιδί τους ή μπορεί να ρωτούν κατ' επανάληψη τι έχει το παιδί τους, και αυτό να οδηγήσει το παιδί σε έντονη ανησυχία ακόμα και αν δεν συντρέχει κάποιος σοβαρός λόγος. "Δυστυχώς , γνωρίζουμε από πολλές μελέτες ότι αυτό η άστοχη ανησυχία τείνει να κάνει τον πόνο χειρότερο ", ανέφερε χαρακτηριστικά. Στη μελέτη , 178 παιδιά μεταξύ των ηλικιών 11 και 14 ετών κλήθηκαν να συμπληρώσουν ερωτηματολόγια σχετικά με ζητήματα , όπως πόνοι στην πλάτη , πόνος στο στομάχι και πονοκέφαλοι , καθώς επίσης και το πόσο ο πόνος παρενέβαινε με την καθημερινή τους ζωή . Επίσης κλήθηκαν οι γονείς των εφήβων να απαντήσουν παρόμοιες ερωτήσεις σχετικά με τον πόνο τους. Από τα ευρήματα της μελέτης φάνηκε ότι περίπου το ένα τέταρτο των εφήβων και τα δύο τρίτα των γονέων ανέφεραν ότι είχαν κάποιο χρόνιο πόνο, καθώς επίσης φάνηκε ότι ο πόνος των γονέων ήταν συνδεδεμένος με τον πόνο των παιδιών. news.gr

Τον τελευταίο καιρό διαισθάνεστε ότι κάτι δεν πάει καλά με το παιδί σας, ωστόσο, ανάμεσα στη γνωστή σας που τρέχει την κόρη της για ψύλλου πήδημα στους ειδικούς και στη μητέρα σας που φωνάζει «το παιδί δεν είναι τρελό!» νιώθετε αμήχανοι για το τι πρέπει να κάνετε. Πριν επισκεφτείτε έναν επαγγελματία, προσπαθήστε να σκεφτείτε και να καταλάβετε εσείς οι ίδιοι τι δεν πάει καλά. Να θυμάστε πως είστε οι γονείς του παιδιού σας, μπορείτε να στηριχτείτε στη διαίσθησή σας. Αν το πρόβλημα διαρκεί και αισθάνεστε ότι δεν μπορείτε να βοηθήσετε οι ίδιοι, τότε η γνώμη ενός ειδικού θα σας επιτρέψει να βρείτε μια λύση. Σε ποιες περιπτώσεις να επισκεφτείτε έναν ειδικό: - Σε περιόδους δύσκολες για την οικογενειακή σας ζωή, όταν ορισμένες καταστάσεις επηρεάζουν τη σχέση γονέων και παιδιών έντονα και για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τέτοιες καταστάσεις μπορεί να είναι το διαζύγιο, μια σοβαρή ασθένεια, ένα πένθος. - Σε κάποιες περιπτώσεις που διαισθάνεστε ότι κάτι δεν πάει καλά ή κάποιο πρόσωπο κοντινό στο παιδί σας (παιδίατρος, δασκάλα, συγγενείς) σας το υποδεικνύει. Είναι σημαντικό να τους ακούσετε, ακόμα κι αν δεν σας είναι εύκολο, και αν ο τρόπος τους δεν είναι πολύ σαφής ή κομψός. Τέτοιες περιπτώσεις μπορεί να είναι: - Όταν το παιδί δεν έχει κατακτήσει ορισμένες δεξιότητες που θα περιμένατε να έχει στην ηλικία του. Αν είναι αδέξιο στις κινήσεις του, δεν μιλάει καλά, δυσκολεύεται να βγάλει τις πάνες, είναι κλεισμένο στον εαυτό του, πολύ απαθές ή επιθετικό, δεν μπορεί να παίξει ή να κάνει φίλους και έχει μεγάλες διαφορές από τα παιδιά της ηλικίας του. - Όταν η ανάπτυξή του δεν είναι ισορροπημένη, δηλαδή, έχει αναπτυχθεί σε έναν τομέα και σε άλλο όχι. Για παράδειγμα, μιλάει πολύ καλά, αλλά είναι πολύ δειλό. Από κάποιες απόψεις θέλει να μείνει μικρό. - Όταν παρουσιάζει ξαφνικές και έντονες αλλαγές στη συμπεριφορά και στη διάθεση του που επιμένουν. Για παράδειγμα ενώ κοιμόταν καλά, δεν μπορεί να κοιμηθεί ή ξυπνάει από εφιάλτες. Ενώ είχε βγάλει την πάνα, λερώνεται πάνω του το βράδυ ή το πρωί. Ενώ μιλούσε καθαρά αρχίζει να ψευδίζει ή μωρουδίζει. Έχει γίνει ευέξαπτο, νευρικό, μελαγχολικό, σκυθρωπό, παραπονιέται και κλαίει συνεχώς χωρίς λόγο. - Όταν αλλάζει η συμπεριφορά του στο σπίτι και στο σχολείο και γίνεται νευρικό, προκλητικό, δεν μπορεί να συγκεντρωθεί ή η επίδοσή του στα μαθήματα πέφτει. Βλέποντάς τα όλα αυτά μπορεί να λέτε: «στο τέλος θα του περάσουν όλα» ή «έτσι είναι το φυσικό του» ή «θα το ξεπεράσει μόνο του». Σκεφτείτε όμως ότι το παιδί ζει μια κατάσταση λιγότερο ή περισσότερο οδυνηρή, αλλά αληθινή. Φυσικά, οι δυσκολίες με τους συμμαθητές μας προετοιμάζουν για τις δυσκολίες της ζωής, και η ομιλία του θα στρώσει με το πέρασμα του χρόνου. Όμως, γιατί να επιβάλλετε στο παιδί σας μια τέτοια κατάσταση, όταν συχνά μερικές συναντήσεις με έναν ειδικό μπορούν να το ανακουφίσουν; Η παιδική ηλικία είναι μια περίοδος ιδιαίτερα ευάλωτη. Το να αφήνεις ένα παιδί να ζει με το πρόβλημά του είναι σαν να το αφήνεις να περπατά με ένα αγκάθι στο πόδι. Πηγαίνοντας το σε έναν ειδικό του επιτρέπετε να αισθάνεται καλύτερα, να βγει από μια δύσκολη κατάσταση που το κάνει να υποφέρει. Αν ανησυχείτε μήπως θα αμφισβητηθείτε στο ρόλο σας ως γονείς, σκεφτείτε ότι ο ειδικός δεν είναι εκεί για να σας ασκήσει κριτική, ούτε να κρίνει αν ανατρέφετε σωστά το παιδί σας. Αυτό που έχει σημασία είναι πως ως γονείς κινητοποιηθήκατε για να βοηθήσετε το παιδί σας που υποφέρει. Όταν το σχολείο σας συμβουλεύει να πάτε το παιδί σας σε ειδικό: Ίσως αισθάνεστε ότι κάποιοι εκπαιδευτικοί είναι υπερβολικοί και βλέπουν προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν. Όμως, αξίζει να λαμβάνετε υπόψη τη γνώμη των παιδαγωγών του παιδιού σας, είτε είναι βάσιμη, είτε όχι. Έτσι θα έχετε κάνει αυτό που έπρεπε για το παιδί σας. Φυσικά δεν είστε υποχρεωμένοι να ενημερώνετε το σχολείο για όλες τις εξελίξεις. Ωστόσο, μια συνεργασία με το σχολείο μπορεί να είναι πολύτιμη και βοηθητική όταν υπάρχει μια δυσκολία. Η στάση του σχολείου απέναντι στο παιδί και τους γονείς έχει σημαντική επίδραση, καθώς μπορεί να μειώσει ή να μεγαλώσει το άγχος που συχνά συνοδεύει τις δυσκολίες. http://enarthro.blogspot.gr

Τον τελευταίο καιρό βλέπετε συνάδελφους, φίλους και συγγενείς να χάνουν τη δουλειά τους. Τελικά έφτασε και η σειρά σας. Εκτός από τα υπόλοιπα άγχη, ως γονείς είναι φυσικό να σκέπτεστε τι αντίκτυπο θα έχει αυτό στο παιδί σας και πώς να το χειριστείτε. Είναι απαραίτητο να μιλήσετε γι’ αυτό στο παιδί; Είναι απαραίτητο, γιατί δεν πρόκειται για μια μικρή αλλαγή, αλλά για μια σημαντική αναστάτωση στη ζωή σας. Στο εξής θα περνάτε περισσότερο χρόνο στο σπίτι και θα χρειαστεί να ψάξετε για άλλη δουλειά, κάτι που δεν θα περάσει απαρατήρητο από το παιδί. Κάθε παιδί χρειάζεται ειλικρίνεια και εμπιστοσύνη για να συγκροτηθεί ψυχικά. Ωστόσο, ειλικρίνεια δεν σημαίνει να μοιράζεστε κάθε λεπτομέρεια και να δίνετε εξηγήσεις που το παιδί δεν μπορεί να κατανοήσει. Είναι ανάγκη να μιλήσετε στο παιδί με λόγια κατάλληλα για την ηλικία του, ώστε να καταλάβει. Πότε να μιλήσετε στο παιδί; Θα ήταν καλό να μιλήσετε στο παιδί μόλις λάβετε την προειδοποίηση από τη δουλειά σας, ώστε να του δώσετε το χρόνο να σκεφτεί και να συνηθίσει την αλλαγή αυτή. Πώς να μιλήσετε; Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιείτε δραματικές εκφράσεις που θα ανησυχήσουν υπερβολικά το παιδί. Αντί να πείτε: «έμεινα άνεργος/η!» μπορείτε να εξηγήσετε ότι σε λίγο καιρό δεν θα έχετε πια τη δουλειά που είχατε και θα πρέπει να βρείτε μια άλλη δουλειά. Εξηγείστε, επίσης, ότι θα βρίσκεστε στο σπίτι περισσότερο από πριν και ότι θα έχετε ραντεβού για να βρείτε καινούρια δουλειά. Πώς να χειριστείτε την αλλαγή στα οικονομικά; Οι οικονομικοί πόροι της οικογένειας θα μειωθούν κατά πολύ. Ωστόσο, αποφύγετε να πείτε «τέρμα οι κούκλες, γιατί είμαι άνεργος/η». Δεν χρειάζεται βέβαια να θυσιαστείτε για να συνεχίσετε να του αγοράζετε παιχνίδια όπως πριν. Είναι σημαντικό το παιδί να είναι ενήμερο για την κατάσταση και να μοιράζεται τις δυσκολίες της οικογένειας μαζί σας. Πώς να χειριστείτε τα συναισθήματά σας; Το παιδί αισθάνεται το άγχος σας και τη στενοχώρια, ακόμα κι αν εσείς προσπαθείτε να μη δείχνετε τίποτα. Είναι σημαντικό να του μιλήσετε με λίγα λόγια για την ανησυχία σας, καθησυχάζοντας το, λέγοντας πως είναι μια δύσκολη κατάσταση για εσάς, αλλά έχετε σχέδια για το μέλλον. Μείνετε όσο πιο δραστήριοι μπορείτε στην καθημερινή σας ζωή, κρατώντας τα ωράρια σας. Εξηγείστε στο παιδί μαζί με το/τη σύζυγό σας ότι η αξία ενός ανθρώπου δεν εξαρτάται μόνο από το επάγγελμά του. Υπενθυμίστε του ότι εκείνο δεν φταίει γι’ αυτή την κατάσταση. Ωστόσο, αποφύγετε να του εμπιστευτείτε όλα τα προβλήματα και τα άγχη σας. Κάθε παιδί που βλέπει τον γονιό του σε δύσκολη κατάσταση θέλει να τον παρηγορήσει και να τον βοηθήσει. Αυτό όμως ούτε μπορεί να το αναλάβει ούτε και πρέπει, καθώς κλονίζεται το αίσθημα ασφάλειας του. Οι γονείς είναι υπεύθυνοι για τα παιδιά τους, όχι το αντίστροφο. Καλό θα ήταν σε μια τέτοια κατάσταση ο γονιός να βρει έναν άλλο συμπαραστάτη, έναν ώμο για να ακουμπήσει. http://enarthro.blogspot.gr

Οι πιο πρόσφατες έρευνες συνδέουν τν θηλασμό με καλύτερη σκέψη και μνήμη. Αλλά ο συσχετισμός του θηλασμού με τις γλωσσικές δεξιότητες, την κίνηση και το συντονισμό ήταν λιγότερο σαφής. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η νέα έρευνα δεν αποδεικνύει ότι ο θηλασμός είναι υπεύθυνος μόνο για την καλύτερη ανάπτυξη αλλά υπάρχει μια πιο στενή σχέση. Ο Δρ. Δημήτρης Χρηστάκης δήλωσε ότι τα περισσότερα στοιχεία καθιστούν σαφές ότι υπάρχουν πολλά ιατρικά οφέλη από τον θηλασμό. Στην έρευνα πήραν μέρος 540 μητέρες με τα παιδιά τους. Η πρώτη καταγραφή δεδομένων έγινε όταν τα μωρά ήταν 9 μηνών και η επόμενη όταν ήταν 18 μηνών. Επίσης, όταν τα μωρά ήταν 18 μηνών υποβλήθηκαν σε γνωστικά, γλωσσικά και κινητικά τεστ από ψυχολόγους. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, τα παιδιά που είχαν θηλάσει είτε για μικρό είτε για μεγάλο διάστημα είχαν καλύτερες αποδόσεις στα τεστ. Τα παιδιά που είχαν θηλάσει για παραπάνω από 6 μήνες είχαν και μεγαλύτερες και συνεπώς καλύτερες επιδόσεις στα τεστ. Στην Ελλάδα τα ποσοστά του θηλασμού είναι χαμηλά ενώ στις ΗΠΑ τα ποσοστά είναι λίγο πιο ενθαρρυντικά. Οι γιατροί που πήραν μέρος στην έρευνα υποστηρίζουν πως πρέπει να αυξηθεί η ενημέρωση για τα οφέλη του θηλασμού στην ελληνική κοινωνία. Πολλές γυναίκες, σταματούν τον θηλασμό γιατί επιστρέφουν στις δουλειές τους, ειδικά στις ΗΠΑ. greekreporter.gr

Τι σημαίνει φιλία; Με τον όρο φιλία εννοείται η στενή διαπροσωπική σχέση μεταξύ δύο ή περισσότερων ατόμων η οποία χαρακτηρίζεται από συναισθηματική εγγύτητα, δέσμευση, μοίρασμα εμπειριών, στοργή και αμοιβαιότητα. Η φιλία κατέχει ξεχωριστό ρόλο στο πλέγμα των ανθρώπινων σχέσεων. Ιδιαίτερα, κατά την παιδική –αλλά και εφηβική- ηλικία οι σχέσεις με άτομα της ίδιας ηλικίας αποτελούν μια ουσιαστική πτυχή κατά τη διαμόρφωση της προσωπικότητας του ατόμου, επηρεάζοντας σημαντικά την ανάπτυξή του. Πώς επιλέγουν τα παιδιά τους φίλους τους; Σημαντικός παράγοντας για την έναρξη μιας φιλικής σχέσης είναι η εγγύτητα ή γειτνίαση, δηλαδή το να βρίσκεται το εν δυνάμει φιλικό πρόσωπο στο κοντινό κοινωνικό περιβάλλον του παιδιού. Ωστόσο, η ομοιότητα μεταξύ των φίλων αποτελεί το πιο ουσιώδες και κρίσιμο στοιχείο, ώστε δύο ή περισσότερα άτομα να συνάψουν μια φιλική σχέση. Συνήθως, τα παιδιά που είναι ίδιου φύλου, ίδιας ηλικίας και μοιράζονται παρόμοια ενδιαφέροντα εμπλέκονται σε στενότερες διαπροσωπικές σχέσεις. Παρόλα αυτά, φαίνεται ότι και τα παιδιά διαφορετικού φύλου ή ηλικίας μπορούν να αναπτύξουν μια φιλική σχέση, ιδιαίτερα εάν υπάρχουν συγγενικοί ή οικογενειακοί φιλικοί δεσμοί. Ποιες είναι οι λειτουργίες της φιλίας; Η φιλία θεωρείται, κατά κύριο λόγο, ένα από τα βασικά πλαίσια επαφής του παιδιού με τον κόσμο εκτός του οικογενειακού περιβάλλοντος, δίνοντας του ουσιώδεις πληροφορίες για τις υπόλοιπες διαπροσωπικές σχέσεις. Ένα παιδί διδάσκεται πράγματα για τον εαυτό, τους άλλους και τον κόσμο. Μαθαίνει πώς να αλληλεπιδρά με άλλα άτομα, να επικοινωνεί τις ανάγκες και τις επιθυμίες του και να κατανοεί τις επιπτώσεις και τα όρια τις συμπεριφοράς του. Ακόμη, οι φιλίες παρέχουν ένα πλαίσιο κοινών δραστηριοτήτων από το οποίο αντλείται ευχαρίστηση και διασκέδαση. Μέσα από κοινές δραστηριότητες, όπως το παιχνίδι, δίνεται στα παιδιά η ευκαιρία να αναπτύξουν θεμελιώδεις κοινωνικές δεξιότητες. Μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν ικανοποιητικά τις συγκρούσεις και να διευθετούν αποτελεσματικά τα προβλήματα που προκύπτουν. Επιπλέον, η συνεχής επαφή με συνομηλίκους τους δίνει τη δυνατότητα να αρχίζουν να «βλέπουν» την οπτική ενός άλλου προσώπου και, στην πορεία, μπορούν να κατανοήσουν σε βάθος τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις προθέσεις του. Με τον τρόπο αυτό, αναπτύσσεται περαιτέρω η συναισθηματική τους νοημοσύνη. Τα παιδιά εξοικειώνονται με κοινωνικές έννοιες, όπως η εμπιστοσύνη, η συνέπεια, ο σεβασμός και η υποστήριξη και μαζί με τους συντρόφους τους στο παιχνίδι εξερευνούν τις έννοιες της γενναιοδωρίας και της αλληλοβοήθειας. Επιπρόσθετα, οι ομάδες συνομηλίκων που συμπεριλαμβάνουν περισσότερα από δύο παιδιά παρέχουν ένα βασικό πλαίσιο πειραματισμού με τον ανταγωνισμό, την κυριαρχικότητα και την υποχωρητικότητα. Τα παιδιά που είναι μέλη μιας ομάδας συνομηλίκων αναλαμβάνουν διαφορετικούς ρόλους εντός αυτής, υιοθετούν ή παραβαίνουν κανόνες και μαθαίνουν περισσότερα στοιχεία για τους ρόλους των δύο φύλων, ειδικά εάν συμμετέχουν σε μικτές ομάδες. Στο πλαίσιο αυτό, προετοιμάζονται ή βοηθούνται να ενταχθούν σε άλλα ομαδικά πλαίσια, όπως το σχολείο ή μια αθλητική ομάδα. Μάλιστα, σε ομάδες συνομηλίκων στις οποίες υπάρχει μεγάλη ποικιλία ως προς την φυλετική προέλευση των παιδιών φαίνεται ότι τα παιδιά υιοθετούν λιγότερο στερεότυπες στάσεις. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να διατηρούν έναν πιο ανοιχτό προσανατολισμό ως προς τη διαφορετικότητα μεταξύ των ανθρώπων, στάση η οποία αποδυναμώνει την ισχύ φυλετικών ή άλλων προκαταλήψεων. Τέλος, με την βοήθεια των φίλων βελτιώνεται η αντίληψη του εαυτού και ενισχύεται η αυτοεκτίμηση. Συχνά, οι φίλοι συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο και λειτουργούν ως πρότυπα μίμησης και διδασκαλίας. Ακόμη σπουδαιότερη προσφορά των φίλων είναι η συμπαράσταση σε μια δύσκολη στιγμή, μια διέξοδος ή ένα καταφύγιο σε περιόδους που το παιδί μπορεί να βιώνει αρνητικές εμπειρίες ή συναισθήματα. Αναμφίβολα, όμως, μια από τις σημαντικότερες αναπτυξιακές λειτουργίες της φιλίας είναι ότι συμβάλλει στην ανάπτυξη της κοινωνικής επάρκειας, δηλαδή στην ανάπτυξη και ενίσχυση όλων εκείνων των δεξιοτήτων οι οποίες οδηγούν σε επιτυχή κοινωνική λειτουργία. Οι φιλικές σχέσεις προετοιμάζουν το έδαφος για τα άλλα είδη σχέσεων που αναπτύσσει το άτομο και, ειδικότερα, αποτελούν το πρότυπο των στενών διαπροσωπικών σχέσεων που θα δημιουργήσει το άτομο αργότερα στη ζωή του. Βιβλιογραφική πηγή: Dunn, J. (1999). Οι στενές προσωπικές σχέσεις των μικρών παιδιών. Αθήνα: Τυπωθήτω. http://enarthro.blogspot.gr

Όπως κάθε άτομο είναι μοναδικό, έτσι και κάθε οικογένεια. Ο τύπος γονεϊκότητας αναφέρεται στο σύνολο των συμπεριφορών των γονέων προς τα παιδιά τους, στις πρακτικές που υιοθετούν για να μεγαλώσουν το παιδί τους. Σημαντικές διαστάσεις είναι ο έλεγχος και η συναισθηματική ζεστασιά. Ο γονεϊκός έλεγχος αναφέρεται στις απαιτήσεις των γονιών προς τα παιδιά, να ενσωματωθούν στην οικογένεια και να ωριμάσουν, επιθεωρώντας, ελέγχοντας και τιμωρώντας τα όταν δεν υπακούουν. Η συναισθηματική ζεστασιά αναφέρεται στο βαθμό που οι γονείς ενθαρρύνουν την ατομικότητα, την αυτορύθμιση και την αυτοπεποίθηση, όντας υποστηρικτικοί και ευαίσθητοι στις ιδιαίτερες ανάγκες των παιδιών τους. Ο γονεϊκός έλεγχος και η συναισθηματική ζεστασιά των γονέων επηρεάζουν άμεσα την επιθετικότητα και την προκοινωνική συμπεριφορά των παιδιών, την αυτοαντίληψή τους, την εσωτερίκευση των ηθικών αξιών και την ανάπτυξη της κοινωνικής επάρκειας. Οι ερευνητές έχουν κατηγοριοποιήσει τέσσερις τύπους γονεϊκότητας: 1. αυστηρός/ δημοκρατικός/αυθεντικός τύπος γονεϊκότητας 2. αυταρχικός τύπος γονεϊκότητας 3. επιτρεπτικός τύπος γονεϊκότητας 4. αδιάφορος τύπος γονεϊκότητας Πρέπει να σημειωθεί, ωστόσο, ότι αυτοί οι τύποι αποτελούν γενικές και όχι απόλυτες τάσεις. - αυστηρός τύπος γονεϊκότητας: Οι γονείς είναι ανοιχτοί στην επικοινωνία με τα παιδιά και έχουν σταθερούς αλλά όχι άκαμπτους κανόνες. Οι αυστηροί γονείς αναγνωρίζουν την ανάγκη του παιδιού τους για έλεγχο και ατομικότητα, θεωρούν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των γονέων και των παιδιών συμπληρωματικές και χαρακτηρίζονται από ευαισθησία στις ικανότητες των παιδιών και κατανόηση για τα αναπτυξιακά βήματα που πρέπει να κάνουν. Οι μέθοδοι πειθαρχίας τους είναι περισσότερο υποστηρικτικές παρά τιμωρητικές. Επιθυμούν τα παιδιά τους να είναι υπεύθυνα και συνεργάσιμα. Έχει βρεθεί ότι τα παιδιά τους έχουν ικανοποιητική λειτουργικότητα ως προς τις περισσότερες πλευρές της ζωής. Είναι καλύτερα προσαρμοσμένα, πιο αυτάρκη, βασίζονται περισσότερο στον εαυτό τους, έχουν αυτοέλεγχο, είναι κοινωνικά επαρκή, με καλύτερη σχολική επίδοση και περισσότερη αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση. -αυταρχικός τύπος γονεϊκότητας: Οι γονείς δίνουν διαταγές και περιμένουν από τα παιδιά να τις υπακούσουν χωρίς να δίνουν εξηγήσεις. Αυτοί οι γονείς δημιουργούν οικογένειες με οργάνωση και ξεκάθαρους κανόνες. Οι γονείς έχουν λίγη επικοινωνία με τα παιδιά τους και άκαμπτους κανόνες. Επιτρέπουν ελάχιστη ανεξαρτησία. Τα παιδιά τα πάνε μέτρια στο σχολείο, δεν εκδηλώνουν προβλήματα συμπεριφοράς, έχουν φτωχότερες κοινωνικές δεξιότητες, χαμηλότερη αυτοεκτίμηση και αυξημένα ποσοστά κατάθλιψης. Συχνά είναι αποσυρμένα, φοβισμένα, δύσθυμα, μη διεκδικητικά και ευερέθιστα. Μπορεί να επαναστατούν και να εκδηλώνουν επιθετική συμπεριφορά. -επιτρεπτικός τύπος γονεϊκότητας: Δεν είναι παραδοσιακοί γονείς, δεν επιδιώκουν την ωριμότητα και αποφεύγουν τους τσακωμούς με τα παιδιά τους. Οι γονείς θέτουν λίγους ή κανέναν περιορισμό στο παιδί και προσφέρουν αγάπη άνευ όρων. Προσφέρουν ελευθερία αλλά περιορισμένη καθοδήγηση. Δίνουν τη δυνατότητα στα παιδιά να επικοινωνήσουν μαζί τους. Αν και η επιτρεπτικότητα είναι το αντίθετο του περιορισμού, δεν φαίνεται να προκαλεί πάντα αντίθετα αποτελέσματα. Τα παιδιά επιτρεπτικών γονέων συχνά χαρακτηρίζονται ως «δύσκολα». Τείνουν να είναι επιθετικά και επαναστατημένα, έχουν δύσκολη κοινωνική προσαρμογή, δείχνουν επιείκεια προς τον εαυτό τους και είναι παρορμητικά. Σε κάποιες περιπτώσεις, μπορεί να είναι δραστήρια, φιλικά και δημιουργικά. -αδιάφορος τύπος γονεϊκότητας: Οι γονείς κρατούν σε απόσταση τα παιδιά τους και ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις τους μόνο για να σταματήσουν αυτά να ζητούν. Δεν θέτουν όρια και λείπει η στοργή για τα παιδιά. Είναι συναισθηματικά απόμακροι, επικεντρώνονται στις δικές τους δυσκολίες και δεν απομένει ενέργεια για τα παιδιά τους. Στην περίπτωση που οι γονείς συμπεριφέρονται με εχθρότητα προς τα παιδιά αυτά τείνουν να εκδηλώνουν έντονες καταστρεπτικές παρορμήσεις και παραβατική συμπεριφορά. Η μελέτη των τύπων γονεϊκότητας στηρίχτηκε σε μελέτες που έγιναν σε οικογένειες λευκών μεσαίας τάξης κυρίως δυτικού τύπου κοινωνιών. Έχει βρεθεί ότι οι επιπτώσεις του τύπου γονεϊκότητας στα παιδιά μπορεί να διαφέρουν σημαντικά από πολιτισμό σε πολιτισμό και δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ένας τύπος είναι οικουμενικά ο καλύτερος. Βιβλιογραφική πηγή: Παππά Β. (2006). Επάγγελμα γονέας. Ψυχολογικοί τύποι γονέων και συμπεριφορά παιδιών και εφήβων, Εκδόσεις Καστανιώτη. http://enarthro.blogspot.gr

Για το παιδί με Δυσλεξία/μαθησιακές δυσκολίες σημαίνει ότι αντιλαμβάνεται τη διαφορετικότητα του. Έτσι θα μπορεί αργότερα να βρίσκει τους τρόπους και τους μηχανισμούς μάθησης που τον βοηθούν καλύτερα να μάθει, να απομνημονεύει, να εκφράζεται. Για παράδειγμα: "Σκέφτομαι με εικόνες άρα με βοηθάει πολύ περισσότερο να διαβάζω με χάρτη το μάθημα της Ιστορίας γιατί αναπαριστώ τη μάχη". Ένα απο τα πολύ σημαντικά κομμάτια ενός προγράμματος αντιμετώπισης των δυσκολιών μάθησης είναι να οδηγήσεις το παιδί να μάθει σιγά, σιγά τον εαυτό του. Πως μαθαίνει πιο εύκολα, τι το δυσκολεύει περισσότερο, με ποιο τρόπο σκέφτεται. Αλλά και για όλα τα παιδιά η συνειδητοποίηση του Πως και απο Που πηγάζει η σκέψη είναι σημαντικές πληροφορίες που οδηγούν στην αυτογνωσία. Μια άσκηση που βοηθά πολύ αυτή τη "βουτιά" στο μυαλό είναι η: "Σκέψεις για τη σκέψη"!! Άσκηση: Σε μια σελίδα γράφουμε φράσεις που έχουν σχέση με τη διαδικασία της σκέψης. Προσπαθούμε να κάνουμε πιο συγκεκριμένη τη διεργασία "του σκέφτομαι" αναφέροντας όλους τους μηχανισμούς απο όπου πηγάζει η σκέψη. Σκέφτομαι όταν: - Παρατηρώ. - Αναρωτιέμαι. - Αναπαριστώ κάτι στο μυαλό μου. - Νιώθω, αισθάνομαι. - Θυμάμαι. - Ανακαλύπτω, υπολογίζω, επεξεργάζομαι. Μετά με αφορμή αυτές τις φράσεις βάζουμε το παιδί στη διαδικασία να φέρει ένα τέτοιο παράδειγμα για κάθε μια. - Παρατήρησε τον ουρανό και πες μου τι σκέφτηκες; - Για αναρωτήσου τι θα γίνει αν......... - Προσπάθησε να αναπαραστήσεις, να φέρεις στο μυαλό μου μια ληστεία. Τι σκέφτηκες; - Όταν χαϊδεύεις ένα σκυλάκι, τι νιώθεις, τι σκέφτεσαι για αυτό; - Για θυμήσου ποια ήταν η πιο ωραία σου ανάμνηση από το καλοκαίρι; - Στη στάση ενός λεωφορείου περιμένουν τρεις άνθρωποι. Περνάει το λεωφορείο και τώρα στη στάση έμεινε ο ένας. Τι έγιναν οι άλλοι δύο; Βασικό tip: Οι φράσεις και οι κατευθύνσεις προσπαθούμε να αντιστοιχούν στην ηλικία του κάθε παιδιού. Απευθύνεται: Σε παιδιά σχολικής και προσχολικής ηλικίας ως μια εισαγωγική άσκηση για το τι σημαίνει "γνωρίζω τον εαυτό μου". Μπορεί να γίνει από θεραπευτές, εκπαιδευτικούς, γονείς. Άσπα Μητρακάκη Ειδική Παιδαγωγός - Κοινωνική Ανθρωπολόγος ειδικευμένη στην αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολιών/δυσλεξίας email: amitrakaki@gmail.com http://dyslexiaathome.blogspot.gr/2013/01/blog-post_6.html

Συγκεκριμένα, η πρωτεΐνη του εμφανίζει την υψηλότερη βιολογική αξία σε σχέση με όλες τις μεμονωμένες πηγές πρωτεΐνης. Όλα τα απαραίτητα αμινοξέα, δηλαδή όσα δεν μπορούν να συντεθούν από το ανθρώπινο σώμα, περιέχονται στο ασπράδι του αυγού. Ακόμα και αμινοξέα όπως η μεθειονίνη, η τρυπτοφάνη και η αργινίνη που δύσκολα εντοπίζονται σε άλλα τρόφιμα, υπάρχουν σε σημαντικές ποσότητες στο ασπράδι του αυγού. Συνεπώς, η πρωτεΐνη του αυγού κατέχει εξέχοντα ρόλο στην ανάπτυξη των παιδιών έχοντας υπόψιν ότι οι πρωτεΐνες στην παιδική ηλικία είναι απαραίτητες για την ανάπτυξη μυϊκού ιστού, τη δημιουργία νέων κυττάρων (και την ανάπλαση των κατεστραμμένων) αλλά και την παραγωγή πολύτιμων ουσιών για τον ανθρώπινο οργανισμό όπως είναι τα ένζυμα, οι ορμόνες και τα αντισώματα. Επιπλέον, στον κρόκο του αυγού περιέχονται: - Το απαραίτητο ω6 λιπαρό οξύ (που δεν μπορεί να συνθέσει ο οργανισμός μας) αραχιδονικό οξύ το οποίο είναι απαραίτητο θρεπτικό συστατικό κατά την εμβρυϊκή και τη βρεφική ηλικία, προκειμένου να δομηθεί ο νευρικός ιστός. - Λεκιθίνη, ένα φωσφολιπίδιο που προάγει τις πνευματικές λειτουργίες. - Χολίνη, μια βιταμίνη που ενδυναμώνει τη μνήμη και ενισχύει τη δυνατότητα συγκέντρωσης των παιδιών. Επίσης έρευνες έχουν δείξει ότι ακόμη νωρίτερα από την εμβρυϊκή ηλικία αν υπάρξει έλλειψη χολίνης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης δεν έχουμε κανονική ανάπτυξη του εγκεφάλου του εμβρύου με συνέπεια το βρέφος να γεννιέται είτε με ατελή μνήμη, είτε με μειωμένη ικανότητα μνήμης. - Λιποδιαλυτές βιταμίνες A, D,E, Κ. Ο κρόκος του αυγού είναι η δεύτερη πλούσια πηγή βιταμίνης D, ύστερα από ορισμένα ιχθυέλαια. Η βιταμίνη D είναι σημαντική για την ανάπτυξη των οστών και των δοντιών. - Σίδηρος, φωσφόρος, κάλιο, θείο, χρώμιο. Ο σίδηρος ειδικά στα παιδιά βελτιώνει την πνευματική απόδοση και προλαμβάνει τις μαθησιακές δυσκολίες. Αν συνδυαστεί το αυγό με χυμό πορτοκάλι που περιέχει βιταμίνη C διευκολύνεται η απορρόφησή του σιδήρου. - Χοληστερόλη. Περιέχονται 175 – 220mg χοληστερόλης οπότε χρειάζεται προσοχή στην κατανάλωση του κρόκου από παιδιά που έχουν υπερλιπιδαιμία - Τελειώνοντας με τη θρεπτική αξία του αυγού, πρέπει να σημειωθεί ότι τόσο στον κρόκο όσο και ασπράδι περιέχονται οι υδατοδιαλυτές βιταμίνες Β συμπεριλαμβανόμενων της Β12 και του φολικού οξέος. Οι βιταμίνες αυτές είναι πολύτιμες για την ανάπτυξη του νευρικού συστήματος. Το αυγό είναι επίσης πλούσια πηγή στα ιχνοστοιχεία φωσφόρο, ψευδάργυρο, κάλιο. Από ποια ηλικία μπορεί να παιδί να τρώει αυγό; Αξιοσημείωτο είναι ότι όλα τα συστατικά του αυγού, ιδιαίτερα του κρόκου είναι εύπεπτα. Ο κρόκος του αυγού μπορεί να εισαχθεί στη διατροφή των βρεφών από τον 10ο μήνα ενώ το ασπράδι από τον 8ο μήνα. Γενικά επικρατεί η άποψη ότι όσο αργότερα ξεκινάει το αυγό τόσο αποφεύγονται οι πιθανές αλλεργικές αντιδράσεις, γεγονός όμως που δεν αποδεικνύεται. Πόσα αυγά την εβδομάδα μπορεί να τρώει ένα παιδί; Γενικά 3 έως 5 αυγά την εβδομάδα είναι λογική συχνότητα κατανάλωσης. Στα παχύσαρκα παιδιά μπορεί να αυξηθεί το λιπιδαιμικό προφίλ λόγω χοληστερίνης. Μπορεί να καταναλώνεται ελεύθερα το ασπράδι το οποίο είναι πρωτεΐνη υψηλής βιολογικής αξίας που δεν περιέχει λίπη. Συμπερασματικά, το αυγό είναι μια ένα μικρό αλλά πολύτιμο τρόφιμο. Μικρό σε θερμιδική αξία (70 – 80 θερμίδες/ αυγό) αλλά πολύτιμο για την υγεία των παιδιών χάρη στην πληρότητά του σε θρεπτικά συστατικά και το αίσθημα του κορεσμού που προκαλεί. Ας το βάλουμε στη διατροφή των παιδιών συστηματικά για να «χτίσουμε» παιδιά όλο υγεία. medicalnews.gr

από την Όλγα Μάντη, MSc εξελικτική & σχολική ψυχολόγο «Περνάμε τους 12 πρώτους μήνες της ζωής των παιδιών μας μαθαίνοντας τους να περπατάνε και να μιλάνε, και τους επόμενους 12 λέγοντάς τους να κάτσουν κάτω και να βγάλουν το σκασμό!» Phyllis Diller Η ηλικία από ενός έως τριών ετών, είναι μια περίοδος εξαιρετικά μεγάλων αλλαγών για το παιδί αλλά και τους γονείς του. Το παιδί από μικρό μωράκι που ήταν, αρχίζει να αποκτά νέες ικανότητες: περπατάει και αρχίζει να μιλάει. Τα νήπια γύρω στα δύο έτη, που ονομάζονται και «τρομερά δίχρονα» ("terrible twos"), συχνά δυσκολεύουν ιδιαίτερα τους γονείς, εξαιτίας της ολοένα αυξανόμενης διεκδίκησης της αυτονομίας τους αλλά και του έντονου αρνητισμού που χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά τους. Σε αυτή την ηλικία αρχίζουν να λένε «όχι», δοκιμάζοντας τις δυνατότητες τους αλλά και τα όριά του περιβάλλοντος τους. Σε αυτή την φάση, το βασικό ζήτημα κάθε παιδιού είναι ο αποχωρισμός και η εξατομίκευση του. Τα παιδιά αρχίζουν να κάνουν τις πρώτες προσπάθειες ανεξαρτητοποίησης από τους γονείς τους. Σε αυτό συμβάλλουν και οι νεοαποκτηθείσες ικανότητες, όπως το περπάτημα. Το παιδί επιδιώκει τον αποχωρισμό και την αυτονομία, αλλά παράλληλα αισθάνεται ακόμα εξαρτημένο από τη μητέρα του. Έχει δύο τάσεις: να προσκολληθεί στη μητέρα του, και να εξερευνήσει το περιβάλλον. Πρέπει λοιπόν να βρεθεί ένα είδος ισορροπίας ανάμεσα στα δύο. Ο ρόλος των γονέων είναι εξαιρετικά σημαντικός στην προσπάθεια αυτή, καθώς οι γονείς καλούνται να αποτελέσουν για το παιδί σταθερό σημείο αναφοράς, από το οποίο να μπορεί να απομακρύνεται ώστε να εξερευνά το περιβάλλον του, και στο οποίο να μπορεί να επιστρέφει για επιβεβαίωση και ενίσχυση σε στιγμές έντασης και κούρασης. Έτσι οι γονείς πρέπει να βρουν μια ισορροπία ανάμεσα στην τάση τους να προστατεύσουν το παιδί και να το ενθαρρύνουν να είναι αυτόνομο. Καλούνται, δηλαδή, να βοηθήσουν το παιδί να νιώθει ασφαλές, όντας σωματικά και συναισθηματικά διαθέσιμοι και παράλληλα επιτρέποντας του να εξερευνά το περιβάλλον του άφοβα. Στη μεταβατική αυτή αναπτυξιακά φάση πραγματοποιούνται πολύ σημαντικές αλλαγές στη σχέση του παιδιού με το γονιό του. Μέσα από τη σχέση αυτή, το παιδί καλείται να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις όποιες δυσκολίες του και να εξελιχθεί σε ένα ξεχωριστό άτομο με δική του προσωπική υπόσταση, να αναπτύξει έναν αληθινό εαυτό. Για να μπορέσει να το επιτύχει αυτό, χρειάζεται τη στήριξη των γονιών του ώστε να αισθάνεται ασφαλές, να έχει αυτοεκτίμηση και τελικά να μπορεί να αντλεί ικανοποίηση από τον εαυτό του. Η διαδικασία της αυτονόμησης, όμως, αφορά ταυτόχρονα το παιδί και τους γονείς. Οι γονείς μπορεί να έρχονται αντιμέτωποι με τη δική τους εξάρτηση από το νήπιο. Σε αυτή την περίοδο καλούνται να επιτρέψουν στον εαυτό τους να αφήσουν από κοντά τους το παιδί τους, και μπορεί να είναι δύσκολο για έναν γονιό να αποδεχθεί ότι δεν είναι πια απαραίτητος συνεχώς στο παιδί του, αλλά ταυτόχρονα να παραμένει συναισθηματικά διαθέσιμος για αυτό όταν τον χρειάζεται.

Από την Άννα Ιωαννίδου, MSc Σχολική & Εξελικτική Ψυχολόγο Η πρακτική ύπνου του να μοιράζεται ένα βρέφος ή ένα μικρό παιδί το ίδιο κρεβάτι (bed-sharing) ή το ίδιο δωμάτιο (co-sleeping) με τη μητέρα του είναι καταρχήν μια πρακτική που φαίνεται να διαφοροποιείται από χώρα σε χώρα και μια συνήθεια που αντιμετωπίζεται από ειδικούς και μη ειδικούς πολύ διαφορετικά. Πριν από τη δεκαετία του ’80 στις χώρες του δυτικού κόσμου επικρατούσε η αντίληψη ότι το να κοιμάται το παιδί με τους γονείς του –ή συχνότερα, στο ίδιο κρεβάτι με τη μητέρα του- οδηγεί σε αρνητικά αποτελέσματα. Οι γιατροί αποθάρρυναν τους γονείς να κοιμούνται με τα παιδιά τους, προκειμένου να μην τους δημιουργήσουν κακές συνήθειες, διαταραχές ύπνου, να μην τα κάνουν εξαρτημένα, καθώς και να μην βλάψουν το γάμο τους. Μάλιστα, αναζητούσαν τρόπους να εξαλείψουν την ανάγκη τροφής των βρεφών κατά τη διάρκεια της νύχτας, ώστε να αποφευχθεί η όποια πιθανότητα να κοιμηθούν μαζί παιδιά και γονείς. Ωστόσο, οι διαπολιτισμικές και ανθρωπολογικές μελέτες δείχνουν ότι το να κοιμούνται μητέρα και βρέφος μαζί έχει ως συνέπεια τον καλύτερο συγχρονισμό στο ρυθμό του ύπνου και ξύπνιου και των δύο. Όταν μητέρα και βρέφος κοιμούνται μαζί, υπάρχει μεγαλύτερη ανταλλαγή αισθητηριακών ερεθισμάτων, όπως περισσότερη βλεμματική επαφή ή άγγιγμα. Δεδομένης της σχετικής ανωριμότητας του βρέφους, μέσα από αυτήν την άμεση και συνεχή ανταλλαγή ερεθισμών με τη μητέρα, συστήματα, όπως το καρδιαγγειακό, το αναπνευστικό, το κεντρικό νευρικό και η ομοιόσταση ρυθμίζονται και σταθεροποιείται η λειτουργία τους. Επιπλέον, τα βρέφη που κοιμούνται με τους γονείς τους έχουν λιγότερους ενύπνιους τρόμους, νυχτερινούς εφιάλτες και, γενικά, ο ύπνος τους είναι πιο ήσυχος και με λιγότερο κλάμα. Το μοίρασμα κρεβατιού επιτρέπει την άμεση αντίδραση στα επεισόδια πείνας και αυξάνει τη συχνότητα του θηλασμού. Δίνει στη μητέρα τη δυνατότητα να θηλάζει χωρίς να ξυπνάει εξ’ ολοκλήρου τη νύχτα, κάτι που ειδικά στις εργαζόμενες μητέρες φαίνεται να βοηθά στην παραγωγή γάλακτος, αλλά και τις δίνει την αίσθηση καλύτερης ποιότητας ύπνου. Οι ανθρωπολόγοι επισημαίνουν ότι το μοίρασμα κρεβατιού, όταν γίνεται με ασφάλεια και κατ’ επιλογή, αυξάνει το θηλασμό, αλλά και συμβάλει στη βελτίωση των σχέσεων μέσα στην οικογένεια. Ακόμη, μοιάζει το βρέφος να κοιμάται (ή να αξιολογείται πιο ευνοϊκά από τις μητέρες) για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Για κάποιους ανθρωπολόγους, μάλιστα, φαίνεται αυτή η πρακτική ύπνου να προστατεύει από το σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου (SIDS). Επίσης, η συνεχής και υπεύθυνη φροντίδα φαίνεται να προωθεί την ανάπτυξη της εμπιστοσύνης και ασφάλειας στα μικρά παιδιά. Η πρακτική αυτή συμβάλλει στην ενδυνάμωση του δεσμού μητέρας-βρέφους, καθώς η μητέρα φαίνεται να γίνεται περισσότερο συναισθηματικά ευαίσθητη στις ανάγκες του βρέφους και το βρέφος πιο σίγουρο και με αυτοπεποίθηση, καθώς μεγαλώνει. Το να μοιράζεται μια μητέρα το κρεβάτι με το παιδί της θεωρείται από κάποιους ως μια συνεχής ψυχολογική ανατροφοδότηση και ότι ενδυναμώνει τη σχέση των δύο. Στον αντίποδα, για πολλούς ειδικούς, καθώς το βρέφος μεγαλώνει, ωριμάζει σωματικά, αναπτύσσεται γνωστικά και γλωσσικά και αποκτά μια αυξανόμενη ικανότητα για αυτονομία και μια αίσθηση εαυτού ως ξεχωριστή οντότητα. Το να κοιμάται μόνο του φαίνεται να διευκολύνει την ανάπτυξη αυτών των σημαντικών ικανοτήτων. Αντίθετα, το μοίρασμα κρεβατιού δυσχεραίνει την ανάπτυξη της αυτονομίας και της ανεξαρτησίας και παγιώνει μια υπερβολική και μη υγιή εξάρτηση από τη μητέρα. Η φυσιολογική διαδικασία της ανάπτυξης της σεξουαλικής ταυτότητας μπορεί να διαταραχθεί, καθώς το παιδί υπερδιεγείρεται από τη νυχτερινή επαφή με το σώμα των γονέων του. Το παιδί χρειάζεται να αφεθεί σταδιακά στη διάρκεια της παιδικής και εφηβικής ηλικίας να κατανοήσει τη σεξουαλικότητά του, η οποία συμπορεύεται με τη σωματική και ψυχολογική του ωρίμανση. Επίσης, η ερωτική και σεξουαλική εγγύτητα των γονέων φαίνεται να δέχεται σημαντικό πλήγμα. Το βρέφος μπορεί να λειτουργήσει ακόμα και σαν ένας ανταγωνιστής για το ενδιαφέρον, την τρυφερότητα και την προσοχή ανάμεσα στους δύο ερωτικούς συντρόφους. Τέλος, υποστηρίζεται ότι το μοίρασμα κρεβατιού μπορεί να είναι επικίνδυνο για τη φυσική ασφάλεια του παιδιού, καθώς ελλοχεύει ο κίνδυνος καταπλακώματος, πνιγμού ή ασφυξίας, αλλά και για την υγεία του, στις περιπτώσεις που οι γονείς κάνουν χρήση ουσιών ή αλκοόλ και φαρμάκων. Ωστόσο, είναι πολύ σημαντικό να επισημάνουμε ότι το πού κοιμούνται τα παιδιά δεν είναι μια επιφανειακή πρακτική φροντίδας, αλλά ένα πολυδιάστατο φαινόμενο που επηρεάζεται από ποικίλους παράγοντες, όπως οι πολιτισμικές αξίες και παραδόσεις, οι αντιλήψεις αναφορικά με τη διαπαιδαγώγηση του παιδιού (οι στόχοι ανατροφής), αλλά και ο τρόπος με τον οποίο «βλέπουν» οι γονείς τον ερχομό ενός παιδιού. Για το λόγο αυτό, είναι σημαντικό να λαμβάνουμε υπόψη την κουλτούρα μέσα στην οποία ζει μια οικογένεια. Οι γονείς δεν πρέπει να επικρίνονται για τις αποφάσεις τους. Είναι σημαντικό να γίνεται σεβαστή η όποια πρακτική που ακολουθούν. Επίσης, οι γονείς χρειάζεται να λαμβάνουν υπόψη τους κινδύνους που μπορεί να υπάρχουν σε αυτήν την πρακτική και να εξασφαλίζουν τις απαραίτητες ασφαλείς συνθήκες. Κλείνοντας, είναι σημαντικό να λαμβάνεται υπόψη το πώς νιώθει ένας γονιός που κοιμάται με το παιδί του και το ποιοι λόγοι τον ωθούν να το κάνει. Συμπερασματικά, δεν θα μπορούσε να υποστηριχθεί εκ των προτέρων ότι είναι καλό ή κακό το να μοιράζεται το κρεβάτι του ένας γονιός με το παιδί του, χωρίς πρωτίστως να κατανοηθεί σε βάθος το ειδικό και γενικότερο πλαίσιο εντός του οποίου μια οικογένεια έχει επιλέξει αυτήν την πρακτική. Στο παρόν άρθρο αντλήθηκαν δεδομένα από την ερευνητική πιλοτική εργασία των Ιωαννίδου Άννας, Μάντη Όλγας και Κούτσικου Βασιλικής, στα πλαίσια της μεταπτυχιακής τους εκπαίδευσης στη Σχολική & Εξελικτική Ψυχολογία. http://enarthro.blogspot.gr/

...«ασπίδα προστασίας» κατά των αλλεργιών και του άσθματος στο μέλλον μεταβάλλοντας τα ανθρώπινα εντερικά βακτήρια. Αυτό προκύπτει, τουλάχιστο, σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη. Σύμφωνα με τη μελέτη, η σκόνη αυτή φαίνεται πως περιέχει βακτήρια τα οποία, όταν εμφανίζονται στα έντερα ενός ζώου, επηρεάζουν την παραγωγή κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος στο αναπνευστικό σύστημα ζώου. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει πως η έκθεση σε κατοικίδια, ειδικά σε σκύλους, από τα πρώτα χρόνια ζωής ενός ανθρώπου ενδέχεται να αποτρέψουν την εμφάνιση αλλεργιών. Άλλες εργασίες απέδειξαν πως βακτήρια στο έντερο δρουν κατά των αλλεργιών και του άσθματος. Η νέα αυτή μελέτη προσθέτει επιπλέον στοιχεία στη γενικότερη σχετική έρευνα αφού συνδέει όλες τις προαναφερθείσες απόψεις, δείχνοντας ουσιαστικά πως η σκόνη που προέρχεται από τον σκύλο επηρεάζει τον πληθυσμό των μικροβίων του εντέρου. Στην εν λόγω μελέτη η Susan Lynch (καθηγήτρια φαρμακευτικής στις Η.Π.Α.) και οι συνάδελφοί της εξέθεσαν ποντίκια σε σκόνη προερχόμενη από ένα σπίτι με σκύλο. Κατόπιν, εξέτασαν την απόκριση του ανοσοποιητικού συστήματος των ποντικιών σε αλλεργιογόνα κατσαρίδων και ωαλβουμίνη (συστατικό του ασπραδιού του αυγού), δύο ουσίες που συνήθως προκαλούν συμπτώματα άσθματος. Αυτό που ανακάλυψαν ήταν πως τα εν λόγω ποντίκια είχαν λιγότερα κύτταρα στην αναπνευστική τους οδό τα οποία αποκρίνονταν σε αλλεργιογόνα, σε σύγκριση με άλλα ποντίκια. Τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύτηκαν σε έντυπο της Διεθνούς Ακαδημίας Επιστημών. «Φαίνεται πως ένα μωρό που μεγαλώνει σε σπίτι με σκύλο - ή γάτα, σε μικρότερο βαθμό - έχει λιγότερες πιθανότητες να εμφανίσει αλλεργίες ή άσθμα στο μέλλον » ανέφερε η κ. Lynch. Όπως πρόσθεσε, επίσης, τα ευρήματα συμφωνούν με τη θεωρία πως η μη έκθεση σε ωφέλιμα μικρόβια συνδέεται με την ανάπτυξη αυτοάνοσων ασθενειών και άσθματος στις χώρες του δυτικό κόσμου. Πλέον, το επόμενο βήμα αφορά την κατανόηση της ακριβούς δράσης των μικροβίων στο έντερο και το πώς επηρεάζουν την ανοσολογική απόκριση στο αναπνευστικό σύστημα του οργανισμού. Τελικά, η κατανόηση της προαναφερθείσας διαδικασίας θα μπορέσει να μας οδηγήσει τακτικές πρόληψης ή θεραπείες του άσθματος, βασισμένες στη συμβολή των κατάλληλων μικροβίων. http://petfriends.gr/

Θα έχετε ακούσει ότι τα κορίτσια μεγαλώνουν και ωριμάζουν πιο γρήγορα από τα αγόρια. Τώρα έρχεται και η επιστημονική επιβεβαίωση! Σύμφωνα με μια μελέτη επιστημόνων από το πανεπιστήμιο του Νιουκάσλ, ο εγκέφαλος των κοριτσιών φαίνεται ότι ωριμάζει πιο γρήγορα από των αγοριών, κάτι που μπορούσε να εξηγήσει γιατί τα κορίτσια που βρίσκονται στην εφηβεία δείχνουν πάντα πιο μεγάλα από τα συνομίληκά τους αγόρια και συμπεριφέρονται πιο ώριμα από αυτά. Καθώς μεγαλώνει ο άνθρωπος, αναφέρει σε δημοσίευμά της η βρετανική εφημερίδα Daily Mail, οι περιττές συνδέσεις μεταξύ των κυττάρων «κλαδεύονται», αφήνοντας μια πιο σύγχρονη και αποτελεσματική μηχανή επεξεργασίας (εγκέφαλος). Οι ερευνητές με τη βοήθεια μαγνητικών τομογραφιών μελέτησαν τους εγκεφάλους 121 ανθρώπων ηλικίας από 4 έως 40 ετών. Παρατήρησαν ότι η διαδικασία «κλαδέματος» ξεκινούσε στην ηλικία των 10 για τα κορίτσια, ενώ στα αγόρια αργούσε… δέκα χρόνια ακόμη και άρχιζε περίπου στην ηλικία των 20 ετών! Εξηγώντας τη διαδικασία εξορθολογισμού του εγκεφάλου, ο Dr Marcus Kaiser ανέφερε: «Αυτό αποτελεί μέρος της φυσιολογικής διαδικασίας της μάθησης. Ο εγκέφαλος στο σύνολό του εξακολουθεί να επεκτείνεται, αλλά χάνει συνδέσεις. Είναι σα να βρίσκεται κανείς σε ένα πάρτι, όπου όλοι γύρω του μιλούν, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να συγκεντρωθεί. Αν όμως κάποιες από τις φωνές “εξαφανιστούν”, είναι πιο εύκολο να ακούσει. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τον εγκέφαλο. Αν κάποιες συνδέσεις εκλείψουν, είναι πιο εύκολο να “κάνει τη δουλειά του”». Τα αποτελέσματα της μελέτης δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Cerebral Cortex. newsbeast.gr

Αναμφισβήτητο είναι επίσης ότι τα κορεσμένα λίπη και η χοληστερόλη, αιτίες πολλών παθήσεων όπως η παχυσαρκία και η υψηλή αρτηριακή πίεση, σχεδόν δεν υπάρχουν στη διατροφή των χορτοφάγων. Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη ότι οι χορτοφάγοι πάσχουν πολύ σπανιότερα από παχυσαρκία και υπέρταση και εμφανίζουν σε μικρότερο ποσοστό διαβήτη και καρδιαγγειακές παθήσεις. Όποιος, όμως, αποφασίσει να μην καταναλώνει ζωικά προϊόντα, πρέπει να υποκαταστήσει επαρκώς συγκεκριμένες βιταμίνες και ιχνοστοιχεία. Αυτές οι ουσίες είναι πολύ σημαντικές ειδικά για τη σωματική και νοητική ανάπτυξη των παιδιών. Τέτοιες ουσίες είναι μεταξύ άλλων η βιταμίνη B12, ο σίδηρος, ο ψευδάργυρος και τα Ωμέγα-3 λιπαρά οξέα. Πολλή προσοχή στους αυστηρά χορτοφάγους «Η χορτοφαγία με γάλα και αυγά δεν είναι καθόλου προβληματική ακόμη και στην παιδική ηλικία» επισημαίνει ο Μάρτιν Κλάσεν, παιδικός γαστρεντερολόγος κλινικής στη Βρέμη. Ωστόσο, ο ίδιος βλέπει επικριτικά την αυστηρή χορτοφαγία, το λεγόμενο βιγκανισμό, καθώς θεωρεί ότι με αυτόν τον τρόπο είναι δύσκολο να καλυφθούν οι αυξημένες παιδικές ανάγκες σε βιταμίνη Β12 και σίδηρο. «Το να είναι κανείς χορτοφάγος δεν σημαίνει απλά να μην τρώει κρέας και ζωικά προϊόντα, αλλά να αντικαταστήσει αυτά με ισορροπημένη φυτική διατροφή» εξηγεί η Σίλκε Ρεστεμάγερ από τη Γερμανική Διατροφική Εταιρία (DGE). Όπως διευκρινίζει, η κατανάλωση κρέατος υπερβαίνει κατά κανόνα τις ανάγκες σε πρωτεΐνες και θερμίδες. Ως εκ τούτου, η Ρεστεμάγερ θεωρεί ότι η χορτοφαγία συνιστάται και για παιδιά, σημειώνοντας ότι τα γαλακτοκομικά προϊόντα, τα αυγά, τα δημητριακά και οι ξηροί καρποί είναι καλές πηγές για τη λήψη των απαραίτητων αμινοξέων. Προβληματική είναι η λήψη των ουσιών στην περίπτωση των αυστηρών χορτοφάγων (vegan). Ειδικά η βιταμίνη Β12 εντοπίζεται σχεδόν αποκλειστικά στο κρέας, το ψάρι και τα θαλασσινά και σε μικρότερες ποσότητες στα γαλακτοκομικά. Οι ειδικοί συνιστούν σε όσους ακολουθούν διατροφή αυστηρής χορτοφαγίας να λαμβάνουν σκευάσματα βιταμίνης Β12 ή να επιλέγουν κατάλληλα προϊόντα διατροφής. Τέλος, για να είναι οι γονείς απολύτως σίγουροι για την υγεία των παιδιών-χορτοφάγων, οι διατροφολόγοι συνιστούν ετήσιες αιματολογικές εξετάσεις. ΠΗΓΗ: DEUTSCHE WELLE