Chrysalis

@Papadakis @angrybird83 @Βασίλης 94 @αννι @demie_14 Κάθε σας απάντηση την διάβασα προσεκτικά και έλαβα με όλη μου την ψυχή την υποστήριξη που μου στείλατε με δυο λόγια σας. Το εκτιμώ βαθιά... Εύχομαι να πραγματοποιηθούν και με το παραπάνω όλες οι βαθιές σας ευχές και επιθυμίες... Θα ήθελα τόσο πολύ να μπορούσα να σας απαντήσω εκτενέστερα στον καθένα αυτή τη στιγμή, μα δεν είμαι και στην πιο δυνατή μου ψυχική κατάσταση να το κάνω...θα το κάνω όμως κάποια στιγμή γιατί το θέλω πραγματικά... Θέλω με εσάς συγκεκριμένα που μου εκφράσατε τόσο καλοσυνάτα την Ανθρωπιά σας με τις απαντήσεις σας εδώ να μοιραστώ ένα ποίημα που έγραψα... για αυτό που συνέβη... ''Είναι Τετάρτη πρωί. Πολύχρωμος χαρταετός τα απλωμένα ρούχα της γειτονιάς. Παίζοντας μαζί του στους εκπληκτικούς λαβυρίνθους της παιδικότητάς σου που σε ορίζει ακόμη σκαρφίζεσαι παιχνίδια έχοντας παρέα νοερή τα χίλια πρόσχαρα πρόσωπα της αγάπης. Και χαμογελάς γιατί το κουκούτσι ελιάς που φύτεψες -στην τύχη- το χειμώνα στη γλάστρα ρίζωσε κι έβγαλε φύτρο. Μόλις ρόδισε ο Απρίλης και όχι, δεν είναι ψέμμα. Τα στιλπνά του ρούχα ανεμίζουν άδολα στο πιο ελαφρύ φύσημα. Κι εσύ αναρωτιέσαι: ''να'ναι οι φόβοι, ή οι πιο κρυφές μας ελπίδες διπλωμένες στις τσέπες του;'' Είναι Σάββατο πρωί. Έξω δεν υπάρχουν πια ρούχα απλωμένα. Μόνο τον άνεμο ακούς να πασχίζει να σιωπήσει και να βρει καταφύγιο πάνω σε αόρατα σχοινιά. Μπορούμε πάνω τους να απλώσουμε ό,τι μας έμεινε όρθιο... Μια δύναμη, γδαρμένη απ' τους καιρούς... Μια λαχτάρα, που κατά λάθος πλύθηκε στους 90° C... Και μια ανάσα τόσο ήσυχη, όσο εκείνη ενός γυάλινου παιδιού..."

@netspirit από ότι διέγνωσε σε πρώτο στάδιο ο γυναικολόγος δεν είχαμε σαφή σχηματισμό εμβρύου λόγω κάποιας χρωμοσωμιακής ανωμαλίας...περιμένουμε τις ιστολογικές βέβαια για σαφή αποτελέσματα... τον ρώτησα αν κάπου ευθύνομαι η ίδια, αν δεν πρόσεξα κάτι κλπ...και μου είπε ότι κακώς κάνω τέτοιες σκέψεις επειδή πρώτον είμαι υγιέστατη και εγώ και ο άντρας μου, και δεύτερον αυτό αν είναι να συμβεί συμβαίνει απλώς, ανεξάρτηα από θέματα υγείας κλπ... απλά ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι η πολυπόθητη πρώτη μου εγκυμοσύνη θα κατέληγε έτσι... ήταν ένα τεράστιο σοκ. ειλικρινά. το οποίο δεν χωρά ακριβώς σε λέξεις, απλά προσπάθησα στην ιστορία μου να βρω τις πιο συναφείς... Ωστόσο ήταν μια ακόμη απόδειξη ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο και προσχεδιασμένο ιδανικά στη ζωή και πρέπει να μάθουμε να αποδεχόμαστε εξίσου την χαρά με την απώλεια... Σε ευχαριστώ πολύ γλυκιά μου για την στήριξή σου. Ώρα με την ώρα δυναμώνω ψυχικά και σωματικά, και όλα θα πάνε καλά, πραγματικά είμαι αισιόδοξη. Όσο για την πίστη μου...αυτή όπως πάντοτε με έσωσε από το να μην χαθώ σε λαβυρίνθους αχανών σκέψεων και ερωτηματικών...και σε αυτήν εναποθέτουμε κάθε μας ελπίδα! Να χαίρεσαι τα παιδάκια σου και να τα καμαρώσεις όπως επιθυμείς...!!!

Εκείνο το πλαστικό κουτάκι θα είναι μία εικόνα που δεν θα φύγει ποτέ από την ψυχή μου... πόσο σε νιώθω... και πόσο με ενθαρρύνουν τα λόγια σου κορίτσι μου... ξέρω πως θα έρθουν καλύτερες μέρες... πάλευα με την προλακτίνη χρόνια...τώρα που ξέρω πως ΜΠΟΡΩ... ακόμη κι αν βίωσα αυτό το βαθύ τραύμα... κατά βάθος δεν φοβάμαι να προσπαθήσω ξανά...και ξανά... Να χαίρεσαι τον μπεμπούλη σου και να τον καμαρώνεις!!! Να ξέρεις ότι είναι πολύ τυχερός, γιατί έχει μια μαχήτρια μαμά για πρότυπο... Κάθε χαρά και ευτυχία σου εύχομαι ολοψυχα, σε ευχαριστώ για ό,τι μου έχεις γράψει...το εκτιμώ πολύ...

@Joannaero @BASOULA2 @Dimitra75 οι ευχές σας και τα λόγια σας βάλσαμο. Σας ευχαριστώ πολύ. Μόνο που μπήκατε στον κόπο να μου πείτε δυο λόγια από καρδιάς... Η ελπίδα μας να δυναμώσει σαν φλόγα στην καρδιά μας... να πραγματοποιηθούν με υγεία οι βαθύτερες μας ευχές... ας είναι αυτές μας οι εμπειρίες που μας χάραξαν μια αφορμή να μην υπάρξουμε ποτέ αχάριστες για κάθε χαρά που θα μας φέρει η ζωή στο μέλλον... Σας ευχαριστώ και πάλι... από τα βάθη της ψυχής μου... Νομίζω ότι η ακόλουθη εικόνα (Statue to unborn child) περιγράφει τα βαθύτερα μας συναισθήματα...

Εύχομαι η ευχή σου να πιάσει τόπο και πολλές κοπέλες να μείνουν έγκυες αυτό τον Απρίλιο, μα το σημαντικότερο να έχουν μια υγιή και τελειόμηνη εγκυμοσύνη. Υπήρξα ίσως από τις πρώτες αυτού του μήνα, όπου την Πρωταπριλιά έμαθα (σαν ψέμα, τραγική ειρωνεία ε...;) ότι είμαι έγκυος 5 εβδομάδων μετά από πάρα πολύ προσπάθεια και ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα σε διάστημα 3 ετών βλέποντας την πλειοψηφία του κοινωνικού μου περιγύρου να κάνει συνεχώς παιδιά και να μου εύχονται συνεχώς να κάνω κι εγώ, εμμέσως ή άμεσα. Αυτό είναι ένα άλλο θέμα για το οποίο προσπάθησα να γίνω άκρως αναίσθητη για να μην πάθω κατάθλιψη. Εξωτερικά έδειχνα αναίσθητη. Εσωτερικά... το παλεύω ακόμη. Η συνέχεια της εγκυμοσύνης μου δεν υπήρξε καλή, δυστυχώς... Δημοσίευσα πριν λίγο την ιστορία μου στην κατηγορία ''Απώλεια-Υποστήριξη"...και περιμένω να εγκριθεί... Κάθε σας ευχή να γίνει πραγματικότητα, ειλικρινά... Μια μεγάλη αγκαλιά σε όλες όσες προσπαθούν...

Αγαπητά μέλη του Mammyland καλημέρα σας και χρόνια πολλά σε όσες/ους γιορτάζουν σήμερα. Αποφάσισα κι εγώ να σας διηγηθώ τη δική μου ιστορία, μιας και πολλές φορές σε ερωτηματικά που είχα αρκετές εμπειρίες κοριτσιών εδώ λειτούργησαν εμψυχωτικά για εμένα. Είμαι 30 ετών, παντρεμένη εδώ και 4 χρόνια και τα τελευταία 3 χρόνια ξεκινήσαμε προσπάθειες για μωράκι. Όταν πέρασαν 6 μήνες ελεύθερων επαφών και είδαμε ότι δεν ερχόταν, αποφασίσαμε να κάνουμε τις σχετικές εξετάσεις. Στο ενδιάμεσο προέκυψε μια βιοχημική κύηση, από ότι είδαμε με μία πολύ χαμηλή χοριακή, και κάπου εκεί εξετάζοντας τις ορμόνες βρήκαμε ότι είχα ανεβασμένη προλακτίνη στο 90 (ορμονη η οποία σε επίπεδα άνω του φυσιολογικού εμποδίζει τη σύλληψη). Είχα περάσει ένα διάστημα γεμάτο στρες τα προηγούμενα χρόνια λόγω απώλειας ενός πολύ δικού μου προσώπου, και προφανώς εκεί πυροδοτήθηκε η προλακτίνη. Ο άντρας μου με προέτρεψε έπειτα από συζήτηση και με άλλους ειδικούς (είναι γιατρός αλλά σε εντελώς διαφορετικό τομέα) να δοκιμάσουμε να χαλαρώσω και να την αφήσουμε να πέσει φυσικά, χωρίς φάρμακα για κάποιους μήνες. Έπεσε, αλλά όχι τόσο ώστε να επιτρέπει την σύλληψη και διαταράσσοντας τον κύκλο μου (μου ερχόταν κάθε 2 μήνες περίοδος πολλές φορές). Κάναμε ακόμη πιο εξειδικευμένες εξετάσεις και οι δύο, μπήκα για μαγνητική, όλα καθαρά. Αποφασίσαμε να πάμε σε ενδοκρινολόγο, μας παρέπεμψε και σε πυρηνική ιατρό, πάλι όλα καλά. Ξεκίνησα για ένα μήνα θεραπεία με Dostinex και έφτασα προλακτίνη στο 4. Άριστα. Μετά από αυτό το εκπληκτικό αποτέλεσμα, το οποίο με χαροποίησε πολύ, ο γυναικολόγος μου μας έδωσε το πράσινο φως για προσπάθειες. Και ειλικρινά, έμεινα έγκυος στην πρώτη ή δεύτερη επαφή που είχαμε την πρώτη εβδομάδα προσπαθειών. Πρώτη φορά έγκυος. Μετά από 8 μέρες καθυστέρησης, την 1η Απριλίου 2020, εν μέσω κορονοιού και μέσα σε όλη αυτή τη βαβούρα της καραντίνας, δώσαμε αίμα για χοριακή και είδα ένα 3.500 το οποίο με έκανε να κλάψω από χαρά. Η ενδοκρινολόγος μας που της είπαμε έλεγε τόσα χρόνια δεν έχει ακούσει ποτέ κάτι ανάλογο από πελάτισσες, να συλλάβουν με τη μία δηλ., και ότι είναι υπέροχο νέο. Ευχαριστούσα την Παναγία που τόσο είχα παρακαλέσει που μου χάρισε αυτή τη χαρά, έκλαιγα στην αγκαλιά του άντρα μου και ένιωθα ευτυχής. Ο άντρας μου χάρηκε πάρα πολύ όμως -ίσως και λόγω ιδιότητας που έχει ακούσει και δει χίλια δυο- μου είπε να είμαστε εγκρατείς και βήμα-βήμα να δούμε πως θα πάει το πρώτο τρίμηνο. Επαναληπτική χοριακή σε δύο μέρες 4900. Εκεί ανησυχήσαμε. Πήραμε το γυναικολόγο τηλέφωνο και μας είπε ότι θα μας δει σε 3 μέρες (μεσολαβουσε Σαβ/κο και είχε αραιά ραντεβού λόγω κορονοιού). Μου είπε να μην ανησυχώ και να είμαι ήρεμη, καθώς και να πάρω χαπακια utrogestan (προγεστερονη). Ήμουν ήρεμη, ένιωθα ήδη μικρές αναγούλες όλη την εβδομάδα, πρήξιμο στο στήθος, μικροπονάκια κάτω χαμηλα...ένιωθα έγκυος και ήμουν ευτυχισμένη, ένιωθα υπέροχα και δε με ενοχλούσε τίποτα από όλα αυτά. Το επόμενο βράδυ, λίγο πριν κοιμηθώ, πήγα τουαλέτα και στο χαρτί είδα μια μικρή ροζ κηλίδα. Το έδειξα στον άντρα μου και μου είπε να μη φοβάμαι και προσπάθησε να με καθησυχάσει . Τον είδα ότι ανησύχησε όμως. Κάτι που επιβεβαιώθηκε όταν σηκώθηκα τα ξημερώματα να πάω πάλι τουλέτα: είχα πλημμυρίσει στο αίμα. Με έπιασε τρόμος. Έκλαιγα, ο άντρας μου προσπαθούσε να με ηρεμήσει, έτρεμα ότι μπορεί να είχαμε χάσει το εμβρυάκι μας. Μετά από πολύ προσπάθεια κοιμήθηκα λίγο και το πρωί πήγαμε κατευθείαν στα επείγοντα του τοπικού μας νοσοκομείου, όπου δούλευε παλαιότερα ο άντρας μου. Εκεί μας επιβεβαίωσαν ότι υπήρξε αποκόλληση του σάκου και τα εμβρυικά στοιχεία είναι άμορφη μάζα, δεν είναι σαφή. Την επόμενη πήγαμε στο ραντεβού με το γυναικολόγο μας όπου επιβεβαίωση την αποβολή...Και εντέλει, έπρεπε να κάνω απόξεση μήτρας. Ο ίδιος με παρότρυνε να μην εστιάζω αρνητικά αλλά στο ότι η γονιμότητα μας είναι άριστη και έμεινα αμέσως έγκυος και μάλιστα ενδομητρίως. Παρά τα όσα μου είπε, γύρισα σπίτι κομμάτια, έκλαιγα και ήμουν θλιμμένη...Ένιωθα μισή, λειψή, άχρηστη, μη ικανή... έβαζα να δω υπερηχους με καρδουλα που χτυπουσε και κοιτουσα απο διπλα τους δικους μου και ένιωθα σαν ζωντανη νεκρη... ο αντρούλης μου πάντα εκεί με το χαμόγελο, παρά τη θλίψη του, να με ενθαρρύνει και να με ανεβάζει ψυχολογικά... οτι αντοχες ειχα και εχω σε εκεινον τις χρωστω, οπου με την αγαπη του με εκανε να αισθανομαι πιο ζωντανη....Κανονίσαμε την απόξεση στο νοσοκομείο και εισήχθησα χθες... Κανεις δεν με ειχε προειδοποιησει για αυτο που θα ζουσα. Αρχικα μπηκα ηρεμη. Καναμε υπερηχο, εδωσα αιμα, και καρδιογραφημα. Ολα αναμενομενα. Μεχρι που παω στο μαιευτικο για εισαγωγη. Η νοσηλευτρια μαλλον δεν καταλαβε οτι προκειται για αποξεση και μου ανοιγει την πορτα και μου λεει περασε εδω. Σε εναν θαλαμο με δυο νεες μανουλες και μωρα στα χερια. Ξεσπασα σε τρομερα κλαματα και βγηκα εξω παρακαλωντας να με βαλουν αλλου. Η κοπελα μου ειπε οτι μπερδευτηκε και μου ανοιξαν αλλο δωματιο, οπου ειχα την τυχη να ειμαι μονη μου. Μετα απο εκεινο το περιστατικο ταραχτηκα πολυ. Ετρεμα ασταματητα για 2 ωρες. Ετρεμα διχως να μπορω ελεγξω το σωμα μου. Ο αντρας μου παντα διπλα μου, να μου κρατα το χερι. Ειχε στενοχωρηθει τρομερα που ετρεμα και ημουν τοσο πανικοβλητη. Η εικονα με τα μωρα με ταραξε τρομερα. Μακαρι βεβαια παντα ολοι να ειναι υγιεις και καλα και να χαιρονται τα μωρακια τους, δεν μου φταιξανε τιποτα ο αγνωστος ο κοσμος...απλα οχι εκεινη την στιγμη. Μου βαλανε μετα απο λιγο 4 ενδοκολπικα χαπια...για να χαλαρωσω μου ειπανε και να ειναι πιο ευκολη η αποξεση... ειχα διαβασει καπου εδω στο φορουμ οτι αυτα προκαλουν συσπασεις...αλλα δεν μου το ειπε κανεις μαλλον για να μην φοβηθω... Κι εκει αρχιζει το ΜΑΡΤΥΡΙΟ. ΚΑΤΙ ΠΟΝΟΙ... Που πήγαινα κι ερχόμουν... η μήτρα μου άρχισε να έχει συσπάσεις αμέσως...οι οποίες, παρά το ενδοφλέβιο αναισθητικό που ζητήσαμε, από ένα σημείο και μετά γινόταν απίστευτα δυνατές και βογκούσα από τον πόνο... στο ενδιάμεσο είχα τάση για έμετο....έκανα τρεις φορές εμετό... οι τρεις τελευταίες συσπάσεις που είχα ήταν ΜΑΧΑΙΡΙΑ στα σωθικά μου, δεν έχω πονέσει ποτέ τόσο...Στην τέταρτη σύσπαση όπου ταυτόχρονα ζορίστηκα για εμετό ένιωσα ότι βγήκε κάτι από κάτω μου... κοιτάω τη σερβιέτα και είχα πολύ αίμα και κάτι βρισκόταν εκεί...ο σάκος... ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ ΟΣΟ ΖΩ... Η μαία που ήρθε το πήρε και το έβαλε σε ένα κυπελάκι όπου θα το στέλνανε για ιστολογικές... Ήρθε η ώρα του χειρουργείου, μιας και αυτό περιμέναμε, να δούμε αίμα...ευτυχώς η αναισθησιολόγος και ο χειρούργος γιατρός γνωστοί μας, και μου φέρθηκαν σαν να ήμουν παιδί τους. Δεν ξέρω που έβρισκα το κουράγιο και αστειευόμουν μαζί τους και με τις νοσηλεύτριες στο ενδιάμεσο, μέχρι να ναρκωθώ...Δεν κατάλαβα τίποτα. Ξύπνησα ξαφνικά στο δωμάτιο, ντυμένη και με τον αντρα μου απέναντι να μου χαιδεύει το χέρι. Οι πόνοι μετά συνεχίστηκαν και βάλαμε κι άλλο αναισθητικό...Και ξεκίνησε το δράμα με τους εμετούς... έκανα 10 φορές επιπλέον εμετό... ο άντρας μου να σηκώνεται κάθε λίγο και λιγάκι να με κρατάει και να μου βάζει το κυπελάκι μπροστά...Κανονικότατη πλύση στομάχου. Μετά από κάποιες ώρες, σηκώθηκα, πήγα τουαλέτα, και σιγά σιγά οι πόνοι υποχωρούσαν... ήπια και μιση γουλιά νερό... ώσπου ήρθε η ώρα του εξιτηρίου...ήθελα να φύγω... με βάραινε ψυχολογικά το δωμάτιο... μόλις ετοιμαστήκαμε και βγήκαμε έξω, και αφού μπήκαμε στο αμάξι, ήμουν άλλος άνθρωπος. Ήρεμη, πιο ψύχραιμη, πιο δυνατή... δεν έκλαιγα πια. Δεν έτρεμα πια. Ήθελα μόνο το σπιτάκι μας. Με το που μπήκαμε σπίτι ηρέμησα. Ήπια λίγο νεράκι με λεμόνι, έφαγα λίγα αλεσμένα φρούτα...και κοιμήθηκα...δεν πονούσα καθόλου πια... Και σήμερα, είμαι εδώ, στο μπαλκόνι μου με τον ήλιο,και σας γράφω. Αδύναμη ακόμη, μα....Πιο δυνατή. Πιο ψύχραιμη. Πιο πεισματάρα (με την καλή έννοια) να πάνε όλα καλά την επόμενη φορά. Η απορία μου είναι πως μπαίνει μια γυναίκα σε διαδικασία να κάνει έκτρωση με την ίδια διαδικασία. Πως μπορεί να σκοτώνει ένα ζωντανό έμβρυο και να υποφέρει τόσο και η ίδια... Το μωράκι μας δεν ήταν γραφτό του να έρθει σε μια τέτοια δύσκολη εποχή. Ξέρω όμως πως έχουμε ένα αγγελούδι πλέον (ως Χριστιανή Ορθόδοξη, ξέρω ότι η ψυχή δημιουργείται από τη στιγμή της σύλληψης)... Η χθεσινή μου εμπειρία ήταν ό,τι πιο συγκλονιστικό έχω βιώσει. Και έχω, ως κατακλείδα, δύο ευχές: 1. Μανούλες νέες, να χαίρεστε τα υπέροχα αγγελούδια σας και να τα αγαπάτε με όλη τη δύναμη της ψυχής σας...είναι Θείο Δώρο και να μη το ξεχάσετε ποτέ. 2. Για όσες έχουν βρεθεί στη θέση μου... απλά αυτό: η σκέψη μου και η προσευχή μου είναι μαζί σας, να μην ξαναπεράσουμε ποτέ τόσο πόνο και μόνο χαρές να έρθουν στα σπίτια μας κορίτσια μου. Η ώρα που θα κρατήσουμε το δικό μας μωράκι στην αγκαλιά μας πλησιάζει... Είχα πάρει κάποτε ένα ζευγάρι βρεφικά καλτσάκια με αρκουδάκια στις πατούσες...τα κρατώ σε ένα συρτάρι για όταν έρθει η ευλογημένη εκείνη ώρα. Καλή Μεγάλη Εβδομάδα σε όλες σας, και μακάρι η Ανάσταση του Κυρίου μας να μας φωτίσει ψυχικά και σωματικά, ώστε να μας αξιώσει να μεγαλώσουμε τις οικογένειές μας με υγεία και αγάπη. Σας ευχαριστώ που το διαβάσατε.