Zaxaroulamak

Συγχαρητηριααα να πανε ολα τελεια σου ευχομαι..

@evaa__ το τεστακι σου περιμενα κι εγω με ανυπομονησια. Μια μεγαλη χοριακη σου ευχομαι και να πανε ολα καλα 😊

Καλο μηνα! Ευχομαι να εχουμε υγεια, με το καλο να αποκτησετε τα μωρακια σας και οσες κοπελες ειναι στην προσπαθεια να ειναι δυνατες και να μην χανουν την πιστη τους. @Θέτις Κ. Θα συμφωνησω οτι θα μου φαινοταν βουνο μια εγκυμοσυνη τωρα (εμενα ειναι 19 μηνων ο μικρος) απ την αλλη θλιβομαι διοτι παιδευτηκαμε πολυ γι αυτο το παιδακι και σε συνδυασμο με καποια θεματα υγειας δικα μου νομιζω μεσα μου εχω αποφασισει οτι δε θα παω για δευτερο παρολο που θα το θελαμε πολυ. Οποτε θα σου ευχηθω να απολαυσεις αυτην τη διαδρομη και να ερθει το δευτερο μωρακι οποτε το επιθυμειτε!

Δυστυχως ειμαι Αθηνα και δεν μπορω να σε βοηθησω. Ευχομαι ομως οποιον δρομο και να επιλεξετε να τα καταφερετε συντομα και να αποκτησετε ενα υγιες μωρακι 😊

Εμενα παντως οταν μπηκα στον μηνα μου με εβλεπε καθε βδομαδα και καναμε και καρδιοτοκογραφημα παρολο που ολα ηταν τελεια. Μαλλον ειναι στον γιατρο. Ισως πρεπει να τον εμπιστευτεις αν και ως αγχωδης ανθρωπος καταλαβαινω την ανησυχια σου. Με το καλο σου ευχομαι.

Πολυ ωραια αυτα που περιεγραψες! Να σου ζησει το μωρακι σου και μπραβο σου που παλεψες μεχρι τελους για κατι που επιθυμουσες. Θα αναφερω βεβαια επειδη πολλες γυναικες ειμαστε αναγκασμενες να γεννησουμε με καισαρικη λογω θεματων υγειας πως η καθε γυναικα το βιωνει αλλιως. Εγω πχ παρολο που ναι θα ηθελα να ζησω την εμπειρια του ξαφνικου και του φυσιολογικου τοκετου κτλ δεν αισθανθηκα ουτε λεπτο ασχημα με τον τροπο που γεννησα. Ο γιατρος και η μαια μου εφτιαξαν μια υπεροχη ατμοσφαιρα και ειχα και τον αντρα μου διπλα να μιλαμε και να αστειευομαστε μεχρι να ακουσω το κλαμα του. Αυτα τα λεω για να μην τρομοκρατηθει καποια κοπελα που ισως πρεπει να γεννησει με αυτον τον τροπο.

Δεν μπορεις να ξεχασεις. Εγω που εχω εναν μικρουλη 1,5 χρονων θα σου πω οτι καθε φορα που διαβαζω τα νεα σας, εγκυμοσυνες αποβολες αποτυχημενες ετ συγκινουμαι γιατι θυμαμαι ολα αυτα που κι εγω βιωσα και το ποσο εκλαψα μεχρι να κρατησω στην αγκαλια μου αυτο το πλασμα. Τωρα ομως καταλαβαινω ποσο δυνατη ημουν, κατι που εκεινη τη στιγμη δεν το πιστευα. Θα ευχηθω λοιπον κι εγω με τη σειρα μου καλη χρονια σε ολες, ο νεος χρονος να μας φερει υγεια και δυναμη να αντεχουμε οσα ερχονται. Με το καλο στις εγκυουλες και οσες ειστε στην προσπαθεια να εχετε πιστη, να προσεχετε τον εαυτο σας και ειμαι σιγουρη πως το δικο σας θαυματακι ειναι εκει και περιμενει να το ζησετε.

Εμενα κοιμαται μονος του. Με πιπιλα βεβαια αλλα δε χρειαζεται να τον κοιμιζω δοξα τω Θεω γιατι εχω τεραστιο θεμα με τη μεση μου. Ωστοσο δεν ηταν ετσι οταν ηταν νεογεννητο. Φυσικα και κοιμοταν στην αγκαλια μας, συνηθως επρεπε να πηγαινουμε πανω κατω για να τον παρει ο υπνος και βεβαια μετα καναμε ολοκληρο σχεδιο για το πως θα τον αφησουμε σιγα σιγα στο λικνο για να μην ξυπνησει. Που βεβαια τις περισσοτερες φορες δεν επιανε και ξυπνουσε η αμεσως η στο πενταλεπτο. Ειναι πολυ φυσιολογικο ειναι πολυ μικρουλα. Σιγα σιγα θα το βρειτε και θα ειναι πιο ευκολα τα πραγματα μην απελπιζεσαι και μη νιωθεις ασχημα οτι κατι δεν κανεις σωστα. Να σου ζησει!

Κοριτσια καλησπερα δεν μπαινω πλεον συχνα ομως παντα σκεφτομαι την ομαδα γιατι με βοηθησε σε πολλες σκοτεινες μου στιγμες. Λυπαμαι για τις κοπελες που δεν ειχε καλη εκβαση η εγκυμοσυνη, καταλαβαινω τον πονο σας. Το καλοκαιρι πριν ξεκινησω την εξωσωματικη ειχαμε παει διακοπες στη Ροδο και επισκεφτηκαμε την Παναγια την Τσαμπικα. Παλευαμε ηδη 2 χρονια με την υπογονιμοτητα και με κλαματα καθε μηνα γιατι δεν ερχεται. Δεν ειχα κανει καν ποτε μου τεστ παντα η περιοδος προλαβαινε τη χαρα μου. Ειχα χασει ηδη 30 ωαρια απο την πρωτη διεγερση που δεν καταφεραμε να τα παρουμε και αυτο με ειχε διαλυσει. Ενιωσα κατι εκεινη την ημερα απλα κοιτουσα την εικονα της Παναγιας και ηθελα να κλαιω. Μετα απο λιγους μηνες εκανα ετ και σημερα κυνηγαω το μικρο μου θαυματακι. Οι ιστοριες μας ειναι πολλες και δυσκολες οι πιο πολλες. Το θαυμα ομως θα ερθει σε ολες αργα η γρηγορα με τον εναν η με τον αλλον τροπο θα τα καταφερετε. Ειστε πολυ δυνατες να το θυμαστε.

Καλησπερα. Οπως σου εγραψε και η αλλη κοπελα οι περισσοτερες γυναικες περναμε απο αυτην τη φαση αργα η γρηγορα. Ειτε απευθειας μετα τον τοκετο ειτε καποιους μηνες μετα. Θα σου γραψω για την προσωπικη μου εμπειρια επειδη καποια πραγματα που ειπες τα νιωθω κι εγω. Εχω ενα παιδι,τωρα ειναι 16 μηνων και καθε μερα νιωθω οτι δεν μπορω να παρω τα ποδια μου. Βλεπω αλλες μανουλες που ειναι παντα περιποιημενες ενω εγω οταν βγαινουμε συνηθως επειδη δεν προλαβαινω βγαινω οπως να ναι. Τωρα π ξεκινησα τη δουλεια εχω εξαντληθει με αποτελεσμα να ειμαι πολυ συχνα αρρωστη και πολλες φορες σκεφτομαι οτι το παιδι μου θα ηταν καλυτερα αν ειχε αλλη μαμα. Αυτες οι σκεψεις ειναι στιγμιαιες, οταν παρεις μια ανασα και δωσεις λιγο χρονο στον εαυτο σου θα δεις τα πραγματα πιο καθαρα. Για το μωρακι σου εισαι ολος του ο κοσμος προσπαθεις καθε μερα να του δωσεις το καλυτερο κι αυτο ειναι πολυ σπουδαιο. Μη συγκρινεις τον εαυτο σου με αλλες γυναικες,η καθεμια εχει τις δικες της αντοχες και αυτο δεν ειναι κακο. Αλλωστε να σου πω και κατι τα παιδακια θελουν απλα πραγματα και λιγα για να ειναι χαρουμενα. Δε χρειαζεται να πασχιζουμε παντα για το τελειο. Φροντισε τον εαυτο σου γιατι το μωρο σου πιο πολυ αυτο εχει αναγκη μια χαρουμενη μαμα.

Καλησπερα. Εγω την εκανα λογω ηλικιας. Μου ειχε πει ο γιατρος μου οτι συστηνεται σε γυναικες ανω των 35 και επειδη οταν εμεινα εγκυος ημουν 34 ειπαμε να την κανουμε παρολο π η αυχενικη ηταν καλη. Ειναι ακριβη βεβαια εξεταση αλλα ενιωθα καλυτερα που την ειχα κανει και ηταν ολα καλα..αν θυμαμαι καλα εκανα το πληρες πακετο αλλα δε θυμαμαι ακριβως ποσα ειχα δωσει..

Κοπελα μου....μονο σιωπη αρμοζει σε τετοιες καταστασεις. Τα λογια ειναι πολυ λιγα. Τιποτα δε θα απαλυνει τον πονο σου. Εγω θα σταθω σε αυτο που εγραψες και απο εκει φαινεται τι ανθρωπος εισαι. Κριμα να καταδικαστει ενα παιδι...σκεφτεσαι πρωτα το παιδακι αυτο και τι μπορει να ειχε να αντιμετωπισει στην ζωουλα του και μετα εσας και πως θα σηκωνατε αυτο το βαρος κι αυτο κρυβει μεγαλειο ψυχης. Πονας αλλα ξερεις οτι ειναι για καλο, για καλο του παιδιου σου για να μην υποφερει κι εσυ δεν μπορεις να το βοηθησεις. Ευχομαι ο καιρος να απαλυνει τον πονο σου, να εισαι δυνατη...

Σουπερ! Τα μωρακια σου σε περιμενουν, με το καλο η ετ!

Νομιζω οτι λιγο πολυ ολες εχουμε νιωσει κατι παρομοιο. Μετα τη γεννα προσωπικα περασα μια δυσκολη περιοδο παρολο που ειχα βοηθεια απο τη μητερα μου και ειχα και την τυχη να εχω τον αντρα μου στο σπιτι για σχεδον 2 μηνες. Τις πρωτες μερες ειδικα οταν γυρισαμε σπιτι εκλαιγα πολυ συχνα. Εννοειται οτι οταν γινεσαι μανουλα χανεις καποια κομματια του εαυτου σου οπως τον ηξερες πριν αλλα βρισκεις καποια καινουρια που ειναι εξισου ομορφα. Θυμαμαι που κοιτουσα τον μικρο μου και σκεφτομουν οτι αισθανομαι σαν να μη θυμαμαι καν πως ηταν η ζωη μου πριν χωρις αυτον, ενιωθα σαν να τον ειχαμε απο παντα. Τωρα η ζωη ειναι γενικα απαιτητικη, ο καθενας εχει τις υποχρεωσεις και τα τρεξιματα του ομως οπως ειπε και η κοπελς παραπανω θα χτισεις μια νεα καθημερινοτητα στην οποια θα ενταξεις και το παιδακι σου και ολα θα ειναι τελεια. Κι εγω τον πηγαινα καθε μερα κουνιες και ειχαμε γνωριστει με καποιες μανουλες, δε γιναμε φιλες ομως ηξερα οτι θα παω εκει και θα πω και μια κουβεντα. Με το καλο το μωρακι σου ευχομαι.

@pennaki μπραβο κοριτσι, καλες γονιμοποιησεις. Κι εγω εκει εκανα την εξωσωματικη και θυμαμαι πως με ξυπνησαν καπως αποτομα η αληθεια ειναι. Εντωμεταξυ ειχα κι εγω παρα πολλα ωαρια και πρεπει να βαλανε δοση αναισθητικου για ελεφαντα γιατι ειχα τρομερο θεμα μετα. Ζαλιζομουν μεχρι το βραδυ και δεν μπορουσα ουτε να ουρησω οποτε ξαναπηγα στο νοσοκομειο και ημουν με ορους και αντιεμετικα μεχρι να συνελθω.