Μετάβαση σε περιεχόμενο

Recommended Posts

Δημοσίευση

Γεια σας ,

 

θα ήθελα να μοιραστώ και εγώ μαζί σας το άγχος μου ως μάνα και να ακούσω γνώμες και συμβουλές..έχω ένα κοριτσάκι 11 μηνών και 11 ημερών ακριβώς σήμερα...το άγχος μου είναι σε σχέση με το περπάτημα...δεν περπατάει ακόμα θα μου πείτε καλά είσαι με τα καλά σου 11 μηνών και θες να περπατάει κιόλας?? βλέπω όμως άλλα συνομίληκα παιδάκια που έχουν ξεκινήσει και κάνουν βηματάκια και άλλα περπατάνε κανονικά..εμένα αυτό που κάνει είναι να στέκεται στα πόδια της όρθια χωρίς όμως να σηκωθεί μόνη της την παίρνω αγκαλιά και την βάζω να πατήσει τα πόδια της κρατώντας την από τα χεράκια και επίσης να στέκεται όρθια στο τραπεζάκι του σαλονιού αρκετές φορές χωρίς να την κρατάω και άλλες να την κρατάω φοβούμενη μην πέσει...δεν μπουσουλάει..κάνει τουμπες γυρίζει μπρούμυτα και σηκώνεται..τι μπορώ να κάνω για να την βοηθήσω να περπατήσει? μήπως κάτι δεν κάνω σωστά? τι να αλλάξω από όλα αυτά? η στράτα θα βοηθούσε την κατάσταση?

ευχαριστώ

Δημοσίευση

Μάλλον είμαι ταγμένη να απαντώ μόνο εγώ στα ποστ σου!

Νομίζω ότι είναι πάρα πολύ νωρίς να αγχώνεσαι. Δεν είναι και δύο χρονών η μικρή σου, έντεκα μηνών είναι, είναι απολύτως φυσιολογικό να μην περπατά ακόμα. Υπάρχουν παιδιά που πιάνονται και σηκώνονται μετά το χρόνο, ενώ άλλα, σηκώνονται από εξήμιση-εφτά μηνών. Άλλα περπατάνε εννιά μηνών, άλλα δεκαέξι μηνών. Δε σημαίνει τίποτα αυτό, ούτε και υπάρχει λόγος να συγκρίνουμε τα παιδιά μας με άλλα παιδιά. Κάθε παιδάκι έχει τους ρυθμούς του!

Για τη στράτα δεν ξέρω να σου πω, δεν τη χρησιμοποίησα ποτέ, και δε τη συστήνουν και οι παιδίατροι, αλλά αυτό κυρίως για λόγους ασφάλειας. 

Δημοσίευση

Λοιπόν καταρχήν να σου ζήσει το καμάρι σου...Θα συμφωνήσω με η θέλω να γίνω μαμά ότι κάθε παιδάκι έχει τους δικούς του ρυθμούς.

Εμένα η μια μου περπάτησε 11 μηνών και εύκολα στις 3 μέρες έφυγε σφαίρα η άλλη όπως λες φοβόταν πήγαινε με τα γόνατα μέχρι 18 μηνών....που πήρε το θάρρος να σηκωθεί και πάλι στις αρχές το βήμα της δεν ήταν σταθερό.

Εγω για να την ενθαρρύνω την έβαζα όπως λες να στέκεται έτινα τα χέρια κοντά της για να τα πιάσει και απομακρυνόμουν καθώς πλησίαζε κάθε μέρα και πιο πολύ.Και γενικώς όποτε την έβλεπα στα γόνατα της έλεγα να πιαστεί σε ένα αντικείμενο που ήταν κοντά για να σηκωθεί και στην αρχή μάλιστα πήγαινε από αντικείμενο σε αντικείμενο ή τοιχο τοίχο...χα χα...ωραίες φάσεις μωρέ...μην αγχώνεσαι....απόλαυσε το....

Δημοσίευση

Σας ευχαριστώ πολύ για τις απαντησεις σας και τις δύο...έχω ακούσει πάντως περιπτώσεις που συνήθως δεν περπατανε στον χρόνο απλά άλλα μπουσουλάνε, άλλα παιδάκια απλά στέκονται το θέμα δηλαδή είναι ότι έχω απλά εχω ακούσει..γιατί κατά ενα περίεργο τρόπο όσες μαμάδες ξέρω στον περιγυρό μου δύο δηλαδή με τις οποίες τα παιδιά μας έχουν διαφορά περίπου 15-20 μέρες περπατάνε κανονικά..για αυτό προβληματιζομαι..τις τελευταίες 2-3 μέρες την πιέζω την δικιά μου λίγο παραπάνω να στέκεται ορθια, όταν σηκώνεται στα γόνατα την προτρέπω να με πλησιάσει αλλά το θέμα είναι ότι όταν βλέπει οτι δεν τα καταφέρνει τα παρατάει, αρχίζει και γκρινιάζει και προσπαθεί να κάνει μία κίνηση προς άλλη κατεύθυνση πιο εύκολη για αυτήν..νομίζω είναι λίγο τεμπελούλα..δεν ξέρω μήπως και το βάρος της επηρεάζει είναι 9 κιλά και εχει ύψος 74 εκατοστά..τι να πω...πάντως για την στράτα την παιδίατρο που ρώτησα με απέτρεψε λόγω του ότι γίνονται πολλά ατυχήματα στα παιδιά και ιδιαίτερα ότανυπάρχουν σκάλες στο σπίτι σαν το δικό μας..οπότε σίγουρα δεν θα πάρω..

Δημοσίευση

Καλησπέρα!

 

Για το βάρος και το ύψος μια χαρά είναι η μικρή σου!Το κάθε παιδάκι περπατάει όταν είναι έτοιμο ψυχοσωματικά.Μην την πιέζεις, μπορεί έτσι να καταφέρεις το αντίθετο.Όταν κάνει κάτι μόνη της, επιβράβευσε την και ενθάρρυνε την.Μην της δείχνεις το φόβο σου και την αγωνία σου.Όπως η ομιλία έτσι και το περπάτημα, η αδρή και λεπτή κίνηση στα χέρια κ.α. για κάθε μωράκι διαφέρει το πότε θα το καταφέρει.

Συμμετοχή στη συζήτηση

Μπορείτε να γράψετε τώρα το μήνυμά σας και να εγγραφείτε μετά. Αν έχετε ήδη λογαριασμό, συνδεθείτε τώρα για να δημοσιεύσετε το μήνυμα με το ψευδώνυμό σας.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Απαντήστε σε αυτή τη συζήτηση...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

  • Απαντήσεις

    • Μιας και αυτό το φόρουμ δεν έχει πολλές ιστορίες για vbac, είπα να γράψω τη δική μου. Αποτυχημένη βέβαια αλλά άξιζε κάθε λεπτό 😊 1/7/23 γέννησα με προγραμματισμένη καισαρική το πρώτο μου παιδί - κοριτσάκι - στις 36w&5 και αυτό λόγο του ότι τα αμνιακά ήταν χαμηλά και το παιδί έκανε ταχυκαρδίες, κάτι που έδειχνε ότι με δεν περνούσε καλά στη μήτρα 😅. Δυστυχώς ήταν πολύ άσχημη εμπειρία για εμένα, πρώτον γιατί δεν είχα πειστεί από τον τότε γιατρό μου για την αναγκαιότητα της καισαρικής και δεύτερον γιατί ψυχολογικά μου φάνηκε κάπως βάρβαρη διαδικασία. Ένιωθα ότι δεν γέννησα ποτέ το παιδί μου. Όποτε ήξερα ότι στο δεύτερο θα προσπαθούσα οπωσδήποτε για vbac.  3/25 έμαθα ότι είμαι έγκυος στο δεύτερο παιδάκι μου και αμέσως άρχισα να ψάχνω για την ομάδα που θα με αναλάβει 😊 Τελικά τους βρήκα. Είχα μία τέλεια εγκυμοσύνη χωρίς καμία επιπλοκή και περίμενα το αγοράκι μου κάπου τον Δεκέμβρη. Με την μαία μου κάναμε κάποια προετοιμασία και πλάνο τοκετού και η μεγάλη μέρα πλησίαζε! 39+6 είχα το πρώτο σημάδι ότι ο τοκετός είναι κοντά, καθώς είδα αρκετή διάφανη βλέννη. 40 είχα αρκετές ανωδυνες συσπάσεις από το πρωί που σταμάτησαν όμως το απόγευμα και λίγη βλέννη ακομη. Την επόμενη μέρα το απόγευμα 40+1 ήρθε η μαία μου να με δει και με παρότρυνση δική μου, μου τσεκαρε και τον τράχηλο: 1 διαστολή αλλά δεν έχει εξαλειφθεί ακόμα. Έχουμε δρόμο μου λέει...  23:00 την ίδια μέρα και ενώ ετοιμάζουν να κοιμηθώ με πιάνουν οι πόνοι. Αρχικά ανά 10', 8', 5', 3' , μπαίνω για ζεστό ντουζ μπας και χαλαρώσω και οι πόνοι επιδεινώνονται και γίνονται ανά 1'. Μιλάω με την μαία μου φυσικά η οποία ξεκινάει να έρθει σπίτι. Σε 20' είναι σπίτι μου κι εγώ υποφέρω από τους πόνους και της λέω να πάμε στο μαιευτήριο για επισκληρηδιο γιατί δεν αντέχω. Με τσεκαρει και είχα εξαλιφθμένο τράχηλο και 3 διαστολή.  Φτάνουμε λοιπόν στο μαιευτήριο και κάνω την Αγία επισκληρηδιο έχοντας φτάσει 4 διαστολή μέχρι τότε. Επιτέλους κοιμόμαστε λίγο όλοι γιατί είμασταν άυπνοι από την όλη μέρα. Δυστυχώς όμως ο τοκετός δεν εξελίχθηκε καθόλου όσο ήμουν υπό την επήρεια της επισκληρηδίου. Όποτε ξεκινάνε πάλι οι πόνοι μου και φτάνω 7 διαστολή πριν ζητήσω πάλι επισκληρηδιο. Πάλι ο τοκετός σταματάει... Το μωρό όμως είναι ψηλά! Πολύ ψηλά! Δεν λέει να κατέβει παρόλο που κάναμε ασκήσεις με τη μαία όλη την ώρα. Τελικά μετά από αρκετές ώρες προσπαθειών αποφασίζουμε να γίνουν παρεμβάσεις. Βάζουμε ωκυτοκίνη ελεγχόμενα και επιτέλους αρχίζω και νιώθω πίεση προς τα κάτω, που τόση ώρα δεν ένιωθα! Μου σπάει και η μαία τα νερά και κατεβαίνει το παιδί κάτω. Πρέπει να κλείσουμε όμως την ωκυτοκίνη γιατί κούρασε τη μήτρα μου και το παιδί μένει εκεί... Ακριβώς πάνω στον τράχηλο με τις συσπάσεις μου να είναι μισές από ότι καταλάβαμε από την όλη εμπειρία γιατί δεν τις ενιωθα μέχρι κάτω και αδυνατούσαν να σπρώξουν το μωρό.  Έχουν περάσει πλέον 24 ώρες προσπαθειών... 24 ώρες που έχω κοιμηθεί ελάχιστα και έχω αρχίσει να νιώθω ότι το σώμα μου με εγκαταλείπει. Νυστικη γιατί ότι έφαγα το έκανα εμετό μετά και με τρέμουλο από τις επισκληρηδίους ( είχε γίνει και μία βλακεία με αυτό και έφαγα διπλές δόσεις χωρίς λόγο). Ο γιατρός και η μαία μου ήθελαν να δώσουν χρόνο στο σώμα μου μήπως και τα καταφέρει, αλλά εγώ ένιωθα ότι δεν είχα άλλες αντοχές. Όποτε αποφασίσαμε από κοινού ότι αφού δεν υπήρχαν έτσι κι αλλιώς πολλές ελπίδες να τα καταφέρω να προχωρήσουμε σε καισαρική.  Ήταν κρίμα ναι γιατί ήμουν πολύ κοντά, αλλά ήταν η καλύτερη απόφαση για εμένα εκείνη την στιγμή γιατί πραγματικά ένιωθα ότι αν συνέχιζα λίγο ακόμα θα πέθαινα. Δυστυχώς η μήτρα μου δεν έκανε τις κατάλληλες συσπάσεις για να γεννήσω και ήταν κάτι που είχαμε δει από την αρχή στον καρδιοτοκογράφο αλλά αδυνατουσαμε να το πιστέψουμε τότε. Κι έτσι 26 ώρες μετά την έναρξη του τοκετού ήρθε στον κόσμο το αγοράκι μου 😊  Ταλαιπωρήκα; Ναι. Αξιζε; Χίλιες φορές! Και ναι ξέχασα τους πόνους της γέννας αμέσως! Οι πόνοι της τομής ακόμα με ταλαιπωρούν 😅 Και χαίρομαι που έζησα αυτή την εμπειρία και ας μην τα κατάφερα. Χαίρομαι που το παιδί μου επέλεξε μόνο του πότε θα έρθει στον έξω κόσμο και που είχα μία γέννα με σεβασμό χωρίς καμία ανεπιθύμητη παρέμβαση 😊  Και ποιος ξέρει... Ίσως αν αποφασίσω για 3ο παιδί τα καταφέρω 😜
    • @marinamanoulitsa να σας ζήσει το πρωτοχρονιάτικο μωράκι...💙.. εύχομαι ευλογία, υγεία και τύχη να έχει στη ζωή του...
    • Πρωτοχρονιά τον έβγαλες βρε θηρίο;;;! Και ότι μπήκα για να σου γράψω να δω αν είσαι κοντά 😅  Συγχαρητήρια Μαρίνα μου! Να σου ζήσει ο μπέμπαρος που τόσο πολύ μόχθησες για αυτόν!  Πάντα γερός και τυχερός να είναι στη ζωή του! Καλή ανάρρωση και καλούς θηλασμούς ❤️❤️❤️ 
    • Δεν μπορεις να ξεχασεις. Εγω που εχω εναν μικρουλη 1,5 χρονων θα σου πω οτι καθε φορα που διαβαζω τα νεα σας, εγκυμοσυνες αποβολες αποτυχημενες ετ συγκινουμαι γιατι θυμαμαι ολα αυτα που κι εγω βιωσα και το ποσο εκλαψα μεχρι να κρατησω στην αγκαλια μου αυτο το πλασμα. Τωρα ομως καταλαβαινω ποσο δυνατη ημουν, κατι που εκεινη τη στιγμη δεν το πιστευα. Θα ευχηθω λοιπον κι εγω με τη σειρα μου καλη χρονια σε ολες, ο νεος χρονος να μας φερει υγεια και δυναμη να αντεχουμε οσα ερχονται. Με το καλο στις εγκυουλες και οσες ειστε στην προσπαθεια να εχετε πιστη, να προσεχετε τον εαυτο σας και ειμαι σιγουρη πως το δικο σας θαυματακι ειναι εκει και περιμενει να το ζησετε. 
    • Καλή χρονιά να έχουμε κορίτσια και με το καλό να πάρουμε στην αγκαλιά μας τα νινάκια μας!! 29+1 εγώ σήμερα και αύριο λέω να ξεστολίσω να καθαρίσω για να ξεκινήσω να πλένω και να φτιάχνω τα βρεφικά σιγα σιγά. Μας έχει δώσει η κουμπάρα μου 12 κούτες με αγορίστικα ρούχα μέσα, 2 αγόρια έχει εκείνη και ο μεγάλος της είναι 15 χρονών πλέον, να αρχίζω να ανοίγω να ξεχωρίζω, να δω σε τι κατάσταση είναι μετά από τόσα χρόνια και τι θα χρειαστεί να αγοράσουμε.  Δεν σας κρύβω ότι στεναχωριέμαι λίγο που δεν θα ανοίξω ξανά τα βρεφικά ρουχάκια της κόρης μου που τα είχα φυλάξει τότε για το δεύτερο. Βρήκα την βαφτιστήρα της μητέρας μου να τα δώσω που έχει ένα κορίτσάκι και εκείνη αλλά είπα να γεννήσω με το καλό και μετά να της τα δώσω. 
  • Νέες συζητήσεις

×
×
  • Προσθήκη...