Μετάβαση σε περιεχόμενο

Recommended Posts

Δημοσίευση

Θα προσπαθήσω να διηγηθώ την ιστορία μου όσο πιο όμορφα μπορώ.

Με τον άντρα μου μετά από σχεδόν 6 χρόνια αγάπης,πήραμε την απόφαση να κάνουμε το δικό μας μωράκι.Με την βοήθεια του Θεού δεν αργήσαμε να μείνουμε έγκυος.Στην 2η προσπάθεια είχαμε το σποράκι μας.Έκανα β-χωριακή και τα αποτέλεσματα ήταν θετικά.Από την χαρά μας κλαίγαμε.

Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είχαμε κάποιες επιπλοκές οι οποίες ξεπεράστηκαν.Και τώρα θα μπω στο κυρίως θέμα.

Στις 31 Ιανουαρίου 2013 άρχισα να έχω συσπάσεις αλλά πολύ ακανόνιστες.Δεν έδωσα κάποια σημασία γιατί ο γιατρός μου, μου είχε πει πως όταν νιώσω συσπάσεις κάθε 10 λεπτά για ένα 2ωρο πάμε για τοκετό.Οπότε το βράδυ ξάπλωσα να κοιμηθώ ήσυχη.Ξημερώματα 1ης Φεβρουαρίου στις 4:30 οι πόνοι έγιναν πιο δυνατοί και άρχισαν να είναι πιο συχνοί.Από τις 6:30 και μετά είχα πλέον το σύμπτωμα που μου είχε πει ο γιατρός μου και φύγαμε για το μαιευτήριο.Εκεί επιβεβαιώθηκε ότι όντως γεννάμε,ενημέρωσα τον άντρα μου να έρθει από την δουλειά του και ξεκίνησε η όλη διαδικασία.

Στις 12:30 είχα πόνους σχεδόν ανά λεπτό με διάρκεια μισού λεπτού και προκαλούσαν αφόρητους πόνους στην μέση,τότε έκανα και επισκληρίδιο.

Διαστολή όμως ανύπαρκτη,το μωρό δεν είχε κατέβει και τα νερά δεν είχαν σπάσει.Ο γιατρός μου έσπασε τα νερά και περιμέναμε μήπως έχουμε κάποια πρόοδο στα άλλα 2.Τότε το μωρό μου άρχισε να δυσφορεί και να πέφτουν οι παλμοί της (είχε αποβάλλει το μυκώνιο) και μπήκαμε κατευθείαν για καισαρική.Μου έδωσαν οξυγόνο για να βοηθάω με τις αναπνοές μου τη μικρούλα μου και μετά από λίγο άκουσα το πρώτο της κλάμα.Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.Τα συναισθήματα απερίγραπτα και το κλάμα ήταν χαράς και ανακούφισης που όλα πήγαν καλά.Μου έδειξαν την μπεμπούλα μου μόλις βγήκε,σε λίγο μου την έφεραν,την φίλησα και της μίλησα.Ήταν μια μελαχρινή καλλονή με βάρος μόλις 2670γρ. και ύψος 51εκ.

Μετά από λίγο στο δωμάτιο μας την έφεραν,και ενώ έτρεμα από την επισκληρίδιο,την πήρα αγκαλιά και αμέσως σταμάτησε το τρέμουλο.Τότε είδα πόσο μικροσκοπική και εύθραυστη ήταν και την ονομάσαμε "σταλίτσα".

Πλέον είμαστε στο σπίτι τρεις και όχι δυο.Και το σπίτι μας είναι πιο χαρούμενο και πιο όμορφο.

Αυτή είναι η δική μου ιστορία τοκετού.

Δημοσίευση

Λενα μου τι γλυκα που μας τα μετεφερες!Να σας ζησει η σταλιτσα σας !Να ειναι παντοτε γερη και ευτυχισμενη!Ο Θεος να τη φυλαει και να την δειτε να μεγαλωνει!καλη λοχεια να εχεις κοπελα μου!

Δημοσίευση

Λένα μου, να σου ζήσει κοριτσάκι μου!!!

Να είναι πάντα γερό και καλότυχο στην ζωή του το κοριτσάκι σας!!!

Πολύ όμορφα μας περιγράφεις την εμπειρία του τοκετού σου!!!!

Καλή Λοχεία να έχεις και να χαίρεσαι πάντα την οικογένειά σου!!!

Φιλάκια!!!

Συμμετοχή στη συζήτηση

Μπορείτε να γράψετε τώρα το μήνυμά σας και να εγγραφείτε μετά. Αν έχετε ήδη λογαριασμό, συνδεθείτε τώρα για να δημοσιεύσετε το μήνυμα με το ψευδώνυμό σας.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Απαντήστε σε αυτή τη συζήτηση...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

  • Απαντήσεις

    • Πίστευα ότι μέχρι το βράδυ θα μου τα στείλει.. συνήθως έτσι κανει...μήπως δεν πρόλαβε..τη Δευτέρα πια...
    • Μια χαρά σε βρίσκω φίλη, κάνεις αυτό που ταιριάζει σε εσάς και στην καθημερινότητά σας 💕 Όλα θα πάνε υπεροχα, εφόσον δε πιέζεις τον εαυτό σου για κάτι, έχεις ήδη σκεφτεί εναλλακτικές, αυτό είναι το πιο σημαντικό 🙏
    • Α! και για τους ημερίσιους που ανέφερες, εκτός από contact naps, το οποίο καταλαβαίνω είναι φουλ δεσμευτικό, ειδικά όταν κοιμούνται 2ωρα και 3ωρα πάνω σου, έχεις δοκιμάσει να βγαίνεις βόλτα με το καρότσι να κοιμάται εκεί; Είχα μπουχτίσει κι εγώ να είμαι κολλημένη στον καναπέ 2ωρα και 3ωρα και να μη μπορώ ούτε καλά καλά να φάω μεσημεριανό, οπότε βγήκα μια μέρα με το καρότσι στο πάρκο, τον θήλασα και μετά τον έβαλα στο καρότσι και δώστου βόλτες μέχρι που αποκοιμήθηκε.  έκτοτε το έκανα συστηματικά, προσπαθούσα να το κάνω κάθε μέρα - θηλασμός στο πάρκο, μετ'α μέσα στο αυγό/καρ΄οτσι/καλαθούνα μόλις γλάρωνε, 2-3 γύρες και είχε κοιμηθεί. Μετά καθόμουν με το ταπεράκι μου κι απολάμβανα το φαγητό μου, βιβλίο, ό,τι χρειάζεται κανείς! ή πολλές φορές απλά έβαζα μουσική στα ακουστικά και περπατούσα με τις ώρες. Μου έκανε πολύ καλό και για τη δική μου ψυχική υγεία, οπότε το προτείνω φουλ! Και με τον καιρό, μετά τον 3ο μ΄ήνα άρχισα να τον πηγαίνω και σε μολ, κάτι άκυρες Τετάρες 10 το πρωί, ήμουν εγώ κι ο κούκος 🤣 Κι ενώ κοιμόταν το μωρό έκανα κι εγώ τις βόλτες μου στα μαγαζία. Η λοχεία είναι τόσο απομονωτική περίοδος, κι αν δεν έχεις να αφήσεις το μωρό, απλά πάρτο μαζί σου! Χαρούμενη μαμά = χαρούμενο μωρό 💕🫂
    • Στους νυχτερινούς ύπνους τότε είσαι κομπλέ - μη το πεις ούτε του παππά, έτσι μου λέγανε και μένα! 🤣 2-3 αφυπνίσεις είναι απόλυτα φυσιολογικό ως και πολυτέλεια όπως καταλαβα από άλλους γονείς στον περίγυρο 🤪 Επίσης συμφωνώ ότι ρουτίνα/πρόγραμμα δύσκολα να εφαρμόσεις τώρα, είναι πολύ νωρίς όπως και σου έγραψα και παράπανω, αυτή η φάση νεογέννητου είναι απλά ό,τι λειτουργεί, φουλ survival mode, δεν υπάρχει ούτε λάθος ούτε σωστό κατ εμέ.  Αυτό με το κλάμα που λες πάντως, ακούγεται όντως ζόρικο, εγώ δε θυμάμαι να το είχαμε συστηματικά πέρα από κάποιες νύχτες που είτε είχε κολικούς είτε κάτι θα τον ταλαιπωρούσε γενικά. Θυμάμαι και τις "ώρες της μάγισσας" (witching hours) εμένα έκλαιγε πολύ έντονα 7-10μμ, δλδ μπορεί να αποκοιμόταν και να ξυπνούσε ο καημενος μες τον ύπνο του κλαίγοντας σπαραχτικά. Η μαία ή η σύμβουλος θηλασμός (τώρα δε θυμάμαι ποιά μου το είπε) που το συζητούσαμε τότε μου ε΄ιχε πει ότι τα νεογέννητα το χουν αυτό γιατί περνούν και το σοκ της προσαρμογής στη ζωή εκτός μήτρας. Γενικά πολλά μπορούν να συμβαίνουν, αλλά δυστυχώς δε μπορούμε να ξέρουμε.  Υπομονή, πολ΄λά contact naps, και καφέ 😅❤️
  • Νέες συζητήσεις

×
×
  • Προσθήκη...