misofeggaro

Έχω σκεφτεί πολλές φορές να σε ρωτήσω πως είσαι μετά την απώλεια της μαμάς σου. Αλλά ξέρω ότι δεν μπορεί να είσαι καλά... Και αυτό είναι απολύτως κατανοητό...

Καλό μήνα και καλή επιτυχία σε όλες σας κορίτσια! Όλες με ΠΗΤ το Δεκέμβριο!

Συγχαρητήρια! Εύχομαι αυτή τη φορά να πάνε όλα καλά μέχρι το τέλος!

Καλησπέρα! Έκανες χοριακη; περιμένουμε τα νέα σου!

Ποια μέρα του κυκλου εισαι;

καλησπερα. πως εισαι σημερα;;;

Δεν μου μένει τίποτα τίποτα να κάνω τίποτα να πω Δεν μου μένει τίποτα κι' όμως σ' αγαπάω κι' είμαι ακόμα εδώ

Δεν θα κουραστω να το λέω, τεστ μετά την πρώτη μέρα καθυστέρησης του πιο μεγάλου κύκλου σας! Έχω κλάψει και εγώ πάνω από αρνητικά τεστ και ξέρω πως νιώθετε. Σαφώς και όσο δεν υπάρχει περίοδος υπάρχουν ελπίδες. Επίσης συχνά οι ελεύθερες επαφές επιρεαζουν τον κύκλο μας! Αυτά! Εύχομαι να είσαι και να πάνε όλα καλά μέχρι το τέλος!

Ναι βρε κορίτσι έτσι πρέπει να κάνεις. Να μην αγχώνεσαι και να ξεκουράζεται. Προφανώς κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Συνήθως τα καφέ είναι παλιό αίμα. Οπότε θα τελειώσει και εύχομαι να πάνε όλα καλά μέχρι το τέλος!

Η προγεστερονη δεν είναι πανάκια! Έχει πολλές παρενέργειες. Τελικά μίλησες με τον γιατρό σου;;

Σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Και σε σένα εύχομαι σύντομα με πολλά γερά μωρά! Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι καθόλου καλά τον τελευταίο καιρό... Και όσο περνάνε οι μέρες γίνεται και χειρότερο. Είναι όμως μια απώλεια που ο κόσμος δεν καταλαβαίνει και περιμένει από εμένα να είμαι καλά. Αλλά δεν είμαι... Τα σκέφτομαι όλα ξανά και ξανά. Και πλέον δεν είμαι καλά ούτε με το σύντροφό μου.

Σε ευχαριστώ Τ είχαμε βρει στον έκτο ότι έχω τοξοπλασμα, πιο πριν ήμουν αρνητική. Θεώρησε όμως πως επειδή το βρήκαμε σε μέγαλο μήνα δεν θα περάσει στο μωρό και δεν μου έδωσε θεραπεία. Ους μου μίλησε για το τι μπορεί να προκαλέσει σε στο μωρό.

27 Ιουλίου 2018 Ματωμένο φεγγάρι. Εγώ ξαπλωμένη να κλαίω ενώ οι άλλοι να κοιτάνε το φαινόμενο. Από νωρίς το απόγευμα είχα διαισθανθεί ότι κάτι δεν πάει καλά. Δεν σε ένιωθα, ενώ ένιωθα σφίξιμο στην περιοχή της κοιλιάς μου. Προσπάθησα να ηρεμίσω και να κοιμηθώ, ενώ στο μυαλό μου έπαιζαν όλα τα σενάρια. Η άλλη μέρα το πρωί με βρήκε να ξυπνάω πάλι μέσα στην αγωνία. Να προσπαθώ να θυμηθώ πότε σε ένιωσα τελευταία φορά. Έρχεται ο μπαμπας μου στο δωμάτιο ξημερώματα να με σκεπάσει. "Όχι για εσενα, για τον εγγονο μου" ,μου είπε μετά που σηκώθηκα. όσο σκεφτομαι τις προσπάθειες που έκανα για να σε κάνω να κουνηθείς. Ήπια λίγη κοκα κολά , σχεδον κλάιγοντας λεγοντας στη μαμα μου πως δεν σε νιωθω να κουνιεσαι. ξαπλωσα, χαιδευα την κοιλια μου, σου μίλαγα.... Εβαλα στο κινητο μου τραγουδια και το ακουμπησα στην κοιλια μου:"ασπρα καραβια τα ονειρα μας για καποιο ροδινο γυαλο" Πάλι καμια κινηση... Έριχνα φως με το φακο στην κοιλια μου, πάλι καμια αντιδραση... Πλεον ήξερα πως κατι δεν παει καλα... Και οσο τα αναπολω, τοσο καταλαβαινω ποσο νωρις ειχε γινει η ζημια. ¨ολες οι μαμαδες λενε οτι στις 27-28 εβδομαδες δεν μοπρουν να ηρεμισουν απο τις κλωτσιες. Εγω ημουν τελος της 29 και ποτε δεν με ειχες ενοχλησει ιδιαιτερα. Αντιθετα σε ολοςυ τους υπερηχους ηταν το κεφαλακι σου κατω απο τα πλευρα μου και τα ποδια σου προς τα κατω. Παντα κοντα στην καρδια της μαμας να την ακους και να ηρεμεις. Ετοιμαζομαι να παω στο γιατρο/..//. παω στην τουαλετα και βλεπω ροζ βλενα στο σκουπισμα και εχω ελαφρα ταση για εμετο... Πλεον μπαινπυν σε αλλη διασταση οι φοβοι μου... ΅Ας παω για προωρο τοκετο, τουλαχιστον να ζει και θα το παλεψουμε. Παμε για τον υπερηχο μαζι με την αδελφη μου. Ηξερα πως επρεπε να εχω καποιον μαζι μου. και ναι... βλεπω τον γιατρο να αργει να μου δειξει στο μονιτορ την καρδια σου... Κανενας ηχος δεν ακουγεται και εχει περασει ηδη ενα λεπτο που με εξεταζει. "καλα εκανες και εφερες την αδελφη σου μαζι, δεν εχουμε παλμο, το αμνιακο εχει ηδη αρχισει να μειωνεται" μονο ενα αααααχ βγηκε απο τα χειλη μου. Αχχχ ειδατε που σας το ελέγα και ειχα δικιο και λεγατε οτι ειμαι υπερβολικη, οτι κοιμαται κτλ. Η θεια σου ξεσπαει σε κλαμματα, εγω απολυτα ψυχραιμη συζητω τα διαδικαστικα με τον γιατρο. Με παιρνει ο μπαμπας σου τηλεφωνο και οταν του λεω πως η καρδια σου σταματησε, πως δεν θα σε εχουμε κοντα μας, ακουω τα πραγματα γυρω του να σπανε. Εξω ακομα ψυχραιμη, δινω οδηγιες στην αδελφη μου πως θα το πουμε στη μαμα και στο μπαμπα. Ο γιατρος απορει, ελα αυριο το απογευμα για εισαγωγη ,μου λεει, αλλα ασε τους αλλους, προσεχε τον εαυτο σου. Ακομα ουτε δακρυ δεν εχει τρεξει απο τα ματια μου., Ισως να κανουν λαθος. Γυρναω σπιτι και το εχουν μαθει πλεον, ολοι ερχονται μουδιασμενοι και με αγκαλιαζουν. Τι θελουν ολοι αυτοι εδω; η μερα περναει ευκολα, η νυχτα με σκεψεις. δεν θελω να παω, ας περιμενω να αρχισει μονος του ο τοκετος, αλλωστε εχω μικρες μικρες συσπασεις, οποτε ας το κανω εδω μονη μου. Αγκαλιαζομαστε με τον μπαμπα σου και κοιμομαστε αμεσως. Η αλλη μερα περναει δυσκολα. Ετοιμαζω τα πραγματα για τη βαλιτσα . Παω να γεννησω λλα δε θα εχω μωρο. Πλεον τα δακρυα τρεχουν αυθονα. τα νυχτικα που ειχα αγορασει για να σε θηλασω με κοιτανε κοροιδευτικα. 8 μιση το απογευμα ειμαι στο νοσοκομειο. Μαζι με την γιαγια τον παπου, τον θειο και η θεια σου και φυσικα τον μπαμπα σου. ολοι σαστισμενοι και συνοφριωμενοι. Ο παππους προσπαθει να μου δωσει θαρρος. δεν ακουω, απλα υπαρχω κ εκτελω τις εντολες του γιατρου. Βαζω το νυχτικο , δινω το ιστορικο στο γιατρο της ςεεφημεριας και ξαπλωνω. μου βαζουν για αρχη ορο. 12 παρατεταρτο μου βαζουν υποθετο και μου δινουν και χαπι,. σε πεντε λεπτα με εχουν πιασει κρυαδες, και οι πρωτοι πονοι ... στην αρχη ανεκτοι, σαν πονοι περιοδου. σηκωνομαι με την βοοηθεια του μπαμπα σου για τουαλετα κ βλεπω το πρωτο αιμα. Ξαπλωνω ξανα. οι πονοι γινονται πιο εντονοι. δεν μπορω να μετρησω καθε ποτε ερχονται, αλλα μετραω πως καθε φορα κρατανε και πιο πολυ. Εγω το μονο που κανω για να αντεψω ειναι να αυτοσηγκεντρωνομαι και να κανω μμμμμμμμ. η ωρα κοντευει 3. Σηκωνομαι ολο και πιο πολυ για τουαλετα, εκει με βολευει περισσοτερο να καθομαι. γυρναω στο κρεβατι και οι πονοι συνεχως δυναμωνουν κ κρατανε περισσοτερο. Η θεια σου με ρωταει και εγω επειδη ποναω δεν μπορω να απαντησω. Μα καλα μου λενε, πονας τοσο πολυ; Ε ναι της λεω! μα δεν γινεται να γεννας τοσο ευκολα, για το μεσημερι σε υπολογιζαν, πονας τοσο πολυ;;; Χτυπαει το κουδουνι για να ερθει καποιος, καμια ανταποκριση. Η ωρα ειναι 4 και νιωθω μεγαλη πιεση πλεον χαμηλα. Αρχιζει εντρομη να ψαχνει τις νοσοκομες, αυτες κοιμουνται μεσα στη γραμματεια, μπαινει και τις ξυπναει και ερχεται μια για να δει τι συμβαινει. Με κοιταει απο κατω και σχεδον βλεπει το κεφαλι. Εγω νιωθω οτι θελω κακα μου, ειναι τεραστια η πιεση εκει κατω, τρεχει πλεον αυτη εντρομη να φωναξει τη μαια, καλουν τον γιατρο και αυτος δεν απαντα. Θα γεναγα μονη μου! Και κανεις να μην ερχοταν μπορουσα να γεννησω μονη μου. Ερχεται η μαια, βγαζουν απο το δωματιο τη θεια και τον μπαμπα σου. Ρωταω, να σπρωξω;; μου λενε οχι, να σε παμε καλυτερ στην αιθουσα τοκετων. οχι σας παρακαλω, εδω θελω , δεν μπορω. Ενταξει μου λενε, σπρωξε. Ο πονος απεριγραπτος, σπρωχνω και ενα τεραστιο ααααααααααααχ σκιζει ολο τον αερα. πρεπει να ακουστηκα σε ολο το διαδρομο, και ενιωθα κ ασχημα γιατι ηταν μανουλες με τα μωρα τους στα διπλανα δωωματια. Ειχες πλεον βγει κ περιμενα να ακουσω το κλαμα σου... πλεον ο πονος ειχε περασει, πλεον ημουν μαμα αλλα στο δωματιο ηταν απολυτη ησυχια. Οι νοσοκομες σε κοιταγαν και ηταν σοκαρισμενες, αχ μωρεεε ελεγαν. σε ενα λεπτο εσπρωξα ξανα και βγηκε και ο πλακουντας. πλεον ο πονος της ψυχης μου υπερτερουσε του κορμιου. με σηκωσαν και με την καρεκλα με πηγαν στην αιθουσα για να με καθαρισει ο γιατρος, που επιτελους ξυπνησε, και να μου βαλει την μητρα στη θεση της. στις 5 ημουν ηδη στο δωματιο , σε καθαρα σεντονια, με καθαρα νυχτικο . εκεινη την ωρα εφτασε κι η γιαγια με τον θειο σου. αλλα ελειπες εσυ. το πρωι μας ρωτησαν αν θελουμε να σε παρουμε για να σε κηδεψουμε εμεις. εκεινη τη στιγμη αρνηθηκαμε, μου φαινοταν βουνο η διαδικασια. με ετρωγε το γιατι να πεθανες, ρωτησα για νεκροψια και ο διαυθυντης της κλινικης μου ειπε πως αν ησουν παιδι του δεν θα σε εστελνε για νεκροψια για να σε ξεκοκαλησουν. Αρνουμαι λοιπον κ εγω. μου δινουν ενα χαρτι οτι γεννησα νεκρο αρεν νεονγνο. την επομενη μερα φευγω απο το νοσοκομειο. οι μερες περνουν μαρτυρικα. το μονο καλο ηταν οτι μπορουσα να κοιμαμαι. γιατι οταν κοιμομουν τουλαχιστον δεν σκεφτομουν, δεν ποναγα, δεν εκλαιγα. μια εβδομαδα μετα με παιρνουν τηλεφωνο απο το νοσοκομειο. Εχουμε ενα νεκρο μωρο στο ψυγειο και δεν ξερουμε τι να το κανουμε!! πρεπει να ερθετε να υπογραψετε. Αρχειζει το μυαλο να παιρνει στροφες. Την επομενη μερα παω στο νοσοκομειο.μπαλακι, Απο το λογιστηριο, στο γραφειο κινησεως, θελω νεκροψεια τελικα, τοτε μιληστε με τον γιατρο σας, (αυτον που με παρακολουθουσε, οχι αυτον που εφημερευε στη γεννα), ανεβαινω στο γιατρο και δεν με κοιταει καν στα ματια, μιλα με τις νοσοκομες μου λεει, θελω νεκροψια του λεω, ναι δεν ξερω τιποτα, μιλα με τις νοσοκομες, μιλαω εμ τις νοσοκομες, καθιστε να δουμε αν ειναι εδω το μωρο. Δλδ που να ιεναι το μωρο, αφου δεν εχω υπογραψει οπως λετε, που μπορει να εχει παει;;; πηγαιντε στο ισογειο στην προ¨σταμενη ολου του νοσοκομειου να σας πει αν ειναι εδω το μωρο και πως θα γινει η διαδικασια. Παμε στη νπροισταμενη. Μιληστε με τον γιατρο σας λεει, εκει πλεον τα αιματα προσωρινα αναβουν, γιατι πλεον καταλαβαινει η γυναικα οτι με εχουν ταλαιπωρησει 9 ημερων λεχωνα και μου λεει πηγαιντε πιετε εναν καφε και σε δεκα λεπτα θα σας παρω τηλεφωνο. Και οντως σε δεκα λεπτα μου λεει ανεβειτε στον γιατρο σας. Πλεον με σκυμενο κεφαλι και τρεμαμενος τα ειχει βρε ιολα! Ειχε μιλησει με το νεκροτομειο, ειχε βρει τη διαδικασια και ηξερε τα παντα. Πεσαμε πανω στις αδειες του δεκαπενταυγουστου και παο τις 30 ιουλιου που γεννησα το παιδι το πηραν 28 αυγουστου, Πριν απο εμενα αλλα 13 περιστατικα! την ημερα του κυκλωνα ζορμπα επρεπε να σε θαψω, εριχνε πολυ βροχη κ ειχε αερα και ηταν παλί ολοι εκει για εσενα. το μικρο οσυ σιδερενιο κουτακι μπηκε κατω απο το χωμα και παλι ουτε ενα δακρυ ετρεξε απο τα ματια μου. επρεπε και παλι να ειμαι δυνατη για τους αλλους. την επομνεη μερα ομως παιδι μου στα ειπα ολα. και τα δακρυα μου τρεχουν ποταμι καθε φορα που περναω απο το νεκροταφειο και καθε φορα που ερχομαι στον ταφο σου. 22 Νοεμβριου βγαινουν τα αποτελεσματα της νεκροψιας σου. Με τεραστια καθυστεριση λογω ταχυδρομιο (ελεος δλδ) τα λαμβανω 18 δεκεμβρη. Το τοξοπλασμα σου ειχε κανει τεραστιες βλαβες στα οργνανα και τον εγκεφαλο σου. Γιαυτο παιδι μου δνε κουνιοσουν, γιαυτο παιδιμ ου ησουν μονιμα κατω απο την καρδια της μαμας. 211 μερες σε ειχα μεσα μου. Και σε λιγες μερες θα εισαι 211 μερες μακρυα μου. ποσπ γρηγορα περναει ο καιρος. γρηγορα αλλα βασανιστηκα. και ξερεις τι παιδι μου; κλαιω ακομα πολυ. Κλαιω στο μπανιο, κλαιω στο αμαξι, κλαιω στο δρομο που περπατω, κλαιω πριν κοιμηθω. Για να μπορω οταν με ρωτανε αν ειμαι καλα, να χαμογελαω. Συγνωμη για το σεντονι, ειναι γραμμενο με κλαμματα γιαυτο μπορει να μην εχει νοημα η να εχει λαθη. Ειμαι μια μαμα που της λυπει το μωρο της και οσο μεγαλω νει η αποσταση, τοσο μεγαλωνει και ο πονος.

Από τις ορμόνες της ωορηξιας θα είναι καλή μου. Εγώ γενικά δεν έχω ενοχλήσεις στο στήθος, στην προηγούμενη ωορηξια όμως πονούσα αρκετά. Εννοείται πως αν θες να ηρεμισεις να μιλήσεις με τον γιατρό σου. Εύχομαι αφού θες να είσαι έγκυος και σε δεκαπέντε μέρες να μας πεις τα ευχάριστα!

Επαρχία από που είσαι;;. Αχ αύριο πας για υπέρηχο;; εγω πέρσι 15 Φλεβάρη έκανα τον πρώτο υπέρηχο. Να σου πάνε όλα καλά κορίτσι μου! Συγνώμη για την κατάχρηση του ποστ!

Οχι για εσένα, για το μωρο... ?

Η μανούλα είχε γεμιστά σήμερα! Και μη σας πω ότι ήταν πιο νόστιμα από τα καλοκαιρινά!

Έχω προσπαθήσει πολύ για να σταθώ στα πόδια μου από την πρώτη στιγμή, αλλά τώρα έξι μήνες μετά νιώθω ότι δεν έδωσα στον εαυτό μου την ευκαιρία να θρηνισει. Και ενώ νόμιζα ότι θα είμαι καλύτερα όσο περνάει ο καιρός, τελικά δεν είμαι. ΝΑ περνώ έξω από το νεκροταφείο που είναι το παιδι μου, δεν αντέχεται... Λυπάμαι για τις απώλειες σου, εύχομαι τώρα να πάνε όλα καλά έως το τέλος. Εγώ αναρωτιέμαι πως θα ήταν αν είχα το παιδι μου, και μετανιώνω χίλιες φορές που άργησα να το βάλω μπρος. Να προσέχεις!

Εγώ Είχα πάρει τα one-step, με βοήθησαν πολύ κ έμεινα αμέσως έγκυος. Είχα πάρει από το ίδιο site το λιπαντικό γονιμότητας, μπορεί να έπαιξε και αυτό ρόλο.

Σε ευχαριστώ. Ναι είμαι γενικά στη φάση εξετάσεων. Έτσι και αλλιώς είμαι στην αναμονή οπότε θα μου τα φάνε οι γιατροί. Εξάλλου δεν έχω καλή ψυχολογία, πέρσι τέτοια μέρα έκανα την χοριακη μου....

Είχα τοξοπλασμα , απο αυτο εχασα το μωρο μου. Πρεπει να φυγει εντελως απο τον οργανισμο μου για να ξεκινησω ξανα.

Εγώ Μάη του 81