Στις 6 Απριλίου 2009, 08:14πμ ήρθαμε στον κόσμο!

Ακόλουθοι

Δημοσίευση 21 Απριλίου, 200916 yr

Κορίτσια γεια σας και από μένα,

Αφού έχουν περάσει δύο βδομάδες, και έχουμε κάπως βρει τους ρυθμούς μας, είπα και εγώ να μοιραστώ μαζί σας τη δική μου εμπειρία. Μου φαίνεται σαν χθες που κάναμε τις ατέλειωτες συζητήσεις για την καισαρική και την επισκληρίδιο, και εμένα έτρεμαν τα πόδια μου μόνο και μόνο στη σκέψη του χειρουργείου Όλα πέρασαν όσο καλύτερα γινόταν και τώρα είμαστε σπίτι με το κοριτσάκι μας.

Για να πάρω τα πράγματα από την αρχή και να μην σας κουράσω, ξημερώματα Δευτέρας, στις 6/4, και αφού δεν έκλεισα μάτι όλο το βράδυ, ξεκινήσαμε για το μαιευτήριο. Με υποδέκτηκαν οι νοσοκόμες που με γνώριζαν από προηγούμενη γυναικολογική επέμβαση που είχα κάνει, και με οδήγησαν στο δωμάτιο μου για να με ετοιμάσουν (κλίσμα, ορός, τοκογράφος, πιεσόμετρα και θερμόμετρα). Στις 7:20 μπήκα στο χειρουργείο για να ξεκινήσει η διαδικασία χορήγησης της επισκληρίδιου αναισθησίας(πήγα καλά διαβασμένη και από το φόβο μου μήπως δεν με πιάσει η επισκληρίδιος και έχανα το θέαμα, ζήτησα να μου κάνουν μαζί και ραχιαία αναισθησία). Δεν ένοιωσα ούτε ρίγος ούτε τίποτα. Στις 8:00 ήρθε ο γιατρός μου μαζί με τον άντρα μου (βλέπετε ούτε αυτός ήθελε να χάσει το θέαμα, και έτσι έφερε μαζί του και την κάμερα)! Στις 8:14 άκουσα τα νερά να σπάνε και αμέσως μετά το κλάμα του μωρού μου! Δεν μπορούσα να το πιστέψω ότι το πλασματάκι εκεκείνο βρισκόταν 9 μήνες στην κοιλιά μου. Έκανε η παιδίατρος τις απαραίτητες εξετάσεις και μετά μου τη βάλανε στο στήθος μου. Δεν μπορούσαν να την αγλκαλιάσω αφού ήμουνα δεμένη χειροπόδαρα στο χειρουργικό τραπέζι, έτσι της έδωσα 3 φιλιά στο κεφαλάκι της προσπαθόντας να κρατήσω τα δάκρυά μου. Η διαδικασία του ραψίματος ήταν κάπως άχαρη. Δεν πόναγα αλλά ένοιωθα πιέσεις και δυσφορία. Σε 25 λεπτά πό τη γέννηση της κορούλας μου είχαν όλα τελειώσει και αποτελούσαν παρελθόν. Ανάρρωσα πολύ γρήγορα, που ακόμα και οι νοσοκόμες έκαναν το σταυρό του. "Είχα το καλύτερο κίνητρο" έλεγαν. Βγήκα από το μαιευτήριο στις τρεις μέρες και από τότε έχω το μωράκι μου σαν "fulltime job"! Δεν πολυκοιμόμαστε τα βράδια, κουτουλάμε τοίχους τα πρωινά αλλά βλέποντας τη χαρά στα μάτια του άντρα μου, και υπολογίζοντας όλες τις δυσκολίες μέχρι να αποκτήσουμε το μωράκι μας, δεν μπορώ παρά να πώ ένα "Δόξα τω Θεώ" και χαλάλι η ταλαιπωρία.

Σας ευχαριστώ όλες για τη συντροφιά που μου κρατήσατε καθυσηχάζοντας τους φόβους και τις ανασφάλιές μου.

Αααα μην ξεχάσω. Να και η φωτογραφία μας

Σύνδεση

Συμμετοχή στη συζήτηση

Configure browser push notifications

Chrome (Android)

Chrome (Desktop)

Safari (iOS 16.4+)

Safari (macOS)

Edge (Android)

Edge (Desktop)

Firefox (Android)

Firefox (Desktop)