vicky86

Στο σημερινό μας άρθρο θα σας παρουσιάσουμε μερικές θαυμάσιες και πρωτότυπες ιδέες που μπορούμε να κάνουμε μόνοι μας εύκολα, γρήγορα και χωρίς μεγάλο κόστος χρησιμοποιώντας παλιά καφάσια. Σας παρουσιάζουμε διάφορες φωτογραφίες που θα σας δώσουν την απαραίτητη φαντασία και έμπνευση για να ξεκινήσετε τις δικές σας διακοσμήσεις και κατασκευές. Καλή διασκέδαση! http://i.imgur.com/HtMvk9M.png http://i.imgur.com/rnEUWV2.png http://i.imgur.com/olmoR5v.png http://i.imgur.com/BVNYNW3.png http://i.imgur.com/cSF6FPK.png http://i.imgur.com/EjZlTU8.png http://i.imgur.com/MB9a1wi.png http://i.imgur.com/pva3CDI.png http://i.imgur.com/3iEJTyT.png http://i.imgur.com/Aq4MXbU.png Φωτογραφίες pinterest.com sweetmagnoliaway.blogspot.gr bhg.com paperandinkplayground.com twostraightlines.typepad.com cfabbridesigns.com blog.ordinarymommydesign.com

Η Λέα θέλει να μοιάσει στη μαμά της και καταφέρνει να μας σοκάρει. Πρόκειται για τη νέα καμπάνια κατά της ενδοοικογενειακής βίας με πρωταγωνίστρια ένα μικρό κορίτσι, τη Λέα, που θέλει να μοιάσει στη μητέρα του. Η Frauenzentrale Zürich, μια ελβετική μη κερδοσκοπική οργάνωση με στόχο να ενθαρρύνει την ανεξαρτητοποίηση των γυναικών, δημοσίευσε το συγκινητικό βίντεο. Σκοπός είναι να προβληματιστούν οι γονείς και να κάνει τις μητέρες να αναρωτηθούν τι πρότυπο θέλουν να αποτελούν για τα παιδιά τους. Η μικρή Λέα, προσπαθώντας να μοιάσει στη μαμά της αποκαλύπτει ότι οι συνέπειες του φαινομένου δεν εντοπίζονται μόνο σε ένα θύμα. «Η ενδοοικογενειακή βία σπάνια έχει ένα μόνο θύμα. Μην την αφήσετε να φτάσει τόσο μακριά», τονίζει το κορίτσι. Η ενδοοικογενειακή βία αποτελεί «βουβή» νόσο σε πολλές οικογένειες που φαινομενικά δείχνουν υγιείς. Εκατομμύρια γυναίκες ανά τον κόσμο πέφτουν θύματα ξυλοδαρμού από τους συζύγους τους, ενώπιον των παιδιών τους. Στόχος του βίντεο είναι να δείξει κατά πόσο επηρεάζουν οι συνήθειες των γονέων τα μικρά παιδιά και να αφυπνίσει το κοινό ως προς το φαινόμενο αυτό. Στο βίντεο της ελβετικής καμπάνιας, η μικρή εμφανίζεται στο πλάνο να δοκιμάζει τα ρούχα και τα παπούτσια της μαμάς της. Δοκιμάζει να βαφεί όπως η μαμά της και καταλήγει να έχει το παραμορφωμένο πρόσωπό της. Δείτε το βίντεο: protothema.gr

👶 Πώς το μωρό “γεύεται” μέσα στη μήτραΜπορεί να σου φαίνεται απίστευτο, αλλά το μωράκι αρχίζει να ανακαλύπτει τις γεύσεις περίπου στις 13–15 εβδομάδες της εγκυμοσύνης. 😲 Οι γεύσεις που αντιλαμβάνεται μέσα στην κοιλίτσα της μαμάς του δεν είναι τυχαίες. Μέσα από το αμνιακό υγρό, το έμβρυο γεύεται τις τροφές που καταναλώνει η μητέρα. 🍲 Αυτό σημαίνει ότι η διατροφή σου δεν επηρεάζει μόνο τη δική σου υγεία αλλά και τη μελλοντική προτίμηση του παιδιού σου στις γεύσεις! 🌟 💡 Tip: Αν θέλεις το μωράκι σου να αναπτύξει πιο εύκολα γευστικές προτιμήσεις και να μην γίνει ιδιότροπο στο φαγητό, βάλε ποικιλία τροφών στη διατροφή σου. 🥦 Ισορροπημένη διατροφή: Η βάση για υγιές μωρόΗ ισορροπημένη διατροφή κατά την εγκυμοσύνη περιλαμβάνει ποικιλία ποιοτικών γευμάτων, τα οποία καλύπτουν τις ανάγκες σε βιταμίνες, μέταλλα, ιχνοστοιχεία και άλλα θρεπτικά συστατικά. Στόχος είναι να διασφαλιστεί: Η σωστή ανάπτυξη του εγκεφάλου και του σώματος του μωρού 🧠💖 Η ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος της μητέρας Η διατήρηση ενέργειας και ευεξίας για τη μέλλουσα μαμά ⚡ Ακολουθεί αναλυτικός οδηγός για τις τροφές που πρέπει να περιλαμβάνονται καθημερινά στη διατροφή σου: 🥛 Γαλακτοκομικά προϊόντα: Δύναμη για δόντια και οστάΤα γαλακτοκομικά όπως το γάλα, το γιαούρτι και το τυρί είναι πλούσια σε ασβέστιο, βιταμίνες και πρωτεΐνες, απαραίτητα για: Τη σωστή ανάπτυξη των οστών και των δοντιών του μωρού 🦴🦷 Την ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος Τη διατήρηση της μυϊκής και σκελετικής υγείας της μητέρας 💪 Σύσταση: Κατανάλωσε 3–4 μερίδες γαλακτοκομικών προϊόντων την ημέρα. 💡 Tip: Ενάλλασσε τα γαλακτοκομικά: γιαούρτι με φρούτα στο πρωινό, γάλα στο smoothie και τυρί σε σαλάτες ή σνακ. 🍊 Φρούτα και χυμοί: Βιταμίνες για ενέργεια και προστασίαΤα φρούτα είναι απαραίτητα για τη σωστή πρόσληψη βιταμίνης C και φυτικών ινών. 🌈 Σύσταση: Κατανάλωσε 3–4 μερίδες φρούτων καθημερινά, δίνοντας προτεραιότητα στα εσπεριδοειδή όπως πορτοκάλια, μανταρίνια και γκρέιπφρουτ. 🍊🍊 Οφέλη: Ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα 💪 Βοηθούν στην καλή λειτουργία του πεπτικού συστήματος Προστατεύουν τα κύτταρα από οξειδωτικές βλάβες 💡 Tip: Φτιάξε φρέσκους χυμούς ή πρόσθεσε φρούτα σε γιαούρτι ή δημητριακά για ποικιλία. 🍗 Κρέας και αυγά: Πρωτεΐνη για ανάπτυξηΤα κρέατα (βοδινό, κοτόπουλο, ψάρι) και τα αυγά παρέχουν υψηλής ποιότητας πρωτεΐνες και σίδηρο. Οφέλη: Σχηματισμός ερυθρών αιμοσφαιρίων 🩸 Μεταφορά οξυγόνου στους ιστούς της μητέρας και του μωρού Ανάπτυξη μυών και ιστών του μωρού Σύσταση: Κατανάλωσε 1–2 μερίδες την ημέρα. ⚠️ Τα αυγά πρέπει να είναι καλά μαγειρεμένα για την αποφυγή μικροβίων. 💡 Tip: Δοκίμασε βραστά ή ομελέτες με λαχανικά για έξτρα θρεπτικά συστατικά. 🥬 Λαχανικά: Πράσινη ενέργειαΤα λαχανικά πρέπει να αποτελούν βασικό μέρος κάθε γεύματος, καθώς προσφέρουν: Φυλλικό οξύ για την ανάπτυξη του νευρικού σωλήνα του μωρού Βιταμίνες και μέταλλα για την υγεία της μητέρας Φυτικές ίνες που βοηθούν στη δυσκοιλιότητα Σύσταση: Κατανάλωσε 5 μερίδες ημερησίως, κυρίως πράσινα λαχανικά όπως μαρούλι, σπανάκι και μπρόκολο. 🥗 💡 Tip: Πρόσθεσε τα σε σαλάτες, smoothies ή ως συνοδευτικά στα κυρίως γεύματα. 🌾 Δημητριακά, ξηροί καρποί και προϊόντα ολικής άλεσης: Ενέργεια και υγείαΤα δημητριακά ολικής άλεσης και οι ξηροί καρποί προσφέρουν: Σταθερή ενέργεια ⚡ Φυτικές ίνες για καλύτερη πέψη Αντιοξειδωτικά και πολύτιμα λιπαρά 🥜 Σύσταση: Κατανάλωσε καθημερινά σε άφθονες ποσότητες, συμπεριλαμβάνοντας: ψωμί ολικής άλεσης 🍞 καστανό ρύζι βρώμη 🥣 ξηρούς καρπούς ως σνακ 💡 Tip: Προτίμησε να συνδυάζεις ξηρούς καρπούς με φρούτα για ένα ισορροπημένο σνακ. ⚖️ Ισορροπία και ποικιλία: Το μυστικό για υγιή εγκυμοσύνηΤο σημαντικότερο στοιχείο στη διατροφή της μέλλουσας μαμάς είναι η ποικιλία και η ισορροπία. 🌟 Αν επιλέγεις καθημερινά τροφές από όλες τις ομάδες: γαλακτοκομικά 🥛 φρούτα 🍎 λαχανικά 🥦 κρέας και αυγά 🍗 δημητριακά και ξηρούς καρπούς 🌾 …τότε εξασφαλίζεις υγιή ανάπτυξη του μωρού και ευεξία για σένα. 💡 Tip: Σημείωνε τι τρως καθημερινά για να παρακολουθείς την ποικιλία της διατροφής σου. ❓ FAQs – Συχνές Ερωτήσεις❓ Πρέπει να τρώω περισσότερο από πριν;Όχι! Η ποιότητα είναι πιο σημαντική από την ποσότητα. ❓ Μπορώ να παραλείπω γεύματα;Δεν συνιστάται. Η σταθερή πρόσληψη τροφής βοηθά στην ενέργεια και στη σταθερή γλυκόζη του αίματος. ❓ Πόσα φρούτα πρέπει να τρώω;Τουλάχιστον 3–4 μερίδες την ημέρα, με ποικιλία. ❓ Πόσο σημαντικά είναι τα γαλακτοκομικά;Πολύ σημαντικά, για την ανάπτυξη οστών και δοντιών του μωρού. ❓ Μπορώ να τρώω ξηρούς καρπούς και σπόρους;Ναι, είναι εξαιρετική πηγή ενέργειας και ωφέλιμων λιπαρών. 💬 ΣυμπέρασμαΗ διατροφή της εγκυμονούσας είναι η βάση για υγιή ανάπτυξη του μωρού και ευεξία της μητέρας. 🥰 Η ισορροπία, η ποικιλία και η καθημερινή φροντίδα της διατροφής σου θα κάνουν τη διαφορά, τόσο τώρα όσο και στο μέλλον. 🌸 Μην ξεχνάς: κάθε γεύμα είναι μια επένδυση στην υγεία σας! 💖

Φαίνεται λοιπόν ότι η κατάσταση απλουστεύεται καθώς επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν, ανακάλυψαν μια μέθοδο για τη μέτρηση των επιπέδων βιταμινών σε ένα παιδί, αξιοποιώντας κάτι που τα παιδιά παράγουν ίσως περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Και τι είναι αυτό; Μα φυσικά τα δάκρυα! Σύμφωνα με τους ερευνητές η διαδικασία είναι πάρα πολύ απλή. Τοποθετείται μια μικρή απορροφητική λωρίδα κάτω από το κάτω βλέφαρο του παιδιού, και όταν κλάψει συλλέγεται όλο το ρευστό υλικό που χρειάζεται. Με τον τρόπο αυτό, σύμφωνα πάντα με την ερευνητική ομάδα, μπορούν να μετρηθούν τα επίπεδα πολύ σημαντικών βιταμινών, όπως A, C, D, E και K, καθώς και όλες τις βιταμίνες του συμπλέγματος Β. Πρόκειται για μια εύκολη, ανώδυνη και ανέξοδη μέθοδο, που θα είναι σε θέση να εντοπίσει πιθανές ελλείψεις από πολύ νωρίς. neadiatrofis.gr

Κρατάει σταθερή τη θερμοκρασία του σώματος, συμβάλει στη σύνθεση διάφορων χημικών ουσιών, βοηθάει στη διάσπαση των προτείνων, διευκολύνει την πέψη και την λειτουργία του εντέρου και αποβάλει από τον οργανισμό του παιδιού τις διάφορες τοξίνες. Είναι πολύ σημαντικό να διατηρούμε τον οργανισμό του παιδιού καλά ενυδατωμένο. Πόσο νερό όμως πρέπει να καταναλώνει ένα παιδί κατά τη διάρκεια της ημέρας; Η ποσότητα εξαρτάται από το φύλλο, την ηλικία και το βάρος του παιδιού. Επιπλέον η θερμοκρασία, η υγρασία του περιβάλλοντος και η σωματική δραστηριότητα κάθε παιδιού ανάλογα με το πόσο έντονη είναι ή όχι επηρεάζουν τις ανάγκες για την καθημερινή κατανάλωση νερού. Τους πρώτους 6 μήνες της ζωής το μωράκι καλύπτει τις ανάγκες του για νερό με την κατανάλωση γάλακτος. Στην ηλικία αυτή η ανάγκη για νερό είναι περίπου 150ml/kg βάρος σώματος. Ένα μωράκι 9 μηνών χρειάζεται 140 ml/kg βάρος σώματος και ένα παιδί ηλικίας ενός έτους πρέπει να προσλαμβάνει περίπου 130 ml/kg βάρος σώματος. Πέρα από την κατανάλωση του νερού στην καθαρή του μορφή τα παιδάκια παίρνουν αρκετή ποσότητα νερού και από τα φαγητά και ιδιαίτερα από τα φρούτα και τα λαχανικά που αποτελούνται 90% από νερό. Όσο μεγαλώνει το παιδί τόσο πιο αυξημένες είναι οι ανάγκες του για νερό. Συγκεκριμένα στην ηλικία των 4-8 ετών χρειάζονται 1,3 λίτρα νερό σε καθημερινή βάση. Για τα παιδάκια των 9-13 ετών 2 λίτρα είναι αρκετά. Τέλος τα παιδιά που είναι 14-18 ετών χρειάζεται να πίνουν 2,3 λίτρα. Όπως αναφέραμε οι ανάγκες αυτές καλύπτονται συνολικά και από την κατανάλωση φαγητού και από άλλα ροφήματα όπως τσάι και χυμούς. Να θυμάστε πως ένα καλά ενυδατωμένο παιδάκι είναι ένα υγιές παιδί. Πρέπει λοιπόν να του υπενθυμίζουμε κατά τη διάρκεια της ημέρας ότι πρέπει να πίνει νερό και να φροντίζουμε να μη παραλείπουμε να κουβαλάει μαζί του ένα μπουκαλάκι στο παιχνίδι, στο σχολείο και στο διάβασμα.

Η χαρισματική Ρωσίδα καλλιτέχνης εκμεταλλευόμενη τα φυσικά χρώματα, τις καιρικές συνθήκες και το μαγευτικό περιβάλλον, δημιουργεί μια σειρά από ζεστές και συγκινητικές φωτογραφίες που θα σας αφήσουν έκπληκτους.Τα αγόρια στις φωτογραφίες είναι οι δυο γιοι της και τα ζώα ανήκουν στη φάρμα τους. «Έχω σε μεγάλο βαθμό διαίσθηση και έμπνευση όταν συνθέτω φωτογραφίες. Αντλώ έμπνευση κυρίως από την επιθυμία μου να εκφράσω κάτι που αισθάνομαι, αν και συνήθως δεν μπορώ να εξηγήσω τι ακριβώς είναι αυτό», εξηγεί η Shumilova στο site BoredPanda. iefimerida.gr

Έτσι, μια αμερικανική εταιρία, με έδρα στην Καλιφόρνια, η 3d Babies (Τρισδιάστατα Μωρά), προσφέρει στους ανυπόμονους υποψήφιους γονείς ένα τρισδιάστατο εκμαγείο του ακόμα αγέννητου μωρού τους, ακόμα και σε φυσικό μέγεθος, με βάση την εικόνα που έχουν δώσει οι υπερηχογραφίες. Με το δελεαστικό διαφημιστικό μήνυμα «δεν θα θέλατε να γνωρίσετε το μωρό σας πριν γεννηθεί;», η νεοσύστατη εταιρία χρησιμοποιεί ένα τρισδιάστατο εκτυπωτή για να δημιουργήσει μοντέλα του εμβρύου, το οποίο ακόμα αναπτύσσεται μέσα στην μήτρα της μητέρας του. Και φυσικά η τρισδιάστατη εκτύπωση μπορεί να γίνει σε διαδοχικές φάσεις της ανάπτυξης του μωρού, έτσι ώστε, αν κανείς θέλει, μπορεί να αποκτήσει μια ολόκληρη σειρά από τέτοιες «κούκλες», καθώς το παιδί θα ολοκληρώνει την ανάπτυξή του. Η 3D Babies κάνει την απεικόνιση του εμβρύου με τους υπερήχους και, στη συνέχεια, ένα ειδικό λογισμικό αναλαμβάνει την εκτύπωση, που αναπαριστά τις εκφράσεις του προσώπου του και την θέση του, όπως είναι κουλουριασμένο μέσα στην μήτρα. Η ιστοσελίδα της εταιρείας διαφημίζει τα τρισδιάστατα «μωρά» ως «ένα προϊόν που θα αποτελέσει μια πολύτιμη οικογενειακή ανάμνηση της εγκυμοσύνης σας». Τα εκτυπωμένα έμβρυα πωλούνται σε τρεις διαστάσεις: σε φυσιολογικό μέγεθος μήκους περίπου 20 εκατοστών (κοστίζει 600 δολάρια), σε μεσαίο δέκα εκατοστών (400 δολάρια) και σε μικρό πέντε εκατοστών (200 δολάρια), σύμφωνα με τη βρετανική «Ντέιλι Μέιλ». Το μεγάλο μέγεθος αντιστοιχεί κατά μέσο όρο σε ένα έμβρυο 23 - 24 εβδομάδων. Ο γονιός-πελάτης μπορεί να διαλέξει αν θέλει να εμφανίζεται το φύλο του παιδιού του στην εκτύπωση, ενώ μπορεί να επιλέξει το δέρμα του ανάμεσα σε τρεις αποχρώσεις (ανοικτή, μεσαία, σκούρα), προφανώς ανάλογα και με το χρώμα των ίδιων των γονιών. Δεν διευκρινίζεται πάντως το ίδιο το υλικό που χρησιμοποιείται για την τρισδιάστατη εκτύπωση. Όμως και άλλες εταιρείες σε διάφορα μέρη του κόσμου -όπως αποκαλύπτει μια περιήγηση στο διαδίκτυο- προσφέρουν ανάλογες εκτυπώσεις.

Για το παιδί μπορεί να σημαίνει γνωριμία με νέα μέρη, καινούριους ανθρώπους και νέους κανόνες. Για σας μπορεί να σηματοδοτεί την επιστροφή στην εργασία ή στα οικιακά, χωρίς το παιδί. Ίσως να είναι η πρώτη φορά που εσείς και το παιδί σας αποχωρίζεστε για τόσες ώρες. Η αλλαγή έχει συνέπειες για όλη την οικογένεια. Άλλα παιδιά αντιμετωπίζουν αυτή τη μεταβατική περίοδο εύκολα και άλλα δυσκολεύονται περισσότερο, αλλά γενικότερα κάποιος βαθμός δυσκολίας είναι συνηθισμένο φαινόμενο. Ξεκινώντας το σχολείο το παιδί θα χρειαστεί να κάνει πολλούς συμβιβασμούς. Πρέπει να αποχωριστεί τους γονείς και να χάσει την αποκλειστική σχέση μαζί τους και να αφήσει πίσω του την περίοδο που ήταν ένα μωράκι. Ίσως δυσκολεύεται περισσότερο αν το μικρό του αδελφάκι παραμένει στο σπίτι με τη μαμά και ίσως είναι ευκολότερο αν το μεγαλύτερο αδελφάκι του πηγαίνει ήδη σχολείο. Όταν ξεκινήσει το σχολείο το παιδί σας μπορεί να έχει αρνητικά συναισθήματα και αυτά μπορεί να αντανακλώνται σε δύσκολη συμπεριφορά. Το παιδί που γινόταν ένα μεγάλο αγόρι ή κορίτσι ξαφνικά μπορεί να υιοθετεί συμπεριφορές μικρότερου παιδιού και να σας δυσκολεύει. Θυμός Το παιδί μπορεί να βιώνει συναισθήματα εγκατάλειψης από τον γονιό, ειδικά αν έχει επιστρέψει στην εργασία του και αυτό μπορεί να το κάνει να θυμώνει. Αυτός ο θυμός είναι πιθανόν να μην εκφράζεται ανοιχτά προς εσάς που είστε το αγαπημένο του πρόσωπο, αλλά να στρέφεται προς άλλα πρόσωπα, όπως τα αδέλφια ή τους συνομήλικους ή προς τον εαυτό ακόμα. Είναι σύνηθες όταν ένα παιδί δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει ένα γεγονός που δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα. Αν το παιδί σας είναι επιθετικό προς άλλα παιδιά χρειάζεται έναν ευαίσθητο ενήλικα που θα προσπαθήσει να κατανοήσει το λόγο της κακής συμπεριφοράς. Ταυτόχρονα όμως, χρειάζεται να είναι αυστηρός σχετικά με το τι επιτρέπεται και τι όχι. Μπορεί επίσης, το παιδί να εκφραστεί με εκρήξεις θυμού, καθώς αρχίζει να αισθάνεται εκτός ελέγχου. Αυτές οι εκρήξεις θυμού είναι συνήθως δύσκολες καταστάσεις για τους γονείς, ειδικά ύστερα από μια δύσκολη μέρα στη δουλειά. Θυμηθείτε ότι είναι ένα υγιές σημάδι ότι το παιδί νιώθει αρκετή ασφάλεια, ώστε να εκφράσει ανοιχτά τα αρνητικά συναισθήματά του. Το κάνει γνωρίζοντας ότι το αγαπάτε και δεν θα πάψετε να το αγαπάτε. Μετά το επεισόδιο πείτε του ότι είναι εντάξει να είναι θυμωμένο και ρωτήστε αν κάτι συγκεκριμένο το έκανε να θυμώσει. Συζητήστε μαζί του δίνοντάς του την ευκαιρία να μιλήσει και προτείνετε ότι ο θυμός μπορεί να έχει σχέση με το σχολείο. Άγχος Το παιδί μπορεί να αισθάνεται γενικό άγχος για το καινούριο σχολείο και τα νέα πρόσωπα, φόβο για το άγνωστο και φόβο για το τι θα του συμβεί. Το άγχος αυτό μπορεί να μεταφραστεί σε εμφάνιση παράλογων φόβων που δεν είχε μέχρι τώρα, για διάφορα πράγματα. Μπορεί επίσης, να εκφραστεί με τη μορφή επιθετικής συμπεριφοράς προς τους συμμαθητές. Ακόμα, μπορεί να μην εκφράζεται καθόλου τη μέρα, αλλά να εμφανίζεται τη νύχτα με τη μορφή εφιαλτών. Τα αρνητικά συναισθήματα μπορούν να γίνουν άσχημα όνειρα. Οι εφιάλτες, εξάλλου, φέρνουν κοντά στο παιδί τη νύχτα, τους γονείς που αποχωρίζεται τη μέρα. Αν το παιδί σας έχει άγχος, προσπαθήστε να μιλήσετε θετικά για τη δική σας εμπειρία στο σχολείο, ώστε να μην του μεταδώσετε τους φόβους σας. Θυμίστε στο παιδί ότι στο παρελθόν έχει καταφέρει να ξεπεράσει τους φόβους του και ενθαρρύνετέ το λέγοντας ότι και σε αυτή την περίπτωση θα τα καταφέρει. Αν έχει συνηθίσει να σας βλέπει στη διάρκεια όλης της μέρας, μπορεί να ανησυχεί για το πού είστε και τι κάνετε. Καθησυχάστε το παιδί μιλώντας για τη μέρα σας και ρωτώντας για τη δική του. Μπορείτε να του δείξετε ότι θα έχει την προσοχή και την αγάπη σας αφιερώνοντας του περισσότερο χρόνο το απόγευμα ή το Σαββατοκύριακο. Μπορείτε επίσης, να του δώσετε τη δυνατότητα να πάρει ενεργά μέρος στην προετοιμασία για το σχολείο, παίρνοντάς το μαζί για να ψωνίσετε τα απαραίτητα σχολικά και ρούχα, κάτι που θα το γεμίσει ενθουσιασμό. Δώστε του όσες περισσότερες πληροφορίες μπορείτε. Αν είναι δυνατόν επισκεφτείτε μαζί το χώρο του σχολείου πριν την έναρξη της χρονιάς. Δώστε του ένα αγαπημένο του αντικείμενο μαζί στο σχολείο, που θα συνδέσει το σχολείο με την οικογένεια και θα του υπενθυμίζει ότι το αγαπάτε. Αν εμφανίσει φοβίες, το παιδί έχει ανάγκη από κάποιον που μπορεί να ακούσει τους φόβους του, τους παίρνει στα σοβαρά και προσπαθεί να το κατανοήσει. Ζήλεια Το παιδί μπορεί να αισθάνεται ζήλεια για το μικρότερο αδελφάκι. Μπορεί να έχει ανάγκη για περισσότερο ντάντεμα και έτσι να επανεμφανιστούν ζήλειες που είχαν περάσει. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει εντάσεις ανάμεσα στα αδέλφια και τσακωμούς. Αυτές οι καταστάσεις συνήθως δυσκολεύουν τους γονείς, που συνήθως αναρωτιούνται πώς πρέπει να αντιδράσουν. Φυσικά οι γονείς χρειάζεται να παρεμβαίνουν όταν τα πράγματα φεύγουν από τον έλεγχο, και κυρίως όταν πρόκειται για μικρά αδέλφια και να θέσουν όρια στη συμπεριφορά τους. Θυμηθείτε ότι η κατάσταση είναι δυσάρεστη, αλλά έτσι τα παιδιά μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν συναισθήματα αντιπαλότητας και μίσους στο ασφαλές περιβάλλον του σπιτιού και αυτό τα βοηθά να αναπτυχθούν. Ο ποιοτικός χρόνος με το παιδί ξεχωριστά, μπορεί να βοηθήσει να καθησυχαστεί ότι κατέχει ακόμα μια σημαντική θέση στην οικογένεια. από την Όλγα Μάντη, MSc Σχολική & Εξελικτική Ψυχολόγο http://enarthro.blogspot.gr/ Πηγή: Understanding your child... Starting school, The Tavistock and Portman NHS foundation fund

Πέρα από τα γεμάτα μπιμπερό ή τα ρολόγια που χρονομετρούν το θηλασμό και τα γραμμάρια που καθημερινά κερδίζει το μωράκι σας, τα πρώτα γεύματα είναι μια πηγή πρωτόγνωρης τρυφερότητας, αγάπης, φροντίδας και χαράς, τόσο για εσάς όσο και για το καμάρι σας. Απολαύστε λοιπόν αυτό το μοναδικό και πανέμορφο θέαμα που σας προσφέρει ο μικρός πρωταγωνιστής της ζωής σας: Από τις πρώτες λαίμαργες γουλιές που κατεβάζει βιαστικά μέχρι τις τελευταίες σταγόνες που απολαμβάνει αργά και ρυθμικά. Φυσικά πάντα με το αίσθημα της ασφάλειας και της απόλυτης ευτυχίας στην αγκαλιά της μανούλας. Σε αυτό το όμορφο ταξίδι της διατροφής και της ανάπτυξης το μωράκι σας και εσείς είστε σύμμαχοι. Εκείνο πεινάει και έχει ανάγκη τη βοήθεια σας. Εσείς θέλετε να το ταΐσετε για να μεγαλώσει. Προσπαθήστε λοιπόν να αποφεύγετε τις δικαιολογημένες εν μέρη αγωνίες και τις αναπόφευκτες ανησυχίες όπως: Κάθε πόσες ώρες πρέπει να τρώει το μωράκι μου; .... Πόσο πρέπει να τρώει; .... Πώς θα ξέρω ότι έφαγε καλά; .... Μην ανησυχείτε για όλα αυτά. Ξέρει εκείνο και να είστε σίγουρες που θα σας το δείξει. Έχει τον δικό του αδιάψευστο τρόπο για να σας το δείξει. Τους πρώτους 4-5 μήνες το μενού του μωρού θα περιορίζετε μόνο και αποκλειστικά στο γάλα. Παιδίατροι, ερευνητές, ακόμη και οι παρασκευαστές του έτοιμου γάλακτος συμφωνούν πως το γάλα της μανούλας είναι το καλύτερο και αναντικατάστατο. Όσο κι αν προοδεύσει η επιστήμη, το μητρικό γάλα θα είναι πάντα καλύτερο από οποιοδήποτε άλλο γάλα που κυκλοφορεί στο εμπόριο. Είναι ειδικά προσαρμοσμένο στις ανάγκες του ευαίσθητου οργανισμού του μωρού, περιέχει ακριβώς όλες τις ουσίες που χρειάζεται και μάλιστα στη σωστή αναλογία. Έχετε λοιπόν μερικούς πολύ σοβαρούς λόγους για να θηλάσετε το μωράκι σας.

Όπως υποστηρίζουν Σουηδοί μελετητές η αγκαλιά είναι φάρμακο ακόμα και για τις καρδιοπάθειες. «Η θετική συναισθηματική εμπειρία της αγκαλιάς ενεργοποιεί διάφορες βιοχημικές και ψυχολογικές αντιδράσεις», επισημαίνει ο επικεφαλής ερευνητής δρ Γιαν Άστρεμ, ψυχολόγος-ψυχοθεραπευτής στο Λίνκεπινγκ της Σουηδίας, ο οποίος τονίζει ότι μόλις δέκα δευτερόλεπτα αγκαλιάς από ένα αγαπημένο μας πρόσωπο αρκεί για να μειωθεί η αρτηριακή πίεση, να αυξηθεί η οξυτοκίνη και οι άλλες ορμόνες ευεξίας και να μειωθεί αισθητά το στρες. Σύμφωνα με προηγούμενη έρευνα που μελέτησε η ομάδα του κ. Άστρεμ, η οποία είχε διεξαχθεί σε άνδρες και γυναίκες ηλικίας 20-49 ετών, έπειτα από 10 δευτερόλεπτα αγκαλιάς, αλλάζουν αισθητά τα επίπεδα διαφόρων ορμονών στον οργανισμό τους. Πάντως, δεν είναι τυχαίο ότι η ορμόνη της οξυτοκίνης, που παράγεται με την αγκαλιές, είναι η ίδια ορμόνη με αυτή που παράγει ο εγκέφαλος κατά τον τοκετό και τον θηλασμό. Βοηθάει στο δέσιμο της μητέρας με το μωρό και είναι καταλυτική στην ανάπτυξη σχέσεων εμπιστοσύνης. Και κάποια μυστικά για την αγκαλιά… Ανάλογα με τον τρόπο που αγκαλιάζετε ή σας αγκαλιάζουν, μπορεί να φανούν πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της σχέσης των ανθρώπων που αγκαλιάζονται. Αυτός που αγκαλιάζει με τα χέρια προς τα πάνω, δηλαδή γύρω από το σβέρκο, καλείται εκείνη τη στιγμή να δώσει ενέργεια σε αυτόν που τον αγκαλιάζει του οποίου τα χέρια είναι γύρω από τη μέση του ή και ψηλά στην πλάτη του. Παρατηρώντας αυτήν την τόσο απλή κίνηση, μπορείτε να καταλάβετε σε μια συνάντηση το ρόλο που θα έχετε να παίξετε. Μπορεί ωστόσο αυθόρμητα να σας βγει να αγκαλιάσετε εσείς από κάτω. Αυτό σημαίνει ότι μάλλον εσείς θα χρειαστείτε ενέργεια από τον άλλον. Παρατηρήστε για παράδειγμα, όταν θέλετε ν παρηγορήσετε κάποιον, πάντα τον αγκαλιάζετε γύρω από το σβέρκο. Εάν δε, εκείνος δεν σας αγκαλιάσει καν, αλλά βάζει και τα χέρια του μπροστά, σαν να κουρνιάζει στο στήθος σας, τότε σημαίνει οτι έχει πολύ μεγάλη ανάγκη από την ενέργειά σας και δεν είναι διατεθειμένος επί του παρόντος να σας επιστρέψει τίποτα από αυτήν. Η πιο ισορροπημένη αγκαλιά είναι αυτή που γίνεται χιαστή. Σε αυτή την αγκαλιά και τα δύο άτομα δίνουν και παίρνουν επί ίσοις όροις. enallaktikidrasi.com

Θα χρειαστούμε λοιπόν... Ένα αυγό άδειο Βαμβάκι Φακές ή φασόλια Νερό Μαρκαδόρους Φαντασία και καθημερινή φροντίδα Διαδικασία 1. Βράζουμε ένα αυγουλάκι και το καθαρίζουμε στην κορυφή. Πολύ προσεκτικά για να μη μας σπάσει με ένα κουταλάκι το τρώμε και το καθαρίζουμε από τα υπολείμματα. 2. Ζωγραφίζουμε και δίνουμε μορφή στο αυγό. Φτιάχνουμε φατσούλες σχηματίζοντας ματάκια,χειλάκια, αυτάκια, μυτούλες και μουστάκια. 3. Κόβουμε τόσο βαμβάκι ώστε να καλύψει τον πάτο του αυγού. 4. Πατάμε με το χέρι μας το βαμβάκι για να το στρώσουμε και να κάτσει λίγο και το βρέχουμε με λίγο νερό. 5. Παίρνουμε μερικές φακές και τις τοποθετούμε πάνω στο βρεγμένο βαμβάκι. 6. Ξαναποτίζουμε το βαμβάκι για να έχει αρκετό νερό, αλλά προσέχουμε να μη καλύψει τις φακές. 7. Αφήνουμε τις φακές στο παράθυρο και ποτίζουμε μέρα παρά μέρα ή όταν βλέπουμε ότι το βαμβάκι δεν είναι υγρό. Καλή διασκέδαση! http://i.imgur.com/PUYfM8h.png http://i.imgur.com/5rF39aY.jpg http://i.imgur.com/UjfeJFx.jpg http://i.imgur.com/9iET8DD.jpg http://i.imgur.com/FxKl5GZ.png pourmesjolismomes.com

Η προωρότητα σύμφωνα με αυτόν τον ορισμό διαφοροποιείται από το «χαμηλό βάρος γέννησης», το οποίο αφορά βρέφη που έχουν γεννηθεί με βάρος μικρότερο των 2.500 γρ. Το «πολύ χαμηλό βάρος γέννησης» αναφέρεται σε βρέφη που γεννήθηκαν με βάρος μικρότερο των 1.500 γρ., ενώ το «ελάχιστο βάρος γέννησης» σε βρέφη που γεννήθηκαν μικρότερα από 1.000γρ. Πριν από το 1960 η προωρότητα οριζόταν με το βάρος γέννησης (βρέφη μικρότερα από 2.500γρ.), επειδή το βάρος γέννησης ήταν ο πιο αξιόπιστος δείκτης αξιολόγησης του κινδύνου νοσηρότητας και θνησιμότητας των βρεφών. Το 1967 οι Battaglia and Lubchenco μελετώντας την κατανομή των γεννήσεων με βάση της εβδομάδες κύησης, έθεσαν το όριο των 38 εβδομάδων κύησης προκειμένου να θεωρείται ένα βρέφος τελειόμηνο. Επομένως, τα βρέφη μπορούν να κατηγοριοποιηθούν ως πρόωρα όταν γεννιούνται πριν τις 38 εβδομάδες κύησης και τελειόμηνα όταν γεννιούνται μεταξύ 38-42 εβδομάδες. Τα πρόωρα νεογνά, αλλά και αυτά με χαμηλό βάρος και με άλλα προβλήματα υγείας, αμέσως μετά τη γέννησή τους πηγαίνουν στη Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών, όπου νοσηλεύονται. Τα νεογνά τοποθετούνται στη θερμοκοιτίδα, που αποτελεί το τεχνητό περιβάλλον, το οποίο παρέχει τις κατάλληλες συνθήκες για την προστασία τους, δηλαδή, μοιάζει με το περιβάλλον της μήτρας. Εκεί τα μωρά θα συνεχίσουν την ανάπτυξή τους μέχρι να ξεπεράσουν τα όποια προβλήματα έχουν. Πρόκειται για έναν χώρο απόλυτα ελεγχόμενο και προστατευμένο, που, ωστόσο, εκθέτει το μωρό σε επώδυνα ερεθίσματα, όπως δυνατό φωτισμό, συνεχείς ιατρικές εξετάσεις, αλλά και τον αποχωρισμό από τους γονείς του για όσο διάστημα κρατάει η νοσηλεία του. Έχουν γίνει πολλές μελέτες σχετικά με την επίδραση που έχει ο αποχωρισμός του μωρού από τη μητέρα του, με αποτέλεσμα να γίνουν σημαντικές μεταρρυθμίσεις στα μαιευτήρια και να επιτρέπουν την επαφή γονέων – νεογνών. Η πιο μεγάλη αλλαγή στη φροντίδα των πρόωρων νεογνών όμως, προήλθε από την Κολομβία. Εκεί λόγω οικονομικών δυσχερειών, οι οποίες δεν επέτρεπαν να υπάρχει επάρκεια σε θερμοκοιτίδες για όλα τα μωρά, αποφασίστηκε ύστερα από τη γέννησή τους να πηγαίνουν στις μητέρες τους, αντί στις θερμοκοιτίδες και αυτές να τα ακουμπούν πάνω στο σώμα τους και να τα θηλάζουν. Η μέθοδος αυτή ονομάστηκε «φροντίδα καγκουρό» και η εφαρμογή της είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση της θνησιμότητας, της νοσηρότητας και της εγκατάλειψης των βρεφών. Διαπιστώθηκε ότι η τροφή, η ζεστασιά και η φροντίδα των γονιών μπορούν να βοηθήσουν στην ανάπτυξη των βρεφών τους. Παράλληλα, οι γονείς, αναλαμβάνοντας τη φροντίδα των παιδιών τους αποκτούν περισσότερη εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους. Η μέθοδος αυτή έχει υιοθετηθεί από τις ανεπτυγμένες χώρες και σήμερα αποτελεί μια ευρέως χρησιμοποιούμενη μέθοδο στην αντιμετώπιση της προωρότητας. Παρόλα αυτά, η χρήση της στην Ελλάδα είναι ακόμα πολύ περιορισμένη. από την Όλγα Μάντη, Εξελικτική και Σχολική Ψυχολόγο MSc http://enarthro.blogspot.gr/

Αφήνοντας το μωρό να κλάψει για λίγο αντί να το παρηγορήσουμε αμέσως, δεν πρόκειται να το βλάψουμε, σύμφωνα με τη μελέτη. Αντιθέτως, η κατάληξη θα είναι να μειωθεί το στρες του και να βελτιωθεί ο ύπνος του. Οι ερευνητές λένε πως οι γονείς θα πρέπει να εφαρμόζουν την τεχνική του ελεγχόμενου κλάματος τα βράδια. Σύμφωνα με αυτήν, οι γονείς πρέπει να περιμένουν επί συγκεκριμένη ώρα πριν πάρουν αγκαλιά το μωρό τους. Ειδικότερα, το πρώτο βράδυ που θα ξυπνήσει το μωρό κλαίγοντας, πρέπει να περιμένουν 2 λεπτά και μετά να το πάρουν αγκαλιά. Το δεύτερο βράδυ πρέπει να περιμένουν 5 λεπτά, το τρίτο 10 λεπτά και ούτως καθ’ εξής, έως ότου μάθει το μωρό να ξανακοιμάται δίχως να το έχουμε παρηγορήσει εμείς. Μία άλλη τεχνική που η μελέτη έδειξε ότι αποδίδει, είναι η κατασκήνωση, κατά την οποία οι γονείς κάθονται στο δωμάτιο του μωρού δίχως όμως να το παίρνουν αγκαλιά, έως ότου αυτό ξανακοιμηθεί. Όλ’ αυτά δείχνουν πολύ ψυχρά, αλλά οι επιστήμονες από τη Μελβούρνη που πραγματοποίησαν τη σχετική μελέτη λένε πως τελικά βοηθούν τους γονείς και το μωρό να κοιμούνται περισσότερο και να νιώθουν λιγότερο στρες. Η μείωση του στρες είναι ιδιαιτέρως έντονη στη μητέρα, η οποία έτσι διατρέχει μειωμένο κίνδυνο να εκδηλώσει κατάθλιψη. Οι ερευνητές τονίζουν ότι αφήνοντας το μωρό να κλάψει για λίγο, δεν βλάπτει την ψυχική υγεία του, ούτε προκαλεί μακροπρόθεσμα προβλήματα συμπεριφοράς. Σημειώνουν, ωστόσο, ότι τα ευρήματά τους προέρχονται από μωρά ηλικίας 7 μηνών και άνω, και έτσι ίσως δεν ισχύουν για τα νεογέννητα. «Για τους γονείς που αναζητούν κάτι να τους βοηθήσει, το ελεγχόμενο κλάμα και η “κατασκήνωση” είναι αποτελεσματικές και ασφαλείς μέθοδοι, συνεπώς οι οικογένειες και οι επαγγελματίες της Υγείας πρέπει να αισθάνονται άνετα να τις χρησιμοποιούν», δήλωσε η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Άννα Πράις, από το Ερευνητικό Ίδρυμα Παίδων Murdoch (MCRI) στο Βασιλικό Νοσοκομείο Παίδων της Βικτώρια. Ωστόσο, κατέστησε σαφές ότι οι γονείς δεν πρέπει να κλείσουν την πόρτα τους και να αφήσουν το μωρό να κλαίει όλη νύχτα. «Αυτό είναι πολύ δύσκολο και δεν συνιστάται», τόνισε. Η μελέτη, που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Pediatrics», βασίστηκε σε 326 παιδιά, τα οποία παρακολουθούσαν οι ερευνητές από την ηλικία των 7 μηνών έως τα 6 τους χρόνια. Σχεδόν οι μισοί γονείς διδάχτηκαν και εφάρμοσαν τις δύο προαναφερθείσες τεχνικές, ενώ οι υπόλοιποι όχι. Όταν τα παιδιά έγιναν 6 ετών, οι ερευνητές τα υπέβαλλαν σε μία σειρά τεστ αξιολόγησης της συμπεριφοράς, των συνηθειών ύπνου και της σχέσης τους με τους γονείς τους. Όσα είχαν αφεθεί να κλαίνε λίγο, είχαν λιγότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν προβλήματα συμπεριφοράς. Στην πραγματικότητα, τέτοια προβλήματα αντιμετώπιζε το 12% των παιδιών, έναντι του 16% εκείνων που δέχονταν ακαριαία την παρηγοριά των γονιών τους κατά την βρεφική ηλικία. Σε προγενέστερη μελέτη της, εξάλλου, η ίδια ερευνητική ομάδα είχε ανακαλύψει πως οι μητέρες που αφήνουν τα μωρά τους να κλαίνε λίγο, έχουν κατά 40% λιγότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν επιλόχειο κατάθλιψη, ενώ τόσο οι μητέρες όσο και οι πατέρες νιώθουν λιγότερο στρες.

Για μια οικογένεια της Βοστώνης όμως, το τελετουργικό του ύπνου, είναι τόσο αντισυμβατικό και εξαιρετικά χαριτωμένο. Γνωρίστε τη Roozle λοιπόν !Το τετράχρονο κοριτσάκι που ζωγραφίζει μέχρι να αποκοιμηθεί! Το τελευταίο διάστημα,η μαμά blogger Casey Carey-Brown, η οποία μοιράζεται την δικιά της εμπειρία μητρότητας στο προσωπικό της blog Life with Roozle, μοιράζεται μαζί μας καταπληκτικές φωτογραφίες της κόρης της,η οποία ζωγραφίζει μέχρι να τη πάρει ο ύπνος! Η Casey βρήκε αυτό το τρόπο να κοιμάται η μικρή, μετά από μια σειρά από απογοητευτικά βράδια!(Casey νά ξερες πόσο σε καταλαβαίνω! χιχι) Μόλις η μικρή κοιμάται η μαμά δεν χάνει χρόνο και την τραβάει υπέροχες φωτογραφίες! Όλα ξεκίνησαν όταν ένα βράδυ η μαμά, της έδωσε στο κρεβάτι,χαρτί και χρώματα για να ζωγραφίσει και έτσι τη μικρή την πήρα ο ύπνος ζωγραφίζοντας! Σσσσσσσ.....μη κάνετε φασαρία... Καληνύχτα Roozle! Είσαι πανέμορφη!!!!!! www.diaforetiko.gr

Μια χάρτινη κούτα μπορεί να γίνει ο αγαπημένος του χώρος για ζωγραφική. Πάρτε μαρκαδόρους λοιπόν και αρχίστε να βάφετε την κούτα μέσα και έξω. Το παιδάκι σας θα το απολαύσει πολύ, θα δημιουργήσει και θα ευχαριστηθεί. Καλή διασκέδαση! http://i.imgur.com/KtGcnIN.jpg http://i.imgur.com/Ln4NEmp.jpg http://i.imgur.com/zuOntSq.jpg http://i.imgur.com/Y9f3Aag.jpg

Υλικά: - 400 γρ. αλεύρι - 200 γρ. ζάχαρη - 100 γρ. κουβερτούρα - 100 γρ. κακάο - 250 γρ. βούτυρο - 2 αυγά - 1 μπέικιν - 100 γρ. φουντούκια - μερέντα Διαδικασία: Σε ένα μπολ ρίχνουμε τη ζάχαρη, το βούτυρο και τα αυγά και τα χτυπάμε. Σιγά σιγά προσθέτουμε το κακάο, το αλεύρι, το μπέικιν και τέλος την κουβερτούρα αφού την έχουμε κόψει σε πολύ μικρά κομματάκια. Ανακατεύουμε μέχρι η ζύμη μας να γίνει ομοιόμορφη και να ενσωματωθούν τα υλικά. Βάζουμε τη ζύμη για μισή ώρα στο ψυγείο. Στη συνέχεια πλάθουμε τη ζύμη σε μπαλάκια και πατώντας με το δάχτυλο στη μέση κάνουμε ένα βαθούλωμα για να το γεμίσουμε με λίγο μερέντα. Τέλος τοποθετούμε σε κάθε μπισκότο στη μέση από ένα φουντούκι. Ψήνουμε τα μπισκότα στους 175 βαθμούς για 10 λεπτά.

Το λεγόμενο pet therapy ή assisted pet therapy πραγματοποιείται σε αυστηρά πλαίσια με ένα άψογα εκπαιδευμένο για την περίσταση ζώο, τον φροντιστή του και το άτομο υπό θεραπεία. Η σχέση του ζώου με τον θεραπευόμενο λήγει, μόλις ολοκληρωθούν και οι απαραίτητες συνεδρίες. Το APT εφαρμόζεται σε πληθώρα περιστατικών και φυσικά υπάρχουν έρευνες που υποστηρίζουν ότι η συγκεκριμένη παρέμβαση, πάντα σε αυστηρά και καλά δομημένα πλαίσια και την παρουσία του ειδικού, εφαρμόζονται και στην περίπτωση του αυτισμού. Τι γίνεται όμως με τα απλά κατοικίδια; Μπορούν τα ζώα να βοηθήσουν και να συνυπάρξουν αρμονικά με τα αυτιστικά παιδιά και τις οικογένειές τους; Είναι οι σκύλοι οι καταλληλότεροι σύντροφοι των παιδιών αυτών. Οι λόγοι που οι γονείς αυτιστικών παιδιών υιοθετούν ένα σκύλο είναι οι ίδιοι με αυτούς που έχουν οι γονείς παιδιών με κανονική ανάπτυξη: Βελτίωση των κοινωνικών δεξιοτήτων, υπευθυνότητα, συντροφικότητα. Τα παιδιά με κανονική ανάπτυξη με την κατάλληλη καθοδήγηση και τα σωστά πρότυπα από τους γονείς τους φαίνεται να ωφελούνται σε όλα τα παραπάνω επίπεδα από την σχέση τους με έναν σκύλο. Οι έρευνες δείχνουν παρόμοια ευρήματα για τα παιδιά με αυτισμό. Ενώ η ανάπτυξη κοινωνικής σχέσης με κάποιο άλλο άτομο φαίνεται πολύ δύσκολη, εν τούτοις τα περισσότερα παιδιά με αυτισμό καταφέρνουν να αλληλεπιδράσουν θετικά με έναν σκύλο, είτε αυτός ανήκει στην οικογένεια, είτε όχι. Ο ερευνητής Solomon (2012) αποδίδει το παραπάνω, στο γεγονός ότι οι σκύλοι δεν έχουν την κοινή στους ανθρώπους έκφραση προσώπου και στάση σώματος. Έτσι είναι ευκολότερο και χωρίς ιδιαίτερη πρόκληση για το παιδί να πλησιάσει ένα σκύλο. Άλλες έρευνες έδειξαν ότι κατά την παρουσία ενός σκύλου τα επίπεδα κορτιζόλης (του βιολογικού δείκτη των επιπέδων στρες) μειώνονται, ενώ στην παρουσία ανθρώπων αυξάνεται. Οι ακριβείς λόγοι για τους οποίους συμβαίνουν τα παραπάνω, ερευνώνται. Τίθενται όμως και αρκετοί περιορισμοί στην συμβίωση ενός αυτιστικού παιδιού με έναν σκύλο. Τα αισθητηριακά προβλήματα των παίδων αυτής της ομάδας μπορούν να είναι αποτρεπτικός παράγοντας για την υιοθέτηση ενός σκύλου, καθώς η υφή της γούνας ή του τριχώματος, καθώς και οι μυρωδιές, το γλείψιμο, ο θόρυβος από ένα πιθανό γάβγισμα και άλλα, μπορούν να προκαλέσουν ανεπιθύμητες συμπεριφορές. Η σωστή εκπαίδευση του σκύλου μπορεί να περιορίσει κάποιους από αυτούς τους παράγοντες. Η ιδιαίτερη προσωπικότητα και τα χαρακτηριστικά του κάθε παιδιού πρέπει και οφείλει να είναι ο καθοριστικός παράγοντας για την υιοθέτηση ενός σκύλου από την οικογένεια. Η αλληλεπίδραση επίσης με την επίβλεψη ενός ενήλικα, τόσο για την ασφάλεια του παιδιού όσο και του σκύλου είναι απαραίτητη σε πολλές περιπτώσεις. Σε κάθε περίπτωση ο ερχομός ενός νέου μέλους μέσα στην οικογένεια, απαιτεί ώριμη σκέψη και απόφαση από τους ενήλικες αυτής. Ο σκύλος, άσχετα με την παρουσία ή όχι ενός αυτιστικού παιδιού απαιτεί χρόνο και αφοσίωση και σε κάθε περίπτωση οι ενήλικες πρέπει να είναι σε θέση να ανταποκρίνονται και στις ανάγκες του κατοικίδιου τους. Ένα ευτυχισμένο και καλά εκπαιδευμένο κατοικίδιο, μπορεί να προσφέρει απεριόριστη χαρά και ηρεμία σε ένα παιδί με αυτισμό και στη οικογένεια του. Εν ολίγοις... Πριν την υιοθεσία: Σκεφτείτε καλά την ευθύνη, τον χρόνο, τον κόπο και τα χρήματα που χρειάζεται ένα κατοικίδιο * Σκεφτείτε και συζητήστε με έναν ειδικό ή τον ειδικό που παρακολουθεί το παιδί σας τις ιδιαιτερότητές του και αν μπορεί να συνυπάρξει αρμονικά με έναν σκύλο * Φέρτε το παιδί σας σε επαφή με κάποιο άλλο κατοικίδιο ή τους σκύλους της γειτονιάς σας * Αποφασίστε τις ευθύνες που θα έχει κάθε μέλος της οικογένειας απέναντι στο νέο σας κατοικίδιο * Σκεφτείτε τα κίνητρά σας για την απόκτηση ενός νέου τετράποδου μέλους Μετά την υιοθεσία: Βεβαιωθείτε ότι η ασφάλεια του παιδιού σας και του σκύλου σας είναι εξασφαλισμένη * Ελάτε σε επαφή με ένα Θετικό εκπαιδευτή σκύλων για την εκμάθηση των βασικών εντολών υπακοής. Ο Θετικός εκπαιδευτής είναι ικανός να μάθει στο νέο σας μέλος περισσότερα, εφόσον το επιθυμείτε, ώστε η συγκατοίκηση και η αλληλεπίδραση να είναι εποικοδομητική * Κρατήστε επαφή με τον ειδικό του παιδιού σας σχετικά με το θέμα * Κρατήστε σημειώσεις με τις δραστηριότητες του παιδιού σας με τον σκύλο και συζητήστε τις εφόσον το επιθυμείτε με τον ειδικό του * Προσπαθήστε να το εμπλέξετε με οικογενειακές δραστηριότητες, εντός και εκτός σπιτιού * Μην απογοητευτείτε αν το παιδί σας αδιαφορήσει και δεν ανταποκριθεί όπως θα επιθυμούσατε απέναντι στο κατοικίδιο. Θυμηθείτε ότι το κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και με ξεχωριστά ενδιαφέροντα. Της Αλεξάνδρας Κακαουδάκη http://petfriends.gr/

Κατά κάποιον τρόπο, όλα αυτά χρειάζεται να ενωθούν σε μια σχέση που να είναι λειτουργική και για τις δύο πλευρές. Η σχέση που αφορά έναν κοινό στόχο αναφέρεται ως συνεργασία. Γιατί όμως χρειαζόμαστε μια τέτοια σχέση; Είναι όντως σημαντική η συνεργασία οικογένειας και σχολείου; Η θεωρία μας ορίζει το πώς θα δουλέψουμε και αν και με ποιον τρόπο θα συνεργαστούμε με την οικογένεια. Στο ερώτημα: «Γιατί να συνεργαστώ;» φαίνεται να δίνει απάντηση η ιδέα ότι: « Τα προβλήματα/δυσκολίες συνδέονται με τις αντιλήψεις, στάσεις και συμπεριφορές που υιοθετούμε ως άτομα, ως μέλη μιας οικογένειας, ως μέλη μιας επαγγελματικής κοινότητας, ως μέλη μιας κοινωνίας μέσα σε ένα συγκεκριμένο χωρο-χρονικό πλαίσιο.» Αυτό ουσιαστικά υπονοεί ότι η δυσκολία προκύπτει ως αποτέλεσμα ενός πλαισίου σχέσεων. Στο ερώτημα «Γιατί να συνεργαστώ;» οι εκπαιδευτικοί χρειάζεται να έχουν υπόψη ότι η ποιότητα της αλληλεπίδρασης της οικογένειας με το παιδί φαίνεται ότι διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην πορεία και την προσαρμογή του παιδιού σε θέματα εκπαίδευσης και ανάπτυξης. Πριν αποπειραθούμε να συνεργαστούμε είναι βοηθητικό να αναστοχαστούμε αναφορικά με το ρόλο μας, τις προσδοκίες μας από αυτή τη συνεργασία, τις δυσκολίες που πιθανά να συναντήσουμε. Επιπλέον, οι εκπαιδευτικοί καλούνται να σκεφτούν αναφορικά με τα επαγγελματικά τους καθήκοντα, τις υπευθυνότητες και οι ευθύνες που απορρέουν από το ρόλο τους, το πλαίσιο των καθηκόντων τους, τους στόχους και τους περιορισμούς τους, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο «βλέπουν» παιδί. Άλλωστε, γονείς και εκπαιδευτικοί διαδραματίζουν και υιοθετούν διαφορετικούς ρόλους. Αν κάναμε μια συγκριτική παρουσίαση αναφορικά με τα νοήματα που περιλαμβάνει ο γονικός ρόλος και ο ρόλος ενός εκπαιδευτικού, θα διαπιστώναμε σημαντικές διαφορές. Ο ρόλος του γονέα περιλαμβάνει πλήρη και ισόβια δέσμευση προς το παιδί, νομική ευθύνη και κηδεμονία του παιδιού έως την ενηλικίωση, έντονη συναισθηματική ανάμειξη και έντονη προσήλωση στη ζωή του συγκεκριμένου παιδιού, άμεση εμπειρία, στενή σχέση και γνώση σε ότι αφορά την οικογένεια και συνολική θεώρηση των πολλαπλών ρόλων του παιδιού. Από την άλλη πλευρά, ο ρόλος του εκπαιδευτικού, υπονοεί προσωρινή δέσμευση και βραχυπρόθεσμη επαγγελματική ευθύνη, ανάγκη για εξισορρόπηση του ενδιαφέροντος προς το συγκεκριμένο παιδί με μια ευρύτερη ομάδα παιδιών, πιο αποστασιοποιημένη συναισθηματική ανάμειξη, αντιμετώπιση του παιδιού ως κατέχοντος ενός μοναδικού ρόλου, καθώς και πιθανή ακαδημαϊκή εκπαίδευση σε συγκεκριμένους τομείς, ψυχολογικές διεργασίες και χαρακτηριστικά των οικογενειών. Η οικοδόμηση μιας σχέσης χρειάζεται να συμπεριλαμβάνει την οικειότητα, την εμπιστοσύνη, το σεβασμό, την κατανόηση, αλλά και την αφιέρωση επαρκούς χρόνου. Η ποιότητα της σχέσης μεταξύ των ατόμων διαδραματίζει αποφασιστικό ρόλο στην επιτυχία των διαπραγματεύσεων, στην ικανότητα κατάληξης σε αποφάσεις και στο αποτέλεσμα της συνεργασίας. Παράμετροι της σχέσης είναι η επικοινωνία και η ενεργητική ακρόαση. Η επικοινωνία αποτελεί απόρροια μιας βασικής στάσης των ανθρώπων που συνίσταται στο να δεχτούμε τον άλλο όπως είναι και η ενεργητική ακρόαση είναι ένας τρόπος να κατανοούμε το συνομιλητή μας και να έχουμε μια ουσιαστική επικοινωνία. Ακρόαση σημαίνει ότι ακούμε κάποιον με προσοχή και με συναισθηματική συμμετοχή, χωρίς να προβαίνουμε σε ερμηνείες, αλλά προτείνουμε και δεν επιβάλλουμε τις ιδέες και τις απόψεις μας, όταν αντέχουμε τη σιωπή και, κυρίως, όταν δίνουμε χρόνο. Η ανοιχτή στάση, η βλεμματική επαφή, η έκφραση προσώπου, ο τόνος φωνής, η προσοχή, η παροχή ελάχιστης ενθάρρυνσης, οι ανοιχτές ερωτήσεις, οι παραφράσεις, η περίληψη, η διατύπωση προτάσεων, η παροχή πληροφοριών και επιλογών και η διευκόλυνση της συμμετοχής περιγράφουν καλύτερα το νόημα του όρου. Άξονας όλων των ενεργειών είναι αναμφίβολα το παιδί. Σημαντικά ερωτήματα είναι ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε την εξέλιξή του, τι πιθανότητες θεωρούμε ότι έχει για να αλλάξει, τι πιστεύουμε ότι μπορεί να μάθει, τι θα το βοηθήσει περισσότερο και ποια πράγματα είναι εκείνα που αντιλαμβανόμαστε ότι παρεμποδίζουν την ανάπτυξη και την πρόοδό του. Χρειάζεται, λοιπόν, να ορίσουμε τις βασικές προτεραιότητες, αλλά και τις απώτερες φιλοδοξίες μας για το παιδί και να διερευνήσουμε τη συμβολή μας σε όλα αυτά. Είναι σαφές ότι ένας γονιός θα διατύπωνε διαφορετικές προσδοκίες για το παιδί του σε σχέση με τον εκπαιδευτικό του παιδιού του. Για το λόγο αυτό, είναι σημαντικό να βρούμε τα σημεία σύνδεσης-σύγκλισης, αλλά και εκείνους τους στόχους στους οποίους υπάρχει απόκλιση. Αναρωτηθείτε από κοινού ποια αλλαγή θα ήταν πιο χρήσιμη για το παιδί και γιατί, ποια αλλαγή του παιδιού θα ήταν χρησιμότερη για τον κάθε εμπλεκόμενο και γιατί, ποια είναι η πιο επείγουσα ανάγκη για το παιδί, για την οικογένεια και για το σχολείο. Προσπαθήστε να προβλέψετε παράγοντες που μπορούν να σας δημιουργήσουν προβλήματα. Τι μπορείτε να κάνετε: —Εκτιμήστε καταρχήν τη συναισθηματική κατάσταση του γονέα —Δείξτε συμπάθεια και ενδιαφέρον —Προσκαλέστε τους γονείς να παρουσιάσουν τις δικές τους ιδέες, προσδοκίες, ερωτήσεις —Το μήνυμα σας πρέπει να είναι καθαρό, ευθύ-άμεσο, απλουστευμένο (μικρές προτάσεις, λέξεις) —Δώστε προτεραιότητα στις πληροφορίες —Αναλύστε —Επαναλάβετε —Ρωτήστε για απορίες/ελέγξτε την κατανόηση του γονέα —Αποφύγετε τεχνική ορολογία (γλώσσα) Προτείνετε στους γονείς να παρατηρήσουν το παιδί Αναθέστε τους μια αρμοδιότητα Ανταλλάξτε πληροφορίες Υπογραμμίστε ότι δεν υπάρχουν απόλυτες ή μοναδικές λύσεις Μην υιοθετείτε στάση αυθεντίας Σημειώστε ότι: Δεν είναι πάντα οι γονείς πρόθυμοι να εκφράσουν ανοιχτά τις ανάγκες και τις ανησυχίες τους. Η εμπιστοσύνη σχετίζεται κυρίως με το πώς μας βλέπουν ως επαγγελματίες. Πολλές φορές οι γονείς δεν ξέρουν τι μπορούν να ζητήσουν και πώς να το ζητήσουν. Μην αποφεύγετε τη διαδικασία συνεργασίας ακόμα και αν νιώθετε ότι δεν μπορείτε να προσφέρετε πράγματα. Ζητήστε χρόνο για να ενημερωθείτε. Να είστε ειλικρινείς γι’ αυτό που μπορείτε και δεν μπορείτε να επιτύχετε. Μην δημιουργείτε προσδοκίες στις οποίες μπορεί να μην καταφέρετε να ανταποκριθείτε, αλλά επιλέγετε ρεαλιστικούς και βραχυπρόθεσμους στόχους. Σημαντική είναι η οριοθέτηση των καθηκόντων της κάθε πλευράς. Επιπλέον, σημειώστε ότι οι στόχοι που θέτετε ορίζονται συχνά διαφορετικά. Για παράδειγμα, πώς ο καθένας αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει τη λέξη «ανεξάρτητος»; Για το λόγο αυτό, προσπαθήστε να είστε σαφείς με τους στόχους σας και να έχουν κοινά αποδεκτό νόημα. Τέλος, θυμηθείτε ότι οι στόχοι είναι ανοιχτοί σε επαναδιαπραγμάτευση. Θυμηθείτε να: - Ενημερώνετε συχνά τους γονείς για τα σπουδαία πράγματα που λένε και κάνουν τα παιδιά τους. - Μπορείτε να γράψετε αυτά τα σχόλια - Στέλνετε συχνά σημειώματα για να τους λέτε οτιδήποτε εξαιρετικό/διαφορετικό κάνατε με τα παιδιά τους - Πριν καλέσετε τους γονείς σε συνάντηση προκειμένου να συζητήσετε κάποιο ειδικό ζήτημα, που χρειάζεται να αντιμετωπιστεί, φροντίστε να τους έχετε ενήμερους. - Είναι σημαντικό να μην βάζουμε τους γονείς μπροστά σε μεγάλες (και δυσάρεστες) εκπλήξεις. Ακόμα: - Προγραμματίστε τακτικές συναντήσεις με τους γονείς - Φροντίστε να τους δοθεί η ευκαιρία να εκφράσουν τη γνώμη τους, τις ανησυχίες τους και να κάνουν ερωτήσεις. - Εμφυσήστε την αίσθηση του συμμάχου. Δεν έχει σημασία που οι γνώσεις των γονιών είναι συνήθως χωρίς δομή ή μοιάζουν συγκεχυμένες. Μεγαλύτερη σημασία έχει το γεγονός ότι είναι διαθέσιμες. Δώστε προσοχή στις συνθήκες συνάντησης: —Φροντίστε να συναντιέστε με τους γονείς σε ξεχωριστό χρόνο, όταν δεν έχετε να κάνετε κάτι άλλο —Ορίστε τη διάρκεια της συνάντησης —Ξεκαθαρίστε τους στόχους της συνάντησης —Ορίστε τον τρόπο που θα προχωρήσει η συζήτηση —Υιοθετήστε έναν τρόπο να κάθεστε με τους γονείς που δεν σας διαφοροποιεί και δεν σας φέρνει αντιμέτωπους. Για παράδειγμα, καθίστε δίπλα τους, χωρίς να παρεμβάλλεται μεταξύ σας κάποιο φυσικό εμπόδιο. Επίσης, φροντίστε να δώσετε κάποιο χρόνο ώστε να παρουσιάσετε στους γονείς τα προσόντα σας, τις δεξιότητες, τη φιλοσοφία και τους στόχους σας. Μην ξεχνάτε να ενημερώνετε για τις προσδοκίες, αλλά και τις απαιτήσεις σας. Η αυτοπαρουσίαση σας δίνει τη δυνατότητα να αποσαφηνίσετε το ρόλο σας, τα αποθέματα και τις δυνατότητές σας και βοηθά τους γονείς να ορίσουν τις προσδοκίες τους μέσα σε ένα πιο ρεαλιστικό πλαίσιο. Ο ρόλος της διαφωνίας Γονείς και εκπαιδευτικοί έχουν ανάγκη τη συνεισφορά του ενός προς τον άλλο. Ωστόσο και οι δύο πλευρές έρχονται αντιμέτωπες με τις ατομικές και συχνά διαφορετικές θεωρήσεις (ή απόψεις σε σχέση με την ερμηνεία των συνθηκών), επειδή κατέχουν κοινωνικούς ρόλους που έχουν διαφορετικές λειτουργίες, ευθύνες, θέσεις εξουσίας και πιθανόν συμφέροντα και λειτουργούν μέσα σε διαφορετικές κοινωνικο-οργανωτικές δομές. Η απροθυμία των επαγγελματιών να συνεργαστούν/ακούσουν μπορεί να οφείλεται στο ότι δεν θέλουν να επιτρέψουν στους γονείς να εισχωρήσουν σε περιοχές της δικής τους ειδικότητας ή επειδή πιστεύουν ότι έχουν λίγα να προσφέρουν. Ωστόσο, η διαφωνία αποτελεί ιδιαίτερα σπουδαίο παράγοντα στη σχέση, καθώς αναδεικνύει την ανάγκη αλλαγής. Συνέπειες της διαφωνίας μπορεί να είναι ο ανταγωνισμός, ο εξαναγκασμός, ο συμβιβασμός, η υπεκφυγή, η απόσυρση, αλλά και η συνεργασία. Τρόποι να αντιμετωπίσετε τη διαφωνία: —Αύξηση οικειότητας —Χρήση ανώτερων στόχων —Αναδιαμόρφωση —Υποχώρηση —Συμβιβασμός —Καμία αλλαγή Η στρατηγική της υποχώρησης, όταν δηλαδή αποδεχόμαστε την άποψη των γονιών, τουλάχιστον για μια χρονική περίοδο, έχει πλεονεκτήματα, όπως ότι τους αναγνωρίζουμε ως πρόσωπα και τους παραχωρούμε τον έλεγχο, ενώ ενισχύεται η αίσθηση του σεβασμού. Αν αποφασίσετε να δεχτείτε την ιδέα της οικογένειας, εξηγείστε ότι θα πειραματιστείτε και διατυπώστε τις αμφιβολίες σας για τα αποτελέσματα. Συναντηθείτε για επανεκτίμηση. Συχνά, ερχόμαστε αντιμέτωποι με γονείς που βιώνουν αρνητικά συναισθήματα. Να είστε προετοιμασμένοι να ακούσετε το θυμό και την απογοήτευση του γονέα. Σκεφτείτε ότι η διευκόλυνση της έκφρασης παραπόνων τους επιτρέπει να ανακουφιστούν από τα συναισθήματά τους, αλλά και να τα γνωστοποιήσουν. Αυτό συνήθως τους βοηθά να αισθάνονται λιγότερο απελπισμένοι και έτσι επιβεβαιώνεται ότι τα αισθήματά τους είναι λογικές αντιδράσεις σε μια δυσάρεστη κατάσταση. Τις περισσότερες φορές, ο θυμός και τα αρνητικά συναισθήματα δεν αφορούν εσάς προσωπικά. Τα έντονα συναισθήματα του γονιού μπορεί να απορρέουν από το γεγονός ότι συνήθως παρέχεται ελάχιστη ή καθόλου αναγνώριση στο κύρος και χρησιμότητα των γνώσεων και εμπειριών του. Θυμηθείτε ότι: Οι απεριόριστες ώρες που παρέχονται δωρεάν από το γονέα βρίσκονται σε αντίθεση με το ρόλο ενός αμειβόμενου επαγγελματία. Βασική προϋπόθεση ως προς το πόσο θα συνεργαστούμε με ένα γονέα εξαρτάται από το πόσο επιθυμούμε αυτήν τη συνεργασία. Σημαντικό είναι να λαμβάνουμε υπόψη τη δική μας επιθυμία και να μην πιέζουμε τον εαυτό μας σε ένα συγκεκριμένο είδος σχέσης με το γονιό. Κάθε σχέση είναι μοναδική. Κάθε οικογένεια και γονιός έχει τη δική του ιδιοσυγκρασία, όπως και κάθε επαγγελματίας έχει μοναδικά χαρακτηριστικά και τρόπους που δουλεύει και σχετίζεται με τους άλλους. Σημασία έχει να μην χαθεί η ατομικότητα και η δημιουργικότητα των σχέσεων σε ένα μηχανιστικό και αφαιρετικό ορισμό της συνεργασίας. Αναλογιστείτε: Αν φανταστείτε τη σχέση σας με το γονιό σαν μια διελκυστίνδα, όπου είστε αντιμέτωποι, ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες για το παιδί; και Ποιος είναι αλήθεια αυτός που μπορεί να εκφράσει περισσότερο ικανοποιητικά τις ανάγκες του παιδιού; από την Άννα Ιωαννίδου, MSc Σχολική και Εξελικτική Ψυχολόγο Bιβλιογραφία Dale, N. (2000). Τρόποι συνεργασίας με οικογένειες παιδιών με ειδικές ανάγκες. Αθήνα: ΄Ελλην. Κέντρο Εκπαίδευσης για την Πρόληψη της Χρήσης των Ναρκωτικών και την Προαγωγή της Υγείας (1996). Επικοινωνία στην Οικογένεια. Ε.Π.Ι.Ψ.Υ./ ΟΚΑΝΑ, Αθήνα, 1-96. Κωτσάκης, Δ., Μουρελή, Ε., Μπίμπου, Ι., & Μπουτουλούση, Ε. (2010). Αναστοχαστική πράξη: Ο αποκλεισμός από το σχολείο. Αθήνα: Νήσος (Τετράδια 21). Molnar A, & Lindquist, B. (1998). Προβλήματα συμπεριφοράς στο σχολείο. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα. Σάιφερ, Σ. (1994). Πρακτικές λύσεις για κάθε πρόβλημα. Αθήνα: Εκδόσεις Πατάκη. http://enarthro.blogspot.gr/

Τα παιδιά που συμμετείχαν στην έρευνα είχαν γεννηθεί μεταξύ 1996 και 2002. Οι ερευνητές της σχολής δημόσιας υγείας του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, χρησιμοποιήσαν στοιχεία που έδωσαν οι μητέρες των παιδιών, σχετικά με τη συμπεριφορά τους, συναισθηματικά προβλήματα, υπερκινητικότητα, έλλειψη συγκέντρωσης και συνεργασίας με άλλα παιδιά, που μπορεί να εκδήλωναν. Η έρευνα επίσης συγκέντρωσε στοιχεία σχετικά με τις οικογένειες των παιδιών, την ψυχική και σωματική υγεία των γονιών τους, αν θηλάζονταν τα παιδιά και πόσο χρόνο περνούσαν οι μητέρες τους μαζί τους, με σκοπό να βρεθεί το πόση προσοχή τους έδειχναν και πόσο αυτό μπορεί να επηρέασε τη συμπεριφορά τους: οι μητέρες που μιλούσαν συνεχώς στο κινητό τους κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή όταν τα παιδιά ήταν ακόμη μικρά, μπορεί να μην τους έδειχναν την απαραίτητη προσοχή. Στην έρευνα αποδείχτηκε ότι το 18% των παιδιών είχαν εκτεθεί στο κινητό πριν και μετά τη γέννησή τους (ποσοστό που το 2008 ήταν 10%) και το 35% των επτάχρονων παιδιών χρησιμοποιούσαν τα ίδια κινητό, έστω και για λιγη ώρα. Σε σύγκριση με τα παιδιά που δεν εκτίθενται και δε χρησιμοποιούν κινητό, εκείνα των οποίων οι μητέρες χρησιμοποιούν κινητά τηλέφωνα στην εγκυμοσύνη και που χρησιμοποιούν και τα ίδια συχνά κινητά τηλέφωνα, έχουν 50% περισσότερες πιθανότητες να εμφανίζουν προβλήματα συμπεριφοράς, αναφέρουν οι ερευνητές στο περιοδικό «Journal of Epidemiology and Community Health». Παιδιά των οποίων οι μητέρες χρησιμοποιούσαν κινητά τηλέφωνα κατά την εγκυμοσύνη, αλλά τα ίδια δε χρησιμοποιούσαν κινητό, είχαν 40% περισσότερες πιθανότητες για προβλήματα συμπεριφοράς. Και εκείνα που χρησιμοποιούσαν κινητά τηλέφωνα, αλλά οι μητέρες τους όχι, είχαν 20% περισσότερες πιθανότητες για προβλήματα συμπεριφοράς. «Η μεθοδολογία της έρευνας ήταν αυστηρή και υπεύθυνη. Οι ερευνητές έλαβαν υπόψη όσες περισσότερες μεταβλητές μπορούσαν, δεδομένων των περιορισμών των στοιχείων», δήλωσε ο Δρ. Andrew Adesman, υπεύθυνος παιδιατρικής στο ιατρικό κέντρο Steven και Alexandra Cohen της Νέας Υόρκης. Πάντως, αν και ανησυχητικά, τα συμπεράσματα της έρευνας δεν είναι καταληκτικά: «πιστεύουμε ότι η πρώιμη έκθεση στα κινητά τηλέφωνα μπορεί να αποτελεί έναν κίνδυνο, που αν επαληθευθεί θα αποτελέσει υγειονομικό πρόβλημα δεδομένης της εκτεταμένης χρήσης των κινητών τηλεφώνων», είπε η επικεφαλής της έρευνας, Leeka Kheifets. clickatlife.gr

Το δυσλεκτικό άτομο όμως δεν είναι μόνο η δυσλεξία του. Αποτελεί μια ξεχωριστή προσωπικότητα με όλα εκείνα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που υπαγορεύουν τη στάση του απέναντι στη μάθηση, στην ιδιαιτερότητα του και στην ανάγκη για προσπάθεια. Έτσι κάθε περίπτωση δυσλεκτικού παιδιού αποτελεί μοναδική περίπτωση γιατί: α) η Δυσλεξία εμφανίζεται με διαφορετική μορφή δυσκολιών ως προς τη ποιότητα των συμπτωμάτων και β) υπάρχουν 12 βασικοί προσδιοριστικοί παράγοντες που επηρεάζουν τη κάθε περίπτωση. Αυτοί είναι: - Η ιδιοσυγκρασία, χαρακτήρας του παιδιού. - Η σχέση του με τους δασκάλους του. - Ο τρόπος που αντιμετωπίζει το οικογενειακό περιβάλλον το γεγονός ότι το παιδί αντιμετωπίζει δυσκολίες στις σχολικές του δεξιότητες. - Τα μέτρα αντιμετώπισης που έχουν παρθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή. - Η εικόνα που έχει το ίδιο το παιδί για τον εαυτό του. - Η γενική στάση του απέναντι στη μάθηση. - Η ηλικία έναρξης της παρέμβασης. - Η σχέση με τον ειδικό που το βοηθά να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες του. - Η γνώση του δυσλεκτικού παιδιού για τη φύση των δυσκολιών που αντιμετωπίζει. - Η πρόθεση και διάθεση του οικογενειακού περιβάλλοντος να συμμετέχει στη διαδικασία ενίσχυσης του παιδιού. - Η πρόθεση και διάθεση του σχολικού περιβάλλοντος να συμμετέχει στη διαδικασία ενίσχυσης του παιδιού. - Η σύνδεση και συνεργασία μεταξύ οικογένειας, ειδικού και σχολείου. Άσπα Μητρακάκη Ειδική Παιδαγωγός - Κοινωνική Ανθρωπολόγος ειδικευμένη στην αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολιών/δυσλεξίας email: amitrakaki@gmail.com http://dyslexiaathome.blogspot.gr/2013/02/12.html

Συχνά περιγράφεται ως μια δεύτερη γέννηση του ατόμου και εμπεριέχει την προοπτική μιας νέας ζωής. Η περίοδος αυτή περιλαμβάνει διάφορους αναπτυξιακούς στόχους. Ο έφηβος χρειάζεται να αφήσει την προστασία που του παρέχουν οι γονείς του, να αποχωριστεί το παιδί που κρύβει μέσα του και να αντιμετωπίσει τις σωματικές, γνωστικές και συναισθηματικές αλλαγές που του συμβαίνουν. Οι αλλαγές αυτές δεν είναι για όλους ίδιες. Σε άλλους είναι πιο γρήγορες και πιο εμφανείς, σε άλλους πιο αργές και λιγότερο θεαματικές. Δημιουργούν, όμως μια μεγάλη εσωτερική αναταραχή την οποία κάποιοι έφηβοι την εκφράζουν ηχηρά και έντονα, ενώ κάποιοι την αντιμετωπίζουν σιωπηλά. Είτε στη μια είτε στην άλλη περίπτωση, ο έφηβος βιώνει μια εσωτερική δυσκολία που μπορεί να εκφραστεί με αιφνίδιες συναισθηματικές μεταπτώσεις και απρόβλεπτη συμπεριφορά: θυμός, θλίψη, κλάμα, προκλητικό ντύσιμο και λεξιλόγιο, παθητικότητα ή απομόνωση. Ακόμα και ο ίδιος ο έφηβος εκπλήσσεται με τις αντιδράσεις του, καθώς δυσκολεύεται να τις δικαιολογήσει. Ξέρει ότι δεν είναι πια παιδί, δεν νιώθει, ωστόσο, ούτε και ενήλικας. Αυτή η ενδιάμεση κατάσταση μπορεί να τον γεμίζει άγχος και αγωνία. Ο έφηβος καθώς μεγαλώνει θέλει να δοκιμάζει τα όριά του και τις δυνατότητές του. Απαιτεί, λοιπόν, περισσότερη ελευθερία, περισσότερο δικό του χρόνο και χώρο, για να σκεφτεί, να ονειροπολήσει, να φλερτάρει, να δράσει. Τότε είναι που οι δικές του επιθυμίες σκοντάφτουν στις επιθυμίες, στους φόβους και στις πεποιθήσεις των γονέων. Είναι ιδιαίτερα δύσκολο να είναι κάποιος γονέας, όταν το παιδί γίνεται έφηβος. Ενώ πρέπει να είναι συνεχώς παρών όταν τον έχει ανάγκη, πρέπει ταυτόχρονα, να δεχτεί έναν άλλον περιορισμένο ρόλο, να ελαττώσει την επιρροή του που ασκεί, χωρίς να βιώσει ότι μπαίνει στο περιθώριο. Άλλωστε για πολλούς εφήβους είναι σημαντικότερο να είναι αποδεκτοί από τους συνομηλίκους τους παρά από τους γονείς τους, εφόσον βασικό στοιχείο στόχο για αυτούς αποτελεί η διαφοροποίηση από τους ενήλικες-γονείς και η αίσθηση ότι ανήκουν σε μια ομάδα συνομηλίκων. Η φιλία και ο έρωτας είναι τα κατεξοχήν θέματα που απασχολούν τους εφήβους, είτε το εκφράζουν είτε όχι. Θα λέγαμε ότι «μεταθέτουν» τα συναισθήματα αγάπης και τρυφερότητας από τους γονείς τους στους φίλους ή στο άλλο φύλο. Ωστόσο, η διαδικασία διαφοροποίησης από τους γονείς-ενήλικες αποτελεί ένα απαραίτητο βήμα για μια ώριμη ενηλικίωση. Επομένως, οι γονείς είναι καλό να συνειδητοποιήσουν ότι είναι πλέον γονείς μελλοντικών ενηλίκων. Και αυτό δεν είναι πάντα ευχάριστο! Αξίζει να σημειώσουμε ότι όταν σε έναν έφηβο δίνεται η δυνατότητα να ασχοληθεί με διανοητικές δραστηριότητες και να εκφράσει ελεύθερα όσα νιώθει -είτε θετικά είτε αρνητικά- νιώθει σημαντικός και μπορεί να δοκιμάζει τον εαυτό του και τα όριά του μέχρι τη στιγμή που θα αισθανθεί πραγματικά έτοιμος να προχωρήσει στην ικανοποίηση των προσωπικών του αναγκών και επιθυμιών. Ο δρόμος για την αυτονομία του εφήβου φαίνεται ότι γίνεται λιγότερο δύσκολος, όταν υπάρχουν γονείς ή ενήλικοι υποστηρικτές που μπορούν να αντέξουν την προσπάθεια του εφήβου να αυτονομηθεί, ώστε να μπορέσει να βρει τη δική του ταυτότητα και τη δική του πορεία ζωής. από την Άννα Ιωαννίδου, MSc Σχολική & Εξελικτική Ψυχολόγο Βιβλιογραφικές πηγές: ΕΠΙΨΥ. (2000). Ψυχική υγεία και διαπροσωπικές σχέσεις: Συζητήσεις εφήβων. Αθήνα: Εκδόσεις ΕΠΙΨΥ. Cole, M. & Cole, S. (2001). Η ανάπτυξη των παιδιών. Αθήνα: Τυπωθήτω-Γιώργος Δαρδανός.

Υλικά - 125 γρ. αλεύρι - 400 γρ. ζάχαρη - 200 γρ. βούτυρο - 4 αυγά - μπισκότα Oreo - 1 πρέζα αλάτι - 1 μπέικιν - 80 γρ. κακάο - 95 γραμμ. σοκολάτα κουβερτούρα τεμαχισμένη σε κομμάτια - 2 βανίλιες Για την επικάλυψη - 150 γρ. βούτυρο - 120 γρ. κακάο - 2 κουτ. γλυκού μέλι - 120 γρ. άχνη ζάχαρη Διαδικασία Σε ένα κατσαρολάκι λιώνουμε το βούτυρο και ρίχνουμε μέσα τη ζάχαρη, το αλάτι, τις βανίλιες και προσθέτουμε ένα ένα τα αυγά. Ανακατεύουμε πολύ καλά. Στη συνέχεια προσθέτουμε το αλεύρι, το κακάο, το μπέικιν, τα κομματάκια σοκολάτας και τα μπισκότα Oreo. Ρίχνουμε το μείγμα μας σε ένα ταψί αφού πρώτα το βουτυρώσουμε και στρώσουμε ένα αντικολλητικό χαρτί. Ψήνουμε στους 160 βαθμούς για 35 λεπτά. Επικάλυψη Σε ένα μπολ λιώνουμε με το κουτάλι το βούτυρο με το κακάο, την άχνη και το μέλι. Βγάζουμε το brownies από το φούρνο και αμέσως έτσι όπως είναι ζεστό καλύπτουμε ομοιόμορφα την τούρτα. Στολίζουμε με μπισκότα Oreo και τριμμένη σοκολάτα! Καλή επιτυχία! http://i.imgur.com/Njs0McZ.jpg

Η αλήθεια είναι πως και το χρώμα των ματιών τους σταθεροποιείται μετά τον έκτο μήνα γι 'αυτό θα πρέπει να έχετε αρκετή υπομονή μέχρι να μάθετε. Η παρακάτω εικόνα δείχνει όλες τις πιθανότητες ανάλογα με το χρώμα των ματιών που έχουν οι γονείς και θα σας βοηθήσει να μαντέψετε νωρίτερα τι χρώμα μάτια θα έχει το μωράκι σας. http://i.imgur.com/WBC10LQ.png

(Φ.Γ. Λόρκα, Νανούρισμα, Ματωμένος Γάμος, απόδοση Ν.Γκάτσος) Το νανούρισμα αποτελεί μια ιδιαίτερη στιγμή συνδιαλλαγής ανάμεσα στον ενήλικο και στο παιδί. Ο ρυθμός συνδυάζεται με λέξεις. Οι λέξεις μιλούν για τον αποχωρισμό, το φόβο, την απουσία, αλλά και τη ζεστασιά, την παρηγοριά που χρειάζεται για να περάσει κανείς στη χώρα των ονείρων. Το παιδί πριν αποκοιμηθεί αισθάνεται συνήθως ένταση, εκνευρισμό, φόβο. Το νανούρισμα του δίνει το αίσθημα της ασφάλειας που χρειάζεται για να κοιμηθεί, η φωνή το «σκεπάζει». Η φωνή του ενήλικα βοηθάει στη μετάβαση από τη διέγερση στη χαλάρωση, από την εγρήγορση στον ύπνο. Τα νανουρίσματα ανήκουν σε μια παγκόσμια κληρονομιά, μεταδίδονται από γενιά σε γενιά και ερμηνεύονται από τον κάθε γονιό διαφορετικά. Οι γονείς ή τα ενήλικα μέλη της κοινότητας μεταφέρουν σε αυτά ένα δικό τους κομμάτι. Κοιμήσου μικρέ άντρα, κοιμήσου παιδί μου Ο μπαμπάς θα έρθει το πρωί Κοιμήσου παιδί μου, κοιμήσου γιε μου Κοιμήσου, ο μπαμπάς έρχεται από τα βουνά (Νανούρισμα Ζουλού, Β. Αφρική) Στη Βόρεια Αφρική συνηθίζεται οι μητέρες να αποκοιμίζουν τα μωρά τους τραγουδώντας, καθώς τα χαϊδεύουν απαλά στην πλάτη. Στη φυλή των Πυγμαίων το καθήκον του νανουρίσματος έχουν αναλάβει οι άντρες, συνδυάζοντας τις φωνές των γεροντότερων και των νεότερων. Στη Ρουάντα απαγορεύεται να προτρέψει κανείς ένα μωρό να κοιμηθεί γιατί θεωρείται ότι έτσι κινδυνεύει να πεθάνει. Για αυτό το λόγο τα νανουρίσματα ονομάζονται «παρηγορίες», δηλαδή, τραγούδια που διώχνουν τα δάκρυα αλλά δεν προτρέπουν να κοιμηθείς. Τα νανουρίσματα χρησιμοποιούν επαναλαμβανόμενες συλλαβές, όπως νάνι – νάνι. Τα λόγια μιλούν για το παιδί αλλά και για τον ενήλικο, την ιστορία του, δίνουν υποσχέσεις στο παιδί, μιλούν για τις δυσκολίες της ζωής αλλά και για τις ελπίδες για το παιδί. Κοιμήσου συ, μωράκι μου, σε κούνια καρυδένια σε ρουχαλάκια κεντητά και μαργαριταρένια. Έλα Χριστέ και Παναγιά και πάρ’ το στους μπαξέδες και γέμισε τους κόρφους του λουλούδια, μενεξέδες. Κοιμήσου συ, παιδάκι μου, κι η μοίρα σου δουλεύει Και το καλό σου ριζικό σου κουβαλεί και φέρνει. Αλλά για το παιδί που δεν θέλει να κοιμηθεί υπάρχουν ακόμα και φοβέρες και προσταγές. Στη Γαλλία ο “Le Grand Lustucru” αρπάζει τα παιδιά που δεν θέλουν να κοιμηθούν και τα τρώει ζωντανά, αλλά η μαμά θα τον κυνηγήσει λέγοντάς του να ψάξει αλλού το γεύμα του, γιατί τα παιδιά ετοιμάζονται να κλείσουν τα μάτια τους. Στην Πορτογαλία ο Papanegro τριγυρνάει στις στέγες των σπιτιών με μοχθηρό βλέμμα. Πρέπει να τον κυνηγήσουν για να αφήσει τα παιδιά να κοιμηθούν ήρεμα. Νάνι- νάνι μικρό μωράκι Αλλιώς ο μπαμπούλας θα έρθει και θα σε πάρει Η μαμά είναι στον κήπο Ο μπαμπάς λείπει στη δουλειά (Νανούρισμα, Βραζιλία) Σε μερικές χώρες της Αφρικής η λέξη νανούρισμα δεν υπάρχει καθώς τα μωρά «νανουρίζονται» όλη την ημέρα στην πλάτη των μαμάδων τους και αποκοιμιούνται με ρυθμικά τραγούδια που λένε την ώρα που αλέθουν τα δημητριακά. Αλλά το παιδί νανουρίζεται και μέσα στην κοιλιά της μαμάς του με έναν ακανόνιστο και διακεκομμένο ρυθμό από τους ήχους που κάνουν οι δυο καρδιές τους... από την Όλγα Μάντη, MSc εξελικτική & σχολική ψυχολόγο Βιβλιογραφική πηγή: Chantal Grosleziat (2012). Τα βρέφη και η μουσική, University Studio Press. http://enarthro.blogspot.gr/

Ένα βασικό χαρακτηριστικό των οικογενειών είναι η μεταβλητότητά τους στο χρόνο, καθώς και το γεγονός ότι βρίσκονται σε διαρκή ανάπτυξη, μεγάλωμα και αλλαγή. Ακόμα και αν για τους περισσότερους από εμάς μοιάζει η οικογένεια να είναι μια σταθερά, όπου λίγα πράγματα αλλάζουν, αυτή η ιδέα δεν αντανακλά την πραγματικότητα. Γιατί η οικογένειά μας αλλάζει συνεχώς, όντας σε αλληλεπίδραση με το χρόνο, νέα πρόσωπα προστίθενται, παλιά φεύγουν, οι σχέσεις τροποποιούνται και οι ρόλοι βρίσκονται σε διαρκή εναλλαγή. Ο κύκλος ζωής της οικογένειας αποτελεί μια συνοπτική περιγραφή της εξέλιξής της η οποία επισημαίνει τις σημαντικές διαδικασίες και αλλαγές που χρειάζεται να γίνουν προκειμένου να υπάρχει επιτυχής εξέλιξη της οικογένειας. Σκεφτείτε το σαν έναν τρόπο να δούμε ποια είναι τα σημεία εκείνα που μας λένε ότι συμβαίνει μια σημαντική αλλαγή που μπορεί να φέρει μια έστω και πρόσκαιρη «αναστάτωση» και μας καλεί σε προσαρμογή. Ποιος είναι, λοιπόν, ο κύκλος ζωής μιας οικογένειας; Ποια είναι τα στάδια που διέρχεται; Τι είδους μεταβάσεις γίνονται και ποιες οι συναισθηματικές διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα; Σε ποια επίπεδα χρειάζεται να γίνουν αλλαγές έτσι ώστε τα μέλη μιας οικογένειας να καταφέρνουν να προσαρμόζονται ικανοποιητικά; Κατά το πρώτο στάδιο, το νεαρό άτομο φεύγει από το σπίτι και αναλαμβάνει την οικονομική και συναισθηματική ευθύνη του εαυτού του. Είναι η περίοδος που καλείται να διαμορφώσει τους προσωπικούς του στόχους και να αποκτήσει υπόσταση ως «άτομο» με δικά του όνειρα, ιδέες, φιλοδοξίες. Όταν, λοιπόν, ξεκινά ουσιαστικά η διαδικασία συναισθηματικής διαφοροποίησης από οικογένεια που προέρχεται. Εξίσου σημαντική είναι η δημιουργία στενών σχέσεων με συνομηλίκους, καθώς και η εξασφάλιση οικονομικής ανεξαρτησίας σε συνδυασμό με την απόκτηση εργασίας. Στη συνέχεια, πραγματοποιείται η ένωση δύο οικογενειών (συνήθως) μέσα από το γάμο, οπότε και έχουμε το νέο ζευγάρι. Η δέσμευση στο καινούριο σύστημα, το συζυγικό, είναι εξαιρετικής σημασίας συναισθηματική διαδικασία που απαιτεί από τους συντρόφους να ορίσουν επαρκώς τη σχέση τους, τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά τους και το επίπεδο της διαπερατότητας σε σχέση με τρίτους, για παράδειγμα το βαθμό στον οποίο επιτρέπουν την παλιά τους οικογένεια να εισέρχεται στη νέα οικογένεια. Αναμφίβολα, η διαπραγμάτευση μεταξύ των συζύγων όλων αυτών των ζητημάτων, θα επιφέρει και αλλαγή στις σχέσεις με την ευρύτερη οικογένεια, αλλά και τους φίλους. Όταν η οικογένεια αποκτά παιδιά, καταρχήν χρειάζεται να «υποδεχτεί» αυτά τα νέα μέλη. Και η υποδοχή αυτή περιλαμβάνει μια σειρά προσαρμογών, από τη συναισθηματική επένδυση στο ρόλο του γονέα, την πιθανή αλλαγή στο εργασιακό κομμάτι ως την αναπροσαρμογή των σχέσεων με τους γονείς από την παλιά οικογένεια, οι οποίοι και αυτοί χρειάζεται να «αναβαθμιστούν» από «γονείς» σε «παππούδες». Σίγουρα, το να «κάνει χώρο» το ζευγάρι για να εισχωρήσει το παιδί, είναι πρωταρχικής σημασίας. Οι γονείς καλούνται σε συνεργασία για το μεγάλωμα των παιδιών σε θέματα οικονομικά και οικιακών υποχρεώσεων και η συνεργασία αυτή και οι διακανονισμοί που γίνονται μπορούν εν δυνάμει να ασκήσουν συναισθηματικές πιέσεις στους συντρόφους. Αναμφίβολα, είναι μια περίοδος ολικής αναπροσαρμογής σε επίπεδο σχέσεων και ρόλων. Κατά το επόμενο στάδιο, όταν η οικογένεια έχει παιδιά στην εφηβεία, ξεκινά η διαδικασία εξατομίκευσης των παιδιών, αυτή η στιγμή που σιγά-σιγά αφήνουν τη γονική ασφάλεια και σιγουριά και καλούνται να ανεξαρτητοποιηθούν, να καταλάβουν ποιοι είναι και τι θέλουν, να ορίσουν επαρκώς τον εαυτό τους, να βάλουν τα όρια του «εγώ» τους, διαδικασία που θα οδηγήσει σταδιακά στην ενηλικίωσή τους. Οι γονείς χρειάζεται να γίνουν παράλληλα «γονείς ενηλίκων», να δείξουν ευελιξία και διαλλακτικότητα, για να διευκολύνουν τους εφήβους και πιθανά στρέφονται ξανά σε θέματα επαγγελματικής σταδιοδρομίας και σε θέματα της μεταξύ τους σχέσης. Όταν τα παιδιά φεύγουν από το σπίτι όλη η οικογένεια χρειάζεται να προσαρμοστεί σε νέους τύπους σχέσεων. Η περίοδος αυτή μπορεί να διαφανεί ιδιαίτερα δύσκολη για το ζευγάρι που μπορεί να νιώσει ότι χάνει σημαντικό κομμάτι του ρόλου του, ιδιαίτερα αν ο γονικός ρόλος είχε προηγουμένως «καταλάβει» όλους τους υπόλοιπους. Αυτό μπορεί να φέρει στην επιφάνεια σχεσιακές δυσκολίες του ζευγαριού, το οποίο καλείται να επαναδιαπραγματευθεί τη σχέση του. Από την άλλη οι σχέσεις γονέων-παιδιών χρειάζεται να γίνουν σχέσεις ενηλίκων προς ενήλικες, να δοθεί χώρος σε περίπτωση που τα παιδιά παντρευτούν, ώστε να συμπεριληφθούν οι νέες οικογένειες, ενώ συχνή σε αυτή τη φάση είναι η αντιμετώπιση προβλημάτων υγείας και ο θάνατος των γονέων του ζευγαριού. Στο τελικό στάδιο, η οικογένεια διανύει την ώριμη ηλικία και σε συνδυασμό με την αποδοχή των αλλαγών στους ρόλους, σημαντικά ζητήματα είναι η φροντίδα για την υγεία του κάθε συντρόφου και η υποστήριξη του ηλικιωμένου πια ζευγαριού από τα παιδιά του με τρόπο που να μην παρεμποδίζεται η δική τους ζωή. Αναμφίβολα, ο θάνατος αποτελεί κεντρικό ζήτημα, είτε συζητιέται είτε όχι, και το άτομο καλείται να αντιμετωπίσει τη θνητότητά του, να αντιμετωπίσει τον πιθανό θάνατο του συντρόφου του και να ευαισθητοποιηθεί στο θέμα του προσωπικού θανάτου. Να σημειωθεί ότι τα συγκεκριμένα στάδια αποτελούν έναν τρόπο για να δούμε την οικογένεια, και όχι το μοναδικό, καθώς η οικογενειακή ζωή δεν ξεκινάει από ένα συγκεκριμένο σημείο, ούτε έχει ξεκάθαρο τέλος. Η εξέλιξη της οικογένειας είναι πολύ πιο πολύπλοκη. Βιβλιογραφική πηγή: McGoldrick, M. (1989). The chaniging family life cycle. Boston: Alyn & Bacon. http://enarthro.blogspot.gr/