Μπορούμε να κρυφτούμε από τα παιδιά μας?

[newagemama]

Η κολλητή μου θέλει να πάρει διαζύγιο αλλά σκέφτεται το παιδί της. Η ζωή της είναι ανυπόφορη όμως, μέσα στην παγωμάρα με τον άντρα της. Μπροστά στο 10χρονο κοριτσάκι τους το παίζουν cool, αλλά μετά βίας επικοινωνούν πέρα από τα διεκπεραιωτικά θέματα της καθημερινότητας.

Είναι δυνατόν το παιδί να μην έχει καταλάβει τίποτα? Εγώ πιστεύω πως η αλήθεια είναι προτιμότερη όσο κι αν πονάει. Βρήκα ένα σχετικό, πολύ όμορφο, κείμενο του Αλαν Κοέν και το έβαλα εδώ:

http://newagemama.com/2011/05/09/

Εσεις τι λέτε? Πώς μπορώ να βοηθήσω τη φίλη μου? Εχετε αντιμετωπίσει κάτι ανάλογο?

[athinouli]

Δεν εχω παρομοια εμπειρια, οποτε να το εχω βιωσει, αλλα πιστευω οτι απο το να βιωνει μια αρρωστημενη κατασταση συνεχεια το παιδι στο σπιτι, καλυτερα να χωρισει το ζευγαρι εφοσον το επιθυμει. Για το χωρισμο θα στενοχωρηθει ενα διαστημα και μετα θα το συνηθισει. Για την παγωμενη ατμοσφαιρα και την απουσια αγαπης μπροστα στα ματια της θα στενοχωρηθει και θα υποφερει καθε μερα. Ειναι σκληρο για ενα παιδι να βλεπει εμπρακτα οτι οι γονεις δεν αγαπιουνται. Και αυτο φερνει και αλλα. σιγουρα η ατμοσφαιρα στο σπιτι θα εινια ηλεκτρισμενη, και σιγουρα δε θα λειτουργουν ως κανονικη οικογενεια. Οποτε το παιδι το καταλαβαινει κανονικοτατα.