Σισσιώ

Εγώ προσωπικά κάνω το διδακτορικό μου εδω μέσα!

Λυπηρό πράγματι... Ιφιγένεια μαζί σου!! Εχω να πω όμως οτι ποσώς με ενδιαφέρει αν κάποιος δυστυχισμένος που δεν έχει ζωή με κοροιδεύει, γιατί πολύ απλά δεν το βλέπω έτσι. Δε με ενδιαφέρει! Δε μπορεί να με βλάψει, ούτε καν να με αγγίξει. Γι' αυτό και απαντησα έτσι όπως απαντησα στο θέμα της αν και ήξερα οτι είναι μουφα. Το συζητάγαμε το πρωι με τα κορίτσια και γελάγαμε. Βαριέμαι να αναγάγω σε επιστήμη πια ένα θέμα για να γράψω 2 ρημαδογραμμές. Απαντάω σε ο,τι μου αρέσει, αλλά μέχρι εκεί Αυτό που με προβληματιζει (λέμε τώρα) είναι οτι υπάρχουν ατομα που δεν έχουν να κάνουν κατι καλύτερο. Κρίμα δεν είναι ρε κορίτσια;

Λυπηρό πράγματι... Ιφιγένεια μαζί σου!! Εχω να πω όμως οτι ποσώς με ενδιαφέρει αν κάποιος δυστυχισμένος που δεν έχει ζωή με κοροιδεύει, γιατί πολύ απλά δεν το βλέπω έτσι. Δε με ενδιαφέρει! Δε μπορεί να με βλάψει, ούτε καν να με αγγίξει. Γι' αυτό και απαντησα έτσι όπως απαντησα στο θέμα της αν και ήξερα οτι είναι μουφα. Το συζητάγαμε το πρωι με τα κορίτσια και γελάγαμε. Βαριέμαι να αναγάγω σε επιστήμη πια ένα θέμα για να γράψω 2 ρημαδογραμμές. Απαντάω σε ο,τι μου αρέσει, αλλά μέχρι εκεί Αυτό που με προβληματιζει (λέμε τώρα) είναι οτι υπάρχουν ατομα που δεν έχουν να κάνουν κατι καλύτερο. Κρίμα δεν είναι ρε κορίτσια;

Panayiota έγραψε: Γιατί το λες αυτό ρε Παναγιώτα...; Ξέρεις πόσο στεναχωρήθηκα όταν έκοψαν τη στήλη της κας Μαίρης απο το Τι Βι Ζάπινγκ;; :woohoo: :woohoo:

Εγώ βάφτισα τη Χαρά στο χωριό του άντρα μου. Είχα 100 άτομα και δεν πλήρωσα σε κανένα τίποτα. Έκανα τη βάφτιση το πρωί και μετά το τραπέζι έφυγαν όλοι. Υπήρχαν άτομα που ήρθαν από μακριά και πλήρωσαν διανυκτερευση. Αν δεν ερχόταν η αδερφή μου θα στεναχωριόμουν πάρα πολύ. Στα λέω όλα αυτά γιατι στην προκειμένη περίπτωση είμαι η "άλλη πλευρα". Καλύτερα να πας και μην κάνεις δώρο στην ανηψιά σου. Και συγγνώμη κιόλας που θα το πω, αλλά τι πάει να πει τσαντίστηκε ο άντρας σου. Δε μιλάμε για την κολλητή σου, αλλά για την αδερφή σου. (Το τελευταίο σχόλιο ίσως να μην έπρεπε να το κάνω.)

Καλά έκανες και τα έγραψες. Αν έχεις θέληση θα τα καταφέρεις. Και αν λιγοψυχήσεις έλα να μας το πεις να σε ενθαρρύνουμε! Έτσι κορίτσια;!;! Crazy γουί λοβ γιου κάργα!!!

περα_βρεχει έγραψε:

Καλημέρα κορίτσια!! Τί κάνετε;; Πώς είστε;; Έφαγα ένα τοστ το πρωί και εχω μια καούρα... Ούτε στην εγκυμοσύνη τέτοιο πράγμα! Φιλιά!

Εύκολο! Τα στέλνουμε για κικ μποξινγκ και αυτοάμυνα! :) Πέραν της πλάκας τώρα, η Ελένη2 έχει δίκιο, όμως αναφέρεται στο πώς θα αποτρέψουμε τα δικά μας παιδάκια από το να είναι επιθετικά απέναντι στα άλλα. Τί γίνεται όμως όταν τα παιδάκια μας έχουν να αντιμετωπίσουν βίαιες συμπεριφορές απο άλλα παιδάκια; Δεν ξέρω ακόμα πως θα το αντιμετωπίσω. Πάντως σίγουρα δε θα της μάθω να κάθεται άπραγη και να τις τρώει. Θα ήθελα, να ξέρει οτι η βία δεν είναι λύση, αλλά και να υπερασπίζεται τον εαυτό της όταν αυτό κρίνεται απαραίτητο. Για να δούμε τί θα μας πουν και οι πιο έμπειρες μαμάδες.

Δεν ξέρω αν η ιστορία σου είναι πραγματική ή όχι, προσωπικά θα σε αντιμετωπίσω όπως όλες τις άλλες μανούλες εδω μέσα. Θέλω να επισημάνω δύο πράγματα, να σε ρωτήσω γι' αυτά και αν θες απαντάς. Κατ' αρχήν το ψευδώνυμο "Πέρα-βρέχει" είναι δικής σου εμπνεύσεως; Εάν είναι, γιατί έβαλες αυτό; Γιατί ετικεταρεις τον εαυτό σου με τέτοιους χαρακτηρισμούς; Πώς νιώθεις για σένα και αν έπρεπε να περιγράψεις τον εαυτό σου σε κάποιον τί θα του έλεγες; Διάβασα 14 σελίδες και ειλικρινά δεν έχω καταλάβει ποιό είναι το πρόβλημα για το οποίο ζητάς συμβουλή. Σε ενοχλεί η διαφορά ηλικίας με τον άντρα σου; Η μη αποδοχή του απο το περιβάλλον σου; Σε ενοχλεί το δικό του περιβάλλον; Σε ενοχλούν τα παιδιά σου; Σε έχει καταβάλει ψυχολογικά η απώλεια της μητέρας σου; Δεν καταλαβαίνω. Τα λες πολύ μπερδεμένα. Ποιό ακριβώς είναι το πρόβλημα; Η αλήθεια είναι οτι σ' αυτό το φόρουμ θα τα δεις όλα. Δογματικές, φιλελευθερες, ειρωνικές, σκληρές, "γλυψιματικές", αυθόρμητες, ειλικρινείς, όλες οι απόψεις όμως δεκτές. Τί θα έλεγες να θέσεις το θέμα σου σε μια καινούρια βάση. Να πεις δύο λόγια για τον εαυτό σου και μετά να πεις ποιό ακριβώς είναι το πρόβλημα για το οποίο ζητάς υποστήριξη. Κορίτσια είναι δεν είναι ο χρήστης "Πέρα-βρέχει" αληθινος, καλό θα ήταν να μη δημιουργούμε τέτοια θέματα, γιατί καμιά φορά μόνοι βάζουμε τα χεράκια μας και βγάζουμε τα ματάκια μας και προκαλούμε με τις συμπεριφορές μας τους επιτήδειους. Εξάλλου ποτέ δεν ξέρεις... μπορεί μια κοπέλα με το ίδιο πρόβλημα να διαβάζει και ίσως να παίρνει βοήθεια από τις απαντήσεις μας.

ΡΟΥΛΑ Σ' ΑΓΑΠΑΜΕ ΚΑΡΓΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!

Κορίτσια να επιβεβαιώσω και γω οτι η συνάντηση ήταν σούπερ! Πολύ χάρηκ που γνώρισα και άλλα μέλη του μάμμυ μας!! Την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε θα το οργανώσουμε έτσι ώστε να μπορούμε να φέρουμε όλες τα παιδακια μας να παίξουμε και να γνωριστούμε όλοι με όλους!! Πολλά φιλιά!!

Ίφι ευτυχώς η μικρή μου δε συμπαθεί τα τουβλάκια!! Τα σιχαίνομαι τα τουβλάκια!! Από μικρή τα αντιπαθούσα! Ζήτω το σπίτι της Φίσερ πράις που έφερε ο Αγ. Βασίλης τα Χριστούγεννα!! Χρώματα, μουσική, αριθμοί! Τα πάντα όλα! :) Με πιάνουν μερικές φορές οι ανησυχίες μου. Μήπως δεν επαρκω; Μήπως την κατάπιέζω; Μήπως τη μαλώνω πολυ; Μηπως θέλει περισσότερο χρόνο; Και από την άλλη τα σκέφτομαι όλα αυτά και πνίγομαι. Και λέω θέλω και γω λίγη ζωή από τη ζωή μου. Και μετα ξανασκέφτομαι και λέω είμαι υπερβολική. Δε έχω καταλάβει ακόμα πόσο είναι το πολύ...

Ναι μερικές φορές το νιώθω, γι'αυτό και τωρα πια μπαίνω τετοιες ώρες (μεταμεσονύχτιες) ή τις καθημερινές από τη δουλειά. Να ρωτήσω και εγώ κατι άλλο; Με τα παιδάκια σας παίζετε από το πρωί ως το βράδυ μαζι; Τους μιλάτε συνέχεια και ασχολείστε μόνο μ' αυτά όλη μέρα; Πότε κάνετε δουλειές; Και πότε νιώθετε την αναγκη να δώσετε λίγο χρόνο στον εαυτό σας; Έστω να δείτε τις ειδήσεις που λέει ο λόγος.

molly έγραψε:

Συμφωνώ με την Ελένη τη χ! :)

Δεν πλένω πιάτα, δε σιδερώνω. Οπότε ψηφίζω ναι δαγκωτό!!! Ουφφφφφφφ! Πότε θα εφευρεθεί το σίδερο που απλώνει, μαζεύει, σιδερώνει και τακτοποιεί στα συρτάρια από μόνο του;;;;

Να τα εκατοστήσεις ΜαρίαΙωάννα και απο δω!

Μιλούπα!! Ποιά τόλμησε να σπρώξει τον γαμπρό μου?!?!?! Αχου μωρέ το πουλάκι μου...! Τόσο γλυκό παιδί!!

Αχ Μαρινάκι... μείζον θέμα. Προσωπικά δεν το αντέχω να μου χτυπάνε το παιδί μου. Η Χαριλίνα ήταν 12 μηνών όταν η ανηψιά του κουμπάρου μου την κλώτσησε στην κοιλιά. Το είδα και μόνο που δεν τα έμπηξα, όταν είδα τη μικρή μου να με κοιτάει με τέτοια απορία και τέτοιο παράπονο. Ήθελα να το πλακώσω στο ξύλο το κωλόπαιδο!! Πήρα τη μικρή μου αγκαλιά και την απομάκρυνα. Η μαμά μου που είδε τη φάση, είπε στο άλλο κοριτσάκι "Αννούλα αυτό που έκανες δε είναι σωστο. Τα μωράκια δεν τα χτυπάμε" με πολύ ήπια φωνή. Ωστόσο εγώ της είπα να μην ξαναπει τίποτα σε κανένα παιδάκι. Θα μάθω τη μικρή μου όταν αρχίσει να καταλαβαίνει να μην αφήνει να την χτυπάνε. Δε θα πω αν φταίνε οι γονείς ή όχι, γιατί και εγώ ήμουν πολύ δύσκολο και σκληρό παιδάκι και ας είχα την αμέριστη προσοχή γονιών και γιαγιάδων. Είναι στα παιδάκια. Παντως αυτό το κοριτσάκι κάθε φορά που το βλέπω, ακόμα θέλω να του αστραψω μίιια!!

Ουυυυυυυφφφφ...! Μπράβο Γιωτίτσα! Θα είμαι και γω εκεί. Είπα να δηλώσω το "παρούσα"

Σας ευχαριστω κούκλιτσες μου! Μιτσάκι αν είναι από παλλινδρομηση θα επικοινωνήσω! Σε ευχαριστω!

Σας ευχαριστώ πολύ κορίτσια για τη συμπαράσταση. Ίφι με έκανες και γέλασα! Θα στο χρωστάω!! χαχαχα

Δε διαβασα τα μηνύματα σας πλην του αρχικού. Δε συμφωνώ με αυτή τη λογική. Λίγες είναι οι οικογένειες που μπορούν να προσφέρουν τα ΠΑΝΤΑ στα παιδιά τους. Έπίσης δε συμφωνώ οτι η αγάπη είναι πανάκεια. Για μένα προσωπικά η αγάπη προς τα παιδιά μας είναι δεδομένη. Βεβαίως και τα παιδιά μας χρειάζονται εφόδια, βεβαίως και πρέπει να τους τα προσφέρουμε, ωστόσο τα παιδιά μας πρέπει να μαθουν να ζουν σύμφωνα με τις δυνατότητες της οικογένειας, να αναλαμβάνουν ευθύνες και ρόλο μέσα στην οικογένεια και να σέβονται και να εκμεταλεύονται και να αξιοποιούν όσα οι γονείς τους μπορούν να τους προσφέρουν. Με αυτές τις αξίες μεγάλωσα απο τη δική μου οικογένεια και τις ίδιες θέλω να περάσω και στο παιδί μου. Οι δικοί μου γονείς με έστειλαν σχολείο, με έστειλαν αγγλικά, μου πλήρωσαν τα φροντιστήρια για να περάσω στο πανεπιστήμιο και πέραν αυτών δε μπόρεσαν να μου παρέχουν τίποτε άλλο. Ό,τι άλλο σπούδασα ή απέκτησα το κατάφερα μόνη μου. Όυτε ακίνητα, ούτε καταθέσεις, ούτε αυτοκίνητα, ό,τι έχω αποκτήσει, σε υλικά αγαθά αναφέρομαι, το έχω αποκτησει μόνη μου με τον άντρα μου, που και αυτός είναι στην ίδια μοίρα με μένα και είμαι πολύ περήφανη για όσα έχουμε καταφέρει ΜΟΝΟΙ μας, αλλά πάντα με την αγάπη κα τη στήριξη των γονιών μας και αυτό για μένα είναι μεγάλο εφόδιο. Καμιά φορά ο άντρας μου παραπονιέται και λέει κοίτα ο ταδε του πηραν οι γονείς του σπίτι, γιατί εμείς να μην έχουμε βοήθεια απο πουθενά; (σε οικονομική αναφέρομαι) και εγώ του λέω εσύ όμως ό,τι έχεις το εχεις φτιάξει με τα χέρια σου. Δεν είναι αυτό μεγάλη ικανοποίηση; Μακάρι να μπορέσω να εξασφαλίσω οικονομικά τα παιδιά μου, αλλά πάνω απ' όλα θέλω να μπορέσω να τους δώσω τη δύναμη, τον τσαμπουκά και την αυτοπεποίθηση να ανταπεξέρχονται στη ζωή, όπως κι αν τους έρθει.

Γιώτα μόλις είδα το θέμα σου! Τί να πω για να σε καθησυχάσω... Και γω στη θεση σου θα ήμουν τρομοκρατημένη. Μη σου πω θα είχα πέσει σε κατάθλιψη. Όμως ότα το κρατήσεις και αυτό στην αγκαλιά σου δε θα τα έχεις ξεχάσει όλα;; Συμφωνώ με την αγάπη17! Άσε που θα τα βάζεις και τα δύο στο βυζί μόλις γεννήσεις! χεχεχε Όλα να σου πάνε καλά εύχομαι! Και ό,τι χρειαστείς, μη διστάσεις!