Η γέννα μου!

Ακόλουθοι

Δημοσίευση 11 Ιουνίου, 200916 yr

Καλησπέρα! Είμαι η Ράνια 27 χρονών και παρακολουθώ ανελλιπώς το φόρουμ από τον 3ο μήνα της εγκυμοσύνης μου.Θα ήθελα να σας διηγηθώ κι εγώ την ιστορία της γέννας μου, που για μένα ήταν η πιο συγκλονιστική εμπειρία της ζωής μου. Λοιπόν, είναι Κυριακή 29 Μαρτίου και είμαι σπίτι με τον άντρα και την πεθερά μου, η οποία ήρθε για να με βοηθάει 10 μέρες πριν και για να παρευρίσκεται στη γέννα.Όλη τη μέρα είμαι κάπως, νιώθω περίεργα και το βράδυ αυτό κορυφώνεται. Κάθομαι στην κουζίνα και τρώω 3 κομμάτια μουσακά από το μεσημέρι: blush:. Αφού τρώω πάω στο κρεβάτι και νιώθω χάλια, αρχίζω να κλαίω και να μου φταίνε όλα. Έρχεται κι ο άντρας μου και ξαπλώνει. η ώρα 11 παρα.το πορτατίφ ανοιχτό. μου λέει δε θα το σβήσεις;του λέω όχι ακόμα .ξαφνικά στο εντελώς ξεκάρφωτο όμως, του λέω Παντελή, ο χρόνος τελείωσε, δεν έχει άλλο και σβήνω το φως. κι εκεί που ο σύζυξ έχει κοιμηθεί κι εμένα μόλις που πάει να με ζαλίσει ο ύπνος (καθότι 39 εβδομάδων, με καούρες, δύσπνοια και το μωρό να κάνει πάρτυ μεταμεσονύχτιο), νιώθε ένα κλουφ! και ώσπου να διερωτηθώ αν κατουρήθηκα και τι ζεστό είναι αυτό που τρέχει, συνειδητοποιώ ότι μου σπάσαν τα νερά.11 και 10 τη νύχτα. Πετιέμαι όρθια και λέω, Παντελή, σήκω, σπάσαν τα νερά. από εκείνη τη στιγμή και μέχρι τη στιγμή που γέννησα, ο άντρας μου ένας βράχος δίπλα μου, σε πλήρη εγρήγορση. με περιμένει στην πόρτα με τα πράγματα και εγώ τρέχω πανικόβλητη, με το εσώρουχο στο χέρι, φωνάζοντας ότι τρέχουν τα νερά και θα λερώσω τα χαλιά!!! η πεθερά μου με κυνηγάει από πίσω για να με προλάβει. τελικά ντύνομαι και φεύγουμε. Φτάνουμε στο μαιευτήριο, γίνεται ο καλλωπισμός και η εισαγωγή στο δωμάτιο ωδινών και τοκετού .εγώ χαμπάρι από πόνο, τίποτα,η μαία λέει διαστολή 2 εκατοστά. Έρχεται ο γιατρός μετά από λίγο, τα ίδια. Μου λέει θα γεννήσεις αύριο μεσημέρι ή και απόγευμα, ο τράχηλος είναι ανώριμος. Μου βάζουν ορό και μια μικρή ποσότητα τεχνητών πόνων.

Οπότε σε καμιά ώρα, αρχίζουν οι πόνοι, οι οποίοι δυναμώνουν και τελικά γίνονται ανά 3 λεπτά, ανυπόφοροι, και εγω να μην μπορώ να κάνω ένα διάλειμμα. Εν τω μεταξύ έχω δηλώσει εξ αρχής ότι δε θέλω επισκληρίδιο. Η μαία-ο Θεός να την έχει καλά-να με βοηθάει με τις αναπνοές και να με ενθαρρύνει αλλά να με παρακαλάει να το ξανασκεφτώ για την επισκληρίδιο, γιατί εγώ χανόμουν από τους πόνους. Μέσα στη θολούρα μου είδα ένα κεφάλι μπροστά μου και αρπάχτηκα από τα μαλλιά-ήταν του άντρα μου, ο οποίος παρακολούθησε όλο τον τοκετό κρατώντας μου το χέρι. Μετά από 4 σχεδόν ώρες ωδινών και τη διαστολή ούτε 4 εκατοστά, λέω στον άντρα μου τρέχα να φέρεις αναισθησιολόγο, δεν αντέχω άλλο. Προσπάθησε να με κρατήσει λίγο ακόμα, αλλά δεν την πάλευα. Οπότε έρχεται η κυρία αναισθησιολόγος, από τον ύπνο, και μου χτυπάει την ένεση και με παίρνουν τα αίματα ποτάμι! Να μη σας τα πολυλογώ, σε δέκα λεπτά με έπιασε και ήμουν οκ! κι ενώ σε σε 5 ½ ώρες είχα 4 εκατοστά, σε μιάμιση ώρα είχα τελεία διαστολή! Κατά τις 7 και κάτι έρχεται ο γιατρός μου και μου λέει είμαστε έτοιμοι, ξεκινάμε για τις εξωθήσεις! Στο μεταξύ, η επισκληρίδιος έχει περάσει και τα νιώθω όλα κανονικά! σπάνε το κρεβάτι, μου δένουν τα πόδια και…πάμε! Κορίτσια μου, 7.30 ξεκίνησα να σπρώχνω, με 5 εξωθήσεις από 3 ανάσες η καθεμιά και με ελάχιστα διαλείμματα ανάμεσα, στις 30 Μαρτίου, στις 8 ακριβώς το πρωί, μου έβαλαν στα χέρια μου την μικρή ένοικο της κοιλιάς μου: την δυναμική και τσαχπίνα μπέμπα μου! Το μόνο που μας ανησύχησε και ευτυχώς ο γιατρός μας το είπε μετά, είναι ότι η μπέμπα είχε τυλιχτεί ολίγον με το λώρο, αλλά όλα οκ!απλά δεν μπόρεσε να τον κόψει ο άντρας μου, που τόσο το ήθελε! Αυτή είναι η εμπειρία μου! Ευχαριστώ που μου κρατήσατε συντροφιά σε όλη την εγκυμοσύνη αλλά και τώρα!φιλιά!

Σύνδεση

Συμμετοχή στη συζήτηση

Configure browser push notifications

Chrome (Android)

Chrome (Desktop)

Safari (iOS 16.4+)

Safari (macOS)

Edge (Android)

Edge (Desktop)

Firefox (Android)

Firefox (Desktop)