Oh baby baby is a wild world....

[tirogaridaki]

Αυτές τις μέρες δεν αντέχω άλλο να ακουω ιστορίες που πονάνε..δεν το αντέχω..μαμαδες χάνουν τα μωράκια τους, μωράκια χάνουν τις μαμάδες τους..κι εγώ εδώ..μέσα στην ασφάλεια του σπιτιου μου τάχα μου τάχα μου...έβλεπα πριν λίγο ειδήσεις σχετικά με το σεισμό στην Αιτη..16 μηνων αγοράκι έμεινε 3 μέρες κάτω από τα συντρίμμια , σώθηκε αλλά δίπλα του κοιτονταν οι γονείς του νεκροι..λίγες μέρες μετά τα Χριστουγεννα..φτωχοι άνθρωποι..όπως και τότε τα Χριστουγεννα με το τσουναμι..πάλι φτωχοι άνθρωποι στο έλεος του Θεου..πάντα οι φτωχοί την πληρώνουν λες και είναι οι καταραμένοι πάνω σε αυτή τη γη..και σαν θαυμα αυτοι οι <<δυνατοι>> οι αρχηγοι μας πάντα σαν τις κατσαρίδες επιβιώνουν...Αλλα δε με ένοιαξε αυτό..με βασάνιζε το γεγονος ότι τόσος πονος..και εμείς δεν μπορουμε να κάνουμε τίποτε..τόσο για αυτους οσο και για μιας τους ίδιους...κάθε μέρα φοβάμαι, αγχώνομαι μην πάθει τίποτε ο άντρας μου και μείνω μονη με δυο παιδιά..μην πάθει τίποτα το παιδί μου και δεν αντέξω ποτέ τον πόνο αυτό..φοβάμαι να ζω μέσα στο άγχος για το επερχόμενο κακό ενώ άλλοιήδη το έχουν βιώσει...τι περίεργη που είναι η ζωή..πόσο πονάει να αγαπας...να αγαπάς αυτό που χάνεις...αργά ή γρήγορα θα συμβεί σε όλους..να αργήσει παρακαλάμε!Κορίτσια δεν ξέρω..είμαι τόσο προβληματισμένη με όλα αυτα που σας λέω και με άλλα τόσα σχετικά με αυτά..όμως το μονο που με νοιάζει κι ας ακουγεται εγωιστικό είναι να έχω πάντα μα πάντα δίπλα μου τον άντρα μου και τα παιδιά μου...όλο μου το είναι δηλαδή..θα τους έχω άραγε μέχρι τα βαθιά βαθιά μου γεράματα;(αν τα φτάσω με το καλό!)

[hope_89]

Αχ βρε Φανούλα...

Και εγώ στεναχωριέμαι με όλα αυτά που συμβαίνουν,όλα αυτά που ακούω καθημερινά.Πόνος σε κάθε του μορφή για εκατομμυρια ανθρώπων.Και εμείς τι κάνουμε;Ζούμε την ζωούλα μας.κοιτάμε την καλοπέραση μας και παραπονιόμαστε και απο πάνω.Τι άλλο όμως μπορούμε να κάνουμε;Δεν ξέρω

Είναι κρίμα να καταπονείται έτσι το ανθρώπινο γένος.Μακάρι τα πράγματα να αλλάξουν...μακάρι! Καλώς ή κακώς ο καθένας μας ζει στην καθημερινότητα και τον μικρόκοσμο του...Θεατές και επικριτές μιας πραγματικότητας που εύχομαστε ή είμαστε σίγουροι πως δεν θα μας αγγίξει

[ΕλένηΧ]

Νομιζω πως ακομα και αν δεν το ομολογουμε σχεδον ολοι μονο αυτο θελουμε να εχουμε πάντα μα πάντα δίπλα μας τον άντρα μου και τα παιδιά μας

ειναι δυσκολες αυτες οι ιστοριες και ακομα πιο δυσκολες ειναο για αυτους που την περνανε

τι να πεις σε μια μαμα που εχει χασει το αγγελουδι της πως θα απαλυνεις τον πονο

πως θα παρηγορησεις το μικρο μωρακι που εχασε τους γονεις του

δυστηχως δεν μπορεις να παρεις πισω τον πονο

δεν αντέχω άλλο να ακουω ιστορίες που πονάνε

δυστηχως κανενας δεν τις αντεχει

ισως για αυτο να κανουμε πως δεν υπαρχουν τουλαχιστον μεχρι να συμβουν σε εμας

[tirogaridaki]

Ετσι ακριβως..παραπονιέμαι κι εγώ όταν ο μικρός με ταλαιπωρεί και ξεχνάω πως μια άλλη μάνα και τι δε θα έδινε να την ταλαιπωρουσε έτσι το παιδι της από το να είναι άρρωστο ή στη χειρότερη να το έχει χάσει..παραπονιέμαι για τον άντρα μου αλλά ξεχνάω πως δεν μπορώ χωρίς αυτόν..πως αν μου πάθει κάτι όλη μου η ζωή θα καταστραφεί..κι αυτή τη στιγμή που μιλάμε υπάρχουν άνθρωποι που έχασαν ταυτόχρονα συζύγους και παιδιά..ποιο το νόημα της ζηωής γι αυτους τους ανθρωπους δεν ξέρω...ξεχνάω ότι η ευτυχία μου είναι η καθημερινότητα μου με αυτους τους ανθρώπους και όχι κάτι πολύ σουπερ ντουπερ ουάου..θέλω να κρατήσει η ευτυχία μου για πάντα...γίνεται;;

[hope_89]

Φανή όσο οι άνθρωποι σου είναι καλά τόσο θα διαρκεί και η ευτυχία σου.

Το ίδιο ισχύει για όλους τους ανθρώπους