ΓΕΝΝΗΣΑ ΚΑΙ ΓΩ.......!!!!

Ακόλουθοι

Δημοσίευση 1 Μαρτίου, 200916 yr

Επιτέλους βρήκα χρόνο να μοιραστώ την εμπειρία μου μαζί σας..

Απο την 36η εβδομάδα,κάθε Τρίτη πήγαινα στο Μητέρα κι έκανα doppler,,για να δουμε αν πρέπει να πάρουμε το μωρό ή όχι.Κάθε Τρίτη,πήγαινα με το ενδεχόμενο οτι μπορεί και να γεννήσω,οπότε φαντάζεστε το ζόρι μου καθε Δευτέρα..(άγχος,ξύρισμα,φόβος).Αυτο συνέβαινε λόγω του ότι ειχα γήρανση πλακουντα,χαμηλά ποσοστά αμνιακου υγρού και υψηλή πίεση.

Τελικά το μωρό τα πήγαινε μια χαρά,έπαιρνε και λίγο βάρος,εγω ήλεγχα την πίεσή μου κι έτσι φτάσαμε αισίος στην 38η εβδομαδα.

Στις 9/2ου ξημερώματα,αισθάνθηκα κάτι σαν ελαφριά ακράτεια (ισα που βραχηκε το εσωρουχό μου).Αυτο εγινε αλλες δυο φορες μεχρι τις 6 η ωρα το πρωι που τηλεφωνησα στη μαία,(την ξυπνησα την κακομοίρα) και της ειπα τα καθέκαστα.(Ειχα ακουσει πως οταν σπανε τα νερα ειναι σαν να σκαει μπαλονι μες στα ποδια σου και γινεσαι μουσκεμα,οποτε δεν ημουν σιγουρη για το τι συνέβαινε).

Μου ειπε να τηλ στο γιατρο μου και κατα τις 10 να παω στο Μητερα να με δουν,αν και μαλλον δεν ειναι τιποτ αλλο απο ακράτεια,συμβαινει συχνα τον 9ο μηνα (παντως σ εμενα δεν ειχε συμβει ποτε).

Ετσι κι εγινε....Εκανα το μπάνιο μου ηρεμη κι ωραια και σιγα σιγα με τον αντρα μου πηραμε το δρομο για ενα απλο τσεκ απ στο Μητερα...Που να ξερα.....

Η μαια μου μολις με ειδε με πηρε μεσα να δει αν οντως εχουν σπασει τα νερα...και ναι, ειχαν σπασει...Πανικός! Πριν καταλαβω οτιδήποτε ειχε μπει η νοσοκομα μεσα,έτοιμη να μου κανει κλίσμα...ΒΟΗΘΕΙΑ!!!

Σε μενα ειπαν πως το μωρο ειναι αρκετα ψηλα και πως δεν εχω κανει διαστολη καθολου,και στον αντρα μου εξω ειπαν "ισα που προλαβαινουμε να παρουμε το μωρο...στην τριχα την κραταγαμε τοσο καιρο.Καισαρικη και γρηγορα γρηγορα,γιατι το μωρο μπορει να μην τα καταφέρει".

Εγω μεσα τα ειχα παιξει,έτρεμα σαν το ψαρι,ευτυχως οι μαιες μου ηταν τοσο καλες,καλη ηταν ακομα κι αυτη που μου κανε το κλισμα (τιποτα δεν καταλαβα κοριτσια) και προσπαθουσαν να με ηρεμησουν...!

Επισκληρίδιο (ουτε αυτη την καταλαβα) και βουρ στο χειρουργειο..."ο αντρας μου το ξερει οτι γεννάω"? ρωτουσα...Τον φωναξαν,με φιλησε και παμε...Στις 12 μπηκαμε στο χειρουργειο και στις 12 και 5 "οριστε ο γιος σου" μου ειπε ο γιατρος..γυρισα και τι να δω...ενα μελανιασμενο,γεματο βλενες κι αιματα μωρο που εκλαιγε κι απο κατω να κρεμεται ο ομφαλιος λωρος."τι ειναι αυτο" σκεφτηκα..."δικο μου ειναι αυτο το μαιμούδι"?...ΣΟΚ..!

Μετα απο 20 λεπτα (ραψιμο,μπάλωμα κτλ..),μου τον εφεραν στην αγκαλια μου..καθαρο και σκεπασμενο..Δεν μπορουσα να τον δω καλα γιατι ειχα τον ορο στο χερι και τον κοιταζα με το ενα ματι,το ιδιο κι αυτος..Ειχε πολυ πλακα...!Ηταν πιο ομορφος ετσι καθαρουλης.Κοιταζομασταν με το ενα ματι (αριστερο εγω,δεξι αυτος) και μετα τον πηραν να τον δει κι ο μπαμπας του που περιμενε ο κακομοιρης μονος του απ έξω...Αισθανόμουν πολυ ευτυχισμενη,που όλα πηγαν καλα και που επιτελους τον κρατουσα στην αγκαλια μου!

Στο τελευταιο doppler τον ειχαν βρει 3343kg. Μια βδομαδα μετα γεννηθηκε 3100 και 50 ποντους υψος.Ενας κουκλος "ιδιος η μαμα" (τα υπολοιπα απ τα Τζάμπο).

Ευχομαι σε ολες τις μελλουσες μαμαδες,"μια καλη εγκυμοσυνη και γερα μωρακια" και σ αυτες που τα εχουν ηδη "να τους ζησουν"....

ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ....(συνεχιζεται...)

Σύνδεση

Συμμετοχή στη συζήτηση

Configure browser push notifications

Chrome (Android)

Chrome (Desktop)

Safari (iOS 16.4+)

Safari (macOS)

Edge (Android)

Edge (Desktop)

Firefox (Android)

Firefox (Desktop)