Μετάβαση σε περιεχόμενο

Επιλόχειος κατάθλιψη ή απλα μητρότητα;


Recommended Posts

Δημοσίευση

Χαιρετώ ολα τα μελη και ολες τις μανούλες της ομαδας!!

Επανέρχομαι μ ενα ακομα ποστ 9 μήνες μετα την γέννηση της κορούλας μου. Και μπαίνω κατευθείαν στο θέμα. Στο κεφαλι μου είναι ολα πολυ μπερδεμένα αλλα θα προσπαθήσω να τα γραψω οσο καλύτερα μπορώ. Το τελευταίο διάστημα εχω αρχίσει να εχω καποια περίεργα συμπτωματα τα οποία καθε μερα γίνονται εντονότερα ειδικα μολις αρχιζει να βραδιάζει. Αυτα περιλαμβάνουν μια αρκετα εντονη μελαγχολια, ενα αίσθημα οτι η ζωη μου εχει τελειώσει, ατελείωτο άγχος και γενικώς ακομα και τις απλες δουλειές πλέον τις κανω με το ζόρι..νιώθω μονίμως εξουθενωμενη και εχω μονο ενα μωρο, δεν εργάζομαι και αναρωτιέμαι γιατι νιώθω τοσο χάλια και γιατι αλλες γυναίκες με παραπανω παιδια και υποχρεωσεις τα βγαζουν περα και βρισκουν αυτες τις μαμαδοδυναμεις. Εχω αρχισει να πιστεύω εντονα οτι περνάω επιλοχειο κατάθλιψη αν και δε ξερω ποσο εφικτο ειναι αυτο τοσο καιρο μετα τον τοκετό. Βεβαια δεν μπορώ να πω οτι ειχα μια εύκολη λοχεια καθως κοντεψα να χωρισω με τον σύζυγό μου απ τη στιγμή που γέννησα και προσπαθούσα να σταθω στα ποδια μου για το μωρο μου και να ειναι αυτο καλα. Ενω φαινομενικά ειμαι μια πολυ καλη μαμα και εν μερει λειτουργική (μεχρι προτινος) και το μωρο μου το λατρεύω και ειναι ενα χαρούμενο μωρο εγω νιώθω μεσα μου σαν ρομπότ. Συνεχώς αγχωμένη να αμφισβητω αν τα κανω καλα, αν το μωρο μου με αγαπαει και αναγνωρίζει οτι ειμαι η μαμα του, αν τελικά κανω για μαμά και λυπάμαι πολυ που δεν ειμαι ανεμελη και δε μπορώ να χαρω το παιδί μου. Ολη αυτη την απέραντη ευτυχία που ακουω απο αλλες μαμαδες δεν την νιώθω. Μόνο πιεση άγχος και μια ελπιδα για καλύτερες μερες. Ειναι ολα αυτα φυσιολογικά; μηπως ετσι ειναι η μητρότητα; ή μηπως χρειάζομαι βοήθεια..

 

 

Δημοσίευση

Καλησπέρα κορίτσι μου...όλα όσα περιγράφεις είναι όλα όσα νιώθει το 80% (για να μη πω και παραπάνω) των γυναικών που έγιναν μανουλες...αλλάζουν όλα και είναι απόλυτα φυσιολογικό να νιώθεις σαν χαμένη!!!Οι ορμόνες σου δεν έχουν ηρεμήσει ακόμα και εσύ καλείσαι να ανταποκριθείς σε εντελώς νέα δεδομένα!!!να μην νιώθεις άσχημα,σιγά σιγά θα ηρεμήσεις και θα νιώσεις και όλα αυτά τα θετικά τα οποία θεωρώ ότι και τώρα τα νιώθεις απλά η δύσκολη καθημερινότητα δε σε αφήνει να τα αναγνωρίσεις...Είμαι και εγώ μαμά ενός αγοριού 15 μηνών και πίστεψέ με τους τελευταίους 2 μήνες ξεκίνησα να ξανά βρίσκω τον εαυτό μου 🩷 

Μεγάλη αγκαλιά και να θυμάσαι,να δίνεις χρόνο στα συναισθήματα σου!!!Ελπίζω και ο σύζυγός σου να είναι όσο γίνεται πιο βοηθητικός!!!

Δημοσίευση

Να χαίρεσαι το μωρακι σου κορίτσι μου💗

Σευχαριστώ για την αμεση απάντηση μακαρι να υπαρχει φως στο τουνελ.. η αλήθεια ειναι οτι αμφιταλαντευομαι πολυ για το πως μπορούμε να ξεχωρίσουμε τελικά αν περναμε την φαση μας ή όχι..

Με τον σύζυγο πιο πολυ υπομονή κανω να δω πως θα εξελιχθεί παρά να πω με σιγουριά οτι καλυτερεύει η κατάσταση. Δειχνει μια μικρη βελτίωση αλλα φοβαμαι οτι ειναι επιτηδευμένη κι οτι η ζημια εγινε. Περα απ αυτο όμως νιώθω οτι δεν αξιζω στο μωρο μου δεν αξιζω για μαμα του. Ειναι υπέροχο μωρο και θα μεγάλωνε μια χαρα και χωρις εμένα. Σε μερες μεγάλης απελπισίας εχω σκεφτει και να κάνω κακο σε μενα. Το θετικό είναι ότι δεν εχω καμια βλεψη να το κανω πράξη αλλα και μονον αυτες οι σκέψεις μου φαίνονται ολιγον τι παρανοϊκές. Εχω αρχισει επισης να φοβαμαι τα βραδια που μενω μονη με το μωρο..Φοβάμαι το σκοταδι σα παιδακι, θέλω συνεχως καποιον μαζι μου..μια ανασφάλεια γενικά και καθε μερα χειροτερα..Γι αυτο λεω οτι ειναι λεπτη η γραμμή του νορμαλ και του κατι συμβαίνει και θελω πολυ να ακουσω τις απόψεις σας 

Δημοσίευση
στις πριν 14 ώρες, ο/η Marypnk είπε:

Να χαίρεσαι το μωρακι σου κορίτσι μου💗

Σευχαριστώ για την αμεση απάντηση μακαρι να υπαρχει φως στο τουνελ.. η αλήθεια ειναι οτι αμφιταλαντευομαι πολυ για το πως μπορούμε να ξεχωρίσουμε τελικά αν περναμε την φαση μας ή όχι..

Με τον σύζυγο πιο πολυ υπομονή κανω να δω πως θα εξελιχθεί παρά να πω με σιγουριά οτι καλυτερεύει η κατάσταση. Δειχνει μια μικρη βελτίωση αλλα φοβαμαι οτι ειναι επιτηδευμένη κι οτι η ζημια εγινε. Περα απ αυτο όμως νιώθω οτι δεν αξιζω στο μωρο μου δεν αξιζω για μαμα του. Ειναι υπέροχο μωρο και θα μεγάλωνε μια χαρα και χωρις εμένα. Σε μερες μεγάλης απελπισίας εχω σκεφτει και να κάνω κακο σε μενα. Το θετικό είναι ότι δεν εχω καμια βλεψη να το κανω πράξη αλλα και μονον αυτες οι σκέψεις μου φαίνονται ολιγον τι παρανοϊκές. Εχω αρχισει επισης να φοβαμαι τα βραδια που μενω μονη με το μωρο..Φοβάμαι το σκοταδι σα παιδακι, θέλω συνεχως καποιον μαζι μου..μια ανασφάλεια γενικά και καθε μερα χειροτερα..Γι αυτο λεω οτι ειναι λεπτη η γραμμή του νορμαλ και του κατι συμβαίνει και θελω πολυ να ακουσω τις απόψεις σας 

Θα σου ξανά πω ότι περιγράφεις πράγματα τα οποία έχω περάσει και εγώ!!!καταλαβαίνω ότι κάτι έχει συμβεί με τον σύζυγό αλλά μάλλον πρέπει να κάνετε μια σοβαρή κουβέντα και να του πεις ακριβώς πώς νιώθεις!!από κει και πέρα καλό θα ήταν να απευθυνθείς και σε κάποιον ειδικό (υπάρχουν και πολλές δωρεάν γραμμές) προκειμένου να μπορέσει να σε βοηθήσει με πιο εξειδικευμένες γνώσεις...εγώ για όλη μια φορά θα σου πω ότι όλα θα περάσουν (και δεν είναι λόγια παρηγοριάς,είναι η πραγματικότητα)...Επίσης μπορείς να μοιραστείς τα συναισθήματα σου με κάποιους πολύ δικούς σου ανθρώπους,δεν υπάρχει κάποιος κοντά σου???

Και κάτι τελευταίο...Αξίζεις πολλά,έχεις καταφέρει να φέρεις στον κόσμο μια νέα ζωή και πίστεψέ με είσαι η πιο άξια μάνα για το πλασματάκι σου και δε θα σε άλλαζε για κανέναν!!!!

Δημοσίευση

Μακαρι μακαρι μακαρι! Η αληθεια ειναι οτι φοβομαστε να παραδεχτούμε οτι νιώθουμε ολα αυτά σε μια απ τις πιο ευτυχισμένες περιόδους της ζωής μας που τελικά δεν ειναι ακριβώς έτσι..λογω των ορμονών και των απαιτητικων συνθηκών. Φανταζόμουν βέβαια οτι με το πέρασμα του καιρού ολα αυτα τα ψυχικά βαρη θα εξασθενούν ενώ σε μενα πχ συμβαίνει το ανάποδο. Ευελπιστώ να επιστρέψω σε λιγο διάστημα και να ξαναγράψω με πιο καθαρο μυαλό την εξέλιξη γιατι θεωρώ οτι πολλες γυναίκες εχουν αναγκη απο αυτό. Οπως κι εγω που άνοιξα αυτο το θέμα διαβαζοντας κι αλλα παρομοια. Εχω απευθυνθεί στην φαιναρετη και ελπίζω ολα καλα! :)

Επισης ,δυστυχώς στον κυκλο μου καμια φιλη μου δεν εχει παιδι ακόμα οποτε θεωρω οτι θα καταλάβουν μόνο οσες εχουν βιώσει οτι βιωνει μια μαμά. Αυτός ειναι και ο λογος που ενιωσα την αναγκη να το συζητήσω με σας

Δημοσίευση

Καλησπερα. Οπως σου εγραψε και η αλλη κοπελα οι περισσοτερες γυναικες περναμε απο αυτην τη φαση αργα η γρηγορα. Ειτε απευθειας μετα τον τοκετο ειτε καποιους μηνες μετα. Θα σου γραψω για την προσωπικη μου εμπειρια επειδη καποια πραγματα που ειπες τα νιωθω κι εγω. Εχω ενα παιδι,τωρα ειναι 16 μηνων και καθε μερα νιωθω οτι δεν μπορω να παρω τα ποδια μου. Βλεπω αλλες μανουλες που ειναι παντα περιποιημενες ενω εγω οταν βγαινουμε συνηθως επειδη δεν προλαβαινω βγαινω οπως να ναι. Τωρα π ξεκινησα τη δουλεια εχω εξαντληθει με αποτελεσμα να ειμαι πολυ συχνα αρρωστη και πολλες φορες σκεφτομαι οτι το παιδι μου θα ηταν καλυτερα αν ειχε αλλη μαμα. Αυτες οι σκεψεις ειναι στιγμιαιες, οταν παρεις μια ανασα και δωσεις λιγο χρονο στον εαυτο σου θα δεις τα πραγματα πιο καθαρα. Για το μωρακι σου εισαι ολος του ο κοσμος προσπαθεις καθε μερα να του δωσεις το καλυτερο κι αυτο ειναι πολυ σπουδαιο. Μη συγκρινεις τον εαυτο σου με αλλες γυναικες,η καθεμια εχει τις δικες της αντοχες και αυτο δεν ειναι κακο. Αλλωστε να σου πω και κατι τα παιδακια θελουν απλα πραγματα και λιγα για να ειναι χαρουμενα. Δε χρειαζεται να πασχιζουμε παντα για το τελειο. Φροντισε τον εαυτο σου γιατι το μωρο σου πιο πολυ αυτο εχει αναγκη μια χαρουμενη μαμα.

Δημοσίευση
στις On 28/11/2025 at 11:51 ΜΜ, ο/η Marypnk είπε:

Να χαίρεσαι το μωρακι σου κορίτσι μου💗

Σευχαριστώ για την αμεση απάντηση μακαρι να υπαρχει φως στο τουνελ.. η αλήθεια ειναι οτι αμφιταλαντευομαι πολυ για το πως μπορούμε να ξεχωρίσουμε τελικά αν περναμε την φαση μας ή όχι..

Με τον σύζυγο πιο πολυ υπομονή κανω να δω πως θα εξελιχθεί παρά να πω με σιγουριά οτι καλυτερεύει η κατάσταση. Δειχνει μια μικρη βελτίωση αλλα φοβαμαι οτι ειναι επιτηδευμένη κι οτι η ζημια εγινε. Περα απ αυτο όμως νιώθω οτι δεν αξιζω στο μωρο μου δεν αξιζω για μαμα του. Ειναι υπέροχο μωρο και θα μεγάλωνε μια χαρα και χωρις εμένα. Σε μερες μεγάλης απελπισίας εχω σκεφτει και να κάνω κακο σε μενα. Το θετικό είναι ότι δεν εχω καμια βλεψη να το κανω πράξη αλλα και μονον αυτες οι σκέψεις μου φαίνονται ολιγον τι παρανοϊκές. Εχω αρχισει επισης να φοβαμαι τα βραδια που μενω μονη με το μωρο..Φοβάμαι το σκοταδι σα παιδακι, θέλω συνεχως καποιον μαζι μου..μια ανασφάλεια γενικά και καθε μερα χειροτερα..Γι αυτο λεω οτι ειναι λεπτη η γραμμή του νορμαλ και του κατι συμβαίνει και θελω πολυ να ακουσω τις απόψεις σας 

Καλημερα κοριτσι μου. Θα με ακουσεις λιγο αυστηρη αλλα εφοσον δεν εχεις καποιον ανθρωπο στο περιβαλλον σου να το κανει, ας γινω εγω. Θελω σε παρακαλω να βρεις αμεσα εναν ειδικο ψυχικης υγειας και να απευθυνθεις. Δε θα σου χαιδεψω τα αυτια, το αγχος, η κουραση και η αγωνια, ναι, σαφως και υπαρχουν στο 80% των μαμαδων. Δεν ειναι ομως μονιμα, ουτε αγουν την καθημερινοτητα μας. Οι αυτοκαταστροφικες σκεψεις, η μονιμη μελαγχολια, η πεποιθηση οτι η ζωη σου τελειωσε, η δυσφορια που αυξανεται τη νυχτα, οι φοβιες για το παιδι το σκοταδι κλπ ομως δειχνουν οτι κατι παθολογικο ελλοχευει. Προφανως κι ολα μπορουν να βελτιωθουν αλλα πρεπει να φροντισεις τον εαυτο σου και την ψυχικη σου υγεια κι ισορροπια. Κι εφοσον δεν εχεις υποστηρικτικο περιβαλλον να το κανει για σενα και να σε παρει απ το χερι να σε παει σε εναν εξειδικευμενο ψυχιατρο η εστω ψυχολογο, πρεπει να το κανεις μονη σου εσυ. Τωρα ειναι η στιγμη. Μην το αφηνεις αλλο να σε τρωει. Ολα θα βελτιωθουν, αλλα πρεπει να αναλαβεις δραση. 

Δημοσίευση
στις On 30/11/2025 at 9:51 ΠΜ, ο/η Maria_mtx είπε:

Καλημερα κοριτσι μου. Θα με ακουσεις λιγο αυστηρη αλλα εφοσον δεν εχεις καποιον ανθρωπο στο περιβαλλον σου να το κανει, ας γινω εγω. Θελω σε παρακαλω να βρεις αμεσα εναν ειδικο ψυχικης υγειας και να απευθυνθεις. Δε θα σου χαιδεψω τα αυτια, το αγχος, η κουραση και η αγωνια, ναι, σαφως και υπαρχουν στο 80% των μαμαδων. Δεν ειναι ομως μονιμα, ουτε αγουν την καθημερινοτητα μας. Οι αυτοκαταστροφικες σκεψεις, η μονιμη μελαγχολια, η πεποιθηση οτι η ζωη σου τελειωσε, η δυσφορια που αυξανεται τη νυχτα, οι φοβιες για το παιδι το σκοταδι κλπ ομως δειχνουν οτι κατι παθολογικο ελλοχευει. Προφανως κι ολα μπορουν να βελτιωθουν αλλα πρεπει να φροντισεις τον εαυτο σου και την ψυχικη σου υγεια κι ισορροπια. Κι εφοσον δεν εχεις υποστηρικτικο περιβαλλον να το κανει για σενα και να σε παρει απ το χερι να σε παει σε εναν εξειδικευμενο ψυχιατρο η εστω ψυχολογο, πρεπει να το κανεις μονη σου εσυ. Τωρα ειναι η στιγμη. Μην το αφηνεις αλλο να σε τρωει. Ολα θα βελτιωθουν, αλλα πρεπει να αναλαβεις δραση. 

Σευχαριστώ πολυ και δεν εισαι καθόλου αυστηρή! Αυτος ηταν ο σκοπός της ανάρτησής μου καθώς πιστεύω πως σιγουρα η μητρότητα είναι απαιτητική αλλά ήθελα να ακούσω πως το βιωνουν και αλλες μητέρες γιατί νιώθω οτι ειμαι στα κόκκινα 24 ωρες το 24ωρο και αυτο δεν είναι κατι βιώσιμο ούτε φυσιολογικό..κι ας θεωρουσα μεχρι πρότινος ότι ημουν αρκετα καλα (απορω πως) ,τωρα βλέπω οτι δεν ήμουν και δεν ειμαι καθόλου καλα ενω θελω να χαρω το παιδί μου και τη ζωη μου. Μιλησα και στον άντρα μου για οτι νιώθω και η αντιμετώπισή του ηταν πολυ ενθερμη κατι που με εκανε να νιώσω οτι δεν ειμαι μονη μου σε ολο αυτο ευτυχώς.. 

Πραγματικά θελω να επανελθω και να γράψω μετα απο κάποιο καιρο για την εξέλιξη! 

Δημοσίευση
στις On 1/12/2025 at 9:20 ΜΜ, ο/η Marypnk είπε:

Σευχαριστώ πολυ και δεν εισαι καθόλου αυστηρή! Αυτος ηταν ο σκοπός της ανάρτησής μου καθώς πιστεύω πως σιγουρα η μητρότητα είναι απαιτητική αλλά ήθελα να ακούσω πως το βιωνουν και αλλες μητέρες γιατί νιώθω οτι ειμαι στα κόκκινα 24 ωρες το 24ωρο και αυτο δεν είναι κατι βιώσιμο ούτε φυσιολογικό..κι ας θεωρουσα μεχρι πρότινος ότι ημουν αρκετα καλα (απορω πως) ,τωρα βλέπω οτι δεν ήμουν και δεν ειμαι καθόλου καλα ενω θελω να χαρω το παιδί μου και τη ζωη μου. Μιλησα και στον άντρα μου για οτι νιώθω και η αντιμετώπισή του ηταν πολυ ενθερμη κατι που με εκανε να νιώσω οτι δεν ειμαι μονη μου σε ολο αυτο ευτυχώς.. 

Πραγματικά θελω να επανελθω και να γράψω μετα απο κάποιο καιρο για την εξέλιξη! 

Κορίτσι καταρχάς να σου πω πως είσαι η καλύτερη μαμά που θα μπορούσε να έχει το μωρό σου! Τα πας τέλεια, το μωράκι σου είναι φροντισμένο αλλά πρέπει να φροντίσεις και τον εαυτό σου

Έχοντας περάσει καταθλιψη (όχι επιλοχειο ομως) θα σου πω ότι, ναι, πολλά από τα συμπτώματα μοιάζουν με την τυπική εμπειρία της μητροτητας αλλά ακούγεται σαν να έχεις περάσει σε δύσκολα μονοπάτια.

Είναι πολύ καλό που έχεις τη στήριξη του άντρα σου! Θα σου πρότεινα να ξεκινήσεις με κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας (ιδανικά ψάξε κάποιον κλινικό ψυχολογο με εμπειρία στη λοχεια κτλ). Μπορείς να κάνεις και συνεδρίες από το σπίτι. 

Αν χρειαστεί να σε δει ψυχίατρος θα σε καθοδηγήσει ο ψυχολόγος. Αν χρειαστεί μη φοβηθείς και τη φαρμακευτική βοήθεια (μαζι ομως με συνδριες). Θα σου δώσει το πουσαρισμα που χρειάζεσαι

Εχεις μια πολλή φυσιολογική αντίδραση σε μια δύσκολη κατάσταση. Όλα λύνονται ομως, μην απελπίζεσαι. Ζήτα βοήθεια και δεν θα το μετανιώσεις ❤️

Σου στέλνω την αγάπη και τη στήριξη μου 

 

Συμμετοχή στη συζήτηση

Μπορείτε να γράψετε τώρα το μήνυμά σας και να εγγραφείτε μετά. Αν έχετε ήδη λογαριασμό, συνδεθείτε τώρα για να δημοσιεύσετε το μήνυμα με το ψευδώνυμό σας.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Απαντήστε σε αυτή τη συζήτηση...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

  • Απαντήσεις

    • Αποτι είχα διαβάσει νομίζω το κυοφορίας λοχείας το παίρνεις και χωρίς ενεργή σύμβαση, αρκεί να έχεις τα ένσημα που χρειάζονται, αλλά για το 9μηνο θέλει ενεργή σύμβαση . Ψάξτο γιατί σε αυτά κάνει λάθος ο ChatGPT πολλές φορές . Αποτι είδα τώρα που μπήκα, η άδεια χορηγείται από τον εργοδότη, και για να τ πάρεις πρέπει να έχεις πάρει το κυοφορίας λοχείας, και να ανεβάσει και την άδεια ο εργοδότης σου. Άρα όντως θέλει ενεργή σύμβαση 
    • Κορίτσι διάβασα και τα παραπάνω αλλά πιστεύω η δική μου εμπειρία με το θηλασμό (και εξίσου μετέπειτα με τον αποθηλασμό) ήταν αρκετά ομαλή, οπότε δεν έχω κάτι να προσθέσω στα ήδη κατατοπιστικά σχόλια που σου άφησαν τα κορίτσια παραπάνω. Μόνο και μόνο για τα στατιστικά εδ΄ω στη συζητηση, να σου πω ότι κι εμένα πήρε σίγουρα κάποιες βδομάδες μέχρι να εδραιωθεί ο θηλασμός, κι επίσης θα συμφωνήσω με το να επενδύσεις σε κάποια σύμβουλο θηλασμού (αν δε το χεις κάνει ήδη / σόρρυ αν μου ξέφυγε κάποια πληροφορία). Εμένα ήρθε σπίτι, είδε το χώρο μας και μου έδειξε επιτούτου πού και σε ποιες στάσεις να θηλαζω το μωρό δεδομένου και του ότι είχε και αγκυλογλωσσία. κάτι που μου εξήγησε και μου έμεινε απ τη συνεδρία ήταν ότι η παραγωγή θα αλλάζει ανάλογα με τις ανάγκες του μωρού. Ειδικά εκεί στο μήνα άρχισε να "φαινεται" ότι έχει μειωθεί η παραγωγή μου, αλλα επειδή με είχε προετοιμάσει γι αυτό δεν αγχώθηκα καθόλου. Γενικά αυτό θα συμβαίνει, να το έχεις στο νου σου, κι όταν με το καλό αρχίσετε και τις στέρεες. Θήλαστρο κι εμε΄να μου είχε πει να βάλω κάπου στο 6μηνο όταν θα επέστρεφα δουλειά δλδ και θα ήταν ο μπαμπάς ο κύριος φροντιστής. Έτσι κι έκανα, με ελάχιστες εξαιρέσεις πριν τον 6μηνο αν χρειαζόταν να λείψω ή να ξεκουραστώ. Τώρα για το θέμα με το μπιμπερο - επίσης συνέβη και σε μας, μην ανησυχείς, θα επανέλθει! Εγώ έδωσα να φανταστείς μπιμπερό απ' την 1η κιόλας βδομάδα ζωής, όσο ο μπαμπάς ήταν μαζί μας, κι έδινε στο μωρό ένα μπιμπερότη μέρα με γάλα αντλημένο με το συλλέκτη γάλακτος. Αυτό γινόταν σχεδόν συστηματικά καθημερινά για όλο τον πρώτο μήνα μέχρι που ο συντροφός μου έπρεπε να επιστρέψει στη δουλειά του. Οπότε μετά αυτό το 1 μπιμπερό τη μέρα δε μπορούσαμε να το τηρήσουμε κι έγινε κάπως 1 μπιμπερό το σκ μέχρι που εξαλείφθηκε κι αυτό γιατί το αρνούταν. Οπότε αποκλειστικός θηλασμός, μέχρι που έφτασε τον 5,5 μηνών κι εγώ έπρεπε σ΄υντομα (στον 6ο μηνα) να επιστρέψω στη δουλειά. Εκεί ο μπαμπάς ξαναβγήκε σε άδεια οπότε αρχίσαμε πάλι κάπως να ξανα εισαγουμε το μπιμπερό. Από εκεί και πέρα πέρασαν περίπου 2-3 εβδομάδες αν θυμάμαι καλά που ήταν hit or miss φάση. Άλλες φορές το έπαιρνε το μπιμπερό, κι άλλες όχι... Κάποιες φορε΄ς έπαιρνε μπιμπερό μόνο αν του το έδινε εγώ..! δεν αχγωθήκαμε πάντως, απλά του δώσαμε χρόνο κι επίσης "βόλεψε" κάπως που μπήκαν κι οι στέρεες κάπου σ εκεινη τη φάση. Έτσι το μεσημεριανό γεύμα αντικαταστάθηκε από θηλασμό σε πουρέδες και κάπως έτσι άρχισε να παίρνει και το μπιμπερό πλέον καθημερινά, μέχρι που το έπιανε και μόνος του με τα χέρια, δεν χρειαζόταν καν να του του ταίσεις. Γενικά, μην αγχώνεσαι, φάσεις είναι, όλα αυτα που περιγράφεις είναι φυσιολογικά - κι όπως διάβασα και πιο πάνω κάποια κοπέλα είπε πολύ σωστά ότι ο θηλασμός δεν είναι μόνο σίτιση στη φάση που βρίσκεσαι, αλλά και ασφάλεια, σιγουριά, παρηγοριά, και πολλά άλλα... 💖 Και τέλος, καλέ ακόμα είστε 2 μηνών, μέχρι την εισαγωγή στις στέρεες να δεις πόσα πράγματα θ αλλάξουν! Σε καταλαβαίνω πάντως, κι εγώ το είχα αυτό το αγχος, αλλά να θυμάσαι, πως το μωράκι σου δε θα ναι το ίδιο σε 4 μήνες από τω΄ρα - εγώ αυτό που κατάλαβα είναι ότι στον πρώτο χρόνο είναι λες και ζεις 12 διαφορετικές ζωές 😅 άλλο μωρό τώρα, άλλο σε 3 εβδομάδες...! οι αλλαγές αναπτυξιακά είναι τόσο ραγδαίες που "μαθαίνεις" το μωρό σου σχεδόν από την αρχή. και φυσικά κι εσύ θα είσαι μια άλλη μαμά - θα χεις αποκτήσει αυτοπεποίθηση σε κάποια πράγματα, θα είναι άλλη εποχή, πολλά παίζουν ρόλο! 
    • @elbe κορίτσι μου τι κάνεις; Έχω πολύ καιρό να μπω. Τρέχω και δεν φτάνω! Τώρα πήρα μια ανάσα! Πώς είστε; Πως τα πάτε;
    • Κορίτσια καλησπέρα τι κάνετε; Πως τα πάτε;  έχω πολύ καιρό να μπω γιατί όλο τρέχω!! Η μικρή είναι τώρα 16 μηνών δεν σταματάει λεπτό, ζωή να έχει, όλη μέρα τρέχει πάνω κάτω χαχαχ είχαμε και την βάφτιση πριν μια βδομάδα και τώρα πήρα μια ανάσα!!! Πως είστε;  Εγω έκανα και την καμπύλη πριν 1 βδομάδα και ήταν καλή απλά ήταν πολύ χαμηλή. Κάνω δηλαδή υπογλυκαιμία, δεν είναι κάτι ανησυχητικό, απλώς μου είπε να τρώω συχνά και μικρά γεύματα!! 
    • Εγώ κορίτσια όλο πεινάω αυτές τις μέρες...🥴
  • Νέες συζητήσεις

×
×
  • Προσθήκη...