Μετάβαση σε περιεχόμενο

Recommended Posts

Δημοσίευση

Καλημέρα

μπαίνω πρώτη φορά στο forum,

και θα ηθελα πραγματικα να μοιραστω το προβλημα μου.

Προσπαθουμε με τον αντρα μου εδω και 2 χρονια για μωρακι,δυστυχως δεν τα εχουμε

καταφερει και οπως ειναι λογικο αγχωνει και εμενα και αυτον.

Οι γονεις του οποτε και να μας δουν μας ρωτανε γιατι δεν κανουμε παιδι

και γιατι το καθυστερουμε τοσο.Εχουμε κανει εξετασεις και εγω και ο συζυγος και ολα βγηκαν φυσιολογικα. Ολοι οι γνωστοι και φιλοι πλεον με ρωτανε ποτε θα μεινω εγκυος

Μου εχουν σπασει τα νευρα,εκει που παω καποιο διαστημα να χαλαρωσω και να μην το σκεφτομαι, να σου καποιος καλοθελητης που με ξαναριχνει στο αγχος και στην αγωνια για να αποκτισουμε ενα μωρακι. Το θεμα ειναι οτι εχει πλεον επηρεασει πολυ και τον αντρα μου. Πριν απο ενα χρονο σκεφτηκα μηπως πηγαιναμε καποιο ταξιδι στο εξωτερικο να χαλαρωσουμε από όλο αυτό, αλλα η απάντηση του αντρα μου ηταν ότι δεν μπορουμε να κανονισουμε ενα ταξιδι στο εξωτερικο γιατι στο ενδιαμεσο μπορει να μεινω εγκυος.Το δεκτηκα και δεν επεμενα περισσοτερο.Αυτες τις μερες ειδα μια προσφορα μιας αεροπορικης για εξωτερικο και ειπα μηπως μπορεσουμε τωρα, αλλά η απάντηση του συζυγου ηταν ακριβως η ίδια ¨πρεπει να επικεντρωθούμε στο παιδι, και να μην κλεισουμε τιποτα γιατι μπορει να μεινω εγκυος¨.Ενω ειχαμε συμφωνησει μεταξυ μας να μη δινουμε σημασια στα σχολια των τριτων , να μην αγχωνομαστε και το μωρακι θα ερθει, βλεπω οτι δυστυχως τα πραγματα δεν ειναι ετσι.

Δε ξερω τι να κανω πλεον

Με συγχωρειτε για το μεγαλο μηνυμα αλλα επρεπε καπου να τα πω

Δημοσίευση

καλησπερα...2 χρονια και κατι και εγω χωρις αποτελεσμα με το ιδιο αγχος...στη δική μας περιπτωση εγω ημουν οπως ο αντρας σου...δεν προγραμματιζα μηπως και μεινω...δυστυχως επιρρεαζομαστε υποσυνειδητα..ομως θα σου πω πως το καλυτερο που εχεις να κανεις ειναι να κανεις μια κουβεντα μαζι του και να του πεις οτι η σταση του σε αγχωνει περισσοτερο...Κι εμεις κατα το γιατρο δεν εχουμε κατι(σαλπιγγογραφιες σπερματοδιαγραμματα ολα οκ),εχουμε μπει στη διαδικασια να κανουμε πολλαπλη προκληση ωορυξιας και ενεση για να δουμε ποτε ακριβως σπαει το αυγο...Σου συνιστω να κλεισεις τα αφτια σε ολους τους γυρω...το θεμα αφορα μονο τους 2 σας..ο επομενος που θα σου πει κατι αντιστοιχο δωσε και μια αντιστοιχη απαντηση...εγω καποια στιγμη ειπα στην πεθερα μου οτι αυτο που κανει με ενοχλει γιατι δεν μπορει να θελει μωρο πιο πολυ απο μας...για να μην ερχεται δεν μπορει να ρθει..απο τοτε δεν μου ξαναπαν κατι...σου ευχομαι απο καρδιας τα καλυτερα και να ξερεις πως ειμαστε πολλα ζευγαρια στην ιδια θεση και πολλες σε νιωθουμε απολυτα ..

Δημοσίευση

Butterfly, όσο υπάρχει το άγχος δύσκολα θα έρθει το μωρό. Ξέρω ζευγάρια που έκαναν το πρώτο με εξωσωματική γιατί είχαν άγχος και το δεύτερο ήρθε φυσιολογικά και γρήγορα. Κάνε μια συζήτηση με τον άντρα σου γιατί πιστεύω ότι σου πολλαπλασιάζει το άγχος με τη στάση του..Να επιμείνεις στο ταξίδι. Σταματείστε να σκέφτεστε για λίγο το θέμα του μωρού και κοιτάξτε να απολάυσετε όλα αυτά που θα θεωρούνται πολυτέλεια όταν με το καλό αποκτήσετε μπεμπάκι (ύπνος, βόλτες, ταξίδια και άλλα πολλά). Το πρώτο μου παιδάκι το έπιασα μετά από 8 μήνες προσπαθειών. Στους 8 μήνες λοιπόν, και ενώ η ψυχολογία μου ήταν στα πατώματα, πήγα να δω την κολλητή μου που είχε ένα μωράκι 40 ημερών. Η κολλητή μου ήταν σαν ζόμπι από το ξενύχτι και το μωρό έκλαιγε συνέχειαααα....Γύρισα σπίτι μου και είπα ότι δεν πειράζει που δεν έχω μείνει έγκυος ακόμα γιατί απολαμβάνω ένα σωρό πράγματα που δεν μπορεί πλέον να απολαύσει η φίλη μου. Το αποτέλεσμα;; Τον επόμενο μήνα έμεινα έγκυος. Να περνάτε καλά, λοιπόν, και θα έρθει και το μωρό!

Δημοσίευση

Κορίτσια σας ευχαριστώ πολύ για τη συμπαρασταση,

το θεμα ειναι οτι ο καιρος περναει και ο αντρας μου εριξε μια προταση να παμε σε κεντρο υποβοηθουμενης αναπαραγωγής, αν μπουμε και σε αυτη τη διαδικασια πιστευω οτι δε θα τα καταφερουμε με φυσικο τροπο, και το λεω αυτο γιατι οι εξετασεις μας δεν εδειξαν καποιο προβλημα ουτε σε μενα ουτε σε αυτον.

27 χρονων ειμαι ρε κοριτσια , δεν ειναι λιγο νωρις να σκεφτομαι για εξωσωματικη?

Μπορει να σκεφτομαι και λαθος, δε ξερω.

Δημοσίευση

butterfly είσαι πολύ μικρή για να αγχώνεσαι τόσο!

Το άγχος είναι ό,τι χειρότερο.

Καλύτερα θα κάνατε αν λέγατε "θα πάμε το ταξίδι μας, και μέχρι τότε, σταματάμε τις προσπάθειες για να μην το χάσουμε". Εμείς το έχουμε πει πολλές φορές αυτό και το έχουμε κάνει.

Η εξωσωματική είναι μια πάρα πολύ ψυχοφθόρος διαδικασία, και αφού δεν έχετε πρόβλημα, είναι κρίμα να μπλεχτείς σε κάτι τέτοιο. Φυσικά, υπάρχουν και άλλες μέθοδοι, π.χ. η σπερματέγχυση.

Πάντως, εγώ όσες φορές έμεινα έγκυος (μία που δεν προχώρησε, μία που έκανα τον μικρό μου, και μία τώρα), δε μετρούσα μέρες, δε μετρούσα θερμοκρασίες, και προσπαθούσα να μην το σκέφτομαι καν.

Και κυρίως: μην ακούτε τους άλλους!!!

Δημοσίευση

πεταλουδιτσα εγω ειμαι 30 αν ειχες το δικο μου γιατρο θα σε σκυλοβριζε που σκεφτεσαι απο τωρα εξωσωματικες..ουτε για πλακα ...εχεις τεραστιο συμαχο το χρονο...χαλαρωστε και προσπαθήστε να το συζητησετε ηρεμα..νομιζω πως το αγχος μεταδιδεται απο τον αντρα σου...να σου πω επισης οτι οντας στην ιδια κατασταση δεν θα σου πω για το αγχος κτλ..αφενως γιατι ο γιατρος μου δεν πιστευει στο αγχος και γιατι δεν γινεται να μην εχεις αγχος κι οποιος λεει οτι δεν ειχε μετα απο 2 χρονια προσπαθειων πραγματικα δεν το πολυπιστευω και αφετερου γιατι θεωρω οτι στην περιπτωση σου ειναι καθαρα θεμα πιθανοτητων το οτι δεν ηρθε το μωρο οπως και στη δικη μου...

Δημοσίευση
πεταλουδιτσα εγω ειμαι 30 αν ειχες το δικο μου γιατρο θα σε σκυλοβριζε που σκεφτεσαι απο τωρα εξωσωματικες..ουτε για πλακα ...εχεις τεραστιο συμαχο το χρονο...χαλαρωστε και προσπαθήστε να το συζητησετε ηρεμα..νομιζω πως το αγχος μεταδιδεται απο τον αντρα σου...να σου πω επισης οτι οντας στην ιδια κατασταση δεν θα σου πω για το αγχος κτλ..αφενως γιατι ο γιατρος μου δεν πιστευει στο αγχος και γιατι δεν γινεται να μην εχεις αγχος κι οποιος λεει οτι δεν ειχε μετα απο 2 χρονια προσπαθειων πραγματικα δεν το πολυπιστευω και αφετερου γιατι θεωρω οτι στην περιπτωση σου ειναι καθαρα θεμα πιθανοτητων το οτι δεν ηρθε το μωρο οπως και στη δικη μου...

πραγματικα και εγω αυτο ακριβως πιστευω ,οτι στην περιπτωση μας , οπως καταλαβα και στη δικη σου ειναι θεμα πιθανοτητων, τωρα αν βαλεις καποιους μηνες που μπορει να χασαμε την ωορρηξια και καποιους αλλους λογω του τρελου αγχους......καταλαβαινεις....

το κακο με εμας πιστευω ειναι οτι μια μερα "ξυπνησαμε" και ειπαμε οτι θελουμε να κανουμε παιδι.απο εκει και περα η ζωη μας σα να βρίσκεται στον παγο...περιμενουμε ποτε θα μεινω εγκυος,τιποτε αλλο.

οσον αφορα τα πεθερικα μου, περιμενουν ποτε θα με ξεμοναχιασουν, ωστε να μην ειναι ο αντρας μου μπροστα, για να πεταξουν την κακια τους."ποτε θα κανετε παιδι,τι περιμενετε,τι θα γινει με την περιπτωση σας " και τετοια ομορφα. θαρρεις και εμεις δεν το θελουμε, μονο αυτοι.

Δημοσίευση

ετσι ακριβως...να σκεφτεσαι θετικα...να μην απαντας σε κακοηθιες..παντα θα βρισκεται καποιος να σου τα πει αυτα...εχουμε το θεμα μας κι εχουμε κι ολους τους γυρω..ελεος...εγω στη θεση σου θα μιλουσα στον αντρα μου μαζι με το γιατρο μου...σε καθε κυκλο οι πιθανοτητες ειναι 15 τοις 100..οκ αλλοι ειναι πιο τυχεροι αλλα εμεις οχι τι να κανουμε;;ετσι ειναι και με το τζοκερ δεν το τυχαινουν ολοι....θα ρθει και σε μας ..αφου καναμε αρχη και ειδαμε τα των εξετασεων θα ρθει...εμενα οπως σου ειπα μου δινει χαπια μετα απο δικη μου επιμονη(ναι ναι εχω κι εγω τον ιδιο καλο)ειμαι στον τριτο κυκλο(τα χαπια ειναι για προκληση ωορυξιας πολλαπλης και κανω και μια ενεση και ξερω ποτε θα σπασει το ωαριο)δεν ειναι βεβαια και το καλυτερο ορμονες ειναι αλλα ειπα να δοκιμασω..αν δεν πετυχει θα δοκιμάσω με σπερματεγχυσεις κι αν οχι τοτε θα συζητησω την εξωσωματική..ο γιατρος μου ειναι καθετος οτι δεν θα με παει απο τωρα για εξωσωματικη(και κανει εξωσωματικες δεν ειναι οτι το λεει για να μην παω σε αλλον)απλά ο ανθρωπος λεει οτι εχεις μια χαρα εξετασεις γιατι να πας;;αυτα απο μενακαλη δυναμη σε οτι κανεις

Δημοσίευση

καλησπερα κοριτσια...ειμαι καινουρια και εγω...θελω τα φωτα σας..εχω κυκλο 30 ημερων καποιες φορεσ εως 33 ημερες....σταθερο σε γενικες γραμμες...εκανα μια χοριακη με μια μερα καθυστερηση 0,10 αρνητικοτατη....απογοητευτικα...τεστ ουρων αρνητικοτατο...ομως συνεχιζω με τριτη ημερα καθυστερησης πρησμενο εντονα στηθος λιγα πονακια και τσιμπηματα στις ωοθηκες οταν περπαταω νιωθω πως θα αδιαθετησω αλλα τιποτα..ως συμπτωματα μονο αυτα τα λιγα...υπαρχει περιπτωση απλα να ειναι νωρις και να ειναι αρνητικα ολα τα τεστ η απλα θα αδιαθετησω και το αγχος προκαλει καθυστερηση...

Συμμετοχή στη συζήτηση

Μπορείτε να γράψετε τώρα το μήνυμά σας και να εγγραφείτε μετά. Αν έχετε ήδη λογαριασμό, συνδεθείτε τώρα για να δημοσιεύσετε το μήνυμα με το ψευδώνυμό σας.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Απαντήστε σε αυτή τη συζήτηση...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

  • Απαντήσεις

    • Μιας και αυτό το φόρουμ δεν έχει πολλές ιστορίες για vbac, είπα να γράψω τη δική μου. Αποτυχημένη βέβαια αλλά άξιζε κάθε λεπτό 😊 1/7/23 γέννησα με προγραμματισμένη καισαρική το πρώτο μου παιδί - κοριτσάκι - στις 36w&5 και αυτό λόγο του ότι τα αμνιακά ήταν χαμηλά και το παιδί έκανε ταχυκαρδίες, κάτι που έδειχνε ότι με δεν περνούσε καλά στη μήτρα 😅. Δυστυχώς ήταν πολύ άσχημη εμπειρία για εμένα, πρώτον γιατί δεν είχα πειστεί από τον τότε γιατρό μου για την αναγκαιότητα της καισαρικής και δεύτερον γιατί ψυχολογικά μου φάνηκε κάπως βάρβαρη διαδικασία. Ένιωθα ότι δεν γέννησα ποτέ το παιδί μου. Όποτε ήξερα ότι στο δεύτερο θα προσπαθούσα οπωσδήποτε για vbac.  3/25 έμαθα ότι είμαι έγκυος στο δεύτερο παιδάκι μου και αμέσως άρχισα να ψάχνω για την ομάδα που θα με αναλάβει 😊 Τελικά τους βρήκα. Είχα μία τέλεια εγκυμοσύνη χωρίς καμία επιπλοκή και περίμενα το αγοράκι μου κάπου τον Δεκέμβρη. Με την μαία μου κάναμε κάποια προετοιμασία και πλάνο τοκετού και η μεγάλη μέρα πλησίαζε! 39+6 είχα το πρώτο σημάδι ότι ο τοκετός είναι κοντά, καθώς είδα αρκετή διάφανη βλέννη. 40 είχα αρκετές ανωδυνες συσπάσεις από το πρωί που σταμάτησαν όμως το απόγευμα και λίγη βλέννη ακομη. Την επόμενη μέρα το απόγευμα 40+1 ήρθε η μαία μου να με δει και με παρότρυνση δική μου, μου τσεκαρε και τον τράχηλο: 1 διαστολή αλλά δεν έχει εξαλειφθεί ακόμα. Έχουμε δρόμο μου λέει...  23:00 την ίδια μέρα και ενώ ετοιμάζουν να κοιμηθώ με πιάνουν οι πόνοι. Αρχικά ανά 10', 8', 5', 3' , μπαίνω για ζεστό ντουζ μπας και χαλαρώσω και οι πόνοι επιδεινώνονται και γίνονται ανά 1'. Μιλάω με την μαία μου φυσικά η οποία ξεκινάει να έρθει σπίτι. Σε 20' είναι σπίτι μου κι εγώ υποφέρω από τους πόνους και της λέω να πάμε στο μαιευτήριο για επισκληρηδιο γιατί δεν αντέχω. Με τσεκαρει και είχα εξαλιφθμένο τράχηλο και 3 διαστολή.  Φτάνουμε λοιπόν στο μαιευτήριο και κάνω την Αγία επισκληρηδιο έχοντας φτάσει 4 διαστολή μέχρι τότε. Επιτέλους κοιμόμαστε λίγο όλοι γιατί είμασταν άυπνοι από την όλη μέρα. Δυστυχώς όμως ο τοκετός δεν εξελίχθηκε καθόλου όσο ήμουν υπό την επήρεια της επισκληρηδίου. Όποτε ξεκινάνε πάλι οι πόνοι μου και φτάνω 7 διαστολή πριν ζητήσω πάλι επισκληρηδιο. Πάλι ο τοκετός σταματάει... Το μωρό όμως είναι ψηλά! Πολύ ψηλά! Δεν λέει να κατέβει παρόλο που κάναμε ασκήσεις με τη μαία όλη την ώρα. Τελικά μετά από αρκετές ώρες προσπαθειών αποφασίζουμε να γίνουν παρεμβάσεις. Βάζουμε ωκυτοκίνη ελεγχόμενα και επιτέλους αρχίζω και νιώθω πίεση προς τα κάτω, που τόση ώρα δεν ένιωθα! Μου σπάει και η μαία τα νερά και κατεβαίνει το παιδί κάτω. Πρέπει να κλείσουμε όμως την ωκυτοκίνη γιατί κούρασε τη μήτρα μου και το παιδί μένει εκεί... Ακριβώς πάνω στον τράχηλο με τις συσπάσεις μου να είναι μισές από ότι καταλάβαμε από την όλη εμπειρία γιατί δεν τις ενιωθα μέχρι κάτω και αδυνατούσαν να σπρώξουν το μωρό.  Έχουν περάσει πλέον 24 ώρες προσπαθειών... 24 ώρες που έχω κοιμηθεί ελάχιστα και έχω αρχίσει να νιώθω ότι το σώμα μου με εγκαταλείπει. Νυστικη γιατί ότι έφαγα το έκανα εμετό μετά και με τρέμουλο από τις επισκληρηδίους ( είχε γίνει και μία βλακεία με αυτό και έφαγα διπλές δόσεις χωρίς λόγο). Ο γιατρός και η μαία μου ήθελαν να δώσουν χρόνο στο σώμα μου μήπως και τα καταφέρει, αλλά εγώ ένιωθα ότι δεν είχα άλλες αντοχές. Όποτε αποφασίσαμε από κοινού ότι αφού δεν υπήρχαν έτσι κι αλλιώς πολλές ελπίδες να τα καταφέρω να προχωρήσουμε σε καισαρική.  Ήταν κρίμα ναι γιατί ήμουν πολύ κοντά, αλλά ήταν η καλύτερη απόφαση για εμένα εκείνη την στιγμή γιατί πραγματικά ένιωθα ότι αν συνέχιζα λίγο ακόμα θα πέθαινα. Δυστυχώς η μήτρα μου δεν έκανε τις κατάλληλες συσπάσεις για να γεννήσω και ήταν κάτι που είχαμε δει από την αρχή στον καρδιοτοκογράφο αλλά αδυνατουσαμε να το πιστέψουμε τότε. Κι έτσι 26 ώρες μετά την έναρξη του τοκετού ήρθε στον κόσμο το αγοράκι μου 😊  Ταλαιπωρήκα; Ναι. Αξιζε; Χίλιες φορές! Και ναι ξέχασα τους πόνους της γέννας αμέσως! Οι πόνοι της τομής ακόμα με ταλαιπωρούν 😅 Και χαίρομαι που έζησα αυτή την εμπειρία και ας μην τα κατάφερα. Χαίρομαι που το παιδί μου επέλεξε μόνο του πότε θα έρθει στον έξω κόσμο και που είχα μία γέννα με σεβασμό χωρίς καμία ανεπιθύμητη παρέμβαση 😊  Και ποιος ξέρει... Ίσως αν αποφασίσω για 3ο παιδί τα καταφέρω 😜
    • @marinamanoulitsa να σας ζήσει το πρωτοχρονιάτικο μωράκι...💙.. εύχομαι ευλογία, υγεία και τύχη να έχει στη ζωή του...
    • Πρωτοχρονιά τον έβγαλες βρε θηρίο;;;! Και ότι μπήκα για να σου γράψω να δω αν είσαι κοντά 😅  Συγχαρητήρια Μαρίνα μου! Να σου ζήσει ο μπέμπαρος που τόσο πολύ μόχθησες για αυτόν!  Πάντα γερός και τυχερός να είναι στη ζωή του! Καλή ανάρρωση και καλούς θηλασμούς ❤️❤️❤️ 
    • Δεν μπορεις να ξεχασεις. Εγω που εχω εναν μικρουλη 1,5 χρονων θα σου πω οτι καθε φορα που διαβαζω τα νεα σας, εγκυμοσυνες αποβολες αποτυχημενες ετ συγκινουμαι γιατι θυμαμαι ολα αυτα που κι εγω βιωσα και το ποσο εκλαψα μεχρι να κρατησω στην αγκαλια μου αυτο το πλασμα. Τωρα ομως καταλαβαινω ποσο δυνατη ημουν, κατι που εκεινη τη στιγμη δεν το πιστευα. Θα ευχηθω λοιπον κι εγω με τη σειρα μου καλη χρονια σε ολες, ο νεος χρονος να μας φερει υγεια και δυναμη να αντεχουμε οσα ερχονται. Με το καλο στις εγκυουλες και οσες ειστε στην προσπαθεια να εχετε πιστη, να προσεχετε τον εαυτο σας και ειμαι σιγουρη πως το δικο σας θαυματακι ειναι εκει και περιμενει να το ζησετε. 
    • Καλή χρονιά να έχουμε κορίτσια και με το καλό να πάρουμε στην αγκαλιά μας τα νινάκια μας!! 29+1 εγώ σήμερα και αύριο λέω να ξεστολίσω να καθαρίσω για να ξεκινήσω να πλένω και να φτιάχνω τα βρεφικά σιγα σιγά. Μας έχει δώσει η κουμπάρα μου 12 κούτες με αγορίστικα ρούχα μέσα, 2 αγόρια έχει εκείνη και ο μεγάλος της είναι 15 χρονών πλέον, να αρχίζω να ανοίγω να ξεχωρίζω, να δω σε τι κατάσταση είναι μετά από τόσα χρόνια και τι θα χρειαστεί να αγοράσουμε.  Δεν σας κρύβω ότι στεναχωριέμαι λίγο που δεν θα ανοίξω ξανά τα βρεφικά ρουχάκια της κόρης μου που τα είχα φυλάξει τότε για το δεύτερο. Βρήκα την βαφτιστήρα της μητέρας μου να τα δώσω που έχει ένα κορίτσάκι και εκείνη αλλά είπα να γεννήσω με το καλό και μετά να της τα δώσω. 
  • Νέες συζητήσεις

×
×
  • Προσθήκη...