Καλησπέρα σας.

Ήθελα να μοιραστώ κάτι που με βαραίνει πολύ το τελευταίο διάστημα και να ζητήσω την γνώμη και άλλων γυναικών/μαμάδων.

Η σύντροφός μου και εγώ περιμένουμε το πρώτο μας παιδί. Πριν από λίγες μέρες όμως έμαθε κάτι που την στενοχώρησε πολύ και έχω τύψεις που δεν της το είχα πει εγώ νωρίτερα ώστε να είναι προετοιμασμένη αλλά και για τον τρόπο που το έμαθε.

Το πρόβλημα είναι το εξής.

Πριν από δέκα χρόνια ένα συγγενικό μου ζευγάρι που αντιμετώπιζε πρόβλημα γονιμότητας (του άνδρα συγγενή μου) μου ζήτησε αν ήθελα να τους βοηθήσω ως δότης σπέρματος για να αποκτήσουν παιδί (ήθελαν το παιδί να ανήκει στην βιολογική οικογένεια). Τελικά το έκανα και προέκυψε ένα όμορφο κοριτσάκι (κανένας πέρα από τους γονείς και την αδερφή της μητέρας του κοριτσιού δεν γνωρίζει για τη δωρεά).

Όταν γνώρισα τη σύντροφό μου δεν της είπα ποτέ για το περιστατικό, ίσως ήταν λάθος μου. Όπως και να 'χει πριν λίγο διάστημα η αδερφή της γυναίκας του ζευγαριού έτυχε να μιλήσει με την σύντροφό μου και της αποκάλυψε την ιστορία. Δεν ξέρω γιατί το έκανε, όλοι είχαμε συμφωνήσει να μην μαθευτεί ποτέ. Όταν μίλησα μαζί της, μου ζήτησε συγνώμη και είπε ότι της ξέφυγε και άλλες δικαιολογίες. Εν πα΄ση περιπτώσει η σύντροφός μου θύμωσε πολύ. Μου είπε ότι έπρεπε να της το είχα πει. Ότι δεν θέλει το παιδί μας να έχει άλλο αδερφάκι από άλλη μαμά και ότι τώρα αισθάνεται σαν να με ...μοιράζεται με κάποιον τρόπο με άλλη γυναίκα.

Της εξήγησα πως δεν έχω καμία υποχρέωση σε εκείνο το παιδάκι και πως οι γονείς του είναι το ζευγάρι που το μεγαλώνει. Το ζευγάρι επικοινώνησε μαζί μας για να μας ζητήσει συγνώμη για όλο αυτό (αν και δεν τους θεωρώ υπεύθυνους τους συγκεκριμένους) και της είπαν κι εκείνοι να μην ανησυχεί και πως δεν χρειάζεται να κάνει τέτοιες σκέψεις. Δεν περίμενα ότι θα αντιδρούσε τόσο άσχημα γιατί είναι αρκετά προοδευτικών αντιλήψεων γυναίκα. Όπως και να 'χει από τότε είναι πολύ λυπημένη και η σχέση μας έχει ψυχρανθεί. Εγώ συνεχίζω να την αγαπώ και της επαναλαμβάνω ότι η οικογένειά μου είναι εκείνη και το παιδί που θα γεννήσει αλλά δεν φαίνεται να μπορεί να το αποδεχτεί. Της πρότεινα να επισκεφτούμε και κάποιον ψυχολόγο αν το θέλει αλλά δεν δέχεται. Φοβάμαι μην προκληθεί και κακό στο παιδί μας εξ αιτίας αυτής της κακής διάθεσης.

Δεν περίμενα ότι αυτή η πράξη μου θα δημιουργούσε τέτοιο πρόβλημα. Θεωρούσα ότι βοηθούσα ένα ζευγάρι να επεκτείνει την αγάπη του με ένα παιδί και τίποτα άλλο. Το λάθος μου πιστεύω ήταν που δεν της το είπα νωρίτερα. Ίσως επειδή πίστευα ότι δεν χρειάζεται να το γνωρίζει κάποιος άλλος ή επειδή φοβόμουν μια τέτοια αντίδραση που θα με έκανε να την έχανα. Λυπάμαι που ήρθαν έτσι τα πράγματα.

Πιστεύετε ότι μπορούν να διορθωθούν τα πράγματα κάποια στιγμή; Μπορώ να κάνω κάτι;

Σας ευχαριστώ που μπήκατε στον κόπο να διαβάσετε το θέμα μου.

Καλησπέρα και με το καλό το μωρακι σας! Νομίζω ότι η σύντροφος σου το έχει κάνει τεράστιο στο μυαλό της. Το να δώσεις κάποια κύτταρα σου δεν σε κάνουν ούτε πατέρα ούτε τίποτα. Δηλαδή εσύ δεν έχεις κανένα απολύτως δικαίωμα σε αυτό το παιδί όπως και καμιά ευθύνη. Οπότε είναι πολύ απλό πραγμα. Ούτε θεωρώ πως θα έπρεπε να της το έχεις πει, αφού δεν είναι κάτι που επηρεάζει την οικογένεια σας, έγινε πριν την γνωρίσεις και είναι κάτι που δεν αφορά μόνο εσένα, αλλά και την άλλη οικογένεια με το παιδι. Να ήταν ένα παιδί από πρώτο γάμο να πω. Επίσης διακρίνω μια κτητικότητα από την σύντροφο. Τι πειράζει να έχει το παιδί σας αδερφακι; Που δεν είναι αδερφακι ούτε εσύ ο πατέρας. δηλαδή απλά ένα βιολογικό υλικό είναι. Χτύπα ξύλο αν χωρίσετε και ερωτευτεί κάποιον άλλον δεν θα κάνει άλλο παιδί; Ή αντίστοιχα εσύ;

Σου μιλάω ως δοτρια ωαρίων στο παρελθόν. Το έχει κάνει τεράστιο στο μυαλό της. Νομίζει ότι έχεις παιδί με αλλη. Το νιώθει σαν προδοσία αλλά δεν είναι τίποτα τέτοιο. Να το μιλάτε συνέχεια ώστε να ξεφουσκώσει από το μυαλό της.

Αγαπητέ μου, εγώ θα είμαι λίγο αυστηρή μαζί σου, αλλά το θέμα είναι σοβαρό. Η σύντροφός σου αισθάνεται προδομένη, γιατί δεν την υπολόγισες και ούτε τώρα ακόμη αναγνωρίζεις την σοβαρότητα. Μπορεί να δώρησες το σπέρμα σου σε μια ηλικία- περίσταση που πραγματικά βοηθούσες δικό σου άνθρωπο, με όλη την αγαθή σου πρόθεση, ενδεχομένως προτού καν την γνωρίσεις. Όμως αυτή η πράξη ήταν σίγουρο ότι θα έχει μελλοντικές επιπτώσεις στη ζωή σου, και απορώ που κανείς σας δεν τις σκέφτηκε. Το να δανείζεις γενετικό υλικό σε συγγενικά πρόσωπα είναι πιο περίπλοκο απ' το να πας ανώνυμα σε μία τράπεζα. Δεν είναι όλοι έτοιμοι να το αποδεχθούν και, υπό αυτή την έννοια, θα έπρεπε να της το έχεις πει και να είσαι ξεκάθαρος. Βρίσκω πολύ ανεύθυνο το ότι πήγατε να το κρύψετε αιωνίως, είχε δικαίωμα να ξέρει και να πάρει τις αποφάσεις της. Τώρα την φέρατε προ τετελεσμένου, νιώθει παγιδευμένη κι έχει χάσει την εμπιστοσύνη της. Και το άλλο ζευγάρι έχει ευθύνη βεβαίως, είστε όλοι υπεύθυνοι.

Εσύ μπορεί να λες ότι δεν έχεις υποχρέωση απέναντι στο κοριτσάκι αυτό και ότι το παιδί έχει γονείς, η πραγματικότητα όμως είναι ότι σύντομα θα έχεις δύο βιολογικά παιδιά, ετεροθαλή αδέλφια, που μεγαλώνουν στο ευρύτερο οικογενειακό περιβάλλον, κάτι που συνεπάγεται ότι θα συναντιούνται, θα μοιάζουν ίσως, θα είναι αδέλφια μεταξύ τους και δεν θα τους αποκαλυφθεί ποτέ (;!) και αυτό δεν αλλάζει. Όλα αυτά λοιπόν, μόνο η σύντροφός σου τα βλέπει και όχι εσείς. Είναι άλλο να ξέρει/ -ετε ότι κάπου κάποτε δώρισες σπέρμα για να γεννηθεί ένα παιδί και άλλο ότι το παιδί πχ του ξαδέλφου σου, είναι βιολογικά δικό σου.

Νομίζω ότι δεν μπορείς να κάνεις πολλά. Αποδέξου την πραγματικότητα και άφησέ της χρόνο να το διαχειριστεί. Μην της ακυρώνεις το συναίσθημά της. Και σεβάσου την όποια μελλοντική της απόφαση. Με το καλό το μωράκι σας. Εύχομαι να πάνε όλα καλά.