Μετάβαση σε περιεχόμενο
newagemama

Φοβούνται μήπως πεθάνω

Recommended Posts

Τα παιδιά μου με ρωτούν συνέχεια εδώ και δυο μέρες για τον θάνατο. Ανησυχούν μήπως πεθάνω εγώ ή ο μπαμπάς τους και έχουν διάφορες απορίες.Εχουν ξαναπεράσει παρόμοια φάση, λόγω του θανάτου της μαμάς ενός παιδιού στο σχολείο τους.

Ειχα τότε γράψει σχετικά εδώ γι΄αυτό το φόβο:

http://newagemama.com/2011/02/02/%CE%BF ... %BF%CF%82/

Αυτή τη φορά στεναχωρήθηκαν γιατί πέθανε από κάποια ασθένεια ο σκύλος των παππούδων. Σας έχει συμβεί κάτι σχετικό? Προσπαθώ να τα αφήνω να ρωτάνε και να τους μιλάω με μια φυσικότητα για το θάνατο, ότι είναι μέρος της ζωής κι αυτός. Ωστόσο πιάνω τον εαυτό μου να φορτίζεται συναισθηματικά για το θέμα αυτό

Κοινοποιήστε αυτή την δημοσίευση


Σύνδεσμος σε αυτή τη δημοσίευση
Κοινοποίησε σε άλλα sites

h alitheia einai pws mikra den mas fovizei o thanatos...

ena mikro paidi den mporei na niwsei thn apwleia toso entona oso enas megalos anthrwpos...

:D

Κοινοποιήστε αυτή την δημοσίευση


Σύνδεσμος σε αυτή τη δημοσίευση
Κοινοποίησε σε άλλα sites

Eγώ δεν έχω παρόμοια εμπειρία με παιδάκια αλλά θυμάμαι πολύ καλά τον ευατό μου κ το πως ένιωθα σαν παιδί για αυτό το θέμα του θανάτου!

Σίγουρα προκαλεί φόβο κ ανασφάλεια στα παιδιά το να χάσουν ένα γονέα κ να αλλάξει η καθημερινή ρουτίνα που είναι η ομπρέλα ασφαλείας τους!

Πιστεύω πως το καλύτερο σ΄αυτήν την περίπτωση είναι αυτό που κάνεις,δηλ.να τους μιλάς με τη γλώσσα της αλήθειας αλλά με γλυκο τρόπο για να μπορούν να το διαχειριστούν...δηλ.ότι είναι κάτι φυσικό,ότι αυτοί που πεθαίνουν πηγαίνουν στο θεούλη κτλ

Αχ αυτές οι αθώες οι ψυχούλες είναι τόσο ευαίσθητες!!!!!!!!!!!!!!!1

Κοινοποιήστε αυτή την δημοσίευση


Σύνδεσμος σε αυτή τη δημοσίευση
Κοινοποίησε σε άλλα sites

Αυτό που με εντυπωσιάζει πιο πολύ είναι ότι μου πατιούνται και μένα κουμπιά και ενεργοποιούνται αντίστοιχοι φόβοι: ότι οι γονείς μου έχουν μεγαλώσει, κάποια στιγμή θα φύγουν από τη ζωή και τι θα κάνω κοκ κοκ.

Νιώθω δηλαδή κι εγώ σαν μικρό παιδί...

Κοινοποιήστε αυτή την δημοσίευση


Σύνδεσμος σε αυτή τη δημοσίευση
Κοινοποίησε σε άλλα sites

Εγώ θυμάμαι εμένα στην ηλικία 10-11 ετών που κάθε βράδυ έκλαιγα γιατί φοβόμουν ότι θα πεθάνει η μαμά μου,κάποια στιγμή το ξεπέρασα,με βοήθησε πολύ το γεγονός ότι είχα πολλά κατοικίδια τα οποία "χάθηκαν" και ενώ στην αρχή το βίωνα πολύ άσχημα όλο αυτό,σιγά σιγά άρχισα να το δέχομαι σαν κάτι το φυσικό.Ο φόβος ξαναγεννήθηκε όταν γέννησα το μπουμπούκι μου αλλά κι αυτό το ξεπέρασα.Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι κι αν μου περάσει από το μυαλό να το δέχομαι σαν κάτι πολύ φυσιολογικό.Έτσι κι αλλιώς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτό,ότι είναι να γίνει,θα γίνει.Πρέπει να μάθουμε τα παιδάκια μας ότι είναι μέσα στη ζωή όλο αυτό.

Κοινοποιήστε αυτή την δημοσίευση


Σύνδεσμος σε αυτή τη δημοσίευση
Κοινοποίησε σε άλλα sites

ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΕΜΑ. ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕ ΡΩΤΑΝΕ ΑΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΕΓΩ Ή ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΤΡΠΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΞΗΓΗΣΩ ΠΩΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΖΩΝΤΑΝΟ ΠΛΑΣΜΑ ΟΤΑΝ ΓΕΡΑΣΕΙ ΠΟΛΥ ΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΤΗ ΤΗ ΖΩΗ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΘΕΟΥΛΗ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΒΛΕΠΕΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ. ΟΜΩΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΑ ΣΤΕΝΑΧΩΡΕΙ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΛΕΝΕ ΜΕ ΚΛΑΜΑΤΑ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΣ, ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΓΕΡΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΕΤΟΙΑ. ΕΛΕΙΚΡΙΝΑ ΟΥΤΕ ΕΓΩ ΞΕΡΩ ΤΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΩ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΩ, ΑΦΟΥ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΜΑΣ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΟΝΤΑΣ ΚΑΤΙ ΟΡΙΣΤΙΚΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΦΟΒΟ ΑΛΛΑ ΓΕΝΙΚΑ ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΔΕΧΤΟΥΜΕ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΚΑΤΙ ΤΟΣΟ ΑΠΛΟ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΤΕΛΙΚΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΟΥΤΕ ΕΣΥ Ο ΙΔΙΟΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙΣ??????

Κοινοποιήστε αυτή την δημοσίευση


Σύνδεσμος σε αυτή τη δημοσίευση
Κοινοποίησε σε άλλα sites

Αχ, toniantoni, αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημά μου και μένα. Επειδή δεν το έχω αντιμετωπίσει με φορτίζει και με στεναχωρεί. Χρειάζεται πιθανόν μια "φυσικότητα" (που δεν έχω) και μια διάθεση αποδοχής του μυστηρίου της ζωής και του θανάτου

Κοινοποιήστε αυτή την δημοσίευση


Σύνδεσμος σε αυτή τη δημοσίευση
Κοινοποίησε σε άλλα sites

ειχα διαβασει καπου προσφατα οτι στην ερωτηση τον παιδιων που πηγαινουμε οταν πεθαινουμε πρεπει να απανταμε με ειλικρινεια οτι δεν ξερουμε ακριβως που αλλα παντα με εναν αισιοδοξο τονο οτι εκει θα ειναι καλυτερα και θα ειμαστε καλα.ελπιζω να βοηθησα καπως.εγω δεν εχω αντιμετωπισει ακομα αυτα τα ερωτηματα...σε μερικα χρονακια θα βρεθω και γω αντιμετωπη με αυτα.

Κοινοποιήστε αυτή την δημοσίευση


Σύνδεσμος σε αυτή τη δημοσίευση
Κοινοποίησε σε άλλα sites
Η συζήτηση αυτή είναι πολύ παλιά. Αν δεν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος να απαντήσετε, τότε καλύτερα να ξεκινήσετε μία νέα συζήτηση!

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Απαντήστε σε αυτή τη συζήτηση...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


×
×
  • Προσθήκη...