6-2-2009

Για άλλη μια φορά ο θεσμός της αιμοδοσίας κρίνεται επιτακτικός και αναγκαίος. Αυτή την φορά πρόκειται για παιδί που νοσηλεύεται στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού» και έχει άμεση ανάγκη από αιμοπετάλια για να κρατηθεί στην ζωή.

Απευθύνουμε έκκληση για την διάθεση αιμοπεταλίων στο Τμήμα Αιμοδοσίας- Αιμοπεταλίων του Νοσοκομείου Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού», που λειτουργεί καθημερινά (Δευτέρα έως Παρασκευή) από τις 9.00 έως τις 17.30 και από 9.30 έως τις 13.00 κάθε Σάββατο και Κυριακή.

Η διάθεση γίνεται στο όνομα της ασθενούς Χρυσούλας Καρμίρη του Μιχαήλ και οι ομάδες αίματος που συνταιριάζουν είναι:

• AB, A, B, O. Οι αιμοδότες θα πρέπει να είναι έως 47 ετών.

Ευχαριστούμε εκ των προτέρων, όποιον ευαισθητοποιηθεί και διαθέσει τα αιμοπετάλια του, κινούμενος στα πλαίσια του ανθρωπισμού και της αλληλεγγύης.

Κι εγώ να προσθέσω: Μακάρι να πάνε όλα καλά για τη μικρή Χρυσούλα...

Το κακό με τη δωρεά αιμοπεταλίων είναι ότι μπορεί να γίνει μόνο στο νοσοκομείο που νοσηλεύεται ο ασθενής. Τα αιμοπετάλια "δεν ταξιδεύουν".

Όταν νοσηλευόταν η γιαγιά μου στο Παπανικολάου με λευχαιμία και χρειαζόταν αιμοπετάλια κάθε μέρα είχα κάνει το Αθήνα (εκεί ζούσα τότε)- θεσσαλονίκη Σύνταγμα-Ομόνοια.

Το καλό είναι ότι μπορούμε να δίνουμε μία φορά κάθε 15-20 μέρες.

Είχα δώσει σε διάστημα 3 μηνών 7 φορές.

Η διαδικασία είναι χρονοβόρα, καθόλου επίπονη και αξίζει τον κόπο... Όσες φίλες είναι στην Αθήνα καλό θα ήταν να περάσουν από το Παίδων.. Μία ώρα από τη ζωή τους μπορεί να χαρίσει ελπίδα σε αυτό το παιδάκι!

Θα σας περιγράψω την εμπειρία μου..

Αφού χάσαμε τη γιαγιά μου από οξεία και καλπάζουσα λευχαιμία ευαισθητοποιήθηκα αρκετά. Μου είχε έρθει ένα σχετικό μέιλ με ένα παιδάκι που χρειαζόταν αιμοπετάλια και έσπευσα στο Παίδων. Δεν νοσηλευόταν πλέον, δυστυχώς είχε χάσει τη μάχη, αλλά έδωσα για όποιο άλλο παιδάκι είχε ανάγκη. Καθώς διέσχιζα το διάδρομο για να πάω στο αιματολογικό έκανα στην άκρη για να περάσει ένα τεράστιο φορείο πάνω στο οποίο βρισκόταν ένα βρεφούλι, ζήτημα να ήταν 4 μηνών. Φορούσε μάσκα και η νοσηλεύτρια κοντοστάθηκε γιατί με είδε που το κοιτούσα και του χαμογελούσα. "Ο Αλέξανδρος" μου είπε.. "Το καμάρι του αιματολογικού. Οι γονείς του τον εγκατέλειψαν μόλις διαγνώστηκε η ασθένεια λίγες μέρες αφού γεννήθηκε". Προσπάθησα να κρατηθώ.. Δεν είχα παιδάκι τότε, αλλά δεν είχε καμία μα καμία σημασία. Σε θέματα παιδικών ασθενειών και ιδίως εγκαταλειμένων παιδιών είχα τρομερή ευαισθησία. Φορούσε μάσκα ο Αλέξανδρος, αλλά μπόρεσα να διακρίνω την έκφρασή του από τα μάτια του. Χαμογελούσε..

Καθόλη τη διάρκεια της διαδικασίας έκλαιγα, μου έρχεται να κλάψω και τώρα..

Δεν ξέρω τι απέγινε ο Αλέξανδρος, αλλά την εικόνα του δε θα τη ξεχάσω ποτέ!!

Συγνώμη αν σας κούρασα αλλά ελπίζω να σας ευαισθητοποίησα.

Καλημέρα κορίτσια!

Να σας θυμίσω ότι η Χρυσούλα χρειάζεται τη βοήθειά μας..