Μετάβαση σε περιεχόμενο

Φοβούνται μήπως πεθάνω


Recommended Posts

Τα παιδιά μου με ρωτούν συνέχεια εδώ και δυο μέρες για τον θάνατο. Ανησυχούν μήπως πεθάνω εγώ ή ο μπαμπάς τους και έχουν διάφορες απορίες.Εχουν ξαναπεράσει παρόμοια φάση, λόγω του θανάτου της μαμάς ενός παιδιού στο σχολείο τους.

Ειχα τότε γράψει σχετικά εδώ γι΄αυτό το φόβο:

http://newagemama.com/2011/02/02/%CE%BF ... %BF%CF%82/

Αυτή τη φορά στεναχωρήθηκαν γιατί πέθανε από κάποια ασθένεια ο σκύλος των παππούδων. Σας έχει συμβεί κάτι σχετικό? Προσπαθώ να τα αφήνω να ρωτάνε και να τους μιλάω με μια φυσικότητα για το θάνατο, ότι είναι μέρος της ζωής κι αυτός. Ωστόσο πιάνω τον εαυτό μου να φορτίζεται συναισθηματικά για το θέμα αυτό

Σύνδεσμος σε αυτό το σχόλιο
Κοινοποίησε σε άλλα sites

Eγώ δεν έχω παρόμοια εμπειρία με παιδάκια αλλά θυμάμαι πολύ καλά τον ευατό μου κ το πως ένιωθα σαν παιδί για αυτό το θέμα του θανάτου!

Σίγουρα προκαλεί φόβο κ ανασφάλεια στα παιδιά το να χάσουν ένα γονέα κ να αλλάξει η καθημερινή ρουτίνα που είναι η ομπρέλα ασφαλείας τους!

Πιστεύω πως το καλύτερο σ΄αυτήν την περίπτωση είναι αυτό που κάνεις,δηλ.να τους μιλάς με τη γλώσσα της αλήθειας αλλά με γλυκο τρόπο για να μπορούν να το διαχειριστούν...δηλ.ότι είναι κάτι φυσικό,ότι αυτοί που πεθαίνουν πηγαίνουν στο θεούλη κτλ

Αχ αυτές οι αθώες οι ψυχούλες είναι τόσο ευαίσθητες!!!!!!!!!!!!!!!1

Σύνδεσμος σε αυτό το σχόλιο
Κοινοποίησε σε άλλα sites

Αυτό που με εντυπωσιάζει πιο πολύ είναι ότι μου πατιούνται και μένα κουμπιά και ενεργοποιούνται αντίστοιχοι φόβοι: ότι οι γονείς μου έχουν μεγαλώσει, κάποια στιγμή θα φύγουν από τη ζωή και τι θα κάνω κοκ κοκ.

Νιώθω δηλαδή κι εγώ σαν μικρό παιδί...

Σύνδεσμος σε αυτό το σχόλιο
Κοινοποίησε σε άλλα sites

Εγώ θυμάμαι εμένα στην ηλικία 10-11 ετών που κάθε βράδυ έκλαιγα γιατί φοβόμουν ότι θα πεθάνει η μαμά μου,κάποια στιγμή το ξεπέρασα,με βοήθησε πολύ το γεγονός ότι είχα πολλά κατοικίδια τα οποία "χάθηκαν" και ενώ στην αρχή το βίωνα πολύ άσχημα όλο αυτό,σιγά σιγά άρχισα να το δέχομαι σαν κάτι το φυσικό.Ο φόβος ξαναγεννήθηκε όταν γέννησα το μπουμπούκι μου αλλά κι αυτό το ξεπέρασα.Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι κι αν μου περάσει από το μυαλό να το δέχομαι σαν κάτι πολύ φυσιολογικό.Έτσι κι αλλιώς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτό,ότι είναι να γίνει,θα γίνει.Πρέπει να μάθουμε τα παιδάκια μας ότι είναι μέσα στη ζωή όλο αυτό.

Σύνδεσμος σε αυτό το σχόλιο
Κοινοποίησε σε άλλα sites

  • 2 months later...

ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΕΜΑ. ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕ ΡΩΤΑΝΕ ΑΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΕΓΩ Ή ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΤΡΠΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΞΗΓΗΣΩ ΠΩΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΖΩΝΤΑΝΟ ΠΛΑΣΜΑ ΟΤΑΝ ΓΕΡΑΣΕΙ ΠΟΛΥ ΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΤΗ ΤΗ ΖΩΗ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΘΕΟΥΛΗ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΒΛΕΠΕΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ. ΟΜΩΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΑ ΣΤΕΝΑΧΩΡΕΙ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΛΕΝΕ ΜΕ ΚΛΑΜΑΤΑ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΣ, ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΓΕΡΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΕΤΟΙΑ. ΕΛΕΙΚΡΙΝΑ ΟΥΤΕ ΕΓΩ ΞΕΡΩ ΤΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΩ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΩ, ΑΦΟΥ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΜΑΣ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΟΝΤΑΣ ΚΑΤΙ ΟΡΙΣΤΙΚΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΦΟΒΟ ΑΛΛΑ ΓΕΝΙΚΑ ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΔΕΧΤΟΥΜΕ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΚΑΤΙ ΤΟΣΟ ΑΠΛΟ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΤΕΛΙΚΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΟΥΤΕ ΕΣΥ Ο ΙΔΙΟΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙΣ??????

Σύνδεσμος σε αυτό το σχόλιο
Κοινοποίησε σε άλλα sites

Αχ, toniantoni, αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημά μου και μένα. Επειδή δεν το έχω αντιμετωπίσει με φορτίζει και με στεναχωρεί. Χρειάζεται πιθανόν μια "φυσικότητα" (που δεν έχω) και μια διάθεση αποδοχής του μυστηρίου της ζωής και του θανάτου

Σύνδεσμος σε αυτό το σχόλιο
Κοινοποίησε σε άλλα sites

  • 4 weeks later...

ειχα διαβασει καπου προσφατα οτι στην ερωτηση τον παιδιων που πηγαινουμε οταν πεθαινουμε πρεπει να απανταμε με ειλικρινεια οτι δεν ξερουμε ακριβως που αλλα παντα με εναν αισιοδοξο τονο οτι εκει θα ειναι καλυτερα και θα ειμαστε καλα.ελπιζω να βοηθησα καπως.εγω δεν εχω αντιμετωπισει ακομα αυτα τα ερωτηματα...σε μερικα χρονακια θα βρεθω και γω αντιμετωπη με αυτα.

Σύνδεσμος σε αυτό το σχόλιο
Κοινοποίησε σε άλλα sites

Συμμετοχή στη συζήτηση

Μπορείτε να γράψετε τώρα το μήνυμά σας και να εγγραφείτε μετά. Αν έχετε ήδη λογαριασμό, συνδεθείτε τώρα για να δημοσιεύσετε το μήνυμα με το ψευδώνυμό σας.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Απαντήστε σε αυτή τη συζήτηση...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

  • Απαντήσεις

    • πως είστε κορίτσια; εγώ ακόμη παγωμένη από αυτά που συνέβησαν στο παρεάκι μας εδω.. @Mpourmpoulo σε είχαμε αφήσει στην φάση που θα ξεκινούσες διέγερση..πως πήγε; @Maria98 κοπέλα μου κάνατε τελικά σπερμοδιάγραμμα προχθές;
    • Κοιμηθώ δεν κοιμηθώ το μεσημέρι η βραδινή αυπνία είναι σίγουρη πια. Νυστάζω και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Μέτρησες την πιεσή σου κορίτσι μου; Πάρε και το γιατρό ένα τηλέφωνο για το μούδιασμα. Κι εγώ έτσι διάβασα. Αλλά ντάλα καλοκαίρι πως γίνεται να είμαστε χωρίς αποσμητικό;;;
    • Εγω το μεσημέρι αν και με πιάνει νύστα προσπαθώ να μην κοιμάμαι για να μπορω να κοιμάμαι την νύχτα εμένα η ζεστη με ενοχλεί παρά πολύ όμως  Σήμερα τα χέρια μου είναι βαριά από τον αγκώνα και κάτω τα νιωθω μουδιασμένα μου φεύγουν πράγματα από τα χέρια  το βράδυ με έπιασε μια ζάλη άλλο πράγμα νόμιζα θα πέσω κάτω αλλά πήγα αμέσως ξάπλωσα και κοιμήθηκα  δεν ξέρω αν ιδιώτης παιδιατρος μπορεί να μπει στο νοσοκομείο.. εγω όσο ήμουν στο Ιασώ το εξέταζαν το μωρο αυτοί και κάθε μεσημέρι περνούσε  ο παιδιατρος από το δωμάτιο και με ενημέρωνε για την εξελίξει του παιδιού μετά που πήγα σπίτι μου πήρα την παιδιατρο τηλ και πήγα μετά από 4-5 μερες να δει το παιδί 
    • Εμένα μου είχαν πει ότι το πρώτο διάστημα που θηλαζεις καλά είναι μέσα στο σπίτι να μην φοράς αποσμητικό  επισης όταν κανείς μπάνιο να μην βάζεις αφρόλουτρο κάθε φορά ή να προτιμήσεις κάτι που να μην μυρίζει εγω χρησιμοποιούσα πράσινο σαπούνι υπήρχαν μερες που έκανα ντουζ μόνο με σκέτο νερό  γενικα κρεμες και τετοια καλά είναι να αποφεύγονται το πρώτο διάστημα δεν θελουμε πολλές μυρωδιές θέλουν μόνο την δίκη μας μυρωδιά 
    • Όταν γεννήθηκε ο μικρός είχε ίκτερο και τον πηγαίναμε συνέχεια για 2 εβδομάδες να τον ελέγχουν στο νοσοκομείο ....οπότε μετά στον παιδιατρό τον πήγα όταν ήταν ενος μήνα ... Κατά τ αλλά κορίτσια σήμερα δεν την παλεύω καθόλου..τρομερή ζέστη..δε μπορώ να κουνηθω λες και είμαι άρρωστη...δεν μπορώ να κάνω τίποτα...
  • Νέες συζητήσεις

×
×
  • Προσθήκη...