Διακοπή κύησης σε προχωρημένη εγκυμοσύνη

[nadiadncr]

Kalhmera,

Vevaia egw akoma den exw paidia sthn prospatheia eimai. Tha pw monon auto. H zwh sou me ena paidi me eidikes anages tha einai ontws dyskolh. Tha ginei omws akoma pio dyskolh kai gemath typseis an apofasiseis na termatiseis thn kyhsh. Yparxei kai auto to 20% poy prepei na laveis ypopshn sou. Mporei na einai ola enas efialths kai tpt parapanw. Sou euxomai kalh tyxh h apofash einai dikh sou!!!

O Theos einai megalos kai den tha se afhsei etsi oute esena oute to paidaki sou!

[nadiadncr]

Kalhmera,

Vevaia egw akoma den exw paidia sthn prospatheia eimai. Tha pw monon auto. H zwh sou me ena paidi me eidikes anages tha einai ontws dyskolh. Tha ginei omws akoma pio dyskolh kai gemath typseis an apofasiseis na termatiseis thn kyhsh. Yparxei kai auto to 20% poy prepei na laveis ypopshn sou. Mporei na einai ola enas efialths kai tpt parapanw. Sou euxomai kalh tyxh h apofash einai dikh sou!!!

O Theos einai megalos kai den tha se afhsei etsi oute esena oute to paidaki sou!

[nadiadncr]

Kalhmera,

Vevaia egw akoma den exw paidia sthn prospatheia eimai. Tha pw monon auto. H zwh sou me ena paidi me eidikes anages tha einai ontws dyskolh. Tha ginei omws akoma pio dyskolh kai gemath typseis an apofasiseis na termatiseis thn kyhsh. Yparxei kai auto to 20% poy prepei na laveis ypopshn sou. Mporei na einai ola enas efialths kai tpt parapanw. Sou euxomai kalh tyxh h apofash einai dikh sou!!!

O Theos einai megalos kai den tha se afhsei etsi oute esena oute to paidaki sou!

[simone]

Hapryland εγραψε

Γεια σας κορίτσια.

Θα ήθελα να μοιραστήτε μαζί μου τις απόψεις σας σχετικά με το εξής θέμα. Υποθέτουμε ότι είστε σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. ο γιατρός σας λέει ότι το μωρό έχει ένα σοβαρό πρόβλημα στον εγκέφαλο και υπάρχουν 80% πιθανότητες να γεννηθεί τετραπληγικό με νοητικη στέρηση. Προτείνει λοιπόν τη διακοπή της κυήσεως. Κάτι που, φαντάζομαι, ισοδυναμεί με κανονικό τοκετό και θανάτωση του μωρου. Τι θα κάνατε; θα προχωρούσατε σε αυτή τη διαδικασία ή θα επιλέγατε να γεννήσετε το μωρό σας με όλες τις συνέπειες που αυτό συνεπάγεται;

Θα χαρώ να δω τις απόψεις σας.

Φιλια πολλα!!

Happyland καλησπερα..

Το ερωτημα που εθεσες ειναι πολυ δυσκολο να απαντηθει..

Το χα σκεφτει χιλιαδες φορες το θεμα αυτο οσο ημουν εγκυος..και το χα συζητησει με τον αντρα μου επισης πολλες φορες..

Τι θα καναμε σε μια τετοια περιπτωση??

Και οι δυο ειχαμε την ιδια αποψη..

Οσο εγωιστικο και αν ειναι..το παιδι δεν θα το κραταγαμε..

Δεν θα το αντεχα..ουτε εγω,ουτε εκεινος..

Να το φερω στη ζωη σε αυτη την κατασταση να κανει τι ???????

πειτε μου...

Ποια θα ειναι η ζωη του?

ποιες οι απολαυσεις του?ποιος εκτος απο την οικογενεια του θα το αγαπουσε γι αυτο που ειναι?

ποιο παιδακι θα επαιζε μαζι του?

Ποσα παιδακια θα μου το κοροιδευουν και θα γελανε μαζι του?

ποιος θα το ερωτευτει μεγαλωνοντας?

Ποσοι θα το κοιτανε στραβα?Ποσοι θα γελασουν μαζι του?

Ποιες θα ειναι οι χαρες του????ποιες ρε γαμωτο?????

Εμεις...???

Θα αντεχαμε σαν νεο ζευγαρι? θα τα βγαζαμε περα?

Θα αλλαζε η ζωη μας..Παει η ομορφη οικογενειακη ζωη που ονειρευομασταν,τα γελια,οι χαρες,τα παιχνιδια,οι διακοπες μας σαν μια ομορφη οικογενεια..Ολα αυτα που ονειρευεσαι,τα χανεις...

Αρχιζει ο γολγοθας..

Το οικονομικο?

Σε αυτες τις περιπτωσεις χρειαζεσαι και μεγαλη οικονομικη ευχερεια

που εμεις δεν την εχουμε..εδω τωρα που δεν δουλευω εγω μεχρι να μεγαλωσει λιγο η μικρη τα βγαζουμε περα αρκετα πιο δυσκολα..

φαντασου με ενα παιδι με τοσες αναγκες παραπανω δεν θα μπορει η μαμα να ξαναδουλεψει ποτε στη ζωη της..

Πρεπει να ειναι παντα εκει..διπλα του..πανω του..παντα και παντου..Και οταν παθει κατι η μαμα και ο μπαμπας τι θα απογινει?Ποιος θα το φροντισει?Ποιος θα το πονεσει?Κανενας!!!!

Ξερω βεβαια πως στο σταδιο της εγκυμοσυνης που βρισκεσαι ειναι ακομα χειροτερο..

Το χεις νοιωσει..το χεις αγαπησει..το χεις ερωτευτει το μωρο μεσα σου..και λαχταρας να βγει να το αγγιξεις,να του χαμογελασεις,να το γνωρισεις..

Πω πω θεε μου...ειναι τοσο δυσκολο..

Προτιμω οσο σκληρο και αν ειναι να μη το φερω στη ζωη ομως..

γιατι δεν θα μπορει να τη χαρει..να τη ζησει..αυτη τη ζωη..

Μπορει να κουβαλαω μια ζωη αυτη μου την αποφαση μπορει ομως και αμα κρατησω το παιδι να αναρωτιεμαι μια ζωη αν επρεπε να το φερω στον κοσμο ετσι..

Θα προσπαθησω για ενα αλλο μωρακι στο μελλον που θα εχει ολη του τη ζωη μπροστα και θα μπορει να κανει ολα αυτα που ειναι προορισμενο να κανει..

Πω πω ευχαριστω τον θεο καθε μερα που το κοριτσακι μου ειναι καλα και του ζηταω καθε βραδυ να μου την προσεχει και να μου την εχει παντα καλα..

Σε μια αλλη περιπτωση για τι πραγμα θα τον ευχαριστουσα...?

Δεν ξερω τι αλλο να πω..

Ειλικρινα θαυμαζω το θαρρος και το κουραγιο ορισμενων γυναικων που τους ετυχε αυτο το 'λαχειο' να μεγαλωνουν παιδακια με ειδικες αναγκες!!

Τους βγαζω το καπελο!Ειναι πραγματικα αξιοθαυμαστες..

Εγω ομως δυστυχως δεν θα μπορουσα..

Αυτη ειναι η αποψη μου..καλως ή κακως..

Happyland μου,ευχομαι μεσα απο την καρδια μου,σου το ορκιζομαι,να σου πανε ολα καλα!!

Ευχομαι να ειναι ολο αυτο ενα μεγαλο λαθος και να γεννησεις ενα γερο και δυνατο παιδακι!!!

Η αποφαση ειναι εντελως δικη σου και του αντρα σου και οποια και να ειναι αυτη,θελει πολυ δυναμη,θαρρος και παρα μα παρα πολυ κουραγιο..

Και να ξερεις πως κανενας δεν εχει δικαιωμα να κρινει την οποια αποφαση σου..

Να εισαι παντα καλα..!

[simone]

Hapryland εγραψε

Γεια σας κορίτσια.

Θα ήθελα να μοιραστήτε μαζί μου τις απόψεις σας σχετικά με το εξής θέμα. Υποθέτουμε ότι είστε σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. ο γιατρός σας λέει ότι το μωρό έχει ένα σοβαρό πρόβλημα στον εγκέφαλο και υπάρχουν 80% πιθανότητες να γεννηθεί τετραπληγικό με νοητικη στέρηση. Προτείνει λοιπόν τη διακοπή της κυήσεως. Κάτι που, φαντάζομαι, ισοδυναμεί με κανονικό τοκετό και θανάτωση του μωρου. Τι θα κάνατε; θα προχωρούσατε σε αυτή τη διαδικασία ή θα επιλέγατε να γεννήσετε το μωρό σας με όλες τις συνέπειες που αυτό συνεπάγεται;

Θα χαρώ να δω τις απόψεις σας.

Φιλια πολλα!!

Happyland καλησπερα..

Το ερωτημα που εθεσες ειναι πολυ δυσκολο να απαντηθει..

Το χα σκεφτει χιλιαδες φορες το θεμα αυτο οσο ημουν εγκυος..και το χα συζητησει με τον αντρα μου επισης πολλες φορες..

Τι θα καναμε σε μια τετοια περιπτωση??

Και οι δυο ειχαμε την ιδια αποψη..

Οσο εγωιστικο και αν ειναι..το παιδι δεν θα το κραταγαμε..

Δεν θα το αντεχα..ουτε εγω,ουτε εκεινος..

Να το φερω στη ζωη σε αυτη την κατασταση να κανει τι ???????

πειτε μου...

Ποια θα ειναι η ζωη του?

ποιες οι απολαυσεις του?ποιος εκτος απο την οικογενεια του θα το αγαπουσε γι αυτο που ειναι?

ποιο παιδακι θα επαιζε μαζι του?

Ποσα παιδακια θα μου το κοροιδευουν και θα γελανε μαζι του?

ποιος θα το ερωτευτει μεγαλωνοντας?

Ποσοι θα το κοιτανε στραβα?Ποσοι θα γελασουν μαζι του?

Ποιες θα ειναι οι χαρες του????ποιες ρε γαμωτο?????

Εμεις...???

Θα αντεχαμε σαν νεο ζευγαρι? θα τα βγαζαμε περα?

Θα αλλαζε η ζωη μας..Παει η ομορφη οικογενειακη ζωη που ονειρευομασταν,τα γελια,οι χαρες,τα παιχνιδια,οι διακοπες μας σαν μια ομορφη οικογενεια..Ολα αυτα που ονειρευεσαι,τα χανεις...

Αρχιζει ο γολγοθας..

Το οικονομικο?

Σε αυτες τις περιπτωσεις χρειαζεσαι και μεγαλη οικονομικη ευχερεια

που εμεις δεν την εχουμε..εδω τωρα που δεν δουλευω εγω μεχρι να μεγαλωσει λιγο η μικρη τα βγαζουμε περα αρκετα πιο δυσκολα..

φαντασου με ενα παιδι με τοσες αναγκες παραπανω δεν θα μπορει η μαμα να ξαναδουλεψει ποτε στη ζωη της..

Πρεπει να ειναι παντα εκει..διπλα του..πανω του..παντα και παντου..Και οταν παθει κατι η μαμα και ο μπαμπας τι θα απογινει?Ποιος θα το φροντισει?Ποιος θα το πονεσει?Κανενας!!!!

Ξερω βεβαια πως στο σταδιο της εγκυμοσυνης που βρισκεσαι ειναι ακομα χειροτερο..

Το χεις νοιωσει..το χεις αγαπησει..το χεις ερωτευτει το μωρο μεσα σου..και λαχταρας να βγει να το αγγιξεις,να του χαμογελασεις,να το γνωρισεις..

Πω πω θεε μου...ειναι τοσο δυσκολο..

Προτιμω οσο σκληρο και αν ειναι να μη το φερω στη ζωη ομως..

γιατι δεν θα μπορει να τη χαρει..να τη ζησει..αυτη τη ζωη..

Μπορει να κουβαλαω μια ζωη αυτη μου την αποφαση μπορει ομως και αμα κρατησω το παιδι να αναρωτιεμαι μια ζωη αν επρεπε να το φερω στον κοσμο ετσι..

Θα προσπαθησω για ενα αλλο μωρακι στο μελλον που θα εχει ολη του τη ζωη μπροστα και θα μπορει να κανει ολα αυτα που ειναι προορισμενο να κανει..

Πω πω ευχαριστω τον θεο καθε μερα που το κοριτσακι μου ειναι καλα και του ζηταω καθε βραδυ να μου την προσεχει και να μου την εχει παντα καλα..

Σε μια αλλη περιπτωση για τι πραγμα θα τον ευχαριστουσα...?

Δεν ξερω τι αλλο να πω..

Ειλικρινα θαυμαζω το θαρρος και το κουραγιο ορισμενων γυναικων που τους ετυχε αυτο το 'λαχειο' να μεγαλωνουν παιδακια με ειδικες αναγκες!!

Τους βγαζω το καπελο!Ειναι πραγματικα αξιοθαυμαστες..

Εγω ομως δυστυχως δεν θα μπορουσα..

Αυτη ειναι η αποψη μου..καλως ή κακως..

Happyland μου,ευχομαι μεσα απο την καρδια μου,σου το ορκιζομαι,να σου πανε ολα καλα!!

Ευχομαι να ειναι ολο αυτο ενα μεγαλο λαθος και να γεννησεις ενα γερο και δυνατο παιδακι!!!

Η αποφαση ειναι εντελως δικη σου και του αντρα σου και οποια και να ειναι αυτη,θελει πολυ δυναμη,θαρρος και παρα μα παρα πολυ κουραγιο..

Και να ξερεις πως κανενας δεν εχει δικαιωμα να κρινει την οποια αποφαση σου..

Να εισαι παντα καλα..!

[simone]

Hapryland εγραψε

Γεια σας κορίτσια.

Θα ήθελα να μοιραστήτε μαζί μου τις απόψεις σας σχετικά με το εξής θέμα. Υποθέτουμε ότι είστε σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. ο γιατρός σας λέει ότι το μωρό έχει ένα σοβαρό πρόβλημα στον εγκέφαλο και υπάρχουν 80% πιθανότητες να γεννηθεί τετραπληγικό με νοητικη στέρηση. Προτείνει λοιπόν τη διακοπή της κυήσεως. Κάτι που, φαντάζομαι, ισοδυναμεί με κανονικό τοκετό και θανάτωση του μωρου. Τι θα κάνατε; θα προχωρούσατε σε αυτή τη διαδικασία ή θα επιλέγατε να γεννήσετε το μωρό σας με όλες τις συνέπειες που αυτό συνεπάγεται;

Θα χαρώ να δω τις απόψεις σας.

Φιλια πολλα!!

Happyland καλησπερα..

Το ερωτημα που εθεσες ειναι πολυ δυσκολο να απαντηθει..

Το χα σκεφτει χιλιαδες φορες το θεμα αυτο οσο ημουν εγκυος..και το χα συζητησει με τον αντρα μου επισης πολλες φορες..

Τι θα καναμε σε μια τετοια περιπτωση??

Και οι δυο ειχαμε την ιδια αποψη..

Οσο εγωιστικο και αν ειναι..το παιδι δεν θα το κραταγαμε..

Δεν θα το αντεχα..ουτε εγω,ουτε εκεινος..

Να το φερω στη ζωη σε αυτη την κατασταση να κανει τι ???????

πειτε μου...

Ποια θα ειναι η ζωη του?

ποιες οι απολαυσεις του?ποιος εκτος απο την οικογενεια του θα το αγαπουσε γι αυτο που ειναι?

ποιο παιδακι θα επαιζε μαζι του?

Ποσα παιδακια θα μου το κοροιδευουν και θα γελανε μαζι του?

ποιος θα το ερωτευτει μεγαλωνοντας?

Ποσοι θα το κοιτανε στραβα?Ποσοι θα γελασουν μαζι του?

Ποιες θα ειναι οι χαρες του????ποιες ρε γαμωτο?????

Εμεις...???

Θα αντεχαμε σαν νεο ζευγαρι? θα τα βγαζαμε περα?

Θα αλλαζε η ζωη μας..Παει η ομορφη οικογενειακη ζωη που ονειρευομασταν,τα γελια,οι χαρες,τα παιχνιδια,οι διακοπες μας σαν μια ομορφη οικογενεια..Ολα αυτα που ονειρευεσαι,τα χανεις...

Αρχιζει ο γολγοθας..

Το οικονομικο?

Σε αυτες τις περιπτωσεις χρειαζεσαι και μεγαλη οικονομικη ευχερεια

που εμεις δεν την εχουμε..εδω τωρα που δεν δουλευω εγω μεχρι να μεγαλωσει λιγο η μικρη τα βγαζουμε περα αρκετα πιο δυσκολα..

φαντασου με ενα παιδι με τοσες αναγκες παραπανω δεν θα μπορει η μαμα να ξαναδουλεψει ποτε στη ζωη της..

Πρεπει να ειναι παντα εκει..διπλα του..πανω του..παντα και παντου..Και οταν παθει κατι η μαμα και ο μπαμπας τι θα απογινει?Ποιος θα το φροντισει?Ποιος θα το πονεσει?Κανενας!!!!

Ξερω βεβαια πως στο σταδιο της εγκυμοσυνης που βρισκεσαι ειναι ακομα χειροτερο..

Το χεις νοιωσει..το χεις αγαπησει..το χεις ερωτευτει το μωρο μεσα σου..και λαχταρας να βγει να το αγγιξεις,να του χαμογελασεις,να το γνωρισεις..

Πω πω θεε μου...ειναι τοσο δυσκολο..

Προτιμω οσο σκληρο και αν ειναι να μη το φερω στη ζωη ομως..

γιατι δεν θα μπορει να τη χαρει..να τη ζησει..αυτη τη ζωη..

Μπορει να κουβαλαω μια ζωη αυτη μου την αποφαση μπορει ομως και αμα κρατησω το παιδι να αναρωτιεμαι μια ζωη αν επρεπε να το φερω στον κοσμο ετσι..

Θα προσπαθησω για ενα αλλο μωρακι στο μελλον που θα εχει ολη του τη ζωη μπροστα και θα μπορει να κανει ολα αυτα που ειναι προορισμενο να κανει..

Πω πω ευχαριστω τον θεο καθε μερα που το κοριτσακι μου ειναι καλα και του ζηταω καθε βραδυ να μου την προσεχει και να μου την εχει παντα καλα..

Σε μια αλλη περιπτωση για τι πραγμα θα τον ευχαριστουσα...?

Δεν ξερω τι αλλο να πω..

Ειλικρινα θαυμαζω το θαρρος και το κουραγιο ορισμενων γυναικων που τους ετυχε αυτο το 'λαχειο' να μεγαλωνουν παιδακια με ειδικες αναγκες!!

Τους βγαζω το καπελο!Ειναι πραγματικα αξιοθαυμαστες..

Εγω ομως δυστυχως δεν θα μπορουσα..

Αυτη ειναι η αποψη μου..καλως ή κακως..

Happyland μου,ευχομαι μεσα απο την καρδια μου,σου το ορκιζομαι,να σου πανε ολα καλα!!

Ευχομαι να ειναι ολο αυτο ενα μεγαλο λαθος και να γεννησεις ενα γερο και δυνατο παιδακι!!!

Η αποφαση ειναι εντελως δικη σου και του αντρα σου και οποια και να ειναι αυτη,θελει πολυ δυναμη,θαρρος και παρα μα παρα πολυ κουραγιο..

Και να ξερεις πως κανενας δεν εχει δικαιωμα να κρινει την οποια αποφαση σου..

Να εισαι παντα καλα..!

[simone]

Hapryland εγραψε

Γεια σας κορίτσια.

Θα ήθελα να μοιραστήτε μαζί μου τις απόψεις σας σχετικά με το εξής θέμα. Υποθέτουμε ότι είστε σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. ο γιατρός σας λέει ότι το μωρό έχει ένα σοβαρό πρόβλημα στον εγκέφαλο και υπάρχουν 80% πιθανότητες να γεννηθεί τετραπληγικό με νοητικη στέρηση. Προτείνει λοιπόν τη διακοπή της κυήσεως. Κάτι που, φαντάζομαι, ισοδυναμεί με κανονικό τοκετό και θανάτωση του μωρου. Τι θα κάνατε; θα προχωρούσατε σε αυτή τη διαδικασία ή θα επιλέγατε να γεννήσετε το μωρό σας με όλες τις συνέπειες που αυτό συνεπάγεται;

Θα χαρώ να δω τις απόψεις σας.

Φιλια πολλα!!

Happyland καλησπερα..

Το ερωτημα που εθεσες ειναι πολυ δυσκολο να απαντηθει..

Το χα σκεφτει χιλιαδες φορες το θεμα αυτο οσο ημουν εγκυος..και το χα συζητησει με τον αντρα μου επισης πολλες φορες..

Τι θα καναμε σε μια τετοια περιπτωση??

Και οι δυο ειχαμε την ιδια αποψη..

Οσο εγωιστικο και αν ειναι..το παιδι δεν θα το κραταγαμε..

Δεν θα το αντεχα..ουτε εγω,ουτε εκεινος..

Να το φερω στη ζωη σε αυτη την κατασταση να κανει τι ???????

πειτε μου...

Ποια θα ειναι η ζωη του?

ποιες οι απολαυσεις του?ποιος εκτος απο την οικογενεια του θα το αγαπουσε γι αυτο που ειναι?

ποιο παιδακι θα επαιζε μαζι του?

Ποσα παιδακια θα μου το κοροιδευουν και θα γελανε μαζι του?

ποιος θα το ερωτευτει μεγαλωνοντας?

Ποσοι θα το κοιτανε στραβα?Ποσοι θα γελασουν μαζι του?

Ποιες θα ειναι οι χαρες του????ποιες ρε γαμωτο?????

Εμεις...???

Θα αντεχαμε σαν νεο ζευγαρι? θα τα βγαζαμε περα?

Θα αλλαζε η ζωη μας..Παει η ομορφη οικογενειακη ζωη που ονειρευομασταν,τα γελια,οι χαρες,τα παιχνιδια,οι διακοπες μας σαν μια ομορφη οικογενεια..Ολα αυτα που ονειρευεσαι,τα χανεις...

Αρχιζει ο γολγοθας..

Το οικονομικο?

Σε αυτες τις περιπτωσεις χρειαζεσαι και μεγαλη οικονομικη ευχερεια

που εμεις δεν την εχουμε..εδω τωρα που δεν δουλευω εγω μεχρι να μεγαλωσει λιγο η μικρη τα βγαζουμε περα αρκετα πιο δυσκολα..

φαντασου με ενα παιδι με τοσες αναγκες παραπανω δεν θα μπορει η μαμα να ξαναδουλεψει ποτε στη ζωη της..

Πρεπει να ειναι παντα εκει..διπλα του..πανω του..παντα και παντου..Και οταν παθει κατι η μαμα και ο μπαμπας τι θα απογινει?Ποιος θα το φροντισει?Ποιος θα το πονεσει?Κανενας!!!!

Ξερω βεβαια πως στο σταδιο της εγκυμοσυνης που βρισκεσαι ειναι ακομα χειροτερο..

Το χεις νοιωσει..το χεις αγαπησει..το χεις ερωτευτει το μωρο μεσα σου..και λαχταρας να βγει να το αγγιξεις,να του χαμογελασεις,να το γνωρισεις..

Πω πω θεε μου...ειναι τοσο δυσκολο..

Προτιμω οσο σκληρο και αν ειναι να μη το φερω στη ζωη ομως..

γιατι δεν θα μπορει να τη χαρει..να τη ζησει..αυτη τη ζωη..

Μπορει να κουβαλαω μια ζωη αυτη μου την αποφαση μπορει ομως και αμα κρατησω το παιδι να αναρωτιεμαι μια ζωη αν επρεπε να το φερω στον κοσμο ετσι..

Θα προσπαθησω για ενα αλλο μωρακι στο μελλον που θα εχει ολη του τη ζωη μπροστα και θα μπορει να κανει ολα αυτα που ειναι προορισμενο να κανει..

Πω πω ευχαριστω τον θεο καθε μερα που το κοριτσακι μου ειναι καλα και του ζηταω καθε βραδυ να μου την προσεχει και να μου την εχει παντα καλα..

Σε μια αλλη περιπτωση για τι πραγμα θα τον ευχαριστουσα...?

Δεν ξερω τι αλλο να πω..

Ειλικρινα θαυμαζω το θαρρος και το κουραγιο ορισμενων γυναικων που τους ετυχε αυτο το 'λαχειο' να μεγαλωνουν παιδακια με ειδικες αναγκες!!

Τους βγαζω το καπελο!Ειναι πραγματικα αξιοθαυμαστες..

Εγω ομως δυστυχως δεν θα μπορουσα..

Αυτη ειναι η αποψη μου..καλως ή κακως..

Happyland μου,ευχομαι μεσα απο την καρδια μου,σου το ορκιζομαι,να σου πανε ολα καλα!!

Ευχομαι να ειναι ολο αυτο ενα μεγαλο λαθος και να γεννησεις ενα γερο και δυνατο παιδακι!!!

Η αποφαση ειναι εντελως δικη σου και του αντρα σου και οποια και να ειναι αυτη,θελει πολυ δυναμη,θαρρος και παρα μα παρα πολυ κουραγιο..

Και να ξερεις πως κανενας δεν εχει δικαιωμα να κρινει την οποια αποφαση σου..

Να εισαι παντα καλα..!

[rafaella]

Καλησπερα Happyland,

Πρωτα απο ολα θα ηθελα να σου ευχηθω να πανε ολα καλα και να μην στεναχωριεσαι, κατα δευτερον αν ποτε μου τυχαινε κατι τετοιο μετα λυπης μου αλλα δεν θα την συνεχιζα την κυηση.

Δεν ειναι οτι πρεπει να κανεις θυσιες μια ζωη, ουτε οτι θελει κουραγιο να μεγαλωσεις ενα τετοιο παιδι, ουτε η κουραση, ουτε ο ρατσισμος, ουτε η κοινωνια, ουτε τιποτα απο ολα αυτα.

Ενα πραγμα σκεφτομαι και τρομαζω πραγματικα.

Τι θα γινει αυτο το παιδι οταν θα ερθει η ωρα μου να κλεισω τα ματια και να μεινει μονο του χωρις την φροντιδα μου, την αγαπη και την υποστηριξη μου??

Θα γινει ερμαιο του καθε εκμεταλλευτη καταστασεων (και δεν θελω καν να σκεφτομαι τι συνεπαγεται με αυτο)?

Θα πεταχτει σε κανενα ιδρυμα σαν και αυτα που βλεπουμε στην τηλεοραση?

Θα το κακομεταχειριζονται?

Θα ζει μεσα στην αθλιοτητα περιμενοντας καποιον να το σωσει ή περιμενοντας μια δευτερη μαμα που δεν θα ερθει ποτε?

Δυστυχως ζουμε σε μια κοινωνια οπου τα παντα ειναι τοσο ρευστα και αμφιβολα και δεν μπορεις να βασιστεις σε κανεναν παρα μονο στον ιδιο σου τον εαυτο και αυτο βεβαια σημαινει οτι δεν θα μπορεσεις να "μεταβιβασεις" την ευθυνη και την φροντιδα ενος τετοιου παιδιου πουθενα αλλου και σε κανενα αλλο μελος την οικογενειας σου.

[rafaella]

Καλησπερα Happyland,

Πρωτα απο ολα θα ηθελα να σου ευχηθω να πανε ολα καλα και να μην στεναχωριεσαι, κατα δευτερον αν ποτε μου τυχαινε κατι τετοιο μετα λυπης μου αλλα δεν θα την συνεχιζα την κυηση.

Δεν ειναι οτι πρεπει να κανεις θυσιες μια ζωη, ουτε οτι θελει κουραγιο να μεγαλωσεις ενα τετοιο παιδι, ουτε η κουραση, ουτε ο ρατσισμος, ουτε η κοινωνια, ουτε τιποτα απο ολα αυτα.

Ενα πραγμα σκεφτομαι και τρομαζω πραγματικα.

Τι θα γινει αυτο το παιδι οταν θα ερθει η ωρα μου να κλεισω τα ματια και να μεινει μονο του χωρις την φροντιδα μου, την αγαπη και την υποστηριξη μου??

Θα γινει ερμαιο του καθε εκμεταλλευτη καταστασεων (και δεν θελω καν να σκεφτομαι τι συνεπαγεται με αυτο)?

Θα πεταχτει σε κανενα ιδρυμα σαν και αυτα που βλεπουμε στην τηλεοραση?

Θα το κακομεταχειριζονται?

Θα ζει μεσα στην αθλιοτητα περιμενοντας καποιον να το σωσει ή περιμενοντας μια δευτερη μαμα που δεν θα ερθει ποτε?

Δυστυχως ζουμε σε μια κοινωνια οπου τα παντα ειναι τοσο ρευστα και αμφιβολα και δεν μπορεις να βασιστεις σε κανεναν παρα μονο στον ιδιο σου τον εαυτο και αυτο βεβαια σημαινει οτι δεν θα μπορεσεις να "μεταβιβασεις" την ευθυνη και την φροντιδα ενος τετοιου παιδιου πουθενα αλλου και σε κανενα αλλο μελος την οικογενειας σου.

[rafaella]

Καλησπερα Happyland,

Πρωτα απο ολα θα ηθελα να σου ευχηθω να πανε ολα καλα και να μην στεναχωριεσαι, κατα δευτερον αν ποτε μου τυχαινε κατι τετοιο μετα λυπης μου αλλα δεν θα την συνεχιζα την κυηση.

Δεν ειναι οτι πρεπει να κανεις θυσιες μια ζωη, ουτε οτι θελει κουραγιο να μεγαλωσεις ενα τετοιο παιδι, ουτε η κουραση, ουτε ο ρατσισμος, ουτε η κοινωνια, ουτε τιποτα απο ολα αυτα.

Ενα πραγμα σκεφτομαι και τρομαζω πραγματικα.

Τι θα γινει αυτο το παιδι οταν θα ερθει η ωρα μου να κλεισω τα ματια και να μεινει μονο του χωρις την φροντιδα μου, την αγαπη και την υποστηριξη μου??

Θα γινει ερμαιο του καθε εκμεταλλευτη καταστασεων (και δεν θελω καν να σκεφτομαι τι συνεπαγεται με αυτο)?

Θα πεταχτει σε κανενα ιδρυμα σαν και αυτα που βλεπουμε στην τηλεοραση?

Θα το κακομεταχειριζονται?

Θα ζει μεσα στην αθλιοτητα περιμενοντας καποιον να το σωσει ή περιμενοντας μια δευτερη μαμα που δεν θα ερθει ποτε?

Δυστυχως ζουμε σε μια κοινωνια οπου τα παντα ειναι τοσο ρευστα και αμφιβολα και δεν μπορεις να βασιστεις σε κανεναν παρα μονο στον ιδιο σου τον εαυτο και αυτο βεβαια σημαινει οτι δεν θα μπορεσεις να "μεταβιβασεις" την ευθυνη και την φροντιδα ενος τετοιου παιδιου πουθενα αλλου και σε κανενα αλλο μελος την οικογενειας σου.

[rafaella]

Καλησπερα Happyland,

Πρωτα απο ολα θα ηθελα να σου ευχηθω να πανε ολα καλα και να μην στεναχωριεσαι, κατα δευτερον αν ποτε μου τυχαινε κατι τετοιο μετα λυπης μου αλλα δεν θα την συνεχιζα την κυηση.

Δεν ειναι οτι πρεπει να κανεις θυσιες μια ζωη, ουτε οτι θελει κουραγιο να μεγαλωσεις ενα τετοιο παιδι, ουτε η κουραση, ουτε ο ρατσισμος, ουτε η κοινωνια, ουτε τιποτα απο ολα αυτα.

Ενα πραγμα σκεφτομαι και τρομαζω πραγματικα.

Τι θα γινει αυτο το παιδι οταν θα ερθει η ωρα μου να κλεισω τα ματια και να μεινει μονο του χωρις την φροντιδα μου, την αγαπη και την υποστηριξη μου??

Θα γινει ερμαιο του καθε εκμεταλλευτη καταστασεων (και δεν θελω καν να σκεφτομαι τι συνεπαγεται με αυτο)?

Θα πεταχτει σε κανενα ιδρυμα σαν και αυτα που βλεπουμε στην τηλεοραση?

Θα το κακομεταχειριζονται?

Θα ζει μεσα στην αθλιοτητα περιμενοντας καποιον να το σωσει ή περιμενοντας μια δευτερη μαμα που δεν θα ερθει ποτε?

Δυστυχως ζουμε σε μια κοινωνια οπου τα παντα ειναι τοσο ρευστα και αμφιβολα και δεν μπορεις να βασιστεις σε κανεναν παρα μονο στον ιδιο σου τον εαυτο και αυτο βεβαια σημαινει οτι δεν θα μπορεσεις να "μεταβιβασεις" την ευθυνη και την φροντιδα ενος τετοιου παιδιου πουθενα αλλου και σε κανενα αλλο μελος την οικογενειας σου.

[marga]

τι να πω τώρα και γω...μας βάζεις δύσκολα βρε κοριτσάκι...καταρχάς θα ξεκινήσω ευχόμενη να μην γίνει τίποτα απο αυτά που συζητάμε τώρα και σε λίγους μήνες να κρατάς στην αγκαλιά σου ένα υγιέστατο μωράκι...να χεις πίστη και θετική ψυχολογία, όσο δύσκολο και αν είναι αυτό ( τώρα θα μου πεις, μιλάει και το τέρας...αισιοδοξίας, τέλος πάντων..) Στο δια τάυτα τώρα : δεν μπορώ να εκφέρω πραγματική άποψη γιατί και μανούλα δεν είμαι ακόμα και δεν είμαι στη θέση σου...οπότε δεν ξέρω ειλικρινά πώς θα αντιδρούσα...θα εκφράσω όμως κάποια γεγονότα-σκέψεις και απο κει και μετά..ελπίζω να μην χρειαστεί να τα σκεφτείς...

γεγονοτα : πριν 30 περιπου χρόνια μια φίλη μας, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να κάνει αγοράκι (είχε πρόσφατα πεθάνει ο μπαμπάς της και μάλλον το είδε ως,..αναβίωση...δεν ξέρω, υποθέτω) μένει έγκυος στα 39 φεύγα, κάνει το αγοράκι αλλά γεννιέται με σύνδρομο down..το κρατάει φυσικά αλλά, δεν ξέρω με τι μπορεί να ισοβαθμιστεί όλος ο αγώνας (ψυχολογικός κατα βάση) αλλά και χρηματικός που έδινε και δίνει όλα αυτά τα χρόνια...κάποια στιγμή, εξομολογείται η μαμα αυτή στην δικιά μου μαμά : άραγε αν καταλάβαινε ο Δ...και μπορούσε να επιλέξει,μήπως θα με μισούσε που αποφάσισα να τον κρατήσω...πια δεν σκέφτομαι την δικιά μου ζωή, αλλά την δικιά του, που κακά τα ψέμματα, πάντα θα εξαρτάται απο κάποιους άλλους...αυτόνομος πραγματικά δεν θα είναι ποτέ...

δεύτερον: πολύ συγγενικό μου άτομο, πριν 30+ χρονια γεννιέται με σοβαρή τετραπληγία στα χέρια και στα πόδια και επειδή ας πούμε η ιατρική δεν ήταν τόσο εξελιχγμένη τότε, ή ο,τι άλλο, το καταλαβαίνουν ψιλοαργά, όταν δηλαδή έιδαν οτι το παιδί δεν μπορούσε να περπατήσει ή να πιάσει με τα χεράκια του πράγματα...ξενικάει γολγοθάς, εξετάσεων, χειρουργείων αποκατάστασης στον όποιο δυνατό βαθμό, στην Αμερική, όπου η μικρή πηγαινοέρχεται για χρόνια πολλά. Σημερα, 37 χρονών, οχι καλά αλλά πολύ πολύ καλύτερα απο τότε, περπατάει μόνη της και αυτοεξυπηρετείται, είναι παντρεμένη με ενα παίδαρο 2 μέτρα και έχουν και τρία παιδιά..ω ναι, τρία με καισαρικές βέβαια όλα..

συμπερασμα : όλα είναι σχετικά, εν ολίγοις εξαρτάται πρωτίστως απο το πρόβλημα του παιδιού και κατά πόσο αντιμετωπίσημο έιναι, αλλά φυσικά και απο τις δικές σας τις αντοχές, ψυχολογικές και οικονομικές...και επειδή, κακά τα ψέμματα, το παιδί δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις τώρα για τον εαυτό του, ας το σκεφτούμε και λίγο απο την δικιά του την πλευρά,..τι ποιότητα ζωής θα έχει ας πούμε...

σκέψεις ( κλεμμένες αλλά με βρίσκουν σύμφωνη) :

τα παιδιά μας, δεν είναι παιδιά μας.. ( τι λέει τώρα ο ποιητής?, ακουστε έχει και συνέχεια)

είναι οι γιοι και οι κορες της λαχτάρας της ζωής για τη ζωή.έρχονται στη ζωή με τη βοήθεια μας αλλά όχι απο μάς, και μολονότι είναι μαζί μας, δεν μας ανήκουν..

μπορούμε να τους δώσουμε την αγκαλιά μας, την αγάπη μας, οχι όμως και τις ιδέες μας...γιατί αυτά θα έχουν τις δικές τους και ετσι πρέπει να είναι..μπορούμε να στεγάσουμε το σώμα τους, ίσως ομως οχι την ψυχή τους. Γιατί η ψυχή κατοικεί στο σπίτι του αύριο που εμείς δεν μπορούμε να δούμε, ούτε στα όνειρα μας..μπορούμε να προσπαθήσουμε να τα βοήθησουμε και να τους μοιάσουμε αλλά ας μην γυρεύουμε να γίνουν αυτά καθ´ εικόνα και ομοίωση μας..Γιατί απλά η ζωή δεν μπορεί να πηγαίνει προς το πίσω, και δεν σταματά στο χθες..εμείς είμαστε τα τόξα απ οπου τα παιδιά μας σαν ζωντανα βέλη θα τιναχθούν μπροστά...

ποιητικό μεν, φιλοσοφημένο δε...κατά την ταπεινή μου αποψη...Αυτά...είθε να πάνε όλα καλά και όλα αυτά να μείνουν μοναχά σκέψεις...Φιλιά πολλά

Μαργαρίτα

[marga]

τι να πω τώρα και γω...μας βάζεις δύσκολα βρε κοριτσάκι...καταρχάς θα ξεκινήσω ευχόμενη να μην γίνει τίποτα απο αυτά που συζητάμε τώρα και σε λίγους μήνες να κρατάς στην αγκαλιά σου ένα υγιέστατο μωράκι...να χεις πίστη και θετική ψυχολογία, όσο δύσκολο και αν είναι αυτό ( τώρα θα μου πεις, μιλάει και το τέρας...αισιοδοξίας, τέλος πάντων..) Στο δια τάυτα τώρα : δεν μπορώ να εκφέρω πραγματική άποψη γιατί και μανούλα δεν είμαι ακόμα και δεν είμαι στη θέση σου...οπότε δεν ξέρω ειλικρινά πώς θα αντιδρούσα...θα εκφράσω όμως κάποια γεγονότα-σκέψεις και απο κει και μετά..ελπίζω να μην χρειαστεί να τα σκεφτείς...

γεγονοτα : πριν 30 περιπου χρόνια μια φίλη μας, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να κάνει αγοράκι (είχε πρόσφατα πεθάνει ο μπαμπάς της και μάλλον το είδε ως,..αναβίωση...δεν ξέρω, υποθέτω) μένει έγκυος στα 39 φεύγα, κάνει το αγοράκι αλλά γεννιέται με σύνδρομο down..το κρατάει φυσικά αλλά, δεν ξέρω με τι μπορεί να ισοβαθμιστεί όλος ο αγώνας (ψυχολογικός κατα βάση) αλλά και χρηματικός που έδινε και δίνει όλα αυτά τα χρόνια...κάποια στιγμή, εξομολογείται η μαμα αυτή στην δικιά μου μαμά : άραγε αν καταλάβαινε ο Δ...και μπορούσε να επιλέξει,μήπως θα με μισούσε που αποφάσισα να τον κρατήσω...πια δεν σκέφτομαι την δικιά μου ζωή, αλλά την δικιά του, που κακά τα ψέμματα, πάντα θα εξαρτάται απο κάποιους άλλους...αυτόνομος πραγματικά δεν θα είναι ποτέ...

δεύτερον: πολύ συγγενικό μου άτομο, πριν 30+ χρονια γεννιέται με σοβαρή τετραπληγία στα χέρια και στα πόδια και επειδή ας πούμε η ιατρική δεν ήταν τόσο εξελιχγμένη τότε, ή ο,τι άλλο, το καταλαβαίνουν ψιλοαργά, όταν δηλαδή έιδαν οτι το παιδί δεν μπορούσε να περπατήσει ή να πιάσει με τα χεράκια του πράγματα...ξενικάει γολγοθάς, εξετάσεων, χειρουργείων αποκατάστασης στον όποιο δυνατό βαθμό, στην Αμερική, όπου η μικρή πηγαινοέρχεται για χρόνια πολλά. Σημερα, 37 χρονών, οχι καλά αλλά πολύ πολύ καλύτερα απο τότε, περπατάει μόνη της και αυτοεξυπηρετείται, είναι παντρεμένη με ενα παίδαρο 2 μέτρα και έχουν και τρία παιδιά..ω ναι, τρία με καισαρικές βέβαια όλα..

συμπερασμα : όλα είναι σχετικά, εν ολίγοις εξαρτάται πρωτίστως απο το πρόβλημα του παιδιού και κατά πόσο αντιμετωπίσημο έιναι, αλλά φυσικά και απο τις δικές σας τις αντοχές, ψυχολογικές και οικονομικές...και επειδή, κακά τα ψέμματα, το παιδί δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις τώρα για τον εαυτό του, ας το σκεφτούμε και λίγο απο την δικιά του την πλευρά,..τι ποιότητα ζωής θα έχει ας πούμε...

σκέψεις ( κλεμμένες αλλά με βρίσκουν σύμφωνη) :

τα παιδιά μας, δεν είναι παιδιά μας.. ( τι λέει τώρα ο ποιητής?, ακουστε έχει και συνέχεια)

είναι οι γιοι και οι κορες της λαχτάρας της ζωής για τη ζωή.έρχονται στη ζωή με τη βοήθεια μας αλλά όχι απο μάς, και μολονότι είναι μαζί μας, δεν μας ανήκουν..

μπορούμε να τους δώσουμε την αγκαλιά μας, την αγάπη μας, οχι όμως και τις ιδέες μας...γιατί αυτά θα έχουν τις δικές τους και ετσι πρέπει να είναι..μπορούμε να στεγάσουμε το σώμα τους, ίσως ομως οχι την ψυχή τους. Γιατί η ψυχή κατοικεί στο σπίτι του αύριο που εμείς δεν μπορούμε να δούμε, ούτε στα όνειρα μας..μπορούμε να προσπαθήσουμε να τα βοήθησουμε και να τους μοιάσουμε αλλά ας μην γυρεύουμε να γίνουν αυτά καθ´ εικόνα και ομοίωση μας..Γιατί απλά η ζωή δεν μπορεί να πηγαίνει προς το πίσω, και δεν σταματά στο χθες..εμείς είμαστε τα τόξα απ οπου τα παιδιά μας σαν ζωντανα βέλη θα τιναχθούν μπροστά...

ποιητικό μεν, φιλοσοφημένο δε...κατά την ταπεινή μου αποψη...Αυτά...είθε να πάνε όλα καλά και όλα αυτά να μείνουν μοναχά σκέψεις...Φιλιά πολλά

Μαργαρίτα

[marga]

τι να πω τώρα και γω...μας βάζεις δύσκολα βρε κοριτσάκι...καταρχάς θα ξεκινήσω ευχόμενη να μην γίνει τίποτα απο αυτά που συζητάμε τώρα και σε λίγους μήνες να κρατάς στην αγκαλιά σου ένα υγιέστατο μωράκι...να χεις πίστη και θετική ψυχολογία, όσο δύσκολο και αν είναι αυτό ( τώρα θα μου πεις, μιλάει και το τέρας...αισιοδοξίας, τέλος πάντων..) Στο δια τάυτα τώρα : δεν μπορώ να εκφέρω πραγματική άποψη γιατί και μανούλα δεν είμαι ακόμα και δεν είμαι στη θέση σου...οπότε δεν ξέρω ειλικρινά πώς θα αντιδρούσα...θα εκφράσω όμως κάποια γεγονότα-σκέψεις και απο κει και μετά..ελπίζω να μην χρειαστεί να τα σκεφτείς...

γεγονοτα : πριν 30 περιπου χρόνια μια φίλη μας, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να κάνει αγοράκι (είχε πρόσφατα πεθάνει ο μπαμπάς της και μάλλον το είδε ως,..αναβίωση...δεν ξέρω, υποθέτω) μένει έγκυος στα 39 φεύγα, κάνει το αγοράκι αλλά γεννιέται με σύνδρομο down..το κρατάει φυσικά αλλά, δεν ξέρω με τι μπορεί να ισοβαθμιστεί όλος ο αγώνας (ψυχολογικός κατα βάση) αλλά και χρηματικός που έδινε και δίνει όλα αυτά τα χρόνια...κάποια στιγμή, εξομολογείται η μαμα αυτή στην δικιά μου μαμά : άραγε αν καταλάβαινε ο Δ...και μπορούσε να επιλέξει,μήπως θα με μισούσε που αποφάσισα να τον κρατήσω...πια δεν σκέφτομαι την δικιά μου ζωή, αλλά την δικιά του, που κακά τα ψέμματα, πάντα θα εξαρτάται απο κάποιους άλλους...αυτόνομος πραγματικά δεν θα είναι ποτέ...

δεύτερον: πολύ συγγενικό μου άτομο, πριν 30+ χρονια γεννιέται με σοβαρή τετραπληγία στα χέρια και στα πόδια και επειδή ας πούμε η ιατρική δεν ήταν τόσο εξελιχγμένη τότε, ή ο,τι άλλο, το καταλαβαίνουν ψιλοαργά, όταν δηλαδή έιδαν οτι το παιδί δεν μπορούσε να περπατήσει ή να πιάσει με τα χεράκια του πράγματα...ξενικάει γολγοθάς, εξετάσεων, χειρουργείων αποκατάστασης στον όποιο δυνατό βαθμό, στην Αμερική, όπου η μικρή πηγαινοέρχεται για χρόνια πολλά. Σημερα, 37 χρονών, οχι καλά αλλά πολύ πολύ καλύτερα απο τότε, περπατάει μόνη της και αυτοεξυπηρετείται, είναι παντρεμένη με ενα παίδαρο 2 μέτρα και έχουν και τρία παιδιά..ω ναι, τρία με καισαρικές βέβαια όλα..

συμπερασμα : όλα είναι σχετικά, εν ολίγοις εξαρτάται πρωτίστως απο το πρόβλημα του παιδιού και κατά πόσο αντιμετωπίσημο έιναι, αλλά φυσικά και απο τις δικές σας τις αντοχές, ψυχολογικές και οικονομικές...και επειδή, κακά τα ψέμματα, το παιδί δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις τώρα για τον εαυτό του, ας το σκεφτούμε και λίγο απο την δικιά του την πλευρά,..τι ποιότητα ζωής θα έχει ας πούμε...

σκέψεις ( κλεμμένες αλλά με βρίσκουν σύμφωνη) :

τα παιδιά μας, δεν είναι παιδιά μας.. ( τι λέει τώρα ο ποιητής?, ακουστε έχει και συνέχεια)

είναι οι γιοι και οι κορες της λαχτάρας της ζωής για τη ζωή.έρχονται στη ζωή με τη βοήθεια μας αλλά όχι απο μάς, και μολονότι είναι μαζί μας, δεν μας ανήκουν..

μπορούμε να τους δώσουμε την αγκαλιά μας, την αγάπη μας, οχι όμως και τις ιδέες μας...γιατί αυτά θα έχουν τις δικές τους και ετσι πρέπει να είναι..μπορούμε να στεγάσουμε το σώμα τους, ίσως ομως οχι την ψυχή τους. Γιατί η ψυχή κατοικεί στο σπίτι του αύριο που εμείς δεν μπορούμε να δούμε, ούτε στα όνειρα μας..μπορούμε να προσπαθήσουμε να τα βοήθησουμε και να τους μοιάσουμε αλλά ας μην γυρεύουμε να γίνουν αυτά καθ´ εικόνα και ομοίωση μας..Γιατί απλά η ζωή δεν μπορεί να πηγαίνει προς το πίσω, και δεν σταματά στο χθες..εμείς είμαστε τα τόξα απ οπου τα παιδιά μας σαν ζωντανα βέλη θα τιναχθούν μπροστά...

ποιητικό μεν, φιλοσοφημένο δε...κατά την ταπεινή μου αποψη...Αυτά...είθε να πάνε όλα καλά και όλα αυτά να μείνουν μοναχά σκέψεις...Φιλιά πολλά

Μαργαρίτα

[marga]

τι να πω τώρα και γω...μας βάζεις δύσκολα βρε κοριτσάκι...καταρχάς θα ξεκινήσω ευχόμενη να μην γίνει τίποτα απο αυτά που συζητάμε τώρα και σε λίγους μήνες να κρατάς στην αγκαλιά σου ένα υγιέστατο μωράκι...να χεις πίστη και θετική ψυχολογία, όσο δύσκολο και αν είναι αυτό ( τώρα θα μου πεις, μιλάει και το τέρας...αισιοδοξίας, τέλος πάντων..) Στο δια τάυτα τώρα : δεν μπορώ να εκφέρω πραγματική άποψη γιατί και μανούλα δεν είμαι ακόμα και δεν είμαι στη θέση σου...οπότε δεν ξέρω ειλικρινά πώς θα αντιδρούσα...θα εκφράσω όμως κάποια γεγονότα-σκέψεις και απο κει και μετά..ελπίζω να μην χρειαστεί να τα σκεφτείς...

γεγονοτα : πριν 30 περιπου χρόνια μια φίλη μας, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να κάνει αγοράκι (είχε πρόσφατα πεθάνει ο μπαμπάς της και μάλλον το είδε ως,..αναβίωση...δεν ξέρω, υποθέτω) μένει έγκυος στα 39 φεύγα, κάνει το αγοράκι αλλά γεννιέται με σύνδρομο down..το κρατάει φυσικά αλλά, δεν ξέρω με τι μπορεί να ισοβαθμιστεί όλος ο αγώνας (ψυχολογικός κατα βάση) αλλά και χρηματικός που έδινε και δίνει όλα αυτά τα χρόνια...κάποια στιγμή, εξομολογείται η μαμα αυτή στην δικιά μου μαμά : άραγε αν καταλάβαινε ο Δ...και μπορούσε να επιλέξει,μήπως θα με μισούσε που αποφάσισα να τον κρατήσω...πια δεν σκέφτομαι την δικιά μου ζωή, αλλά την δικιά του, που κακά τα ψέμματα, πάντα θα εξαρτάται απο κάποιους άλλους...αυτόνομος πραγματικά δεν θα είναι ποτέ...

δεύτερον: πολύ συγγενικό μου άτομο, πριν 30+ χρονια γεννιέται με σοβαρή τετραπληγία στα χέρια και στα πόδια και επειδή ας πούμε η ιατρική δεν ήταν τόσο εξελιχγμένη τότε, ή ο,τι άλλο, το καταλαβαίνουν ψιλοαργά, όταν δηλαδή έιδαν οτι το παιδί δεν μπορούσε να περπατήσει ή να πιάσει με τα χεράκια του πράγματα...ξενικάει γολγοθάς, εξετάσεων, χειρουργείων αποκατάστασης στον όποιο δυνατό βαθμό, στην Αμερική, όπου η μικρή πηγαινοέρχεται για χρόνια πολλά. Σημερα, 37 χρονών, οχι καλά αλλά πολύ πολύ καλύτερα απο τότε, περπατάει μόνη της και αυτοεξυπηρετείται, είναι παντρεμένη με ενα παίδαρο 2 μέτρα και έχουν και τρία παιδιά..ω ναι, τρία με καισαρικές βέβαια όλα..

συμπερασμα : όλα είναι σχετικά, εν ολίγοις εξαρτάται πρωτίστως απο το πρόβλημα του παιδιού και κατά πόσο αντιμετωπίσημο έιναι, αλλά φυσικά και απο τις δικές σας τις αντοχές, ψυχολογικές και οικονομικές...και επειδή, κακά τα ψέμματα, το παιδί δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις τώρα για τον εαυτό του, ας το σκεφτούμε και λίγο απο την δικιά του την πλευρά,..τι ποιότητα ζωής θα έχει ας πούμε...

σκέψεις ( κλεμμένες αλλά με βρίσκουν σύμφωνη) :

τα παιδιά μας, δεν είναι παιδιά μας.. ( τι λέει τώρα ο ποιητής?, ακουστε έχει και συνέχεια)

είναι οι γιοι και οι κορες της λαχτάρας της ζωής για τη ζωή.έρχονται στη ζωή με τη βοήθεια μας αλλά όχι απο μάς, και μολονότι είναι μαζί μας, δεν μας ανήκουν..

μπορούμε να τους δώσουμε την αγκαλιά μας, την αγάπη μας, οχι όμως και τις ιδέες μας...γιατί αυτά θα έχουν τις δικές τους και ετσι πρέπει να είναι..μπορούμε να στεγάσουμε το σώμα τους, ίσως ομως οχι την ψυχή τους. Γιατί η ψυχή κατοικεί στο σπίτι του αύριο που εμείς δεν μπορούμε να δούμε, ούτε στα όνειρα μας..μπορούμε να προσπαθήσουμε να τα βοήθησουμε και να τους μοιάσουμε αλλά ας μην γυρεύουμε να γίνουν αυτά καθ´ εικόνα και ομοίωση μας..Γιατί απλά η ζωή δεν μπορεί να πηγαίνει προς το πίσω, και δεν σταματά στο χθες..εμείς είμαστε τα τόξα απ οπου τα παιδιά μας σαν ζωντανα βέλη θα τιναχθούν μπροστά...

ποιητικό μεν, φιλοσοφημένο δε...κατά την ταπεινή μου αποψη...Αυτά...είθε να πάνε όλα καλά και όλα αυτά να μείνουν μοναχά σκέψεις...Φιλιά πολλά

Μαργαρίτα

[barbie]

happyland γεια σου κ απο μενα...

Δυστυχως εγω ακομη δεν ειμαι μανουλα,οποτε δεν εχω την καταλληλη πειρα να σου απαντησω.Ο λογος ομως που αποφασισα να σου γραψω ειναι οτι συγκινηθηκαια με οσα εγραψες αλλα κ με οσα σου απντησαν αλλες κοπελες.Ειναι τεραστιο το διλημα αυτο,εγω απλως ξερω μια γνωστη μου που γεννησε πριν λιγους μηνες ενω μωρο με προβλημα στον εγκεφαλο κ οι γιατροι δεν τους το ειχαν πει.Βεβαια τα δυσκολα ξεκινησαν μετα τη γεννηση του..τεραστιος ο γολγοθας για ολους...Το μονο που εχω να σου πω ειναι καταρχας να εχετε ενα καλο τελος κ το μωρακι να ειναι μια χαρα αν συμβει το αντιθετο να σου δωσει ο Θεος κουραγιο για οτι κ αν αποφασισεις......

[barbie]

happyland γεια σου κ απο μενα...

Δυστυχως εγω ακομη δεν ειμαι μανουλα,οποτε δεν εχω την καταλληλη πειρα να σου απαντησω.Ο λογος ομως που αποφασισα να σου γραψω ειναι οτι συγκινηθηκαια με οσα εγραψες αλλα κ με οσα σου απντησαν αλλες κοπελες.Ειναι τεραστιο το διλημα αυτο,εγω απλως ξερω μια γνωστη μου που γεννησε πριν λιγους μηνες ενω μωρο με προβλημα στον εγκεφαλο κ οι γιατροι δεν τους το ειχαν πει.Βεβαια τα δυσκολα ξεκινησαν μετα τη γεννηση του..τεραστιος ο γολγοθας για ολους...Το μονο που εχω να σου πω ειναι καταρχας να εχετε ενα καλο τελος κ το μωρακι να ειναι μια χαρα αν συμβει το αντιθετο να σου δωσει ο Θεος κουραγιο για οτι κ αν αποφασισεις......

[barbie]

happyland γεια σου κ απο μενα...

Δυστυχως εγω ακομη δεν ειμαι μανουλα,οποτε δεν εχω την καταλληλη πειρα να σου απαντησω.Ο λογος ομως που αποφασισα να σου γραψω ειναι οτι συγκινηθηκαια με οσα εγραψες αλλα κ με οσα σου απντησαν αλλες κοπελες.Ειναι τεραστιο το διλημα αυτο,εγω απλως ξερω μια γνωστη μου που γεννησε πριν λιγους μηνες ενω μωρο με προβλημα στον εγκεφαλο κ οι γιατροι δεν τους το ειχαν πει.Βεβαια τα δυσκολα ξεκινησαν μετα τη γεννηση του..τεραστιος ο γολγοθας για ολους...Το μονο που εχω να σου πω ειναι καταρχας να εχετε ενα καλο τελος κ το μωρακι να ειναι μια χαρα αν συμβει το αντιθετο να σου δωσει ο Θεος κουραγιο για οτι κ αν αποφασισεις......

[barbie]

happyland γεια σου κ απο μενα...

Δυστυχως εγω ακομη δεν ειμαι μανουλα,οποτε δεν εχω την καταλληλη πειρα να σου απαντησω.Ο λογος ομως που αποφασισα να σου γραψω ειναι οτι συγκινηθηκαια με οσα εγραψες αλλα κ με οσα σου απντησαν αλλες κοπελες.Ειναι τεραστιο το διλημα αυτο,εγω απλως ξερω μια γνωστη μου που γεννησε πριν λιγους μηνες ενω μωρο με προβλημα στον εγκεφαλο κ οι γιατροι δεν τους το ειχαν πει.Βεβαια τα δυσκολα ξεκινησαν μετα τη γεννηση του..τεραστιος ο γολγοθας για ολους...Το μονο που εχω να σου πω ειναι καταρχας να εχετε ενα καλο τελος κ το μωρακι να ειναι μια χαρα αν συμβει το αντιθετο να σου δωσει ο Θεος κουραγιο για οτι κ αν αποφασισεις......

[Efrosyni]

Happyland δυστυχώς ή ευτυχώς έχουμε πλέον στις μέρες μας αυτή τη πολυτέλεια να το παίζουμε Θεοί. Κάποιες φορές όμως είναι αναγκαίο να σφίξεις τη καρδιά σου και να επιλέξεις ένα καλύτερο μέλλον για την οικογένειά σου. Σου εύχομαι καλά αποτελέσματα και να επιλέξεις το καλύτερο για σένα

[Efrosyni]

Happyland δυστυχώς ή ευτυχώς έχουμε πλέον στις μέρες μας αυτή τη πολυτέλεια να το παίζουμε Θεοί. Κάποιες φορές όμως είναι αναγκαίο να σφίξεις τη καρδιά σου και να επιλέξεις ένα καλύτερο μέλλον για την οικογένειά σου. Σου εύχομαι καλά αποτελέσματα και να επιλέξεις το καλύτερο για σένα

[Efrosyni]

Happyland δυστυχώς ή ευτυχώς έχουμε πλέον στις μέρες μας αυτή τη πολυτέλεια να το παίζουμε Θεοί. Κάποιες φορές όμως είναι αναγκαίο να σφίξεις τη καρδιά σου και να επιλέξεις ένα καλύτερο μέλλον για την οικογένειά σου. Σου εύχομαι καλά αποτελέσματα και να επιλέξεις το καλύτερο για σένα

[Efrosyni]

Happyland δυστυχώς ή ευτυχώς έχουμε πλέον στις μέρες μας αυτή τη πολυτέλεια να το παίζουμε Θεοί. Κάποιες φορές όμως είναι αναγκαίο να σφίξεις τη καρδιά σου και να επιλέξεις ένα καλύτερο μέλλον για την οικογένειά σου. Σου εύχομαι καλά αποτελέσματα και να επιλέξεις το καλύτερο για σένα

[cathy1978]

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΗΑPPYLAND!

XΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΩ ΓΙΝΕΙ ΜΗΤΕΡΑ ΑΚΟΜΑ ΣΥΜΦΩΝΩ ΑΠΟΛΥΤΑ ΜΕ ΤΗΝ SIMONE ΠΟΥ

ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥΣΑ.ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ.

ΠΩΣ ΝΑ ΦΕΡΕΙΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΗ ΖΗΣΕΙ?

ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΠΩΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΜΙΑ ΜΗΤΕΡΑ ΑΛΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΕΦΡΟΣΥΝΗ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΝΑ ΣΦΙΓΓΟΥΜΕ ΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΜΑΣ.

ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΠΑΝΕ ΟΛΑ ΚΑΛΑ..ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΑΝ ΕΝΑ ΚΑΚΟ ΟΝΕΙΡΟ..

[cathy1978]

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΗΑPPYLAND!

XΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΩ ΓΙΝΕΙ ΜΗΤΕΡΑ ΑΚΟΜΑ ΣΥΜΦΩΝΩ ΑΠΟΛΥΤΑ ΜΕ ΤΗΝ SIMONE ΠΟΥ

ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥΣΑ.ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ.

ΠΩΣ ΝΑ ΦΕΡΕΙΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΗ ΖΗΣΕΙ?

ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΠΩΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΜΙΑ ΜΗΤΕΡΑ ΑΛΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΕΦΡΟΣΥΝΗ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΝΑ ΣΦΙΓΓΟΥΜΕ ΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΜΑΣ.

ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΠΑΝΕ ΟΛΑ ΚΑΛΑ..ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΑΝ ΕΝΑ ΚΑΚΟ ΟΝΕΙΡΟ..