τι να σου πώ κορίτσι μου? κουράγιο. Όσα περιγράφεις τα έζησα και ακόμα πονάω πολύ. Γέννησα φυσιολογικά δυο κοριτσάκια στην 24η και ήμουν κι εγω με σπασμένα νερά μια εβδομάδα. Δεν τοχω ξεπεράσει και μάλλον ουτε πρόκειται. Ο Θεός να σου δώσει δύναμη να προχωρήσεις...και ξέρω πόσο δυσκολο ειναι. σε φιλώ και σε νιώθω απόλυτα.

περασε 1 χρονος ακριβως...

ραφαέλ έγραψε:

περασε 1 χρονος ακριβως...

Λυπαμαι κουκλιτσα μου.

Μην το σκεφτεσαι ετσι ομως.

Δε σου κανει καλο.

Πριν μερικες μερες κι ο δικος μας μπεμπης εκλεισε ενα χρονο...

το ξερω αλλα δεν μπορω..ειναι οι ημερομηνιες...καλα το σοκ το επαθα το σαββατο...ηταν η ημερα που εμαθα οτι δεν ηταν καλα...σημερα καλα ειμαι.

εμενα το κοριτσαικι μου εχει 2 χρονια...ραφαέλ και THEODOSIADOU θυμαμαι τις ιστοριες σας...κοριτσακια δεν θα περασει ο πονος μας ποτε...απλα οπως ειπε και καποια αλλη κοπελα,θα μαθουμε να ζουμε με αυτον τον πονο...

ακριβως ετσι ειναι απλα εχουμε μαθει να ζουμε με αυτη την απωλεια...

ΣΕ ΕΝΑ ΣΑΙΤ (http://orthodoxia.edo.gr/forum/) ΠΟΥ ''ΚΥΚΛΟΦΟΡΩ'' ΣΗΜΕΡΑ ΒΡΗΚΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΜΑΡΤΥΡΙΑ

ΡΙΞΤΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΟΡΕΞΗ:

Αφηγούνται ο Ηλίας και ή Θεοφανώ Τσιραμπίδη, από το Δροσάτο Ν. Κιλκίς, γονείς τριών παιδιών.

Στις 30 Μαρτίου του 2001 πήγαμε το Μιχαλάκη μας, ηλικίας 4,5 χρονών, επειγόντως στο Νοσοκομείο Γεννηματάς Θεσσαλονίκης με ανυπόφορο κοιλόπονο. Μετά τις απαραίτητες εξετάσεις και διάγνωση αποφρακτικό ειλεό, χειρουργήθηκε επί 3,5 ώρες, και του αφαιρέθηκε μισό μέτρο σάπιο έντερο. Οι γιατροί μας είπαν ό,τι το παιδί πέρασε πολύ μεγάλη μπόρα, αλλά δεν ξεπέρασε τον κίνδυνο. Το βράδυ της Δευτέρας ως το επόμενο πρωί είχε 40 πυρετό. Την Τρίτη μεταφέρθηκε επειγόντως στη μονάδα εντατικής θεραπείας με σηψαιμία και οξύ αναπνευστικό σοκ. Οι ελπίδες να ζήσει ήταν το πολύ-πολύ, μόλις 10%.

Στο μεταξύ, χωρίς να γνωρίζει τίποτα, μια γειτόνισσα, βλέπει σε όνειρο τον άγιο Ραφαήλ και της λέει: «Αντωνία, εγώ θα φύγω, εσύ δεν με χρειάζεσαι άλλο. Θα πάω στον Ηλία, εκείνος με έχει ανάγκη τώρα!»

Ή γυναίκα ύστερα έμαθε για το γιο μας. Μια γνωστή μας οικογένεια από τη Γουμένισσα, του κ. Πολυβίου Σαμαρά, πήγαν στον Άγιο Ραφαήλ στη Γρίβα και γονατιστοί με τον Ιερέα διάβασαν παράκληση για τη σωτηρία του παιδιού μας. Ό αδελφός μας Αβραάμ το απόγευμα ήρθε στο άδειο σπίτι μας να κάνει Παράκληση στον άγιο Γεώργιο για την υγεία του Μιχάλη. Κάποια στιγμή έλαμψε το δωμάτιο, τόσο πού τρόμαξε. Από πού ήρθε τόσο φως; Ίσως ή Χάρη του Αγίου.

Μετά απο αυτά, ή κατάσταση του παιδιού άρχισε συνέχεια να βελτιώνεται, μέχρι το Σάββατο του Λαζάρου πού άνοιξε τα ματάκια του. Την Μεγάλη Δευτέρα ήταν εντελώς καλά και βγήκε από τη Μ.Ε.Θ. Μετά από είκοσι τρεις ήμερες νοσηλείας φύγαμε από το Νοσοκομείο.

Όταν συνήλθε, άρχισε να μας λέει διάφορα: «Εγώ πήγα στο Χριστούλη και στην Παναγίτσα ψηλά στον ουρανό, οπού έχει πολλά σύννεφα. Με το άσπρο άλογο του Αγίου Γεωργίου. Είδα το θειο Φάνη (γείτονα μας πού πέθανε πριν 8 μήνες) και τη Δεσπούλα (ένα κοριτσάκι πού πέθανε πριν 3 χρόνια), ήταν πολλοί άγνωστοι άνθρωποι εκεί και φορούσαν χρυσά άγγελουδίστικα και όλοι τραγουδούσαν.. Ο Χριστούλης και ή Παναγίτσα με ρώτησαν αν έχω αδέλφια, πώς τα λένε, και μου είπαν, μη φοβάσαι θα πας πάλι στη μαμά και τα αδέλφια σου... Δεν ξέρω πώς να πάω πάλι εκεί... Με το άλογο μου, είπε ο άγιος Γεώργιος... Φοβάμαι, δεν ξέρω να οδηγήσω το άλογο... Μη φοβάσαι, θα το οδηγήσω εγώ!».

Ό Μιχάλης είναι κοντά μας, γερό παιδί όπως και πριν, κάθε μέρα δοξάζουμε τον Θεό την Παναγία και όλους τους Αγίους πού μας τον χάρισαν πάλι κοντά μας!

ζαχαρενια μου εγω θα σου πω την δικη μου ιστορια...

11 ιουνιου 2009 ειδα οτι η μπεμπα θα εχει προβλημα, 13 εκανα β επιπεδου κ 16 τελειωσσαν ολα...μια εβδομαδα μετα ειδα στον υπνο μου οτι κρατουσα ενα κοριτσακι στην αγκαλια μου που ξεψυχουσε κ την λεγαν ραφαελα...εψαξα στο διαδυκτιο κ βρηκα οτι ο αγιος ραφαηλ ηταν στρατιωτικος με ονομα γιωργος κ επερνε μεταθεσεις σε διαφορες πρεσβειες του εξωτερικου...ο αντρας μου ειναι στρατιωτικος γιωργος κ εκεινο το διαστημα ηταν εξωτερικο...ειπα σε επομενη εγκυμοσυνη ηταν ταμενο κ θα το ελεγα ραφαηλ ή ραφαελα αναλογα.

φετος οταν εγινε αυτο με την νεα εγκυμοσυνη μου 6 εβδομαδων που μου ειπε ο γιατρος οτι πεθαινω κ να κανω εκτρωση...ειπα θα το βαπτισω στην μυτιληνη κ ολα αλλαξαν ο αγιος ραφαηλ εκανε το θαυμα του κ κανενας γιατρος δεν εβλεπε προβλημα...

το ξέρω μαναράκι μου...σε ''παρακολουθω''

Με το καλο το γερο μωρακι σου...κι εσυ να εισαι καλα!!!!

syglomistika auta pou diavasa kai apo tis duo sas. fusika g tin rafael eixa 3anadiavasei tin istoria tis.

k egw arxisa na pistevw pws ola ginontai me vasi to 8elima tou 8eou kai oxi oti 8eloume emeis i oi giatroi..

dustuxws dn 3erw g xanontai a8wes psixoules kai me auto to tropo apla menei o ponos kai ena giati pros to 8eo..ena giati pou pona kai dustuxws den leei na fugei isws ginetai k xeiroteros merikes fores...

o 8eos na mas apalunei ton pono suntoma me mia alli psuxoula! kai stis kopeles pou idi perimenoun paidaki suntoma na to exoun stn agkalia tous ugiestato:)

Ειναι ενα πολυ δυσκολο βραδυ..αισθανομαι οτι θα μεινει παντα σκοταδι..δε θα ξημερωσει ποτε...η καρδια μου κομμενη στα δυο..οσα κ τα αγγελακια που εστειλα στον ουρανο...

Αναρωτιεμαι ποσα δακρυα μπορει να εχει ενας ανθρωπος...ατελειωτα...

ποναωωωωω.............................................

san shmera prin ena mhna se efera ston kosmo mwraki moy ....alla den soy arese ekatses dyo meres kai meta anoikses ta fterakia soy kai petakses gia alloy. emena me afhses edw na se perimeno poy eisai paidi moy ................den antexw allo .................

ακριβως τα ιδια...δυο κοριτσακια.που ειναι?γιατι?

Κουράγιο κοριτσάκια μου...............

Κουράγιο..................

κουραγιο κοριτσια... το ξερω οτι ειναι δυσκολο και οτι ποναει φρικτα γιατι και γω το περασα πριν τρεις μηνες και ακομα ψαχνω το λογο που το κοριτσακι μου πεθανε πανω στη γεννα ...περιμενα να το κρατησω και εκεινο εφυγε... κανεις γιατρος ωσ τωρα δεν μου απανταει το γιατι ...με εχουν ταραξει στις εξετασεις και ακομα περιμενω...υπομονη σε ολες μας και ο θεος θα μας δωσει τη δυναμη να σταθουμε ξανα στα ποδια μας

koritsia kalispera.eimai i maria kai exo ena koritsaki 5 minon.eixa ki ego omos mia apoleia stin eggimosini mou prin 2 xronia.itan palindromos kuisi mou eipe o giatros.eixa xasei ton kosmo kato apo ta podia mou.den ithela apo pouthena koubenta kai ipostiriksi.na prostheso oti o andras mou to pire akomi pio xalia.episis,eixa mia kisti sti deksia salpigga kai itan 9.50 cm!ayto simaine oti tha eixa problima stin ekseliksi tis eggimosinis mou.ouf...telika ola exoun to skopo tous pou ginontai..(etsi pisteyo).tha ithela na sas po prepei na exete kouragio kai megali dinami giati se ena simeio irtha sti thesi sas kai katalabaino polla. sas filo kai panta na exete pisti kai kouragio.kalo taksidi na exoun ola ta aggeloudakia....

Δεν ξερω γιατι φερνω αυτο το θεμα παλι στην επιφανεια.

Ισως φταινε τα λογια που θελω να ξεστομισω αλλα δεν εχω καποιον να τα πω.

Μαζι με το αγορακι μου στον παραδεισο ειναι και ο αδερφουλης μου τωρα.

Δυο αγγελοι που εφυγαν αδικα απο αυτη τη ζωη και τωρα προσεχουν τη μπεμπουλα μας.

Εχθες ο μπαμπας μας ειπε οτι ο Ιωαννης μας θα ηταν τωρα σχεδον 2 χρονων και μου εκοψε την ανασα.

Θα ηταν ολοκληρο παλικαρακι,θα περιμενε με λαχταρα τη σουβλα.

Ποσο διαφορετικη και ευτυχισμενη θα ηταν η ζωη μας αν ηταν εδω τα αγορακια μας.

Γιατι να ειναι τοσο αδικη η ζωη?Μου πηρε γιο και αδερφο μαζι.

Οταν "εφυγε" ο Ιωαννης,ο αδερφος μου ειχε πει καλυτερα να επαιρνε εμενα.Κι εγινε.

Μακαρι η φετινη Ανασταση να μην ηταν μονο για το Χριστο.

Μακαρι να ερχοντουσαν και οι αγγελοι μου στη γη.

Ειθε ολοι οι αγγελοι εκει ψηλα να ειναι ευτυχισμενοι...

Δεν ξερω γιατι φερνω αυτο το θεμα παλι στην επιφανεια.

Ισως φταινε τα λογια που θελω να ξεστομισω αλλα δεν εχω καποιον να τα πω.

Μαζι με το αγορακι μου στον παραδεισο ειναι και ο αδερφουλης μου τωρα.

Δυο αγγελοι που εφυγαν αδικα απο αυτη τη ζωη και τωρα προσεχουν τη μπεμπουλα μας.

Εχθες ο μπαμπας μας ειπε οτι ο Ιωαννης μας θα ηταν τωρα σχεδον 2 χρονων και μου εκοψε την ανασα.

Θα ηταν ολοκληρο παλικαρακι,θα περιμενε με λαχταρα τη σουβλα.

Ποσο διαφορετικη και ευτυχισμενη θα ηταν η ζωη μας αν ηταν εδω τα αγορακια μας.

Γιατι να ειναι τοσο αδικη η ζωη?Μου πηρε γιο και αδερφο μαζι.

Οταν "εφυγε" ο Ιωαννης,ο αδερφος μου ειχε πει καλυτερα να επαιρνε εμενα.Κι εγινε.

Μακαρι η φετινη Ανασταση να μην ηταν μονο για το Χριστο.

Μακαρι να ερχοντουσαν και οι αγγελοι μου στη γη.

Ειθε ολοι οι αγγελοι εκει ψηλα να ειναι ευτυχισμενοι...

Ειμαι σπιτι με τον Μανο και το μωρακι μας να κοιμαται και ειναι το πρωτο Πασχα που περναμε σαν οικογενεια.

Δεσποινα ο,τι γραφεις ειναι απολυτα αληθινο.Μακαρι να ερχοταν και το δικο μου αγγελακι στην γη,παρολο που ηταν πολυ μικροτερο απο το δικο σου,ειχε κι αυτο καρδουλα και δεν κρυβω οτι με ποναει καποιες μερες πολυ οταν σκεφτομαι την απωλεια που εζησα σαν μανα..

Ειθε ολοι οι αγγελοι εκει ψηλα να ειναι ευτυχισμενοι και ο μπαμπας μου να φροντιζει το μικρο μου κοριτσακι...

Οσα χρονια και αν περασουν,οσες γεννες και να κανω.......δεν θα παψω να σκεφτομαι το αγγελακι μου!!!!Ας το φυλαει η πιο πονεμενη μανουλα του κοσμου,.....η Παναγιτσα!!!!

Μακαρι να τις ειχα κι εγω κοντα μου...δεν φευγουν λεπτο απτο μυαλο μου κι ας εχω την μπεμπα μου να με παρηγορεί....

Συγνωμη που ξεθαψα μνημες που πονανε.

"Σε ποιον να μιλησω,αληθεια να πω..."

Σημερα δεν ηξερα σε ποια νεκροταφεια να πρωτοπαω.

Πως εγινε η ζωη μας ετσι?

Τα αγορια μου ειναι εκει...Ο γιος μου και ο αδερφος μου.

Για ποιον να κλαψω,για ποιον να πονεσω...

Γιατι τοσος πονος...

Μονο αναμνησεις και αντικειμενα.

Το χειροτερο μου Πασχα,παντου γλεντια κι εδω μονο θλιψη.

Η μονη χαρουμενη πνοη ειναι το κοριτσακι μου,η ηλιαχτιδα μας.

na einai ola kala ta aggeloydakia mas na ta prosexei h panagitsa ......koritsia oso kai na pesasei o kairos osa mwra kai na erthoyn ayth h plhgh tha einai panta anixtei kai tha mas ponaei .........egw twra eimai 7 edvomadwn kai den mporw na to eyxaristithw ...........to mono poy kanw einai na skeftome oti twra tha eixa kai to agoraki moy kai ti tha toy pswniza kai ti tha toy mathena kai poy tha ton phgena axxxxxxxx einai polis o ponos alla den mporoyme na kanoyme tipota dystixws..........

h mana poy exei ponesei pio poly apo kathe allh h panagia mas mas ta fylaei sthn agkalia ths mono ayto na skeftomaste kai na hremoyme ...filia se oles koritsia moy kai na eiste kala.................

Δεσποινακι μου..εχασες τον αδερφο σου Τινα πω ..κουραγιο

Οσο για τα μικρουλια μας ..κι εγω την σκεφτομαι πολυ συχνα Τωρα καταλαβα τι εχασα που βλεπω την αδερφουλα της να μεγαλωνει..

Ακομα δεν εχω παει στο νεκροταφειο..απο την κηδεια της

Ποσο πονο διαβαζω κ ποσο νιωθω μεσα μου

13 εμβρυα εχω βαλει στην κοιλιτσα μου κ κανενα δεν εμεινε για να το εχω στην αγκαλια μου

τι να πω μονο κουραγιο σε ολες μας

κουραστηκα να σκεφτομαι κ να ψαχνω το γιατι...

ΑΥΤΕς ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΤΟ ΜΩΡΑΚΙ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ.........ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΕΙΧΕ ΧΡΟΝΙΣΕΙ ,ΟΤΙ ΘΑ ΠΕΡΠΑΤΑΓΕ ΚΑΙ ΠΟΝΑΩ

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟΝ ΘΕΟ ΠΟΥ ΕΧΩ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΜΑΝΟΥΛΑ ΔΥΟ ΥΠΕΡΟΧΩΝ ΑΓΟΡΙΩΝ ,ΤΟ ΚΕΝΟ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ,ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ................ΜΑΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΤΟ ΕΝΑ ΚΥΤΤΑΡΟ ΤΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΥΟ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΤΕΣΣΕΡΑ