vaster

persia έγραψε: και γω αναρωτιεμαι για ολα αυτα ,μου λενε πως οΘεος σου δινει οσα αντεχεις....δεν ξερω ισως ειμαστε persia μου πολυ πιο δυνατες απ'οσο πιστευουμε,επεισα τον εαυτο μου πως για καποιο λογω εγιναν ολα...εχθες εκλεισα 2 χρονια που την εχασα...δεν θα σου πω ψεμματα,μου λειπει καθε μερα...κουραγιο

Giotalix έγραψε: συγνωμη δεν καταλαβα καλα...εκανες στο πρωτο,αμνιο και τροφοβλαστη,βγηκαν οκ,και προχωρησε ο γιατρος σε διακοπη;;;μηπως να παρεις και 2η γνωμη;;

ρουλα 3 έγραψε: οι ξενοι οτι μαλ....α τους ερθει την λενε και με μεγαλη ευχαριστηση,αισθανθηκες ασχημα εσυ,σκεψου πως αισθανεται η συνυφαδα σου...και αυτα τα λενε και μπροστα σας ,σκεψου τρισχειροτερα λενε απο πισω ,πιο πολυ βεβαια πονανε τα λογια των δικων μας ανθρωπων

ρουλα 3 έγραψε:

εξω απο τον χορο....

ρουλα 3 έγραψε:

ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΟΤΙ ΕΠΙΘΥΜΕΙς!!!!ΦΙΛΑΚΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΤΣΑ!!!!!

θα επανελθεις γλυκια μου...απλα ειναι νωρις ακομα...δυστυχως πρεπει να το περασεις αυτο το σταδιο για να προχωρησεις....τωρα νιωθεις την απωλεια.

ΖΑΧΑΡΕΝΙΑ έγραψε: ζαχαρενια μου θα δεις πως εχεις τοση δυναμη μεσα σου που και η ιδια θα παραξενευτεις...βρες τροπο να θρηνισεις...εστω και κρυφα.να'σαι κοντα στον ανδρα σου,αυτες οι καταστασεις μας δενουν πιο πολυ με τους ανδρες μας...

Panayiota έγραψε: να σαι καλα Παναγιωτα μου!να χαιρεσαι την οικογενεια σου!!!

Panayiota έγραψε:

persia έγραψε: το τι φταιει θα μας βασανιζει μεχρι να πεθανουμε....απο την 24η εβδομαδα δεν επερνε βαρος,αντεξε πααααρα πολυ...8 ολοκληρες εβδομαδες ,εμενα δεν μου εψαξε τιποτα ομως,ουτε ντομπλερ με εστειλε να κανω...αδιαφορησε εντελως,ηταν το πρωτο μου και δεν ηξερα τι πρεπει να γινει...τι να πω...να αναπαυτουν οι ψυχουλες τους,και κουραγιο σε μας.

persia έγραψε:

persia έγραψε: και μενα ηταν αναποδα το κοριτσακι μου αλλα γεννησα κανονικα και χωρις επισκληρηδιο ,θα προτιμουσα καισαρικη.....εζησα ολο τον τοκετο και εφυγα με αδεια χερια....κουραγιο σε ολες τις μανουλες που εζησαν κατι τοσο φριχτο

αγαπη μου ποσο σε καταλαβαινω...

ετσι και αλλιως απο τα κακα της γατας κολλας,δεν νομιζω κανενας να καθαριζει και να βαζει τα χερια κατευθειαν στο στομα...καλα ψημενα κρεατα κυριως..

και γω 8 μηνων εχασα το κοριτσακι μου,ηταν το πρωτο μου μωρακι,για καιρο βασανιζομουν,και φυσικα εξακολουθω,μην λεω ψεμματα...ηταν καθαρα αμελεια γιατρου,αλλα τι να το κανω;το μωρο μου πισω δεν θα ερθει..ειναι συνεχεια στο μυαλο μου,οσο τα σκαλιζεις τοσο θα πονας,κουραγιο και δυναμη για να συνεχισεις

αντε με το καλο ολα τα μωρακια μας!!

εφοσον ο γιατρος ειπε οτι ειναι οκ,γιατι αγχωνεσαι;;απολαυσε την εγκυμοσυνη σου!με το καλο!

μαλλον το αντιθετο!!!

ευχαριστω κοριτσια ,απλα με την συμπεριφορα της,στεναχωριεται ο αντρας μου γιατι ειναι γυναικα του αδερφου του..το καταλαβαινω και γω πως δεν με βλεπει σαν ατομο της οικογενειας,αλλα οταν ειχα μεινει εγκυος,δεν το λεγαμε στην αρχη,μονο ο αδερφος του αντρα μου το ηξερε,και οταν το μαθε μετα απο καιρο η ιδια εκλαιγε και ελεγε''εγω της οικογενειας δεν ειμαι;''τι να πω..της οικογενειας για τι;

τελευταια...εχει αυξηθει κατα πολυ η ευαισθησια μου,καλα ανεκαθεν ημουν ευαισθητη αλλα τωρα εχει παραγινει...συγκεκριμενα εχω θεμα με τη συνυφαδα μου,στην πρωτη εγκυμοσυνη ειμασταν μαζι εγκυες,μετα που εχασα το μωρο,προσπαθουσα οσο γινεται,παρα τον πονο μου,να μην αισθανεται αβολα,και να μην στεναχωριεται,παντα της τηλεφωνουσα να δω πως παει η εγκυμοσυνη και οταν πηγε να γεννησει,ημουν απο τα πρωτα ατομα που ηταν διπλα της,τωρα που ειμαι εγκυος ειναι εντελως αδιαφορη,ουτε τηλ.να δει τι κανω δεν παιρνει,το Πασχα συναντηθηκαμε και με χαιρετησε κρυα,τυπικα,και ουτε καν ρωτησε τι κανω...το σκεφτομαι συνεχεια και κλαιω...γιατι τετοια συμπεριφορα;;με στεναχωρει πολυ ρε γαμωτο που δεν ρωταει για το μωρακι μου...αστο καλο πια.πολυ θα θελα να μην με νοιαζει καθολου αλλα το παιδι της θα ειναι το μονο ξαδερφακι του μωρου μου,ειμαι πολυ στεναχωρημενη.

τα μεγαλυτερα λαθη τα εχουν κανει εμπειροι γιατροι λογω της σιγουριας τους,ο νεος προσεχει πιο πολυ και ειναι πιο ευαισθητοι επειδη ειναι η αρχη,αν αντιμετοπισουν κατι δεν δισταζουν να ζητησουν και αλλη γνωμη,ενας παλιος δεν θα το κανει αυτο,στο λεω γιατι το πρωτο μου μωρο το εχασα απο την μεγαλη σιγουρια του εμπειρου γυναικολογου που ειχα,και το κυριοτερο το ενστικτο μας δεν λεει ποτε ψεμματα,πρεπει να αισθανεσαι καλα με τον γιατρο.και εννοειται πως ολοι οι εμπειροι δεν ειναι σαν τον δικο μου...προς Θεου,υπαρχουν και ανθρωποι.

υπομονηηηη!9 μηνες χρειαστηκαν για να γινει αυτο!μετα τις 40 μερες!

το λαστεξ πραγματικα βοηθεια,εκ πειρας!